एका काळी, माझे अस्तित्व अगदीच लहान, कीटकाच्या पंखाइतके क्षुद्र आणि धुळीच्या ढिगाऱ्यात हरवलेले आहे, अशा अवस्थेतून मला कोण वाचवणार? मी आतून निर्लिप्त झालो आहे—आशा संपल्या आहेत. जणू गावाच्या वाटेवरची गवताची पाती एखाद्या पर्वतशिखरावर उगवावीत, तशी नष्ट झालेली आशा पुन्हा कशी उगवेल? अज्ञानात अडकलेल्यांना प्रगती कशी मिळेल? ज्या व्यक्ती फक्त काजव्यांच्या मागे धावतात, त्यांना अगदी लहानशी प्रकाशाची ठिणगीही मिळत नाही. म्हणूनच, माझ्या नाश झालेल्या आशांनिशी, मी अजून किती काळ या दुःखाच्या खड्ड्यांत लोळत राहणार, हे मला माहीत नाही. केव्हा मी त्या महान पर्वताची कन्या अंजना होईन, जी स्वर्ग आणि पृथ्वी यांच्यामधील बॅरिलच्या खांबासारखी उभी आहे? तिचे हात जणू ढगांचे किनारे, डोळे वीज चमकावे तसे स्थिर, कुंचल्यामध्ये लपेटलेली, मोकळे केस आणि काळ्या वस्त्रांनी वेढलेली, तिचे पोट ढगासारखे, शिरोमणी नाचत आहे, तिची लांब, झुलणारी स्तनाग्रे पावसाच्या काळ्या ढगासारखी, आणि ती मद्याच्या प्रवाहासारखी वाहते. तिच्या हास्याने सूर्याचा तेज झाकले जाते, ती त्याच्या प्रकाशाला आड करते आणि सर्वांचा अंत करायला सज्ज असलेली रुप धारण करते. तिच्या गळ्यात मुसळ, जातं, सुप आणि दोर्यांनी भरलेली माळ आहे; ती पर्वतावरून पर्वतावर पाऊल ठेवत भटकते. कधी मी असे विशाल पोट धारण करीन, जे मोठ्या काळ्या ढगासारखे चमकत असेल? कधी माझ्या नखांची रांग घनघोर पावसाच्या ढगांसारखी गडद होईल? कधी माझ्या हास्याने मोठे राक्षस पळून जातील? कधी मी मद्यधुंद होऊन वनात वेडेवाकडे नाचेन, माझ्या कंबरेचा गजर करत? कधी मी माझ्या गोड पोटात मद्याचे घडे, मृत मांसाचे ढीग आणि हाडे भरून, इतर सर्व गोष्टींना नकार देईन? कधी मी या जगाचे रक्त पिऊन थकून जाईन आणि मग नाचून विश्रांतीत झोपी जाईन? कधी मी माझे तेजस्वी शरीर स्वतःच्या चितेवर जाळून, राखेचे रूप धारण करीन, जणू सोन्याने चिन्हांकित केले आहे? हे शरीर, जे पूर्वी काळ्या काजळाच्या पर्वतासारखे सर्व दिशांना व्यापणारे होते, ते आता उंदराच्या बिळाएवढे क्षुद्र आणि गवताच्या पातीसारखे दुर्बल झाले आहे. अज्ञान्य व्यक्ती सोन्यालाही माती समजून टाकून देतो; तसाच मीही तुच्छ गोष्टींच्या मागे लागून माझे तेजस्वी रूप फेकून दिले. अरे, विशाल पोटा, जे विंध्य पर्वताच्या धुक्याच्या गुंफांसारखे होते—आज तू सिंह, हत्ती आणि इतर प्राण्यांचा अंत का करत नाहीस? अरे, हातांनो, जे पूर्वी वज्रासारखे बळकट होते, आणि चंद्रासारखे नख होते—आज तुम्ही यज्ञभावनेने चंद्रालाच का गाठत नाही? छाती, जी पूर्वी स्फटिक व बॅरिल पर्वतांच्या उतारासारखी सुंदर होती—आज ती केसांच्या जंगलाला का धरत नाही? डोळ्यांनो, जे पूर्वी काळोखात जळणाऱ्या जंगलासारखे तेजस्वी होते—आज तुम्ही ज्वलंत कटाक्षांची माळ दिशांना का घालत नाही? अरे, खांदा, तू हरवलास, जमिनीवर पडला आहेस; काळाने तुला दाबले, दगडाच्या पोकळीत तुला भरडले. अरे, चंद्रासारख्या मुखा, तू आतून प्रकाश टाकून तप का करत नाहीस? पूर्वी जगाच्या अंताच्या आगीत जळून नंतर शांत झालेल्या चंद्राच्या कलेप्रमाणे तू मोहक होतास. अरे, माझे बलाढ्य हात कुठे गेले? मी आता एखाद्या माशीच्या खुराने हलणाऱ्या सुयीसारखी का झाले? अरे, हातांनो, जे वज्रासारखे मजबूत, आनंददायक, सुंदर घोड्यासारखे चमकदार, विंध्य पर्वतासारख्या कंबरेचे, आणि पूर्ण गोलासारखे शुद्ध होते—आज कुठे आहात? ते विशाल आकाशाएवढे रूप कुठे, आणि हे आता सुयीच्या धाग्यासारखे तुच्छ शरीर कुठे? ते पर्वताच्या गुहेसारखे मोठे तोंड कुठे, आणि हे सुयीच्या डोळ्यासारखे लहान तोंड कुठे? ते मांसाने भरलेले जेवण कुठे, आणि आता फक्त पाण्याचा थेंब गिळण्याइतके क्षुद्र खाणे कुठे? अरे, माझ्या विनाशाचा हा नाट्यप्रपंच मीच घडवला आहे. तेव्हा, त्या सुयीला वाणीची शक्ती लाभली आणि तिने ठरवले—"मी पुन्हा एकदा तपस्विनी होईन आणि माझे पूर्वीचे रूप पटकन मिळवीन." असे ठरवून, जन्म-मरणाच्या विचारातून मन परत घेत, ती हिमालयाच्या त्या शिखरावर गेली, आणि कठोर तप करण्याचा निर्धार केला. तिने आपल्या सुयीच्या रूपाला मनाच्या कल्पनेचे फळ मानले आणि प्राणमय शरीर घेऊन त्या मनहीन शरीरात प्रवेश केला. तिने स्वतःच्या सुयीच्या स्वरूपाचा अनुभव घेतला, मनमय आणि प्राणमय शरीर घेऊन ती हिमालयाच्या शिखरावर पोहोचली. तिथे, सर्व जीवमात्र नसलेल्या, कठीण, खडबडीत, धुळीने झाकलेल्या, आणि भयंकर वनाग्नीने भाजलेल्या भूमीवर ती उभी राहिली. तिथे गवत नसलेल्या रुंद जमिनीवर, एकटीच, अचानक वाळवंटात कोरड्या गवताच्या पातीसारखी प्रकट झाली. तिने आपल्या सूक्ष्म पायाच्या दीड बोटांवरच अवलंबून राहून तप सुरू केले, आणि आपल्या जागरूकतेलाच पायाचा एकमेव आधार मानला. आपल्या सूक्ष्म पायाच्या टोकाने तिने पृथ्वीच्या धुळीच्या अरुंदतेला रोखले, आणि प्रयत्नपूर्वक पाऊल उचलून उभी राहिली. धूळ, वाळू, आणि खड्यांच्या कडकपणात तिने पाय घट्ट बांधला, अंधार, अहिंसा, तीक्ष्णता, गोल तोंड आणि केवळ वायूवर जगणे, हे सगळे तिने सहन केले. वनात, ती एका अस्थिर सापामागे गेली, जो दूरवर पाहण्यासाठी उभा राहिला होता आणि शेपटीच्या टोकावर डोलत होता. त्या सापाच्या तोंडातून निघणारी सूर्यकिरण तिची सोबती झाली—तीही सुयीसारखीच होती आणि फक्त मागील भाग राखत होती. अगदी लहान गोष्ट जरी आपली झाली, तरी माणसाला ती प्रिय वाटते; तसेच, सूर्यकिरणही मैत्रिणीसारखी त्या सुयीसारख्या सोबतीशी जोडली गेली. दुसरी मैत्रीण, एक तपस्विनी स्त्री, स्वच्छ आणि शुद्ध होती; पण तिच्या संगतीने ती स्वतः डागाळली गेली, जशी सुई डागाळते. तिचे मुख, जे सूर्यकिरण सुयीच्या टोकातून बाहेर पडताना हास्याने सुरकुतले होते, नंतर फक्त धुळीमुळे हसताना दिसले. जरी ती धुळीतून दिसत असली, तरी झाडे, वेल, आणि इतर सर्व तिला पाहण्यासाठी कधीही कंटाळत नाहीत—ती तपस्विनी सुई.