राजमहलातील एका कोपऱ्यात, एका लाकडी भिंतीजवळ, निष्प्राण, कोरड्या पानासारखी गळून पडलेली, बर्फासारखी थंड झालेली राणीची देहशरीर पडलेली होती. तिच्या चेहऱ्यावर, जणू काही सजीवतेचा लवलेशही उरला नव्हता. तेव्हा, राजाचे मंत्री तेथे आले. त्यांनी तिच्या शरीरावर मृत्यूचे चिन्हे पाहिली व ती आता या जगात नाही, हे ठरवले. भीतीने त्यांनी तिचे शरीर घराबाहेर नेले. काही वेळाने, अधिक शब्दांची गरजच उरली नाही; त्यांनी राणीचे शरीर उचलले आणि चंदनकाष्ठ, तुप यांसह चितेवर ठेवले. त्या चितेवर तिचे शरीर क्षणात राख झाले. राणीच्या मृत्यूमुळे राजमहलात मोठा आक्रोश झाला. तुझ्या सर्व सेवकांनी तिच्या अंत्यसंस्काराची विधी पार पाडली. आता, तुला या देहधारणेत समोर पाहून, सर्वांना मोठे आश्चर्य वाटेल, कारण मृत्यूलोकातून परत येणे हे अद्भुत मानले जाईल. पण, आपल्या खऱ्या संकल्पशक्तीच्या जोरावर, तू पुन्हा ह्या शरीरासह येथे प्रकट झाली आहेस, कारण तुझे मन आपल्या पुत्रावर केंद्रित होते. शरीराविषयी तुझ्या मनात जसा ठसा होता, तसाच देहाचा आकार तुझ्यात पुन्हा निर्माण झाला, हे बाळ. प्रत्येकजण आपल्या स्वतःच्या मनातील ठशांनुसार सर्व गोष्टी पाहतो; याचे उदाहरण म्हणजे वेताळ बालकाची दृष्टी, जी कुणीही नाकारू शकत नाही. आता, हे सुंदरी व सिद्धात्मा, तुला सूक्ष्म शरीर प्राप्त झाले आहे; तुझे जुने शरीर विस्मरणात गेले व आपोआप दूर झाले आहे. ज्याचे लक्ष सूक्ष्म शरीरात स्थिर झाले आहे, त्याच्यासाठी स्थूल शरीरातील वेदना कमी होते, जरी जागृत व्यक्तीस ती ढगासारखी दिसू शकते. जेव्हा सूक्ष्म शरीराची स्थिती स्थिर होते, तेव्हा स्थूल शरीर जणू काही प्रेतासारखे होते—पाण्याविना ढग किंवा सुगंधाविना फुलासारखे. आजपासून, सूक्ष्म शरीराची जाणीव परिपक्व झाल्याने, स्थूल शरीर विस्मरणात जाते, जसे लहानपणात गर्भातील स्थिती विसरली जाते. आज, एकतीसाव्या दिवशी, आपण या आकाशात पोहोचलो आहोत; सकाळी त्या दोन दासी झोपेच्या प्रभावाने भ्रमित झाल्या होत्या. चला, लीलेंनो, आपण तिच्यासमोर प्रकट होऊया, केवळ मनाच्या खेळासाठी, जेणेकरून क्रिया पुढे सरकू शकेल. जसा विचार मनात आला—"आपण लीलासमोर प्रकट होऊ"—तसा त्या दोन देव्या त्या ठिकाणी प्रकट झाल्या, त्यांच्या तेजाने ते दृश्य उजळून निघाले, जागृतीच्या सामर्थ्याने. त्या वेळी, विदुरथाची पत्नी लीला, तिच्या डोळ्यांत आश्चर्य घेऊन, त्या प्रकाशमय घराकडे पाहू लागली. ते घर जणू चंद्राच्या कलेपासून घडवलेले, सोन्याच्या प्रवाहांनी धुतलेले, शीतल ज्वाळेसारखे, किंवा एखाद्या वेलीसारखे, मजबूत आधारावर उभे होते. घर समोर दिसताच, आणि त्या खेळकर हाकेची जाणीव होताच, ती त्वरेने उठली आणि त्या देवींच्या पायांवर लोटांगण घातले. तेव्हा राणी मज्जया तेथे आली आणि म्हणाली, "जगदंबे, तुम्हाला विजय असो! मी तुमच्या मार्गातील अडथळे दूर करणारी म्हणून इथे आले आहे." तिने असे म्हटल्यावर, त्या गौरवशाली व तरुणपणाने मदमस्त झालेल्या स्त्रिया, मेरू पर्वताच्या शिखरावर वेलीसारख्या आसनांवर बसल्या. त्यांनी विचारले, "बाळ, सांग, तू प्रथम येथे कशी आलीस? तुझ्यावर काय घडले, वाटेत तुला काय दिसले, आणि कुठे?" लीला उत्तर देते, "देवी, त्या ठिकाणी मी अचानक मूर्च्छित झाले; जणू कृष्णपक्षातील चंद्रासारखी, युगांताच्या ज्वाळांनी वेढलेली झाले. मला काहीही भान राहिले नाही—ना सुखाचे, ना दुःखाचे; मग पापण्यांखाली डोळे मिटले..." "त्या मृत्यूच्या मूर्च्छेच्या शेवटी, हे जगज्जननी, मी पाहिले—आणि अचानक मी आकाशात झेपावले. पंचमहाभूतांच्या आकाशात, मी वाऱ्याच्या रथावर आरूढ झाले; जसे सुगंधाचा झोत वाहून नेला जातो, तसे मी या निवासस्थानी पोहोचले." "इथे मी एक सुंदर, दिव्य दिव्यांनी उजळलेले, एकांत व भव्य पलंग असलेले घर पाहिले. माझा पती विदुरथ, फुलांनी वेढलेल्या शरीरासह, जणू फुलांच्या बागेत मध झोपले आहे, असे मला दिसले. युद्धाच्या तापाने तो थकून गाढ झोपला आहे; म्हणून, हे देवताराणी, मी त्याला जागे केले नाही." "मग, देवी, तू इथे आलीस, त्यावेळी मी जे काही अनुभवले ते सर्व मी तुझ्यासमोर कथन केले, तुझ्या कृपेसाठी." "मंद चालणाऱ्या, हंसासारख्या, खेळकर व मोहक डोळ्यांच्या देवीनो, चला, आपण राजाला या मृतशय्येवरून उठवूया." असे म्हणून, तिने आपला प्राण जणू कमळ सुगंध सोडतो तसे मुक्त केला; तो प्राण वाऱ्यासारखा होत राजाच्या नाकातून आत गेला. तो प्राण वाऱ्यासारखा राजाच्या नाकपुडीत शिरला, त्याच्यासोबत असंख्य संस्कार घेऊन, जसे समुद्रात रत्न असतात. राजाच्या चेहऱ्यावर जीवनाचा तेज उजळून आले, जणू पाण्यात दुसरे कमळ उमलले, त्याचा प्रतिबिंब दिसतो तसे. हळूहळू, त्याच्या सर्व अंगांमध्ये सौंदर्य फुलले, जणू पृथ्वीवर फुलांचे गट किंवा डोंगरावर वेलांचा जाळ. नंतर तो संपूर्ण तेजस्वी झाला, पौर्णिमेच्या चंद्रासारखा, त्याच्या मुखचंद्राच्या किरणांनी संपूर्ण घर उजळून निघाले. त्याचे हातपाय फुलांच्या कोमल कोंबासारखे, सुवर्ण तेजाने झळाळणारे, सजीवतेने फुलले. त्याने डोळे उघडले, जे निर्मळ प्रकाशाचे स्रोत होते, सौंदर्याने मनोहारी, जणू चंद्र व सूर्य जग उजळवतात तसे. तो उठून बसला, त्याचे शरीर तेजाने झळाळत होते, जणू विंध्य पर्वत उंचावत आहे, आणि म्हणाला, "इथे कोण आहे, या तेजस्वी निवासात वास करणारे?" तेव्हा त्याच्या समोर, द्वैतस्वरूप खेळ बोलले, "आज्ञा द्या." त्याने पाहिले, विनम्रतेने समोर उभे असलेले द्वैतस्वरूप खेळ. ते दोन्ही एकसमान आधार, एकसमान रूप, एकसमान दिसणे, एकसमान वाणी, एकसमान प्रयत्न, एकसमान आनंद आणि एकाच वेळी प्रकट झालेले होते.