एका काळी, हिमालयाच्या उत्तरेला कर्कटी नावाची एक महान राक्षसी होती. तिचे शरीर इतके प्रचंड होते की तिच्या पोटातील ज्वाळा कधीच शांत होत नव्हती; अगदी थोड्या पाण्याने जशी अग्नी शांत होत नाही, तशीच तिची भूक कधीच भागत नव्हती. मोठ्या पोटाची ती राक्षसी, समुद्रातील अग्नीच्या जिभेसारखी सतत अस्वस्थ होती. एक दिवस तिने विचार केला, "मी जंबुद्वीपातील सर्व लोकांना गिळले तरीही, माझी भूक थांबणार नाही, जसा समुद्र सतत नद्या घेत राहतो." कर्कटीच्या भुकेला ढग किंवा मृगजळही समाधान देत नव्हते; तिला फक्त असा उपाय हवा होता की संकटातही जगता येईल. पण तिला जाणवले, "सर्व लोकांना त्रास देणे शक्य नाही, कारण मंत्र, औषधी, दान, तप, देवपूजा आणि इतर उपायांनी ते सुरक्षित आहेत." मग तिने ठरवले, "मी अत्यंत कठोर तप करीन; कारण तीव्र तपाच्या शक्तीने अशक्य गोष्टीही साधता येतात." अशी विचार करून, सर्व जीवांना गिळण्याची तीव्र इच्छा तिला पुढे नेत होती. तिने एक दूर आणि कठोर तपासाठी योग्य अशा जागेची आठवण केली. कर्कटी त्या शिखरावर चढली; तिच्या डोळ्यात विजेसारखी स्थिरता, शरीर काळ्या मेघांसारखे, हात-पाय असलेली, गडद आणि भयानक दिसत होती. तेथे, आकाशात स्नान करण्यासाठी आणि तप करण्यासाठी, कर्कटी एक पायावर उभी राहिली; तिचे डोळे चंद्र-सूर्यासारखे स्थिर, शरीर पूर्णपणे निश्चल. थंडी-उष्णता तिला छेदू शकत नव्हती; कडक दगडासारखी ती ताठ उभी राहिली. दिवस, पक्ष, महिने, ऋतुंनी तिच्या तपाचे काळ पुढे सरकत होता. कर्कटी मेघांच्या हारासारखी दिसू लागली; तिचे केस वर उंचावले, काळे आणि आकाशाला पकडण्याचा प्रयत्न करत होते. वाऱ्याने तिच्या त्वचेचा रंग फिकट झाला, शरीर ढिले पडले, वाऱ्याच्या झोताने तिचे दागिने वाजले, केस काळोखात लपले, आणि मोत्यांच्या धारेने सजले. अशा अवस्थेत, अजन्मा ब्रह्मा तिच्या जवळ आला. हजार वर्षांच्या तपानंतर ब्रह्मा, तपाच्या सिद्धीसाठी, तिच्या समोर आला. कर्कटीने मनात नमस्कार केला, "तथास्तु" म्हणत उभी राहिली आणि विचार करू लागली, "कुठला वर माझ्या भुकेचा अंत करू शकेल?" तिने मागितले, "माझे शरीर सहज आणि लोखंडासारखे होवो; मी जीवनाची सुई होवो, दोन भागांची सुई बनून, अनोळखीपणे प्रवेश करून अदृश्य होईन." "श्वासासह मी सर्व जीवांच्या हृदयात प्रवेश करू, जशी सुवास प्रवेश करते, आणि या मार्गाने मी सर्व लोकांना गिळू शकेन." तिच्या मनात विचार आला, "हळूहळू भुकेचा नाश झाला तर परम आनंद मिळेल." त्यावर कमलजन्मा ब्रह्मा तिला म्हणाला, "कर्कटी, राक्षसकुळाच्या पर्वताचा हार, उठ, मी तुझ्यावर प्रसन्न आहे; जे हवे ते वर माग." कर्कटी म्हणाली, "भगवन्, भूत-भविष्यातील स्वामी, मी जीवसुईका व्हावे." तिने मागितले, "माझा वर असा असो की मी सहज आणि लोखंडासारखी होवो, आणि मला इच्छेची शक्ती मिळो." ब्रह्मा म्हणाला, "तथास्तु." मग तो पुढे म्हणाला, "तू सृष्टीमध्ये विषूचिका, सुईसारखी होशील; सूक्ष्म मायेद्वारे तू सर्व लोकांना त्रास देशील." "जे लोक अयोग्य खातील, कठीण कृत्य करतील, मूर्ख, अस्थिर, वाईट जागेत राहतील किंवा बेपर्वा असतील, त्यांना तू त्रास देशील. श्वासासह हृदयात प्रवेश करून, प्लीहा आणि इतर अवयव छेदून, तू वायूच्या रोगरूपात विषूचिका बनशील." "तू सर्व लोकांपाशी जाशील, पण सत्वशीलांसाठी मी आता या रोगाच्या उपचाराचा मंत्र सांगतो." "हिमालयाच्या उत्तरेला कर्कटी नावाची राक्षसी आहे, तिला विषूचिका म्हणतात; ती धर्माच्या मार्गात अडथळा आणणारी आहे." "हा मंत्र मोठा आहे; तो पोटाच्या डाव्या बाजूला ठेवून, त्या हाताने रुग्णाला शांतपणे स्पर्श करा." "कल्पना करा की कर्कटी, कडक आवाजात किंचाळत, हिमालयाकडे धावत आहे, मंत्राच्या शक्तीने धुळीसारखी पीठ झाली आहे." "रुग्णाला चंद्रात, अमृताच्या सरोवरात, रोगमुक्त, मृत्युमुक्त, मुक्त झालेला असा कल्पना करा." "साधक शुद्ध आणि शांत मनाने, या पद्धतीने विषूचिकेचे सर्व रूप नष्ट करतो." "अशा प्रकारे, त्रैलोक्याचा स्वामी, आकाशातून जात, मंत्र सिद्ध करून, इंद्र व अन्य देवांनी सन्मानित, आपल्या अविनाशी, दिव्य नगरात परतला." त्यानंतर, ती महान काळी राक्षसी, मांजरीच्या डोळ्याच्या रत्नाच्या शिखरासारखी चमकणारी, सुऱ्यासारखी बारीक होण्यासाठी सज्ज झाली; तिचे रूप काळ्या मेघाच्या रेषेसारखे दिसू लागले. ती झाडाच्या रूपात आली, मग माणसाच्या आकारात, मग हाताच्या आकारात. पुढे ती अंगठ्याच्या आकारात, बोटाच्या रूपात, मग मसूराच्या दाण्यासारखी, आणि शेवटी सुई झाली. ती रेशमी सुई झाली, कमलाच्या केसरासारखी सुंदर, विचारांच्या पर्वताच्या शिखरासारखी ताठ उभी राहिली. काळी सुई पूर्णपणे गुळगुळीत, निर्दोष, सूक्ष्म शरीराने गुंडाळलेली, आकाशात वाऱ्यावर वाहत होती. ती सुई दिसत होती, पण लोखंडाचा पदार्थ नव्हता; ती फक्त चेतनेचा खेळ, स्वप्नातील सुईसारखी होती. जडित रत्नासारखी गुळगुळीत, मनाच्या कल्पनेसह जोडलेली, बॅरलच्या प्रकाशासारखी सुंदर, छडीच्या माळेसारखी मोहक. काळ्या कमलाच्या केसराच्या वेलीसारखी वाऱ्यावर वाहत होती, लहान, स्पष्ट छिद्र असलेली, आकाशाच्या डोळ्याच्या पुतळ्यासारखी, सूक्ष्म आणि पारदर्शक. स्वतःच्या टोकाने धागा धरून, गुळगुळीत शेपटी आणि चमकणारा टोक, ती विशाल शांततेसाठी दिसू लागली, सर्वोच्च मौनात प्रवेश केला. दूरवरून ती दिव्यासारखी दिसत होती, शुद्ध अस्तित्वाच्या अवस्थेला पोहोचली; दूरवरून मोहक तोंडाने, ती आकाशात उच्चार करत असल्यासारखी वाटत होती.