एकदा, विस्तीर्ण, गवताने रिकाम्या जमिनीवर, वाळवंटात अचानक एका कोरड्या गवताच्या पातीसारखी एक स्त्री उभी राहिली. ती पूर्णपणे एकटी होती, आणि तिच्या पायाच्या अतिसूक्ष्म भागाच्या केवळ दीड बोटांवर आधार घेत, स्वत:च्या जागरूकतेला आधार मानून कठोर तप करायला लागली. तिच्या सूक्ष्म पायाच्या टोकाने पृथ्वीच्या धुळीच्या अरुंदपणाला जणू अडवले, आणि मोठ्या प्रयत्नाने ती ताठ उभी राहिली, पाय उचलून. धूळ, वाळू, आणि खड्यांच्या घट्टपणात तिच्या पायाला बांधून, तिने अंधार, अहिंसा, तीक्ष्णता, गोल तोंड, आणि वायूवर निर्वाह असा कठोर तपाचा अनुभव घेतला. एके दिवशी, जंगलात ती एक अस्थिर सापाच्या मागे गेली, जो दूरवर पाहण्यासाठी वर उचलला होता, आणि आपल्या शेपटीच्या टोकावर डोलत होता. त्या सापाच्या तोंडातून बाहेर आलेली सूर्यकिरण तिची साथीदार झाली, सूचीसारखी बारीक आणि केवळ मागच्या भागाची रक्षा करणारी. अगदी लहान गोष्टीही ज्या आपल्याला मिळतात, त्यावर लोक प्रेम करतात; तसाच सूर्यकिरणही तिच्या सूचीसारख्या साथीदारावर प्रेमाने जडला होता. दुसरी साथीदार, एक तपस्विनी स्त्री, अत्यंत निर्मळ होती; पण तिच्या संगतीमुळे ही स्त्री जणू सूचीसारखी डागाळली गेली. सूर्यकिरण सूचिच्या टोकावरून बाहेर येताना तिच्या चेहऱ्यावर हास्याच्या सुरकुत्या दिसल्या, पण नंतर ते हास्य त्या धुळीमुळेच असल्याचे स्पष्ट झाले. धूळीतून दिसत असतानाही, झाडे, वेली आणि इतर सर्वजण त्या तपस्विनी सूचीला पाहण्याची आस कधीच थकत नव्हती. त्या स्त्रीला, जी अत्यंत स्थिर आणि शुद्ध मनाने उभी होती, वाऱ्यांनी तोंडातून येणाऱ्या आवाजांनी त्रास दिला. वाऱ्यांनी तिच्या तोंडात भरून सांगितले, "आम्ही जन्म घेऊ, अस्तित्वात राहू, आणि लवकरच ती आम्हाला—फुलांच्या परागकणांना—गिळून टाकेल." पण धूळ, जरी वाऱ्यांनी तपस्वींच्या अधिपतीने पाठवली, तिच्या तोंडात गेल्यासारखी दिसली तरीही, तिने ती गिळली नाही. ती धूळ गिळली नाही, कारण तिचा निश्चय अत्यंत दृढ होता; आतून बळ असल्यास हलक्या गोष्टींचा परिणाम होत नाही. तिच्या तोंडात आलेला परागकणही तिने घेतला नाही; वाऱ्यांना हे पाहून आश्चर्य वाटले—म्हणजे मेरू पर्वत उखडण्यापेक्षा जास्त—कारण ती चिखलाने झाकली गेली, मोठ्या पाण्याने भरली तरीही, ती हलली नाही. ती मजबूत वाऱ्यांनी हलली, विजांच्या चमकांनी घाबरली, ढगांनी फेकली गेली, आणि गर्जनांनी त्रस्त झाली, तरीही हजारो वर्षे ती निश्चयात स्थिर राहिली, जणू दगडी फरशी, ध्यानात मग्न. बाह्य हालचाली थांबल्या, वेळ गेली, तेव्हा तिने स्वत:च्या स्वरूपाचा आणि चेतनेचा विचार सुरू केला. ज्ञानाचा प्रकाश तिच्यात जागृत झाला, त्याने उच्च-नीच सर्व उघड केले; ती पूर्णपणे शुद्ध झाली, चेतनासूचीसारखी, अत्यंत शुद्ध. तपाने तिच्या दोषांचा क्षय झाला, आणि सूची तिच्या स्वत:च्या साराशी जोडली गेली. अशा प्रकारे हजारो वर्षे ती सातही महान लोकांच्या समोर कठोर तप करीत राहिली, तीव्र उष्णता निर्माण झाली. तिच्या तपाच्या तीव्रतेमुळे हिमवंत पर्वत अग्नीने जळून गेला, जणू युगाच्या अंताचा अग्नी, आणि जगही जळत असल्यासारखे वाटले. तेव्हा इंद्राने, जग तपाने व्यापले असल्याचे पाहून, नारदाला विचारले, "हे तप कोणाचे आहे?" नारदाने उत्तर दिले, "सात हजार वर्षांपासून, सूची ही दीर्घकाल टिकणारी तपस्विनी मला ज्ञात आहे; तिच्यामुळे हे जग जळत आहे." साप फुत्कारतात, पर्वत फाटतात, देवता पडतात, ढग आणि समुद्र दूर जातात; दिशाही, सूर्यासह, कोरड्या आणि मलिन होतात—हे इंद्रा, पाहा, तपाच्या मायेमुळे कसा विध्वंस घडतो. कर्कटीची ही संपूर्ण कथा आणि तिच्या कटू घटनांचा वृत्तांत ऐकून, इंद्राला पुन्हा कुतूहल जागृत झाले, आणि त्याने नारदाला विचारले, "हे ऋषी, तपाने कर्कटी सूची-राक्षसी झाली; हिमालयाच्या गर्भात तिने कोणत्या प्राण्यांना गिळले?" जीवित सूची, राक्षसी झाल्यावर, तिने एक पोपटाच्या कोमल शरीरात प्रवेश केला; तिचा आधार होता काळ्या रंगाची लोखंडी सूचि. त्या आधाराचा त्याग करून, वायू आणि आकाशाच्या रथावर बसून, तिने प्राणवायूच्या मार्गाने शरीरात प्रवेश केला. शरीरातील सर्व नाड्या, स्नायू, मज्जा, मेद, आणि रक्तात, तिच्या अशुद्ध अंगांनी, ती जणू पक्ष्यासारखी कपाटात लपली. जिथे वायू विशिष्ट नाडीत फिरत नाही, तिथे ती प्रवेश करून तीक्ष्ण वेदना निर्माण करते, जणू वडाच्या मुळासारखी तीव्र. त्या शरीरात आणि त्याच्या इंद्रियांच्या माध्यमातून, तसेच अनेक इतर शरीरांतून, तिने मानवमांस आणि योग्य अन्नाचा भक्षण केला. झोपेत, ती थोडी हलते, तिची फुलांची माळ विस्कटलेली, एक तरुणी आपल्या प्रियकराच्या छातीवर कोमल गाल ठेवून. ती दु:खमुक्त, जणू पक्ष्यासारखी, जंगलातील वाटांवर, इच्छापूर्ण वृक्षांच्या फुलांच्या ढगांतून, द्विगुणित तेजाने फिरली. तिने देवपर्वतातील मंदार फुलांचा सुवासिक पराग, मधमाशांच्या झुंडात लपून, पिऊन घेतला. ती मृतदेहांचे अवयव चावते, जणू वृद्ध गिद्ध आपल्या सामर्थ्याचा अभिमान बाळगतो, किंवा युद्धातील शस्त्रासारखी, ती वीरांच्या शरीरांना वेगाने खाते. शरीरातील सर्व नाड्या आणि आवरणांत, वाऱ्याच्या प्रवासासारखी, ती सर्व दिशांना वर-खाली फिरते, जणू आकाशातील मार्गावर crow (कावळा) फिरतो. विश्वात्म्यात, श्वास आकाशात कंपन करतात, वाऱ्याच्या प्रवाहाने वाहतात; तशीच ती प्रत्येक शरीरात कंपन करते. ती सर्व प्राण्यांच्या शरीरात फिरते, चेतनेच्या शक्तीने विकृत झालेले, जणू गृहिणी lamp (दिवा) लावून आपले घर उजळवते. ती रक्तात प्रवास करते, जणू पाण्यात द्रवाची शक्ती; समुद्रात, जणू भोवर्यांची हालचाल; पोटात, ती वळते आणि फिरते. अशा प्रकारे, सूची-राक्षसीच्या तप, तिच्या प्रवास, आणि तिच्या प्रभावाची कथा, आदराने सांगितली जाते.