त्या भीषण वाऱ्याने जंगलं फाडून टाकली, डोंगरकडे फाटल्या, आणि त्या प्रचंड वादळात विदुरथाचा रथही उडून गेला. तो नदीतल्या तुटलेल्या फांदीसारखा इकडे-तिकडे फेकला गेला. अखेर, महानास्त्रांचा अधिपती असलेल्या विदुरथाने पर्वतास्त्राचा त्याग केला. आकाशात घनता आणण्याचा निर्धार केलेल्या त्या वाऱ्याला पर्वतास्त्राच्या प्रहारामुळे थांबवण्यात आले. वाऱ्याचा वेग मंदावल्यावर शांतता पसरली आणि हवेत लोंबकळणाऱ्या झाडांच्या रांगा जमिनीवर कोसळल्या. माणसं गिळणाऱ्या विविध व्यूहांमध्ये, असंख्य कावळे एकत्र झाले आणि सर्व दिशांना किंचाळू लागले. वाऱ्याने फाडलेल्या झाडांचा गोंधळ incoherent बडबडीसारखा वाटू लागला, आणि त्यांनी पाहिलं—झाडाच्या फांद्या जशा पानं सोडतात तशीच डोंगर आकाशातून खाली पडत होते. समुद्रासारख्या मोठ्या नद्या इथे-तिथे उसळल्या, मेनक व इतर पर्वतही उठले. मग त्यांनी प्रज्वलित वज्रास्त्र सोडलं आणि मेघगर्जना सुरू झाली. त्या ज्वाळांनी पर्वत जळून खाक होत होते, आणि असंख्य प्रहारांनी पर्वतांची शिखरं व नगरे उद्ध्वस्त झाली. भयंकर वाऱ्याने फळं विखुरावीत तशी त्यांनी शिखरं फोडली. मग वज्रास्त्र शांत करण्यासाठी विदुरथाने ब्रह्मास्त्राचा उच्चार केला. ब्रह्मास्त्र आणि वज्रास्त्र दोन्हीही शांत झाल्यावर, सिंधूने काळोखमय, भयानक राक्षसास्त्र प्रकट केलं. त्यामुळे भुते, पिशाच्चांच्या रांगा निर्माण झाल्या आणि अनंत भीती पसरली; जणू संधिप्रकाशात भीतीचं साम्राज्य पसरलं आणि दिवस काळोखात बुडाला. भुते साऱ्या जगावर ताबा मिळवू लागली, जणू अंधारात भरलेली स्तंभासारखी त्यांची हालचाल होती. काही मोठ्या रूपात, हातात पकडता येतील अशी पण प्रत्यक्षात नसणारी; काहींचे केस ताठ, शरीर कृश, काहींना दाढीदेखील होती. काही कृश, काही मळकट, आकाशात भटकणाऱ्या गावकऱ्यांसारखी; सभेत, मळकट डोळ्यांनी, जे वाटेल ते करणारी, दुष्ट वृत्तीची. दीन, अतिखाऊ, क्रूर, गावकऱ्यांसारखी दीन; अस्थिर, रिकाम्या घरांत, चिखलाच्या शेवटी व झाडाखाली वावरतात. ते मृतांच्या रूपात, काळ्या शरीराचे, कुत्रे खाणाऱ्यांसारखे; शत्रूच्या उरलेल्या सैन्याला ते नशेत झडप घालू लागले. जवळच्या सैनिकांची मनं गोंधळली, भीतीने ग्रासली; त्यांनी शस्त्रं, कवचं टाकून दिली आणि जीव वाचवण्यासाठी धावत सुटले, पडत-उठत पळाले. त्यांच्या डोळ्यात, अंगात, चेहऱ्यात, पायांत विकृती होती; त्यांनी लंगोट, वस्त्रं फेकली, नग्न होऊन हास्य करत होते. काही शौच-विसर्जन करत, वेड्या नृत्यात मग्न झाले. त्या वेळी भुतांचा राजा राजाच्या जवळ गेला. त्या राजा जवळ येताच, विद्वान राजाने त्या मायेला ओळखलं—हे युद्धासाठी भुतराजाने उभं केलेलं मायाजाल आहे, हे त्याने जाणलं. त्या मायाजालाने भुतराजाने आपली सेना शत्रूवर सोडली; त्याचे सैनिक सुखरूप राहिले, तर शत्रूचे सैनिक भुतांसारखे झाले. मग त्याने रागाने दुसरं मायास्त्र सोडलं—रूप बदलणारे अस्त्र; पृथ्वीवरून व आकाशातून रूप बदलणारीं, केस ताठावलेलीं, भीषण डोळ्यांचीं, नग्न, सैल कंबर व वक्षस्थळ असलेलीं, काही वृद्ध पण तारुण्य फोडणाऱ्या, काही स्थूल तर काही कृश अशीं असंख्य प्राणी प्रकट झालीं. काहींच्या कंबरा नैसर्गिक, काहींच्या विकृत, त्यांच्या अंगप्रदर्शनाने भीषण नृत्य; मानवी डोकी, कमळहस्त, रक्ताने लाल असलेलीं शरीरं. काही अर्धवट मांस खात, काही हातावरून रक्त व मज्जा चाटत, अनेक हातांनी शरीर वळवत, तोंड वर-खाली करत. हात, चेहरा, मांडी, वक्ष, कडे, हात—सर्व शिरांसह, मुलांच्या मृतदेहांवर बडवत, आतडी दोरीसारखी ओढत. काहींची तोंडं कुत्रा, कोल्हा, घुबडासारखी, तोंड, जबडं, पोट खाली गेलेली; त्यांनी दुर्बल भुते जणू निरुपाय मुलांसारखी पकडली. ती भुते एकत्र आली, नग्न, नाचत, चेहरा, हात, डोळे वर उंचावलेले. त्यांनी एकमेकांवर हल्ला केला, एकमेकांना घाबरवलं, मोठ्या जिभा बाहेर काढून, चेहऱ्याच्या विविध विकृती दाखवत. प्रत्येकाने मृतदेहांची ओझी वाहिली, हात-पाय ओढले, त्यांच्या देहांची चमक रक्ताच्या तलावात बुडाली-उगवली. पोट, हात, कान, ओठ, नाक लोंबकळलेले; ते एकमेकांना रक्त, मांस, मेदाच्या चिखलात फेकत होते. जशी मंदार पर्वताने समुद्र मंथन केल्यावर फेसाचा गोंधळ झाला, तसा त्या मायाजालाने पुन्हा गोंधळ माजवला. त्याच्या वेगाला ओळखून, त्याने पुन्हा तसंच मायाजाल निर्माण केलं; मग वेताळास्त्राने त्याने मृतांचे समूह उठवले. काहींच्या डोकं नव्हतं, काहींचं होतं—सर्वजण वेताळांच्या वेडाने पछाडलेले; मग भुते व वेताळ यांचा एकत्रित समूह निर्माण झाला. ती प्रचंड सेना उभी राहिली, जणू पृथ्वी गिळू शकेल अशी; मग दुसऱ्या राजाने आणखी एक मायाजाल उभं केलं. त्याने तात्काळ राक्षसांची सेना निर्माण केली, तीनही लोकांचा विजय साधण्यासाठी; प्रचंड, पर्वतासारखे राक्षस सर्वत्र प्रकट झाले. आपली शरीरं सोडून, नरकातील प्राण्यांसारखे ते बाहेर आले; ती सेना इतकी भयंकर झाली की देव-दानवही घाबरले. त्यांच्या गर्जना, राक्षसी आवाज, जणू काळ्या मेघातून वज्रगर्जना; शिरविरहीत नृत्य करणारीं, भूत-पिशाच्चांच्या रूपात, स्मशानात ठाम उभी. त्यांच्या डोक्यांवर कमळांचे ढीग, बाजूला बासरीच्या गजराने गजबजलेले; आतड्यांच्या माळा, रक्ताच्या धारांनी ओघळणाऱ्या. वेताळांच्या ढोलांचा आनंद, भुतांची तेजस्विता, मेद, मांस, मज्जा यांचे वैभव, रक्तमद्याच्या धारांनी सुंदर; वेताळांनी, कवटींनी, आणि उन्मत्त नृत्याच्या गोंधळाने ती सेना भरलेली होती.