एका वेगळ्या, गूढ आणि शक्तिशाली अवस्थेत, ती विचार करत होती—कधी माझ्या हास्याने मोठ्या राक्षसांचा नाश होईल? कधी मी मद्याच्या उन्मादात, वनात वेड्यासारखी नाचेन, आणि माझ्या कंबरांचा आवाज दूरदूरपर्यंत घुमेल? कधी मी माझ्या गोड पोटात दारूच्या घड्या, मृत मांसाच्या राशी, आणि हाडे भरून घेईन, आणि बाकी सर्व गोष्टीपासून दूर राहीन? कधी मी या महान जगाचा रक्त पिऊन थकून जाईन, आणि नाचून, विश्रांतीच्या गाढ झोपेत पडेन? कधी मी त्या तेजस्वी शरीराला माझ्या स्वतःच्या अग्नीमध्ये जाळून, राखेच्या अवस्थेला, सोनेरी चिन्हासारखी, अंगीकार करेन? हे शरीर, जे काळ्या काजळाच्या पर्वतासारखे होते आणि सर्व दिशांना व्यापून होते, ते आता किती दूर गेले—आता ते इतके क्षुद्र झाले आहे, जणू उंदराच्या बिलासारखे, आणि इतके दुबळे, जणू गवताच्या पातीसारखे. अज्ञानाने, माणूस सोन्याला माती समजून पटकन टाकून देतो; मीही, क्षुल्लक गोष्टींच्या मोहात, माझे तेजस्वी रूप दूर केले आहे. अरे, माझ्या विशाल पोटा—विंध्य पर्वताच्या धुंवट गुहांसारखे—आज तू सिंह, हत्ती आणि इतर पशूंचा नाश का करत नाहीस? अरे, माझ्या हातांनो—कधी तुम्ही इतके बलवान होतात, तुमचे नख चंद्रासारखे, आणि तुमच्या शिखरांनी भार सहन केला—आज तुम्ही यज्ञाच्या हेतूने चंद्राचा पाठलाग का करत नाही? अरे, माझ्या छाती—कधी ती क्रिस्टल आणि बेरिलच्या पर्वतांच्या उतारासारखी सुंदर होती—आज ती केसांच्या जंगलाला तशीच धारण का करत नाही, जशी सिंहांच्या निवासाला केली होती? अरे, माझ्या डोळ्यांनो—कधी ते अंधारात जळणाऱ्या वनासारखे तेजस्वी होते—आज तुम्ही दिशांना अग्नीच्या नजरांनी गोंडस हार का घालत नाही? अरे, माझ्या खांद्याच्या सांध्य, तू हरवली आहेस, जमिनीवर पडली आहेस; काळाने तुला दाबले आहे, आणि तू दगडाच्या पोकळीत दळली गेली आहेस. अरे, चंद्रासारख्या माझ्या चेहरा—आज तू तुझ्या अंतर्गत किरणांनी तप का करत नाहीस, जसे युगाच्या अंताच्या अग्नीने जळून थंड झालेल्या चंद्राच्या डिस्कसारखे? अरे, माझ्या महान, शक्तिशाली हातां—आज कुठे गेले? मी जणू माशीच्या पायाने हलवलेल्या सुईसारखी झालो आहे. अरे, हातांनो—पूर्वी वज्रासारखे बलवान, आनंददायक, सुंदर घोड्यासारखे चमकणारे, विंध्य पर्वतासारख्या कंबर असणारे, शुद्ध आणि पूर्ण—आज कुठे? त्या विशाल आकाशासारख्या रूपाचा आणि या नवीन, सुईच्या धाग्यासारख्या क्षुद्र शरीराचा फरक किती? ज्या तोंडाची गुहा पर्वताच्या गुहेसारखी होती, ती आज सुईच्या डोळ्यासारखी झाली आहे. पूर्वी मांसाने भरलेले खाणे, आणि आज केवळ पाण्याचा थेंब गिळणे—हे माझ्या स्वतःच्या नाशाचे नाटक मीच रचले आहे. पण, ही सुई—जिला बोलण्याची शक्ती मिळाली होती—ती विचारात मग्न झाली आणि ठरवले: "मी पुन्हा तपस्वी होईन, आणि माझे पूर्वीचे शरीर लवकरच मिळवीन." या विचाराने, जन्म-मृत्यूच्या चिंतेपासून मन मागे घेत, ती हिमालयाच्या शिखरावर गेली, तपासाठी दृढ संकल्पाने. तिने तिच्या सुईच्या रूपाला स्वतःच्या मनाची निर्मिती मानली, आणि प्राणवायूच्या स्वरूपात, त्या मनहीन शरीरात प्रवेश केला. मग, स्वतःच्या सुई-स्वभावाला जाणून, मनाच्या स्वरूपात, प्राणवायूच्या शरीराने, ती हिमालयाच्या शिखरावर पोहोचली. तेथे, सर्व जीवांचा अभाव असलेल्या, कठीण, खडबडीत, धुळीने झाकलेल्या, आणि वनातील तीव्र अग्नीने जळलेल्या जागेत, ती एकटी, ताठ उभी राहिली. गवतही नसलेल्या रुंद जमिनीवर, ती वाळवंटात अचानक दिसणाऱ्या कोरड्या गवताच्या पातीसारखी उभी होती. तिने तिच्या सूक्ष्म पायाच्या एक आणि अर्धा बोटावर अवलंबून तप सुरू केले, आणि तिच्या जागरूकतेला एकमेव आधार मानला. सूक्ष्म पायाच्या टोकाने, तिने पृथ्वीच्या धुळीच्या अरुंदपणाला अडवले, आणि प्रयत्नाने, पाय वर उचलून ताठ उभी राहिली. धूळ, वाळू, आणि गोट्यांच्या कडूपणात पाय बांधून, तिने अंधार, अहिंसा, तीक्ष्णता, गोल तोंड, आणि वायूपर्यंत सहन केले. वनात, तिने एका अस्वस्थ सापाचा पाठलाग केला, जो दूर पाहण्यासाठी वर उचलला होता, आणि शेवटच्या टोकावर डोलत होता. सापाच्या तोंडातून बाहेर आलेली सूर्यकिरण तिच्या साथीदार झाली, सुईसारखी दिसणारी, आणि फक्त मागील भागाची रक्षा करणारी. अगदी लहान गोष्टीही आपल्या झाल्या की लोकांना प्रेम उत्पन्न होते; सूर्यकिरणही सुईसारख्या साथीदारावर जणू मैत्रीने आसक्त झाली. दुसरी साथीदार एक तपस्विनी स्त्री होती, स्वच्छ आणि शुद्ध; पण तिच्या संगतीने, ती स्वतः सुईसारखी डागाळली गेली. सूर्यकिरण सुईच्या टोकातून बाहेर पडताना तिच्या चेहऱ्यावर हास्याची सुरकुत दिसली, पण नंतर ते फक्त धुळीमुळे हास्य वाटले. धुळीमधून दिसत असली तरी, झाडे, वेल्या, आणि इतरांना ती तपस्विनी सुई पाहण्याची आस संपत नव्हती. ती स्थिर पावलांनी, शुद्ध वृत्तीने उभी असताना, वाऱ्यांनी तिला त्यांच्या तोंडातून निघणाऱ्या आवाजांनी त्रास दिला. वाऱ्यांनी तिच्या तोंडात भरून सांगितले, "आम्ही जन्म घेऊ, अस्तित्वात राहू, आणि लवकरच तिच्या तोंडातून गिळल्या जाऊ—हे फुलांचे परागकण." पण धूळ, तपस्वींच्या स्वामीने पाठवलेल्या वाऱ्यांनी हलवली तरी, तिच्या तोंडात गेली तरी, तिने ती गिळली नाही. ती धूळ गिळत नव्हती, तिच्या दृढ संकल्पामुळे; कारण अंतर्गत शक्ती असली की, हलक्या गोष्टी जिंकू शकत नाहीत. तिच्या तोंडात परागकण आले तरी, तिने ते घेतले नाही; वारा आश्चर्यचकित झाला, जणू मेरू पर्वत उखडला तरी, ती मातीने झाकली आणि पाण्याने भरली तरी, हलली नाही. ती जोरदार वाऱ्यांनी हलवली, विजेच्या चमकांनी घाबरली, ढगांनी फेकली, आणि मेघांच्या गर्जनांनी त्रासली, तरी हजारो वर्षे, ती ठरलेल्या संकल्पात, दगडाच्या पट्ट्यासारखी स्थिर, ध्यानात मग्न राहिली. जेव्हा तिचे बाह्य हालचाली थांबल्या आणि काळ लोटला, तिने स्वतःच्या खऱ्या स्वरूपाचा आणि चेतनेचा विचार सुरू केला. ज्ञानाचा प्रकाश तिच्यात उगवला, उंच-नीच सर्व स्पष्ट झाले; ती शुद्ध झाली, चेतनेची सुई, अत्यंत पवित्र. तिने स्वतःच्या बुद्धीने जाणण्यासारखे जाणले; तपाने तिचे दुष्कृत संपले, आणि सुईने स्वतःच्या साराचे दर्शन घेतले.