एकदा, एक महान काळी राक्षसी प्रकट झाली, तिचा रंग मांजरीच्या डोळ्याच्या रत्नासारखा चमकत होता. ती जणू एखाद्या दिव्याच्या काळ्या काजळासारखी मेघरेषा दिसत होती, आणि तिच्या इच्छेने स्वतःला अगदी कृश बनवत होती. ती राक्षसी प्रथम झाडाच्या रूपात प्रकटली, आणि मग पुन्हा तिच्या मेघासारख्या स्वरूपाचा त्याग करून माणसाएवढी झाली. त्यानंतर ती हाताएवढी लहान झाली. मग ती एक विळखा, नंतर बोटाएवढी, मग मसूर दाण्यासारखी, आणि शेवटी सुईसारखी झाली. नंतर ती सुईसुद्धा रेशमी सुईसारखी सुंदर झाली, जणू कमळाच्या केसराचा तंतू, आणि ती डोकावून उभी राहिली, जणू विचारांच्या पर्वताचा कळस. ती काळी सुई पूर्णपणे गुळगुळीत, निर्दोष आणि तेजस्वी दिसू लागली. तिच्या सूक्ष्म देहाने तिला गुंडाळले होते, आणि ती आकाशातून वाऱ्याच्या प्रवाहावर वाहू लागली. ती सुई जरी दिसत होती, तरी तिच्यात कोणतेही लोखंड नव्हते; ती केवळ चैतन्याचा खेळ होती, जणू स्वप्नात दिसणारी सुई. ती रत्नाच्या सुईसारखी गुळगुळीत होती, मनाच्या कल्पनेने एकरूप, नीलमणीच्या प्रभेच्या रेषेसारखी सुंदर आणि काठीच्या माळेसारखी सुलभ. ती जणू काळ्या कमळाच्या केसराचा तंतू, वाऱ्याने वाहत होती, तिच्यात एक छोटासा, पारदर्शक छिद्र होते, जणू आकाशाची बुबुळ, अत्यंत सूक्ष्म आणि पारदर्शक. तिच्या टोकाने तिने स्वतःच एक दोरा धरला होता; तिचा शेवट गुळगुळीत आणि टोक तेजस्वी होते. ती केवळ विशाल शांतीसाठी प्रकट झाली होती, आणि सर्वोच्च मौनाचा संकल्प घेतला होता. दूरवरून पाहताना ती जणू दिव्यासारखी चमकत होती, आणि शुद्ध अस्तित्वाच्या स्थितीला पोहोचली होती. तिच्या मोहक तोंडातून जणू आकाशात काही उच्चारले जात होते. तिच्या डोळ्यांनी अर्धवट मिटलेल्या अवस्थेत, ती नाजूक दिव्याच्या ज्वाळेसारखी दिसत होती; केस रेशमासारखे मऊ, कपाळावर अंघोळीचे ओलेपण, आणि ती एखाद्या खेळकर तरुणीसारखी भासत होती. तिचा दोरा, कमळाच्या तंतूसारखा वर उचलला गेला होता, बाहेरील जगाच्या कुतूहलाने, जणू प्रमुख नाडीप्रमाणे ताठ उभा होता, आणि चंद्रकिरणासारखा सुंदर दिसत होता. तिने आपल्या इंद्रियांना संयमित ठेवले होते, आणि तिचा प्राण बाहेर वाहू लागला होता, जणू एखाद्या बुद्ध भिक्षूच्या चेतनेच्या प्रवाहासारखा, कुणालाही कळू न देता. तिचे समजणे अगदी सूक्ष्म, शून्यतावादासारखे, जणू एखाद्या झऱ्यातून येणारा मंद वारा, किंवा प्रकाश हरवलेली सुई, तीक्ष्ण पण जाणवू न येणारी. तिला पकडण्यासाठी दाखवले गेले होते, पण त्या पुरुषाने तिचा उपयोग केला नाही; आणि तिनेही याचा विचार केला नाही—अरेरे, अज्ञानाचे हे प्रदर्शन! सुईच्या टोकावर, तिने तिच्या शून्यतेचा विचार केला नाही, फक्त स्वतःच्या मानसिक हेतूकडे पाहात, आरामात बसली. कोणतेही चिंतन न करता, तिच्या मंद मनाने सुईचा हेतूच इच्छिला; ज्या व्यक्तीचे मन विविध विषयांत विखुरलेले असते, त्याला पूर्वीचे किंवा नंतरचे विचार सुचत नाहीत. कोणतीही वस्तू, जरी सक्षम आणि कार्यक्षम असली, तरी कल्पनेमुळे तिचे स्वरूप बदलते; जशी आरशात इच्छेनुसार रूपे दिसतात, आणि श्वासाने आरसा बदलतो. या राक्षसीने, तिच्या विशाल देहाचा त्याग करून सुईचे रूप घेतले, आणि तिला अगदी मृत्यूही आनंददायक वाटू लागला. खरंच, एका वस्तूला चिकटून राहणाऱ्यांचे भाग्य किती कठीण असते! त्या राक्षसीने स्वतःच्या इच्छेने तिचा देह जणू गवतासारखा टाकून दिला. इतर मनुष्य एकाच वस्तूच्या अभिमानाने नष्ट होतात; पण ही राक्षसी, तिच्या गिळण्याच्या सामर्थ्याचा गर्व बाळगून, तिच्या देहाचा नाशही लक्षात घेत नाही. अज्ञान्यांना एका गोष्टीत फार आसक्ती असते, आणि त्यांना विनाशही सुखद वाटतो; ही राक्षसी, देहहीन आणि सुईसदृश, पूर्णपणे संतुष्ट राहिली. मग दुसऱ्या एका अस्तित्वाने त्या सुईशी आसक्ती निर्माण केली, आणि त्यामुळे “जीवंत सुई” प्रकटली—जिचे स्वरूप आकाशासारखे, निराकार, आणि आकाशाच्या गतिसारखे होते. ती तेजस्वी तंतूंच्या प्रवाहासारखी दिसत होती, तिचे सार प्राणतंतूंनी बनले होते, ती तीक्ष्ण वेदनेच्या रूपात, आणि त्या छिद्रातून चमकणाऱ्या सूर्यकिरणासारखी सुंदर होती. ती जणू तलवारीचा वेगळा धार, किंवा अणूंची रांग, किंवा फुलांच्या सुवासाचा एक रेषा, सूक्ष्म कलास्वरूपात प्रकटली. तिचा स्वभाव पापी, मनाचा एक प्रवाह, आणि ती तिथेच राहिली; दुसऱ्याच्या जीवनस्थितीत छेद घालण्याच्या अंतिम सत्याचा ध्यास घेत. अशा प्रकारे तिचे शरीर दोन सुईंनी बनले—जंगली तांदळाच्या सालीसारखे बारीक, आणि कापसाच्या तंतूसारखे नाजूक. त्या दुहेरी सुईच्या रूपात, ती पुरुषांच्या हृदयात प्रवेश करू लागली, त्यांना छेदून टाकू लागली; मग ती उग्र स्वरूप घेऊन सर्व दिशांमध्ये भटकू लागली. तिच्या इच्छाशक्तीने ती कधी हलकी, कधी जड झाली; क्रूर, खेकड्यासारखा देह सोडून, तिने पुन्हा सुईचे रूप घेतले. काहीही क्षुल्लक वस्तू दुर्बलांना फार प्रिय वाटतात; या राक्षसीने तपश्चर्येने सुईसदृश भुतत्त्व प्राप्त केले. जरी पुण्यवान देह असला, तरी जन्मबंधन सुटत नाही; तिच्या कर्मामुळे तिला हे सुईसदृश भुतत्त्व मिळाले. ती सर्व दिशांच्या टोकापर्यंत वाऱ्याने वाहत भटकू लागली, आणि तिचा स्थूल देह तिथेच विरघळून गेला, जणू शरद ऋतूतील मेघ. मग ती कधी एखाद्या असहाय, कृश किंवा स्थूल व्यक्तीच्या शरीरात प्रवेश करायची, आणि त्या वायुसुईमुळे तीव्र विषमज्वरासारखा त्रास व्हायचा. कधी ती शुद्ध, ज्ञानी व्यक्तीच्या सूक्ष्म देहात प्रवेश करत असे, आणि तेथील प्राणसुईने आंतरिक ज्वरासारखा रोग उत्पन्न केला. अशा रीतीने, कधी त्या चुकलेल्या मनाला समाधान मिळे, तर कधी पुण्यकर्म, मंत्र, किंवा औषधाने त्याचा नाश होई. अनेक वर्षे ती भटकत राहिली, केवळ भटकण्यासच समर्पित, आणि दोन देहांनी—आकाशात आणि पृथ्वीवर—संचार करत राहिली. पृथ्वीवर ती धुळीत लपलेली, हातात बोटाने लपवलेली, आकाशात तेजाने झाकलेली, आणि वस्त्रात दोऱ्याने झाकलेली असते. ती शरीरात स्नायूंच्या प्रवाहात, दुर्दैवी, पिवळट धुळीत, कोरड्या नदीच्या पात्रात, किंवा जुन्या गवताच्या सूक्ष्म रेषेत वास करत असे. जिथे काही अर्थ नाही, सावली नाही, रिकामे, श्वास देणारे ठिकाण; जिथे माशा वाऱ्याने उडतात, आणि शुभवृक्ष नाही. ती जाड, गाठीच्या हाडांत, सदैव थरथरणाऱ्या, कंपित भूमीवर; इतरांच्या वस्त्राच्या शुद्ध किरणांनी निर्माण झालेल्या मायेच्या ठिकाणीही असते. अशा प्रकारे, त्या राक्षसीचे सुईसदृश रूप, तिच्या इच्छाशक्तीने, विविध ठिकाणी, विविध रूपे घेऊन, या जगात वावरू लागले.