ती एकटीच वृद्धत्व, मृत्यू आणि वेदनांचे दु:ख जपणारी मौल्यवान पेटी आहे; सतत मत्त अवस्थेत, ती रोग आणि क्लेशांच्या खेळात रमणारी आहे. कधी क्षणभर शुद्ध, निर्मळ भासते, तर कधी काळोख्या डागासारखी दिसते; ही तृष्णा आकाशातील वाटेसारखी आहे—कधी धुक्यासारखी घन, कधी क्षणभरच दिसणारी. शांततेसाठी आणि अस्थिर चित्ताच्या थांबण्यासाठी तृष्णा दूर जावी, कारण ती घन काळोखासारखी काळी आहे, जणू काही राक्षसांना हटवणारी. जोपर्यंत हे जग तृष्णेच्या विषारी वातावरनात धावत असते, तोपर्यंत सारेच गोंधळलेले, मूक, आणि विखुरलेल्या इच्छांनी भरलेले असते. पण जेव्हा चिंता आणि तणावातून मुक्ती मिळते, तेव्हा हे सारे जग दु:खाचा त्याग करते; चिंता-रोगावरचा मंत्र म्हणजेच चिंता सोडणे, असे सांगितले जाते. तृष्णा प्रत्येक गोष्टीत—गवत, दगड, लाकूड—फायदा मिळेल या शंकेने वावरते आणि मनात जलाशयातील माशासारखी हलते. शरीरात उगवणारी तृष्णेची व्याधी, थोड्याच वेळात गूढ व्यक्तीलाही उघड्यावर आणते, जसे सूर्याच्या किरणांनी कमळ उमलते. तृष्णा बांबूच्या वेलीसारखी आहे—आतील रिकामी, गाठींनी भरलेली, लांब, काट्यांनी आणि कळ्यांनी युक्त, बाहेरून मोत्यांनी सजलेली. आश्चर्य म्हणजे, मोठ्या बुद्धिमत्तेचे लोकसुद्धा विवेकाची शुद्ध तलवार घेऊन तृष्णेला छेदू शकतात, जरी ती छेदणे अत्यंत कठीण असले तरी. हे ब्रह्मन्, तलवारीचा धार, वज्र, किंवा तापलेल्या लोखंडाच्या ठिणग्याही, हृदयात वसणाऱ्या तृष्णेसारख्या तीक्ष्ण नाहीत. तृष्णा दिव्याच्या ज्योतीसारखी आहे—टोक काळ्या कालिखाने झाकलेले, शरीर तेलाने लांब, तेजस्वी, आणि स्पर्शाने जळणारी. मेरू पर्वतासारखा स्थिर असलेला ज्ञानी, महाबली, किंवा दृढनिश्चयी पुरुष—तृष्णा त्याला एका क्षणात गवतासारखा दुर्बल करू शकते. तृष्णा विंध्याच्या घनदाट, भयावह, ढग आणि धुळीने भरलेल्या, गडद अंधार आणि जाड धुक्याने व्यापलेल्या जंगलासारखी आहे. ती सर्वांच्या समोर असूनही, सर्व जगांत जाणवली तरी ओळखणे कठीण आहे; ती क्षीरसागराच्या पृष्ठभागावर असलेल्या चंचल तरंगमालिकेसारखी, गोड पण सामर्थ्यशाली, जगात उभी आहे. हे शरीर—आतून ओलसर, गुंतागुंतीच्या रचनेचे, बदलणारे आणि दुःखाने भरलेले—संसारात अस्थिरपणे फिरते आणि केवळ वेदनाच देते. अज्ञान असूनही, जाणणाऱ्यासारखे भासते, खोट्या अहंकाराचा आव आणते; विचार केला तर, कधी श्रेष्ठ वाटते, कधी तुच्छ—ना जड, ना चेतन. हे शरीर जडपण आणि चेतनेच्या मध्येच अडकलेले, अस्थिर आणि अनिश्चित अपेक्षांनी भरलेले आहे; ना विवेकी, ना मूर्ख—फक्त भ्रम निर्माण करणारे. थोडा आनंद आणि थोडे दुःख याचा अनुभव घेते; इतके क्षुद्र आणि गुणहीन दुसरे काही नाही. सतत येणे-जाणे चालू असते, दात आणि केसांनी सजलेले, क्षणोक्षणी उमलणाऱ्या हास्यफुलांनी अलंकृत. हात फांद्यांसारखे, हाडांच्या खांबांनी आधारलेले, डोके मानेवर ठेवलेले मोठे फळ, आणि डोळे मधमाशांच्या झुंडीप्रमाणे. हात-पाय कोवळ्या कळ्यांसारखे, नसांतून रक्त आणि रस वाहणारे प्रवाह, टाचा, आणि कर्मांच्या पक्ष्यांसाठी विश्रांतीस्थान. या शरीराच्या झाडाच्या सावलीत, असंख्य जीवयात्रिकांना आसरा मिळतो; हे खरे कोणाचे, कोण परके—इथे खरे कोण आपले, कोण परके? हे शरीर केवळ ओझे वाहण्यासाठी पुन्हा पुन्हा घेतले जाते, मग कोणी त्याला स्वत:चे कसे मानू शकेल? जसे कोणी नौका किंवा वेलीला आपले म्हणत नाही. या शरीराच्या रिकाम्या अरण्यात, ज्यात अनेक खड्डे, गुहे, आणि केसांची झाडे आहेत, कोणी विश्वास किंवा आधार कसा शोधेल? या त्वचा, स्नायु, आणि हाडांनी विणलेल्या शरीराच्या घट्ट जाळ्यात, मी मांजरासारखा सतत आवाज करत राहात नाही. संसाराच्या जंगलात वाढलेला मनाचा माकड, चिंता-कळपाचे रूप घेऊन, दीर्घकाळच्या दुःखाच्या किड्याने जखमी होतो. हे शरीर तृष्णेच्या सर्पाचे घर आहे, क्रोधाच्या कावळ्याचा निवास; त्याचे हास्य म्हणजे फुल, हे झाड शुभ-अशुभ फळांनी भरलेले देखणे आहे. खोड मजबूत, हातांचे जाळे सुंदर, हात फुलांच्या घोसांसारखे, आणि सर्व अवयव कोवळ्या कळ्यांसारखे, वाऱ्याने हलणारे. इंद्रियांच्या सर्व पक्ष्यांनी आधारलेले, सुंदर गुडघे, गुळगुळीत आणि उंचावलेली त्वचा, स्वतःच्या सरोवराच्या सावलीने अलंकृत, आणि इच्छांच्या प्रवाशांनी गजबजलेले. डोक्यावर गवतासारख्या केसांचा लांब घोस, आणि आत रिकाम्या जागेत अहंकाराच्या वृद्ध गिधाडाचे घरटे. कारण हे शरीर उगवणाऱ्या वासनांच्या जाळ्यातून उगवलेले, दुर्बल आणि शक्तिहीन असल्याने, मला आनंद देणारे नाही. हे शरीर अहंकार नावाच्या गृहस्थाचे मोठे घर आहे; ते कोसळो किंवा उभे राहो, त्याची स्थिरता मला काय? या शरीराच्या घरात, इंद्रिये गुरांसारखी रांगेत, खोल्यांत अस्थिर तृष्णा, आणि सर्व अवयव विकारांनी डागाळलेले—हे मला आकर्षक वाटत नाही. हाडे आणि लाकडासारख्या सांध्यांच्या धडकेत गच्च झालेल्या, आतड्यांच्या दोऱ्यांनी बांधलेल्या या शरीराच्या घरात मला रुची नाही. स्नायु आणि कंडरांनी ताणलेले, रक्ताच्या लाल द्रवाने मळलेले, वृद्धत्वाच्या राखेने फिकट झालेले हे शरीर मला प्रिय नाही. निरर्थक भ्रमात घट्ट बसलेले, व्यर्थ आसक्तीच्या मोठ्या खांबावर आधारलेले, सतत क्रिया आणि मुद्रांनी भरलेले हे शरीर मला नको आहे. भूक आणि तृष्णेच्या वेदनांनी उमटणाऱ्या किंकाळ्यांनी भरलेले, सुखाच्या शय्येसारखे भासणारे, पण व्यर्थ इच्छांनी होरपळलेल्या दासीसह हे शरीर मला नको आहे. इंद्रियांच्या विषयांनी भरलेल्या, अशुद्धतेने गच्च झालेल्या, अज्ञानाच्या क्षारविषात बुडलेल्या या शरीराच्या घरात मला आकर्षण नाही. टाचांवर उभे, गुडघ्यांचे खांब, डोके शिखर, लांब, लाकडासारखे मजबूत हात—हे शरीर मला प्रिय नाही. हे ब्रह्मन्, उघडी खिडक्या म्हणजे डोळे, बुद्धीचे अंगण जिथे विचार खेळतात, आणि चिंता ज्याची कन्या आहे, असे हे शरीराचे घर मला आवडत नाही.