असं दृश्य होतं की, रणांगणावर असंख्य सैनिक स्थिर आणि निश्चल उभे होते, प्रत्येकाच्या कपाळावर तीव्र स्पर्धेची आठ दिसत होती, आणि प्रत्येक योद्धा कठोर, तणावपूर्ण मनाने आघातांचा परिणाम पाहत होता. अंगावर धडकणाऱ्या शस्त्रांचा कठोर आवाज, कवचांचा तीक्ष्ण गडगडाट, आणि निर्भयतेने कोरल्या गेलेल्या चेहऱ्यांमध्ये त्या योद्ध्यांचा अभिमान झळकत होता. त्यांच्या जीवाचं भविष्य अज्ञात होतं; ते फक्त त्यांच्या स्थानाच्या मांडणीवर आणि दृष्टीवर अवलंबून होतं. रणभूमीच्या धुळीत त्यांची शरीरं झाकली गेली होती, जणू काही वृद्ध पुरुषांच्या सारखी दिसत होती. लढाईच्या सुरुवातीच्या आघातांमुळे तिचा श्वास वेगाने चालला होता, आणि आता लाटांचा आवाज शांत झाला होता; ती जणू काही गाढ झोपेत असावी अशी वाटत होती. शंख, झांजा, ढोल आणि रणदुंदुभींचा गोंगाट थांबला होता, आणि पृथ्वी सर्वत्र धुळीने आणि रक्ताने झाकली गेली होती. जे रणभूमीतून पळून जाण्याचा प्रयत्न करत होते, त्यांनी ती जागा हळूहळू सोडली, आणि रणभूमीवर मकर आणि मत्स्यसारख्या योद्ध्यांचे चमकणारे शरीर विखुरले होते. रणध्वज आणि झेंड्यांचे गुच्छ झाडांना मागे टाकून उभे राहिले होते; हत्ती त्यांच्या सोंड उंचावत होते, त्यामुळे रणभूमी जणू वनराईप्रमाणे दिसत होती. आकाशात पक्ष्यांचे पंख फडफडत होते, शस्त्रांचा गडगडाट आणि 'धमद धम' असा आवाज भर आकाशात घुमत होता, योद्ध्यांचा श्वास त्या आकाशात गुंजत होता. रथांची मांडणी दुष्ट आणि शूर राक्षसांवर दबाव आणत होती, आणि गरुड मांडणीचा गोंगाट नागांच्या सैन्याला विखुरत होता. शेन मांडणीची तीव्र रचना तुटली होती, तिच्या पंक्ती गोंधळात पडल्या होत्या, आणि वीरांचे गट एकमेकांच्या धडक्यांनी आणि आघातांनी भूमीवर कोसळले होते. विविध युद्धमांडण्या, त्यांच्या आतल्या गोंगाटाने भयावह झाल्या होत्या, आणि सभागृहात भारी गदा उंचावणाऱ्या योद्ध्यांचा गडगडाट घुमत होता. सूर्य काळ्या शस्त्रांच्या जाळ्याने अंधारला होता, आणि बाणांचा आवाज रेशमी कपाशीच्या झाडांना वाऱ्याने हलवल्याप्रमाणे रणभूमीत घुमत होता. हे दृश्य जणू अनंत कल्पांची चाचणी घेतल्यासारखे वाटत होते, जणू एका महाकल्पाचा अंत, आणि ती रणभूमी जणू एकच समुद्र, प्रलयाच्या वाऱ्याने ढवळली गेली होती. ती अंधाराने भरलेल्या पाताळाच्या गुहांमध्ये गोंधळ उडाल्याप्रमाणे, किंवा जगाच्या सीमेलगतच्या उन्मादित नृत्याने थरथर कापणाऱ्या किनाऱ्याप्रमाणे, किंवा महान नरकांचा समूह पृथ्वीला फाडून बाहेर पडल्याप्रमाणे उठली होती. शस्त्रांचा गोंगाट, गदा, तलवार, कुऱ्हाड यांचा गडगडाट, जणू गरम पाण्याच्या पुरामुळे जग एकच अथांग समुद्र होणार आहे, असा भास निर्माण होत होता. तेव्हा एक जिज्ञासू म्हणतो, "हे प्रभो, संक्षिप्तपणे या युद्धाबद्दल सांग, कारण तुझे शब्द ऐकणाऱ्याच्या कानांना आनंद देतात." त्याच वेळी, आकाशात त्या दोन देवता, युद्ध पाहण्याची इच्छा ठेवून, सुंदर आणि तयार केलेल्या विमानावर एकत्र बसल्या, स्थिर आणि निश्चल. दरम्यान, खेळकर प्रभूचा विरोधक, युद्धातील तीव्र वेदना सहन करू शकत नव्हता, आणि तो अशक्त होऊ लागला. प्रलयाच्या समुद्रातून उठणाऱ्या लाटेसारखा एक तीव्र योद्धा आपल्या शत्रूच्या छातीवर गदा फेकतो, जणू पर्वताच्या शिखरावरून दगड खाली टाकला जातो. मग प्रलयाच्या समुद्राच्या शक्तीने, दोन सैन्यांमध्ये तीव्र शस्त्रांचा संघर्ष उसळतो, ज्यातून ठिणग्या आणि चमकणारे प्रकाश जणू अग्नीप्रमाणे विखुरले जातात. आकाशात वेगाने वाहणाऱ्या प्रवाहांच्या टोकांवर रेषा दिसतात, आणि 'झणझण' असा आवाज त्यांच्या गडगडाटात स्पष्ट ऐकू येतो. वीरांचा गर्जना आणि रणगर्जना मिसळून, बाणांचा वर्षाव जणू सूर्यकिरणांच्या छत्राप्रमाणे ढगांच्या मध्ये पडतो. रणभूमी तलवारांच्या गडगडाटाने आणि कवचांच्या धडक्याने जळते, आणि शस्त्रांचे तुकडे, परस्पर आघातांनी तुटून, आकाशात विखुरले जातात. वीरांचे हात आकाशात फिरतात, आणि दिव्य अप्सरा धनुष्यांच्या टणक आवाजाने आणि रथांच्या चाकांच्या फिरण्याने घाबरून पळतात. रणगर्जना मधमाशांच्या गुंजारवाप्रमाणे घन आवाज निर्माण करते; जणू एकत्वाच्या शक्तीने कोणी परम समाधीत स्थिर झाला आहे. वीरांचे शिर बाणांच्या धारदार टोकेने विभाजित होतात, आणि शरीरांच्या धडकेने कवचांचा गडगडाट घुमतो. शस्त्रांचा तीक्ष्ण संघर्ष 'हुं' अशा गर्जनेने उसळतो, आणि वेगाने वाहणाऱ्या प्रवाहांचे तीव्र लाट सर्व दिशांना मर्यादेविना उसळतात. शस्त्रांचे धडके, मुठीने पकडलेल्या आवाजाचा गडगडाट, आणि मोठ्या फटाफट आणि फुटण्याचा आवाज सर्वत्र घुमतो. तलवारींच्या धडकेने आणि जळणाऱ्या शस्त्रांच्या गडगडाटाने रणभूमी बाणांचा गोंगाट आणि जखमींच्या आक्रोशाने भरून जाते. ‘धग धग धग’ असा आवाज घुमतो, जखमांमधून रक्त गळते, कापलेले हात आणि शिर विखुरले जातात, आणि आकाश तुटलेल्या तलवारींच्या तुकड्यांनी भरलेले दिसते. ढालांच्या तुकड्यांमधून उसळणाऱ्या अग्नीच्या ठिणग्यांनी केस जळून जातात, रणभूमीवर पडणाऱ्या योद्ध्यांच्या तलवारींच्या धडकेने गडगडाट घुमतो. हत्तीला भाल्याने आघात झाल्यावर रक्त लाटांमध्ये उसळते, आणि सोंड सोंड भिडण्याचा तीव्र आवाज आकाशात भरून जातो. मोठ्या गदांनी समूहांना चिरडण्याचा गडगडाट घुमतो, आणि आकाशात पडलेल्या वीरांच्या शिरांचे गुच्छ जणू कमळांच्या फुलांची पखरण होते. योद्ध्यांच्या आणि हत्तींच्या हातांनी उठलेली धुळ आकाशात दाट झाली आहे, आणि विजयी योद्धे शत्रूंचे केस पकडून प्रतिशोध घेत आहेत. भीती वाढते, नखांनी डोळे, कान, नाक कुरतडले जातात; रथ पृथ्वीवर थरथर कापत फिरतात, हत्तींच्या धडकेने उलटून पडतात. रणभूमी भाल्याच्या जखमांमधून रक्ताने भिजलेल्या वस्त्रांनी शोभली आहे, आणि शस्त्रांची धार वाहते, संघर्षाने उठलेल्या धुळीच्या ढगांनी झाकली जाते. तो समुद्राच्या लाटांसारखा अभिमानाने एकत्र झाला, आणि मृत्यू त्याला उन्मादित हास्य आणि खेळात गिळून टाकतो. तो गर्जना करतो, जणू अभिमानी पर्वत आणि राजहत्ती ढगांना फाडून टाकतात, आणि झाडांच्या आणि नदीच्या काठावर चाक, भाले, गदा हातात घेऊन उभा आहे. तो रणांगणातल्या वीरांमध्ये मेंढ्याप्रमाणे आहे, बाणांच्या तागांमध्ये आणि झाडांच्या फटींमध्ये घुसतो, त्याचा ध्वज आणि छत्र गोंधळाने फाटून विखुरलेला आहे. तो यंत्र, दगड, चाकांच्या उडणाऱ्या सैन्यात घुसतो, त्याचे शरीर मृत्यूने फाडले जाते, आणि जखमी योद्ध्यांची आक्रोश रणभूमीत तीव्रतेने घुमते.