एका वेळेस, एका सुईची कथा सुरू होते. ती सुई कधी कधी काडीच्या टोकावर विश्रांती घेत होती, माशीच्या गुंजारवात, वाऱ्याच्या कडाक्यात, आणि बोटांच्या कंपित फांद्यांवर. तिचा प्रवास घाण आणि दुर्गंधीच्या जगात, स्वतःच्या बोटांवरील जखमांच्या खड्ड्यांत, घाम, दव आणि दूषित द्रवांमध्ये, सांध्यांच्या पर्वतावर आणि उंदीराच्या घरांमध्ये होता. कधी ती धुळीत, पाण्यात, भ्रमात राहायची; तिच्या नखांना नागाच्या त्वचेप्रमाणे खरखरीतपणा असे. कधी ती विहिरीच्या वाटेवर, नदीच्या भीतीने, उवांमध्ये ग्रस्त राहायची. तिचे अस्तित्व विरळ, कोरडे, फाटके आणि चिखलाच्या डबक्यांत होते; वाटेच्या मध्यभागी, थंड वाऱ्यांनी झपाटलेली ती सुई. ही सुई उव, डाग, आणि रक्त सहन करत होती; रक्ताने भरलेल्या, नखांनी खुणा केलेल्या तोंडाने, अंगठा आणि अक्षाने दाबली जात होती, आणि ओढणाऱ्या व्यक्तीमुळे ती सर्वत्र ओढली जात होती. विविध आकारांनी रंगवलेली, ती सुई गावागावात रंगीबेरंगी कपड्याप्रमाणे फिरायची; ये-जा करून थकलेली, ती बराच काळ तिथे विश्रांती घेत होती. प्रत्येक शहरात, ती सुई धाग्याचा आणि साधनांचा गठ्ठा पाठीवर घेऊन फिरायची; पामच्या जंगलात पोहोचली की, बैलांनी तिला उलटी-सुलटी केली जायची. कधी हातातून निसटून, ती थोडी विश्रांती घेत असे; तोंडातून धागा ओढताना थकून, कुठेतरी तुटून जाई. कठीण असूनही, ती सुई कानाला दाबली तरी भेदत नसे; कारण मन मंद असेल, तर तीक्ष्ण वस्तूही तीक्ष्णपणे काम करत नाही. मनाच्या सुईने वाकलेली, ती थकलेली सुई भटकत राहायची; पाण्यातील जड दगडासारखी, खाली वाकली तरी बुडत नसे. जीवनाचा प्रवास, मनाच्या शक्तीने, दिशांच्या टोकापर्यंत पसरतो; वाऱ्याने हलणाऱ्या गवतासारखा. तिच्या तोंडातून, ती सुई सूताचा सूक्ष्म धागा सुंदर करघ्याच्या शेवटापर्यंत सोडते, वरच्या भरावाच्या प्रयत्नाने, जणू एखादी स्त्री हृदयाने जोडून जन्म देते. वरच्या भरावाच्या रसाने, सुई हृदय खुलं करते; आणि सतत सूक्ष्म धाग्याचा शेवट करघ्यात सोडते. जुने, फाटके वस्त्र, तीक्ष्ण वस्तूंनी विचार न करता भरले जाते; जसे सुई क्षणात फाटलेल्या कपड्यात धागा भरते. धाग्याच्या किरणांनी, सुई कपड्याचे हृदय मिळवते; आणि त्याच भरावाने, तेज झपाट्याने विणते, जणू सूर्याचे किरण. अचानक, त्या भरलेल्या, थकलेल्या आकाराने, सुईच्या हृदयात दैत्य-सुई वेदना देते, जणू कर्माचा परिणाम. ती सुई भेदते, घोड्याच्या टाचेसारखा आवाज देते; स्वतःच्या स्वभावाने, वापरली गेली की थकवा आणते. ती सुई कपड्यात धागा चार ठिकाणी भेदते, आणि शरीरात दीर्घ स्मृतीचा धागा, जसे संवेदना. झपाट्याने ओढली गेली, सुई कपड्यात धावते, तिचा चेहरा दिसत नाही—असेच दुष्ट लोक गुप्तपणे जिव्हाळ्याच्या ठिकाणी घाव घालतात. धाग्याच्या गाठीने जुळलेली, तीक्ष्ण डोळ्यांची सुई सहज पाहते: 'कसे भेदावे?'—हे तीक्ष्णांची इच्छा. रेशमी किंवा कापडी वस्त्रात, तीक्ष्ण सुई समानपणे जाते; गुण-अवगुणाचा फरक न मानणारा मूर्खच असे. अंगठा आणि बोटांनी दाबली, चमकणारा धागा घेते, आणि जणू अंतहीन दोर吐त पुढे पहाते. तीक्ष्ण आणि हृदयशून्य, धागा जुळला तरी, ती सुई मऊ वस्तूंमध्ये प्रवेश करत नाही, वस्तूंमध्ये मंदपणे पुढे जाते. अत्यंत तीक्ष्ण असून, गाढवाच्या तोंडातून धागा घेतल्यास, सुई—भेद न करणारी, हृदयशून्य—दुर्दैवी राहते, जणू राजकन्या. इतरांना हानी न करता, तीक्ष्ण सुई मार्ग शोधत नाही; भेदून झाल्यावर, सुई नियंत्रित होते आणि कानाच्या पाळीवर लटकते. हातातून पडल्यावर, ती सुई कापूसात सुंदरपणे पडते, जणू मैत्री; स्वतःच्या स्वभावासारख्या मित्रात आनंद न घेणारा कोण? सामान्य लोक, ज्यांचे मन भ्रमित प्रवृत्तीने मिश्रित आहे, स्वतःसारख्या मित्रांचा त्याग करायची इच्छा ठेवतात का? एकदा त्याग केला की, अंतर्गत शक्ती लोखंडाच्या खोलीत अस्वस्थ होते, फुक्याच्या वाऱ्यांनी हलते, आकाशात उडण्याची इच्छा करते. प्राण आणि अपानाच्या प्रवाहात, हृदयाच्या कमळात, दुःखाची शक्ती अत्यंत तीव्रतेने प्रकट होते, जणू जीवात्म्याची शक्ती. समानाच्या विरोधाने, ती समानासोबत जाते; उदानाच्या उलट्याने, ती उदानासोबत जाते. व्यानात स्थित, रोग उत्पन्न करणारी, ती सर्व अंगांच्या सारात फिरते, हृदय आणि घशात वेदना, सूज, रंग बदल, आणि वेडेपणा आणते. बहुतांश वेळा, ती सुई स्वच्छता करणाऱ्याच्या हातात आढळते, नखांच्या खोळीत झोपलेली, मुलाच्या बोटाच्या टोकात भेदण्यातच आनंद घेते. पायात शिरून, रक्त आणि मलवहनाच्या वाहिन्यांत पसरते, तुच्छ अन्नाने अत्याधिक संतुष्ट होते. ती सुई चिखलाच्या खोळीत, चेहरा खाली करून, बराच काळ पडून राहते; इच्छित गोष्ट मिळाली की, अशी जागा कोण सोडेल? ज्याचे मन क्रौर्याने पकडले आहे, तो विविध प्रकारे ते दाखवतो; कारण सण-उत्सवातही, वाद-कलहाने नीच लोकांना आनंद मिळतो. एखाद्याने पेटीत लपवलेली नाणी जपली, तर त्याला ती फार प्रिय असते; कारण अहंकाराचा चमत्कार प्राण्यांतून उखडणे कठीण असते. जोडीदाराच्या मोहाने मन जिंकलेला, स्वतःचे पतन घडवतो; पण स्वहिताच्या शोधात, हुशार व्यक्ती मूर्खपणा करत नाही. कपड्यात धागा तुटल्याने, मी झटपट अंतिम विनाश मिळवतो; त्यामुळे ही विचार निर्मळपणे उत्पन्न होते. सुई बाजूला ठेवली की, ती घर्षणाशिवाय धूळ जमा करते; बाह्य भेद नसल्याने, तिच्यात रोग उत्पन्न होतो. सूक्ष्म, अडखळणारी, ती भेदक क्षणात विस्मरण आणू शकते; तीक्ष्ण, भेदक, आणि क्रूर, ती जणू दिव्य सुईप्रमाणे काम करते. अशा प्रकारे, सुईच्या जीवनाचे विविध टप्पे, तिच्या भेदक, तीक्ष्ण, आणि अनेक अनुभवांनी भरलेले आहेत. तिच्या प्रवासात, ती वस्त्र, मन, आणि जीवनाच्या गुंतागुंतीतून मार्गक्रमण करते, कधी थकते, कधी भेदते, कधी विश्रांती घेते, आणि शेवटी, तिच्या क्रियांनी, जीवनाचा गूढ अर्थ प्रकट करते.