त्याच्या डोक्यावर निर्दय कुऱ्हाड्यांच्या घावांनी गंभीर जखमा झाल्या होत्या, आणि त्याच्या वस्त्रावर दूरवरून तुटलेल्या तलवारींच्या चमकदार झुंडींचे चिन्ह उमटले होते. युद्धभूमीवर भाले आणि बाणांची पेरणी झाली होती, सैन्याचा गोंगाट राक्षसांच्या उड्या आणि गदा फिरवण्याच्या आवाजांनी भरला होता. तो आकाशात उभा होता, वीरांच्या भाले आणि जॅव्हलिनांनी सजलेला एक द्वारासारखा, त्याची तलवार भुसुंदाने मोडली गेली आणि आकाशात एक वलय तयार झाले. तो भाल्यांच्या काटक्या आणि बांबूच्या झाडांमध्ये मोरासारखा शोभत होता, त्याचे सैनिक राजाच्या सन्मानाने आनंदित होते, तलवारी आणि भाले यांच्या वर्षावात आनंद साजरा करत होते. अप्सरा, वीरांना मिळवण्यासाठी उतावीळ, हात उंचावून उत्साहाने उभ्या होत्या; दिशांना योद्ध्यांचा गोंगाट भरून गेला होता, त्यांच्या कड्या युद्धात धावताना थरथरत होत्या. भीषण सैनिक, भाल्यांच्या जोरदार घावांनी त्यांची हालचाल दडपली गेली; हत्ती, आता चतुर राहिले नाहीत, चक्र आणि रथाच्या चाकांच्या घावांनी त्यांची फळी तुटली. उन्मत्त हत्ती एकत्र पडले, कुऱ्हाड्यांचा वर्षाव त्यांच्यावर झाला; योद्धे गदा फिरवत गर्जना करत होते, शत्रू भयाने पळून गेले. रथ आणि झाडे यंत्रांची आणि दगडांची धडक बसून तुटली; छत्री, कमळासारखी फिकट, तीव्र तलवारींनी फाडली गेली. पृथ्वीवर सैन्याच्या घटत्या संख्येचे चिन्ह उमटले, शस्त्रांच्या घावांनी सर्वत्र गोंधळ झाला; हत्तींच्या बाजू तुटल्या, आणि शिरच्छेदित धडांचे ढीग पडले. हत्तीला अंकुशाच्या घावांनी आणि पराक्रमी योद्ध्यांच्या गर्जनेने थांबवले गेले; वीर, दोराच्या कौशल्यात पारंगत, आपल्या साथीदारांच्या मृत्यूवर शोक करत होते. लोक कमळाच्या पाकळ्यांसारखे पडले, त्यांच्या पोटात खंजीर घुसला; शिवाचा तांडव नृत्य, त्रिशूल उंचावलेले आणि तोंडे क्रोधाने भरलेली, युद्धभूमीवर साकारले गेले. धावणाऱ्या धनुर्धारांचा गोंगाट, त्यांच्या भरणी बाणांनी भरलेल्या, पक्ष्यांच्या आवाजासारखा घुमला; योद्धे गोफ आणि ढाल घेऊन शौर्य दाखवत होते, तर काही युद्धाचे नृत्य साकारत होते. वज्रासारख्या मुठी असलेल्या योद्ध्यांच्या दबावाने तो आकाशात गरुडासारखा झेप घेत होता, त्याच्या रथाचे वस्त्र फडफडत होते. पराक्रमी हत्ती आणि घोडे अंकुशाने पकडले गेले, वीर राजांचे ध्वज फेकले गेले, गदा आणि युद्धाचा गोंधळ याने गोंगाट निर्माण झाला. पृथ्वी उंच महाल आणि मनोऱ्यांच्या धडकाने खणली गेली; जगातील दगडांच्या रांगांवर दुहेरी धनुष्याने बाणांचा वर्षाव झाला आणि त्या तुटल्या. उन्मत्त हत्ती दोन्ही बाजूंनी आरीने कापले गेले; युद्धभूमी मोठ्या उखळीतील तांदळासारखी भरली होती, आणि सैन्याचे पक्षी जणू ढगांसारखे साखळ्यांनी बांधले गेले. बाणांचा वर्षाव वीरांच्या पुरासारखा पडला; योद्ध्यांच्या पंखांमध्ये वेडसर नृत्य झाले, आणि युद्धाचा गोंगाट पर्वतांच्या हलण्यासारखा गोंधळ निर्माण करत होता. आता राजे, योद्धे, मंत्री आणि उत्सुक प्रेक्षक यांच्या मध्यात, उत्साहाने बोलण्याचे शब्द उठले. जणू सरोवरातील हलणारे कमळ किंवा आकाशात उडणाऱ्या पक्ष्यांचा थवा, आकाश वीरांच्या शिरांनी सजलेले, ताऱ्यांसारखे झळकत होते. पहा! रक्ताच्या प्रवाहाने लाल झालेल्या वाऱ्यांनी ते संध्याकाळच्या आकाशासारखे चमकत होते; हे मेघ-सूर्य योद्धे मध्यान्ही तेजाने झळकत होते. "बहिणी, हे आकाश, गवताने भरलेले आहे, असे का दिसते?" "हे गवत नाही, हे वीरांचे बाणांनी भरलेले मेघ आहेत," असे उत्तर मिळाले. जितके धुळीचे कण रक्ताने पृथ्वीवर शांत झाले, तितक्या हजारो वर्षे वीरांचे निवास आकाशात राहते. "घाबरू नकोस—हे तलवारी नाहीत, ज्यांचे तेज निळ्या कमळाच्या पाकळ्यांसारखे आहे; हे लक्ष्मीचे हास्य आहे, ती वीरांना पाहत आहे." कामदेव, स्वर्गातील स्त्रियांना वीरांच्या आलिंगनासाठी उतावीळ, त्यांच्या कटीबंध सैल करण्यासाठी पुढे आला आहे. त्यांच्या हात कमळाच्या कांडासारखे चमकत होते, हात लाल कळ्यांसारखे, डोळे फुलांच्या घोसासारखे मद्यपी, आणि मधुर फुलांचा सुगंध दरवळत होता. नंदनवनातील देवता, तुमच्या आगमनाची अपेक्षा करत, गोड बोलून नृत्याला आमंत्रण देत आहेत. हे सैन्य, जणू खोडकर खेड्यातील स्त्री, शत्रूला आतून कठीण कुऱ्हाड्यांनी फाडते, आपल्याच प्रियाला हानी पोहोचवते. हाय, माझ्या पित्याचे डोके, तेजस्वी कुंडलांनी सजलेले, एका बाणाने सूर्याजवळ नेले गेले, जणू काळाने, आठव्या ग्रहासारखे. दोन्ही हात उंचावून, तो 'चित्रदंड' नावाचा चक्र फिरवतो, जो त्याच्या पायाशी साखळीने बांधलेला आहे आणि दोन मोठे दगड फिरवतो. योद्धा, यमासारखा उंच, दक्षिण दिशेने येतो, सर्व बाजूंनी सैन्य गोळा करतो, म्हणतो, "चला, जसे आलो तसे परत जाऊ, यमासारखे." युद्धभूमीवर शिरच्छेदित धड, त्यांची शिरे ताज्या तुटलेल्या, गिधाडे आणि कोल्हे यांनी भरलेली, वेडसर नृत्य करतात, हात फडफडत आहेत. देवतांच्या समूहांमध्ये चर्चा उठली: "सांगा, हे वीर कोणत्या दुसऱ्या लोकात जातील? कोण जाईल, आणि कुठून?" आलेली सैन्ये समुद्रातील नद्यासारखी गिळली जात आहेत, त्यांच्या फळी मासे आणि मगरासारख्या—खरंच, योद्धे बिकट स्थितीत आहेत. जमिनीवर हत्ती पडले, त्यांच्या शरीरात भाले घुसले, जणू पूर्ण पावसाने पर्वतांच्या घोसात पाणी साठले आहे. "हाय, माझे डोके भाल्याने घेतले गेले!"—असे म्हणायचा प्रयत्न करतात, पण फक्त तुटलेल्या शिरे "डोके घेतले गेले" असे आकाशात पक्ष्यांसारखे ओरडतात. ज्यांनी आम्हावर यंत्रांचे दगडांचा वर्षाव केला, त्यावर साखळीच्या जाळ्याने सैन्यावर जोरदार फेकावे. हे सर्व भ्रमित, अर्धमृत तुमचेच लोक, तू सर्वात दुष्ट, आपल्या पायाच्या घावाने त्यांना ठार मार. अप्सरांच्या समूहात, त्यांच्या वेणी उत्साहाने फेकली जात आहे, एक दिव्य शरीराचा योद्धा तुमच्या बाजूला आला आहे—पहा त्याला. स्वर्गीय नदीच्या किनारी, फुललेल्या सुवर्णकमळांमध्ये, थंड सावली आणि पाण्याच्या मऊ वाऱ्यात, एक दूरवरून येत आहे. शक्तिशाली पर्वतांचे शिखर, विविध शस्त्रांच्या धडकेत तुटलेले, आकाशात गोंगाट करत फिरतात, जणू पडलेले तारे.