वायूंच्या एकत्वाचा बाह्य आणि आंतर अंगाने पाठपुरावा करत असताना, ती स्त्री अगदी अवघडपणे जाणवते—जणू एखाद्या सुगंध लिहिणाऱ्या कलाकारासारखी, जी केवळ आपल्या अस्तित्वानेच लपून राहते. मंत्र, औषधी, तप, दान, देवपूजा आणि अशा विविध साधनांनी लाभ मिळवून, ती स्त्री पर्वताच्या प्रवाही नदीच्या उंच लाटांसारखी वेगाने पुढे सरकते. दिव्य दीपाच्या ज्योतीसारखी, ज्याचे हालचाल कुणालाही कळत नाही, तशीच ती वेगाने एकरूप होते—जणू सुई आपल्या आवरणात प्रवेश करून तेथे विश्रांती घेते. आपल्या प्रवृत्तीप्रमाणे ती प्रत्येक ठिकाणी आश्रय शोधते; आणि त्या संकेतानेच तिचे निवासस्थान ठरते, संकेतच तिच्या स्वरूपातील राक्षसी आहे. सर्व दिशांना भटकूनही, प्रत्येकजण शेवटी आपल्या मूळ स्थानावरच पोहोचतो—जसे जिवंत सुई लोखंडी सुईकडे येते, किंवा मंदबुद्धी व्यक्ती पुन्हा आपल्या जागी परततो. अशा प्रकारे, ती दहा दिशांतून भटकत राहते, मनाने समाधान पावते, पण कधीच देहाने तृप्त होत नाही. गुण केवळ त्यांच्या आधारावरच उत्पन्न होतात, न कि आधार नसताना; शरीर कुणाचेतरी असते, आणि तेच तृप्त होते. मग, आपल्या पूर्वीच्या शरीराची आठवण येऊन, ती जी शरीराने तृप्त झाली होती, ती पुन्हा व्याकुळ होते—गोड आणि पूर्ण पोटाचा आनंद पुन्हा मिळवण्याची इच्छा बाळगते. म्हणून ती ठरवते—"माझ्या पूर्वीच्या शरीरासाठी मी मोठं तप करीन," आणि आपल्या इच्छेने तपासाठी एक जागा निश्चित करते. ती प्राणवायूच्या मार्गाने आकाशात उडणाऱ्या पक्ष्यासारखी, एका तरुण गिधाडाच्या हृदयात प्रवेश करते. ते गिधाड, अशा प्रकारे एक लोखंडी सुई चोचीत घेऊन, ती सुई स्मशानातील चितेवर ठेवते—जणू मन आपली क्रिया आरंभ करते. ती सुई घेऊन, ते गिधाड त्या पर्वताकडे झेपावते, जिथे तिने आधीच विचार केला होता, आणि सुईरूपी राक्षसीच्या प्रेरणेने, जणू वाऱ्याने ढग पुढे ढकलावा तशी ती वेगाने जाते. तेथे, एका निर्जन घनदाट जंगलात, गिधाड तिला एका अशा स्थळी ठेवते, जिथे कोणतीही इच्छा, कोणताही संकल्प उरलेला नाही—याप्रमाणे योगी आपले चैतन्य संकल्परहित अवस्थेत ठेवतो. ती, त्या पायाच्या टोकाच्या एका अणुशी एकरूप होऊन, जणू गिधाडाने तिला पर्वतशिखरावर देवतेप्रमाणे स्थापन केलं. लोखंडी सुईच्या एका टोकाने तिने आपला पाय त्या प्रशस्त, उंच शिखरावर दृढपणे दाबला—जणू महान पर्वताच्या शिखरावर मुकुट ठेवावा तशी. तिने त्या प्राणसुईला पाहिलं, जी गिधाडात स्थापित केली होती, आणि ती बाहेर पडण्यास सज्ज झाली, पक्ष्याच्या देहातून मुक्त होण्याचा प्रयत्न करू लागली. ती प्राणसुई गिधाडाचा प्राण सोडून बाहेर पडू लागली—जणू वाऱ्याने वाहून नेलेल्या सुगंधाचा शिंतोडा नाकाकडे जातो तशी. गिधाडाने आपलं ओझं टाकून दिलं आणि आपल्या जागी परतलं—जणू हमालाने आपलं ओझं सोडून दिल्यावर शांत होतो, किंवा रोगमुक्त झाल्यावर मनुष्य शांत होतो तसं. ती लोखंडी सुई तपस्येच्या आधारासाठी ठेवली गेली; कारण कोणतीही मोठी गोष्ट दृढ आधाराशिवाय यशस्वी होत नाही. म्हणून, एका आधारावर अवलंबून राहून तिने आपल्या तपात स्थिरता मिळवली. प्राणसुईने त्या लोखंडी सुईभोवती सर्व बाजूंनी वेढा घातला—जणू राक्षसी शिंशपाच्या झाडाला किंवा वारा सुगंधांच्या माळेला वेढतो तसा. त्या दिवसापासून, हे इंद्रा, ही सुई दीर्घ तपस्येला समर्पित होऊन, दुसऱ्या वनात अनेक वर्षे तशीच राहिली. तिच्या या महान हेतूसाठी, तुम्हीही कर्तव्यात कौशल्य दाखवावं; कारण दीर्घ काळ साठवलेली तपशक्ती जग जाळण्यास पुरेशी असते. हे ऐकून, नारदाच्या सांगण्यावरून, शक्राने तीक्ष्ण निरीक्षणाने वाऱ्याला दहा दिशांना पाठवलं. मग वाऱ्याच्या मार्गाने तो स्वतःही तिला पाहण्यासाठी, आकाशमार्गाने वेगाने गेला. वाऱ्याच्या चेतनेने, जी अत्यंत वेगवान आणि सर्वव्यापी आहे, तिला कोणतीही अडथळा न येता पाहिलं—जणू सर्वोच्च चैतन्य सगळं पाहतं तसं. पृथ्वीच्या सात समुद्रांच्या काठावर, विशाल मैदानात, लोकालोक पर्वतांच्या कड्यांनी वेढलेल्या, विविध रत्नांनी अलंकृत अशा जागी त्याने तिला पाहिलं. त्याने गोड पाण्याच्या समुद्राचा वर्तुळ, त्यातील पर्वतरांगा, पुष्कर द्वीपाचा परिसर आणि त्यातील पर्वतप्रदेश पाहिला. मद्याच्या समुद्राचा परिघ, त्यातील जलचर, गोमेढ द्वीपाचा किनारा आणि त्यातील प्रदेशही त्याने पाहिला. साखरपाण्याच्या समुद्राची खंदक, आतील पर्वतसमूह, क्रौंच द्वीपाचा पूर्व पठार आणि त्यातील पर्वतांची मालिका त्याच्या नजरेस पडली. दुधाच्या समुद्राने वेढलेली, मध्यभागी स्वामी असलेली, श्वेत नावाच्या द्वीपासह, तिच्या तत्त्वसमूहासह भूमीही त्याने पाहिली. तुपाच्या समुद्राने वेढलेली, स्वर्गीय नगरे असलेली, कुश द्वीपाचा विस्तार आणि विशाल पर्वतगुहा असलेली भूमी त्याने पाहिली. ताकाच्या समुद्राने वेढलेली, हालचाल करणारी शहरे असलेली, शाक द्वीपाच्या पूर्व भागासारखी, आणि अंतर्गत प्रदेश असलेली भूमी त्याने पाहिली. मीठाच्या समुद्राने वेढलेली, आतील शहरे आणि पर्वत असलेली, जंबूद्वीपातील मेरू पर्वत आणि त्याच्या कुटुंब पर्वतरांगा त्याच्या नजरेस पडल्या. सुरुवातीला वाऱ्याच्या झोताने सर्व काही हालते, आणि त्या शक्तीने हळूहळू शेवटापर्यंत पोहोचते. अशा प्रकारे वाऱ्याने जंबूद्वीप न्याहाळलं आणि हिमालयाच्या शिखरावर गेला, जिथे सूची ही तपस्विनी तप करीत होती. त्या उंच, भीषण शिखरावर त्याने तिला पाहिलं—ती वनवासिनी, द्वितीय आकाशात पसरलेली, जिच्यावर कोणत्याही सजीवाचे कर्म लागू होत नव्हते. सूर्याच्या सान्निध्यामुळे अजून गवतही उगवले नव्हते; तिथे केवळ धूळ भरली होती—जणू संसाराची रचना धूळमय असावी तशी. ती जागा जणू मृगजळाच्या प्रवाहासारखी वाटत होती, समुद्राच्या पाण्याने भरलेली, इंद्रधनुष्याप्रमाणे भासत होती आणि मृगजळाच्या धारासारखी दिसत होती. त्या काठांना अंत नव्हता—even विश्वपालकांनी पाहिलं तरी—ते केवळ वाऱ्याच्या गतीने उठलेलं धूळकणांचं वलय होतं.