अत्यंत गर्वाने एखाद्या गोष्टीवर आसक्त झाल्यामुळे इतरांचे मन नष्ट होते, पण ती राक्षसी—जिला स्वतःच्या गिळण्याच्या शक्तीचा मोठा अभिमान होता—तिच्या शरीराचा विनाशसुद्धा तिला जाणवला नाही. अज्ञानामुळे, एकाच गोष्टीवर अतीआसक्त असलेल्या लोकांना विनाशातही सुख वाटते; त्याप्रमाणे, ती राक्षसी देहहीन आणि सुईसारखी झाल्यावरही पूर्ण समाधानी राहिली. नंतर, दुसरा एक जीव त्या सुईला आसक्त झाला, आणि अशा प्रकारे "जिवंत सुई" निर्माण झाली—जिचे स्वरूप आकाशासारखे, निराकार आणि आकाशातील गतीसारखे होते. ती तेजस्वी तंतूंच्या प्रवाहासारखी दिसू लागली; तिचे सार प्राणतंतूंपासून बनलेले होते, ती तीक्ष्ण वेदनेच्या रूपात, आणि त्या छिद्रातून चमकणाऱ्या सूर्यकिरणासारखी सुंदर होती. ती तलवारीच्या टोकासारखी वेगळी, किंवा अणूंच्या रांगेसारखी; फुलांच्या सुवासाच्या लहरीसारखी, अत्यंत सूक्ष्म कलेच्या स्वरूपात प्रकट झाली. तिची वृत्ती पापी होती, ती मनाचा एक हलका प्रवाह होती आणि दुसऱ्याच्या जीवनस्थितीत भेद करून अंतिम सत्य गाठण्याच्या उद्देशाने तिथेच स्थिर राहिली. अशा रीतीने, तिचे शरीर दोन सुईंपासून बनले—जसे जंगली तांदळाच्या सालीसारखे बारीक, किंवा कापसाच्या तंतूसारखे नाजूक. त्या दुहेरी सुईच्या रूपाने, ती पुरुषांच्या हृदयात प्रवेश करू लागली आणि त्यांना भेदू लागली; मग ती अत्यंत भयंकर होऊन सर्व दहा दिशांत भटकू लागली. स्वतःच्या इच्छाशक्तीने ती कधी हलकी, कधी जड झाली; खडूस, कर्कटकासारखे रूप सोडून, तिने पुन्हा सुईचे रूप धारण केले. अगदी तुच्छ वस्तूही दुर्बलांच्या दृष्टीने अत्यंत महत्त्वाची वाटते; अशा प्रकारे, त्या राक्षसीने मोठ्या तपस्येने सुईसारखे भूतत्व प्राप्त केले. सद्गुणी शरीर असणाऱ्यांनाही जन्मबंधन सुटत नाही; म्हणूनच त्या राक्षसीला तिच्या कर्मामुळे सुईसारखे भूतत्व मिळाले. ती जेव्हा दिशांच्या टोकांपर्यंत वाऱ्याच्या प्रवाहाने फिरू लागली, तेव्हा तिचे स्थूल शरीर तिथेच विरघळून गेले, जणू शरद ऋतूतील ढग नाहीसे होतात तसे. ती जेव्हा एखाद्या अशक्त, कृश किंवा स्थूल व्यक्तीच्या शरीरात प्रवेश करते, तेव्हा ती वाऱ्याची सुई आतून तीव्र विषमज्वरासारखा त्रास देते. आणि एखाद्या शुद्ध, ज्ञानी व्यक्तीच्या सूक्ष्म शरीरात प्रवेश केल्यावर, ती जीवनाची सुई आतूनच विषमज्वरासारखा रोग निर्माण करते. कधी त्या चुकीच्या मनाला समाधान मिळते, तर कधी पुण्यामुळे, मंत्रोपचार व औषधोपचारांनी तिचा नाश होतो. अशा प्रकारे, अनेक वर्षे ती केवळ भटकतच राहिली—आकाशात आणि पृथ्वीवर, दोन शरीरांसह सतत भ्रमण करत. पृथ्वीवर ती धुळीत लपते, हातात बोटामागे लपते, आकाशात तेजाने झाकली जाते, वस्त्रात तंतूमध्ये लपते. शरीराच्या नसांमध्ये, दुर्दैवी फिकट धुळीत, वाळलेल्या नदीच्या पात्रात, जुन्या गवताच्या सूक्ष्म रेषांमध्ये ती वास करते. जिथे काही अर्थ नाही, सावली नाही, रिकामेपण आहे, श्वास मिळतो, जिथे माश्या वाऱ्याने उडवल्या जातात, आणि शुभ वृक्ष नाहीत—तिथे ती असते. जाड, गाठीदार हाडांमध्ये, नेहमी थरथरणाऱ्या जमिनीवर, दुसऱ्याच्या वस्त्राच्या शुद्ध किरणांनी निर्माण झालेल्या मायेच्या ठिकाणी ती असते. गवताच्या टोकावर, माश्यांच्या गुंजनाऱ्या वाऱ्यात, कोरड्या, रसहीन वाऱ्यात, बोटांच्या हलणाऱ्या फांद्यांवर ती विश्रांती घेते. घाणेरड्या ढगांच्या रेषांमध्ये, स्वतःच्या बोटांवरील जखमांच्या खड्ड्यांमध्ये, घाम, दव, दूषित द्रवांमध्ये, सांध्यांच्या डोंगरावर आणि मुंग्यांच्या वारुळात ती वावरते. कधी धुळीत, पाण्यात, भ्रमात, सर्पाच्या कातेसारख्या खडबडीत नखांत; कधी विहिरीच्या काठावरच्या वाटेवर, नदीला घाबरून, उवांच्या संसर्गात ती असते. विरळ, कोरडी, तडकलेली, डागांनी आणि चिखलाच्या डबक्यांनी भरलेली, वाटेच्या मधोमध थंड वाऱ्याने झोडपली गेलेली. उवांनी, डागांनी, रक्ताने भरलेली, रक्ताने भरलेल्या नखांच्या खुणांनी चिन्हांकित; अंगठ्याने, आड्याने दाबली गेली, ती ओढणाऱ्याने सर्वत्र ओढली जाते. विविध नक्षीदार, रंगीबेरंगी वस्त्रासारखी ती नगरांमध्ये फिरते; येण्या-जाण्याच्या श्रमाने थकून, ती तिथेच दीर्घकाळ विश्रांती घेते. प्रत्येक नगरीत, तंतूंच्या आणि साधनांच्या गाठीने भरलेली; जेव्हा ती ताडांच्या जंगलात पोहोचते, तेव्हा बैलांनी तिला फिरवले जाते. लपून, ती थोडी हातातून निसटते आणि विश्रांती घेते; तोंडातून तंतू ओढल्यामुळे दमून, ती कुठेतरी तुटून पडते. कठीण असूनही, कानाशी दाबली तरी भेद करत नाही; कारण ज्या वेळी मन सुस्त असते, तेव्हा तीक्ष्ण वस्तूही तीक्ष्ण कार्य करत नाहीत. ती थकलेली सुई, मनाच्या सुईने वाकवली गेली, सर्वत्र फिरत राहते; जसे पाण्यातील मोठे दगड वाकले तरी बुडत नाहीत. संसरनाची गती, मनाच्या साराच्या शक्तीने, दिशांच्या टोकांपर्यंत पसरते—जसे गवताची काडी वाऱ्याच्या जोराने हलते. तिच्या तोंडाने ती सूक्ष्म तंतू अत्यंत लांब सोडते, सुंदर वस्त्रावर, उच्च प्रेरणेमुळे, जणू एखादी स्त्री हृदयाशी एकरूप होऊन प्रसूती करते. ज्याप्रमाणे उच्च प्रेरणेमुळे सुई हृदय मोठ्या प्रमाणात उघडते, त्याचप्रमाणे ती सतत सूक्ष्म तंतूचा शेवट वस्त्रात सोडते. जुनी, फाटकी वस्त्रेदेखील, तीक्ष्ण वस्तूंमुळे क्षणात भरून निघतात; इथे उदाहरण आहे—सुईने लगेच फाटके वस्त्र भरले जाते. तंतूंच्या किरणांनी सुई वस्त्राचे हृदय मिळवते; आणि त्या उच्च प्रेरणेमुळे तेजही लवकर विणले जाते, जणू सूर्यकिरण विणले गेले. अचानक, त्या स्थिर रूपामुळे, जे थकलेले भर आहे, ती राक्षसी सुई हृदयात त्रस्त होते, जणू कर्मफळ भोगते. ती भेद करते, अगदी खुराच्या आवाजासारखी, किंचित हलवली तरी; आणि स्वतःच्या स्वभावाने, कार्यरत असताना, थकवा आणते. वस्त्रात ती तंतू चार दिशांनी भेदते, आणि शरीरात दीर्घ स्मृतीचा तंतू, जणू संवेदना निर्माण करते. जलदगतीने, सुई वस्त्रात धावते, तिचे तोंड कुणालाच दिसत नाही—त्याचप्रमाणे, दुष्ट लोक गुप्तपणे जीवनाच्या अत्यंत महत्त्वाच्या ठिकाणी आघात करतात. धाग्याच्या गुंडाळीने ओवलेली, तीक्ष्णदृष्टी सुई सहजतेने निरीक्षण करते: "हे कसे भेदावे?"—हीच ती तीक्ष्ण इच्छाशक्ती आहे. अशा प्रकारे, या राक्षसी सुईच्या अद्भुत, सूक्ष्म, आणि गूढ प्रवासाची ही कथा आहे—जी प्रत्येकाच्या जीवनात, वस्त्रात, आणि मनात, वेगवेगळ्या रूपात भटकत राहते.