माझ्या आयुष्यात मित्र नाही, सेवक नाही, आई नाही, वडील नाही; नातेवाईक, मदतनीस, भाऊ, मुलगा—कोणताही जवळचा माणूस नाही. माझ्याकडे शरीर नाही, घर नाही, विसंबण्यास कोणीही नाही; मी एकटाच, कोणत्याही ठिकाणी स्थिर न राहता, जणू जंगलातील पानासारखा, भटकत आहे. संकटांचा भार माझ्या खांद्यावर आहे, मोठ्या दु:खात स्थिर झालो आहे; मी अस्तित्वही नको आहे, पण तेही मला मिळत नाही. माझ्या भ्रमित मनाने मी स्वतःच माझे शरीर सोडून दिले, जणू अज्ञानी माणूस इच्छापूर्ती रत्न हातून गमावतो तसा. दु:ख प्रथम मनाला भ्रमित करते, मग ते स्वतः येते; नंतर ते वाढतच राहते, सतत वाढणाऱ्या विपत्तीसारखे. मी जमिनीवर झोपलो, रस्त्यांवर फेकला गेलो, आतून जखमांमध्ये ढकलला गेलो—माझ्या दु:खांची ही अखंड मालिका! मी नेहमी इतरांची सेवा केली, इतरांसाठीच फिरत राहिलो, आणि त्यात मी अत्यंत दु:खी झालो; मी इतरांच्या इच्छेच्या अधीन झालो. मी मिळवलेली थोडी कमाईही कठीण आहे; माझ्यासारख्या दुर्दैवी व्यक्तीसाठी, दु:ख देखील मिळवणे कठीण आहे. उग्र वेताल उभा राहिला आहे, मी शांती शोधताना फक्त विनाश मिळतो; संपत्ती द्यायला निघालो तेव्हा नाशच झाला. मी इतका अंध का झालो, की ते महान शरीर मी सोडून दिले? जेव्हा विनाश अटळ असतो, अशा अशुभ विचारांचीच उत्पत्ती होते. कोण मला वाचवेल, जो आतून जळतो, लहान झाला आहे, कीटकाच्या पंखापेक्षा क्षुद्र, धुळीच्या ढिगाऱ्यात हरवलेला? ज्यांची आशा नष्ट झाली आहे, अशा अंतर्गत विरक्त व्यक्तींच्या मनात नष्ट झालेल्या आशा कशा उत्पन्न होतील, जणू गावाच्या वाटेवरील गवताचे पाते पर्वतावर दिसते तसा? अज्ञानात राहणाऱ्यांना प्रगती कशी मिळेल? ज्यांनी फक्त किटकांची अंधुक प्रकाशाचा पाठपुरावा केला, त्यांना प्रकाशाचा क्षणही मिळत नाही. म्हणून, मला माहित नाही, मी किती काळ दु:खाच्या खड्ड्यात लोटत राहणार, कारण माझी आशा नष्ट झाली आहे. कधी मी त्या महान पर्वतांची कन्या अंजना सारखी होईन, जी स्वर्ग आणि पृथ्वी यांच्यातील बेरिलच्या स्तंभासारखी उभी आहे? तिच्या हातांची रचना जणू ढगांच्या कड्या, डोळे वीजेच्या चमकांसारखे स्थिर, धुकेदार वस्त्रांमध्ये, केस खुले, काळ्या वस्त्रात. तिचा पोट ढगासारखा, तिचा मुकुटपंख नाचतो, तिचे लांब, झुलणारे स्तन पावसाच्या ढगासारखे काळे, ती जणू मद्याच्या धारेप्रमाणे वाहते. तिच्या हास्याने सूर्याचा तांडा राखेने झाकला जातो, ती प्रकाश अडवते, आणि ती सर्व गोष्टींच्या अंताचा भक्षण करण्याच्या इच्छेने रूप धारण करते. ती खलबत्ते, ओखळी, सूप, दोर्यांनी बनलेली जड माळ घालते; पर्वतावरून पर्वतावर पाऊल ठेवत भटकते. कधी माझा पोट मोठा काळ्या ढगासारखा चमकणारा होईल? कधी माझ्या नखांची रांग पावसाच्या ढगासारखी दाट होईल? कधी माझ्या हास्याने मोठ्या राक्षसांना दूर केले जाईल? कधी मी नशेत, जंगलात वेड्यासारखी नाचेन, माझ्या स्वतःच्या कंबरेचा आवाज घुमेल? कधी माझ्या गोड पोटात मी मद्याचे घडे, मृत मांसाचे ढिग, हाडे भरून घेईन, आणि बाकी सर्व टाळेन? कधी मी या महान जगाचा रक्त पिऊन थकून, नाचून, विश्रांतीत झोपेन? कधी मी त्या तेजस्वी शरीराला माझ्या स्वतःच्या चितेत जाळून, राखेच्या अवस्थेला, जणू सोन्याने चिन्हांकित, आलिंगन देईन? हे शरीर, जे पूर्वी काळ्या पर्वतासारखे सर्व दिशांना व्यापणारे होते, आज किती दूर आहे—माऊसच्या बिलासारखे क्षुद्र, गवताच्या पात्यासारखे नाजूक. अज्ञानी व्यक्ती लगेच सोन्याला माती समजून टाकून देतो; क्षुल्लक गोष्टींच्या इच्छेने मीही माझे तेजस्वी रूप दूर केले. अरे, विशाल पोट, पर्वताच्या गुहांसारखे—का आज तू सिंह, हत्ती व इतर प्राणी संपवित नाहीस? अरे, हात—पूर्वी मजबूत, भाराने वाकलेले, नख चंद्रासारखे—का आज तू यज्ञाच्या इच्छेने चंद्राचा पाठलाग करत नाहीस? अरे, छाती—पर्वताच्या स्फटिक व बेरिलच्या उतारासारखी सुंदर—का आज तू केसांचा जंगल धरत नाहीस, जसे पूर्वी सिंहांच्या निवासांना धरले होते? अरे, डोळे—पूर्वी अंधारात जळणाऱ्या जंगलासारखे चमकणारे—का आज तू माझ्यासाठी दिशांना अग्नीच्या दंडाची माळ घालून सजवत नाहीस? अरे, खांद्याचा सांधा, तू हरवलास, जमिनीवर पडला आहेस; काळाने तुला दाबले, तू दगडाच्या खोलीत पीसला गेला आहेस. अरे, चंद्रासारखा चेहरा, का आज तू तुझे आतले किरण तपस्येसाठी वापरत नाहीस—जणू युगाच्या अंताच्या अग्नीने जळून, थंड झालेल्या चंद्राच्या तांड्यासारखा मोहक? अरे, अरे, माझे महान, शक्तिशाली हात आज कुठे गेले? मी जणू माशीच्या खुराने हलणारी सुई झालो आहे का? अरे, हात, पूर्वी वज्रासारखे मजबूत, आनंद देणारे, तेजस्वी घोड्यासारखे, कंबर पर्वतासारखी रुंद, पूर्णपणे शुद्ध. कुठे आहे ते रूप, आकाशासारखे विशाल, आणि कुठे आहे हे नवीन, सुईच्या धाग्यासारखे क्षुद्र शरीर? कुठे आहे तोंड, पर्वताच्या गुहेसारखे मोठे, आणि कुठे आहे सुईचे डोळे? कुठे आहे मांसभर खाण्याचा कृती, आणि कुठे आहे पाण्याच्या थेंबाचे सूक्ष्म गिळणे? हा माझ्या नाशाचा नाट्य मीच घडवला आहे. सुई, बोलण्याच्या शक्तीने युक्त, अशा प्रकारे विचार करते आणि ठरवते: "मी पुन्हा तपस्वी होईन, आणि पूर्वीचे शरीर लवकरच मिळवेन." अशा विचाराने, जन्म-मृत्यूपासून मन मागे घेत, ती हिमालयाच्या त्या शिखरावर गेली, तपासाठी दृढ निश्चयाने. तिने स्वतःची सुईरूप ही आपल्या मनाचीच निर्मिती आहे हे पाहिले, आणि प्राणमय शरीराने, त्या मन हरवलेल्या शरीरात प्रवेश केला. मग, स्वतःच्या सुईस्वरूपाचे भान घेत, मनमय आणि प्राणमय शरीराने, ती हिमालयाच्या शिखरावर पोहोचली. तेथे, सर्व प्राण्यांपासून दूर, कठीण, खडबडीत, धुळीने झाकलेल्या, उग्र वनाग्नीने जळालेल्या जमिनीवर ती स्थिर झाली.