ती राक्षसी, काळ्या मेघांच्या हारासारखी दिसू लागली होती. तिचे शरीर पूर्णपणे स्थिर झाले होते, तिचे केस वर उंचावलेले, काळोखात बुडालेले, जणू ती हातांनी आकाश गाठू पाहत होती. वाऱ्याने तिच्या त्वचेचा थर झिजून गेला होता; तिचे शरीर सैल पडले होते, आणि वाऱ्याच्या झोताने तिच्या दागिन्यांची झणझण ऐकू येत होती. तिचे केस उभे राहिले होते, काळ्या सावलीत लपलेले, आणि तिच्या गळ्यात मोत्यांची माळ झळकत होती. अशा अवस्थेत, अजन्मा ब्रह्मा तिच्या जवळ आला. हजार वर्षांनी ब्रह्मा, सर्वांचा पितामह, तिच्याजवळ आले. तिच्या कठोर तपस्येच्या सिद्धीसाठी, अग्नी देखील थंडावा अनुभवतो, असं म्हणतात. ती राक्षसी, मनातून ब्रह्माला वंदन करून, "तथास्तु" म्हणाली आणि विचार करू लागली—"कुठला असा वर मागू, जो माझ्या भुकेचा अंत करेल?" ती म्हणाली, "माझं अस्तित्व सहज आणि लोखंडासारखं कठीण असू दे; मी जणू जीवनाची सुई होऊ दे. या मागणीमुळे, मी दुहेरी सुई होऊन कुणाच्याही लक्षात न येता प्रवेश करीन आणि अदृश्य होईन. श्वासासोबत मी सर्व प्राण्यांच्या हृदयात प्रवेश करू दे, जसं सुवास पसरतो, आणि या मार्गाने मी सर्व लोकांना जशी इच्छा असेल तशी भक्षण करू दे." तिने मनाशी विचार केला, "हळूहळू भुकेचा नाश हा परमोच्च आनंद देतो." तेव्हा कमलजन्मा ब्रह्मा तिला म्हणाले, "तुला दुसरं एक दृश्य दिसतंय, जणू अमृतमेघासारखं. कर्कटीकादेवी, राक्षसांचे पर्वतहार, असे तुझे नाव आहे." ब्रह्मा म्हणाले, "उठ, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे; हवं ते वर माग." ती म्हणाली, "प्रभो, भूतकाळ व भविष्याचे स्वामी, मी जीवसूचिका व्हावं, असा वर मिळू दे." "माझं अस्तित्व सहज आणि लोखंडासारखं असू दे, आणि मला इच्छाशक्ती मिळू दे," असं तिने मागितलं. ब्रह्माने "तथास्तु" म्हणून, पुढे सांगितलं, "सृष्टीमध्ये तू विषूचिका म्हणून ओळखली जाशील, सूक्ष्म सुईसारखी; आपल्या मायावी रूपाने तू सर्व लोकांना त्रास देशील." "जे अयोग्य अन्न खातात, अविचाराने कष्ट करतात, मूर्ख, चंचल, वाईट जागी राहतात किंवा बेफिकीर असतात, त्यांना तू बाधशील. प्राणासोबत हृदयात प्रवेश करून, प्लीहा व इतर अवयव छेदून, तू विषूचिका होशील—वाऱ्याच्या विकारासारखी, सूक्ष्म रेषेत प्रकट होणारी." "तू सज्जन असो वा असज्जन, सर्वांकडे जाशील; पण सज्जनांसाठी मी तुला या उपचारमंत्राचा उपदेश करतो." ब्रह्मा पुढे सांगतात, "हिमालयाच्या उत्तरेस कर्कटी नावाची राक्षसी आहे, जिला विषूचिका असेही म्हणतात; ती धर्माचा अडथळा करणारी कन्या आहे." "हा महामंत्र उच्चारून, तो पोटाच्या डाव्या भागात स्थापन करा आणि त्या हाताने रुग्णावर शांतपणे स्पर्श करा. कल्पना करा की कर्कटी राक्षसी कडाडून ओरडत हिमालयाकडे पळून जात आहे, मंत्रशक्तीने ती जणू धुळीसमान चुरगाळली गेली आहे. रुग्णाला चंद्रात, अमृताच्या सरोवरात, रोगमुक्त, अमर, आणि सर्व क्लेशांपासून मुक्त असल्याचा अनुभव द्या." "जो साधक अंतःकरणाने निर्मळ व शांत आहे, तो या पद्धतीने सर्व विषूचिका प्रकारांचा नाश करू शकतो." अशा प्रकारे, त्रैलोक्याधिपती ब्रह्मा, आकाशमार्गे विहरून, सिद्धांनी दिलेला मंत्र सिद्ध करून, इंद्रादींच्या सन्मानाने, आपल्या दिव्य, अविनाशी नगरीत परतले. त्या काळ्या राक्षसीने, आता मांजरीच्या डोळ्याच्या रत्नासारखी चमकत, स्वतःला अतिशय सूक्ष्म बनवायचं ठरवलं. ती काजळाच्या रेषेसारखी दिसू लागली. आधी ती झाडासारखी झाली, मग मनुष्याएवढी, नंतर हाताएवढी, मग विळ्याएवढी, त्यानंतर बोटाएवढी, मग मसूर दाण्यासारखी, आणि शेवटी सुईसारखी सूक्ष्म झाली. ती रेशमी सुईसारखी, कमळाच्या केसरासारखी सुंदर, डोंगराच्या शिखरासारखी उभी राहिली. काळी सुई, पूर्ण गुळगुळीत आणि निर्दोष, सूक्ष्म शरीराने वाऱ्यावर आकाशात फिरू लागली. ती सुई प्रत्यक्ष दिसत होती, पण तिच्यात लोखंडाचा अंश नव्हता; ती केवळ चैतन्याची लीला होती, स्वप्नातील सुईसारखी. मणीसारखी गुळगुळीत, मनाच्या कल्पनेशी एकरूप, बेरिलच्या रेषेप्रमाणे सुंदर, कड्यांच्या माळेसारखी सुघटित होती. काळ्या कमळाच्या केसराच्या तंतूसारखी, वाऱ्यावर वाहणारी, सूक्ष्म आणि पारदर्शक, जणू आकाशाचा बुबुळच. स्वतःच्या टोकाने धागा पकडून, गुळगुळीत शेपटी व झळाळत्या टोकासह, ती विशाल शांतीसाठी दृश्यमान झाली, मौनाच्या श्रेष्ठ व्रतात प्रवेशली. दूरून ती दिव्यासारखी चमकत होती, शुद्ध अस्तित्वावस्थेला पोहोचली, आणि आकाशात मोहक मुखाने जणू काही बोलू लागली. अर्धवट मिटलेल्या डोळ्यांनी, ती नाजूक दिव्याच्या ज्योतीसारखी दिसली; तिचे केस रेशमासारखे मऊ, कपाळ अलीकडेच आंघोळ केल्याने ओलसर, आणि ती एक खेळकर तरुणीप्रमाणे प्रकट झाली. तिचा धागा, जणू कमळाच्या तंतूने बाहेरील जग जाणून घ्यावं, असा बाह्यमुख्य नाडीसारखा उंचावला, चांदण्याच्या किरणासारखा सुंदर. इंद्रिये संयमित, तिचा प्राण बाहेर सरकत होता, पण कुणाच्या लक्षातही येत नव्हता—जणू बुद्ध भिक्षूच्या जाणीवेच्या प्रवाहासारखा. तिचं समजणं अत्यंत सूक्ष्म, शून्यतावादासारखं, जणू एखाद्या भेगेतून येणारा मंद वारा किंवा प्रकाश हरवलेली, पण धारदार सुई. तिला पकडण्यासाठी दाखवण्यात आलं, पण त्याने तिचा उपयोग केला नाही; आणि तिनेही त्याचा विचार केला नाही—अज्ञानाचा हा खेळच! सुईच्या टोकावर, तिने त्याच्या शून्यतेचा विचार केला नाही, फक्त स्वतःच्या मनातील इच्छेकडे पाहत, निवांत बसली. कोणताही विचार न करता, तिच्या मंद बुद्धीने सुईचा हेतूच इच्छिला; कारण ज्याचं मन अनेक विषयांत विखुरलेलं असतं, त्याला पूर्वीचे वा नंतरचे विचार सुचत नाहीत. एखादी गोष्ट समर्थ असूनही, कल्पनेने तिचं स्वरूप बदलतं—जसं आरशात हवी ती रूपं दिसतात, तसंच श्वासाने आरशाचा रंग बदलतो. ही राक्षसी, जिने सुईचं रूप घेतलं आणि आपलं विशाल शरीर सोडलं, तिलाही मोठा मृत्यू अत्यंत सुखद वाटला. खरंच, एका गोष्टीशी आसक्त असणाऱ्यांचं नशीब किती कठीण! या राक्षसीने, स्वतःच्या इच्छेने, आपलं शरीर जणू काडीसारखं टाकून दिलं.