सूक्ष्म शरीराची अवस्था स्थिर झाल्यावर, स्थूल शरीर निष्प्राण झाले—पाण्याविना ढगासारखे, किंवा सुवास नसलेल्या फुलासारखे. आज, सूक्ष्म शरीराची जाणीव परिपक्व झाल्यामुळे, शरीर विसरले गेले, जसे लहानपणी गर्भातील अवस्था विसरली जाते. आज, एकतीसावा दिवस आहे; सकाळी त्या दोन दासी झोपेच्या मोहात पडल्या होत्या. म्हणून, लिला, चला—खेळासाठी, विचारांच्या खेळाने, आपण तिला प्रकट होऊ, जेणेकरून क्रिया सुरू होईल. 'लिला समोर प्रकट होऊया' असा विचार मनात येताच, त्या दोन देवी जागरूकतेच्या सामर्थ्याने त्या ठिकाणी तेजस्वी स्वरूपात दिसू लागल्या. विदुरथाची पत्नी लिला, विस्मयाने भरलेल्या डोळ्यांनी, त्या तेजाच्या प्रकाशात झळकणाऱ्या घराकडे पाहत होती. ते घर जणू चंद्राच्या कडेला कोरलेले, सोन्याच्या प्रवाहांनी धुतलेले, थंड ज्वाला किंवा मजबूत आधार असलेल्या वेलीप्रमाणे दिसत होते. समोरचे घर पाहून, आणि खेळाचा संकेत जाणून, लिला उठली आणि घाईने त्यांच्या पायांवर पडली. तेव्हा राणी माज्जया आली आणि म्हणाली, "विजय असो, जीवनदात्या! मी तुमच्या मार्गाची स्वच्छता करणारी, तुमच्यासमोर आले आहे." तिने असे बोलल्यावर, त्या अभिमानी, तरुणपणाने मद्यपान केलेल्या स्त्रिया, मेरू पर्वताच्या शिखरावर वेल्या बसतात तशा, आसनावर बसल्या. "बाळ, सांग: तू या ठिकाणी प्रथम कशी आलीस? काय घडले, काय पाहिलेस, आणि कुठे?" "देवी, त्या ठिकाणी मी मग बेशुद्ध पडले; जणू शुक्ल पक्षातील चंद्र, युगाच्या अंताच्या ज्वाळांनी वेढलेला. मला काहीच जाणवले नाही—ना सुख, ना दुःख; मग, डोळे मिटले, कंपित पापण्यांखाली..." "मग, त्या मृत्यूच्या बेशुद्ध अवस्थेच्या शेवटी, हे परमेश्वरी, मी पाहिले—अचानक उठून आकाशाच्या विस्तारात झेप घेतली." "पंचतत्त्वांच्या आकाशात, मी वाऱ्याच्या रथावर चढले; जसे सुवासाचा झोत वाहून नेतो, तशी मी या निवासस्थानी आले." "येथे मी एक सुंदर, दिव्य घर पाहते—गृहस्वामीने सजवलेले, दिव्यांनी उजळलेले, एकांत, आणि शोभेच्या शय्येने सुसज्ज." "मी माझा पती विदुरथ पाहते—त्याचे शरीर फुलांनी संरक्षित, जणू फुलांच्या बागेत मध आहे." "आता, युद्धाच्या तापाने थकलेला, तो खोल झोपेत आहे; म्हणून, हे देवांच्या राणी, मी त्याच्या झोपेत अडथळा आणला नाही." "मग, देवी येथे आली तेव्हा, मी सर्व अनुभव सांगितले, हे कृपाळू, तुमच्या कृपेसाठी." "हे हंसासारख्या चालणाऱ्या, खेळकर आणि मोहक डोळ्यांच्या स्त्रिया, चला, आपण राजाला या मृत शरीराच्या शय्येवरून उठवू." असे म्हणताच, तिने आपल्या प्राणाचा सुवास जणू कमळाचा सुवास सोडावा तसा मुक्त केला; तो वाऱ्याच्या रूपात विदुरथाच्या नाकात गेला. तो प्राण, वाऱ्याप्रमाणे बांबूच्या पोकळीत शिरावा तसा, नाकाच्या कपाळात शिरला—शेकडो स्मृती घेऊन, जसे समुद्रात रत्न असतात. त्याच्या चेहऱ्यावर जीवनाचा तेज झळकू लागला, जणू पाण्यात दुसरे कमळ प्रतिबिंबित झाले आहे तसा. हळूहळू, त्याचे सर्व अंग फुलांच्या गाठीप्रमाणे, किंवा वेलांचा जाळ्याप्रमाणे डोंगरावर, शोभेने चमकू लागले. मग तो पूर्ण तेजाने प्रकट झाला—जणू पौर्णिमेचा चंद्र, त्याच्या चंद्रासारख्या चेहऱ्याचे प्रचंड किरण घरात पसरले. त्याचे हातपाय, मऊ आणि जीवनाने भरलेले, वसंतातील नव्या कोंबासारखे, सोन्याच्या प्रकाशात चमकू लागले. त्याने डोळे उघडले—शुद्ध प्रकाशाचा स्रोत, मोहक, जणू चंद्र आणि सूर्य जग उजळवतात तसा. तो उठला, त्याचे शरीर तेजस्वी, जणू विंध्य पर्वत वाढत आहे; आणि म्हणाला, "या तेजस्वी निवासात, येथे कोण उभा आहे?" मग, त्याच्या समोर, द्वैताचा खेळ बोलला, "आदेश द्या." त्याने विनम्रपणे उभ्या असलेल्या द्वैताचा खेळ पाहिला. ते समान आधार, समान रूप, समान स्वरूप, समान वाणी, समान प्रयत्न, समान आनंद, आणि समान उत्पत्तीचे होते. त्यांना पाहून, विदुरथ विचारतो, "तू कोण आहेस? ही कोण आहे? ती कुठून आली?" त्याला लिला उत्तर देते, "हे स्वामी, मी काय सांगणार आहे ते ऐका." "हे लिला, मी तुझी पत्नी आहे, पूर्वीपासून तुझ्यासोबत वाढलेली; एकत्र राहणारी, जणू वाणी आणि अर्थ एकत्र असतात तशी." "ही तुझी दुसरी पत्नी लिला आहे, जी मी तुझ्यासाठी सहज मिळवली; हे कसे घडले ते मी सांगते." "जी येथे मोठ्या सुवर्ण सिंहासनावर बसली आहे—ती देवी सरस्वती आहे, तीन लोकांची शुभ माता." "आपल्या पुण्याच्या सामर्थ्याने, ती येथे प्रत्यक्ष प्रकट झाली; तिच्यामुळे, हे राजा, तू दुसऱ्या लोकातून येथे आला आहेस." हे ऐकून, कमळासारख्या डोळ्यांचा राजा उठला, गळ्यात हार आणि वस्त्रांनी सजलेला, आणि ज्ञानदेवीच्या पायांवर पडला. "हे सरस्वती, मी नमस्कार करतो—सर्व लोकांचा लाभ करणारी; वरदायिनी, मला ज्ञान, दीर्घायुष्य आणि संपत्ती दे." असे बोलताच, ज्ञानदेवीने त्याला हाताने स्पर्श केला, म्हणाली: "तुला पुत्र आणि सर्व इच्छित गोष्टी लाभोत." "सर्व अपयश आणि दुष्कृत्यांचे दर्शन दूर होवो; अनंत आनंद पूर्णपणे येवो; प्रजा नेहमी आनंदी राहो; राष्ट्र सुरक्षित राहो, आणि समृद्धी सदैव उजळू दे." सरस्वतीने असे सांगितले आणि तेथेच अदृश्य झाली; सकाळी, सर्व लोक कमळासह जागे झाले.