एका दिव्य प्रवासात, काही ठिकाणी वाऱ्याचा स्पर्श शीतल आणि आनंददायी होता, जणू चंद्राच्या किरणांनी ओलावा मिळाला होता; तर काही ठिकाणी पाणी, झाडे आणि पर्वत अग्नीच्या ज्वाळांनी दग्ध झाले होते. काही भागात पूर्ण शांतता होती, अगदी हलका वारा देखील नव्हता; तर दुसऱ्या ठिकाणी सूर्याचा उदय पर्वताएवढ्या ज्वाळांसारखा दिसत होता. काही ठिकाणी घनगंभीर, पावसाळी ढगांचा गडगडाट मोसमाला मद्यपानासारखा नशा देत होता; तर दुसऱ्या भागात देव आणि दानवांच्या युद्धामुळे मार्ग अगम्य झाला होता. आकाशातील सरोवरातील हंसांना मधुर बोलावणी मिळत होती, तर मंदाकिनीच्या काठावर वाऱ्याने कमळांची लूट चालली होती. गंगा आणि इतर नद्यांमुळे, सर्वत्र जिवंत प्राणी असलेली खोल जागा होती, ज्यात मासे, शार्क आणि मगर उड्या मारत होते. काही ठिकाणी भूमीच्या सावलीत, सूर्यापासून तयार झालेली अंधाराची गुहा, किंवा कावळ्याच्या काळ्या खोल जागेसारखी जागा होती; आणि काही भागात चंद्र आणि सूर्याच्या गोलांना गिळले जात होते. इतर ठिकाणी, स्वर्गीय वाऱ्याने हलणाऱ्या जादुई फुलांच्या कुंड्या होत्या, जिथे अप्सरा फुलांच्या आणि बर्फाच्या शिडकाव्याने चकित होत होत्या. त्या उत्कृष्ट स्त्रीने, तीन लोकांच्या जीवांनी भरलेल्या आणि अंजीराच्या झाडांच्या खोल जागांतून, मच्छर आणि कीटकांनी भरलेल्या मार्गातून, आकाश पार करून पुन्हा पृथ्वीवर उतरायला तयारी केली. आकाशातून उतरताना, त्या दोन स्त्रिया पर्वतीय गावाकडे जात होत्या, ज्ञान आणि मन यावर केंद्रित होऊन, त्यांनी पृथ्वीचे दृश्य पाहिले. त्यांनी एका पुरुषाच्या हृदयातील कमळ पाहिले, जे ब्रह्मांडाच्या अंड्यासारखे विशाल होते, आठ पाकळ्या दिशांकडे उघडलेल्या, पर्वतासारख्या तंतूंनी भरलेले, आणि स्वतःच्या आनंदाने सुंदर होते. त्यात नदीसारख्या तंतू, दांड्या आणि शिंपले होते; रात्री मधमाशा भटकत, आणि मच्छरांसारख्या जीवांची गर्दी होती. आतल्या तंतूंच्या गटांनी ते भरलेले होते, देवांनी केलेल्या छिद्रांनी झाकलेले, जलप्रवाहांनी वाहत, आणि दिवसाच्या प्रकाशाने उजळलेले होते. ते रसाने ओले होते, आकाशात हंस भटकत होते, रात्रीच्या संकुचनासाठी पात्र होते, आणि कमळाच्या तंतूने नागांचा अधिपती अधोलोकाच्या चिखलात बुडलेला होता. कधी त्याचा विस्तार समुद्राला थरथरवतो, दिशांना हलवतो; खाली, नागांमध्ये राहणाऱ्या अमर आणि दानवांसाठी काटा बनतो. त्याच्या हृदयात, महान बीज, राक्षसांच्या जखमांच्या नाजूक वेलाने वेढलेले आहे, जे बीजांचे स्त्रोत आहे, मिलनात आनंदित होते, आणि पर्वतराज पृथ्वीमध्ये व्यापलेले आहे. तिथे, 'जंबुद्वीप' नावाचा विशाल प्रदेश प्रसिद्ध आहे, त्याच्या मध्यभागी, नद्या तंतूंसारख्या, आणि शहर व खेडी स्तंभांसारखी आहेत. सात सुंदर, उंच कुटुंब-पर्वतांच्या बीजांनी ते शोभित आहे, त्याच्या आकाशात महान मध्य बीज, म्हणजेच मेरू पर्वत, हृदयात आहे. तिथे सरोवरांचे गट, बर्फाचे थेंब, जंगल, आणि वन्य प्राण्यांचे कळप आहेत; त्याच्या किरणांच्या वर्तुळात मेघांसारखी माणसांची गर्दी आहे. हे भूमी शेकडो योजनांनी मोजली जाते, चार दिशांनी समुद्र, मधमाश्यांचे कळप, आणि विश्रांतीत असलेल्या दिशा आहेत. आठ पाकळ्यांवर विसावलेले, कमळ आणि मधमाश्यांचा गुंजन असलेले, ते त्याच्या नऊ भाऊ-राजांनी नवभागात विभागले आहे. लाखो योजनांमध्ये पसरलेले, धुळीच्या कणांनी भरलेले, अनेक प्रदेशांच्या व्यवस्थेने स्थिर झालेले, आणि शिंपल्याच्या ओलाव्याने ओले झालेले आहे. द्वीपाच्या पलीकडे, त्याच्या दुप्पट आकाराचा, मीठाच्या समुद्राचा वर्तुळ आहे, बाहेरून वाकलेल्या हातासारखा ते घेरतो. त्याच्या पलीकडे, पुन्हा दुप्पट आकाराचा, कडेच्या आकाराचा वर्तुळ आहे, शाकद्वीपाच्या पाण्याने भरलेला, जगाच्या वेलांसारखा पसरलेला. त्याच्या पलीकडे, पुन्हा दुप्पट आकाराचा, ताज्या, थंड दूधाच्या समुद्राचा वर्तुळ आहे. त्याच्या पलीकडे, पुन्हा दुप्पट आकाराचा, अनेक लोकांनी सजलेला कुशद्वीपाचा वर्तुळ आहे. त्याच्या पलीकडे, पुन्हा दुप्पट आकाराचा, दहीच्या समुद्राचा वर्तुळ आहे, जो नेहमी देवांच्या समूहांना पोसतो. नंतर, त्याच मापाच्या क्रौंचद्वीपाच्या वर्तुळाने, खाटखडा नावाच्या नव्या राजवाड्यासारखा तो घेरलेला आहे. त्याच्या पलीकडे, तुपाच्या समुद्राचा वर्तुळ, आणि त्याच्या पलीकडे, शाल्मलीद्वीपाचा वर्तुळ, अमरांनी भरलेला. मग, देवांचा महान समुद्र, फुलांप्रमाणे शुभ्र, आणि शेषाचा शरीर, जणू हरि-स्वरूप धारण केले आहे. पुढे, गोमेदक द्वीपाचा वर्तुळ, आणि हिमालयाच्या उतारासारखा शुद्ध ऊसाचा वर्तुळ. नंतर, पुष्कर द्वीपाचा दुप्पट आकाराचा वर्तुळ, आणि शेवटी, तितक्याच मापाचा गोड पाण्याचा समुद्राचा वर्तुळ. सात समुद्रांच्या वर्तुळांमध्ये, दक्षिण-पश्चिम दिशेला, पाण्यात जळणाऱ्या इंधनासारख्या पाण्याखालच्या ज्वालामुखीच्या जळत्या थेंबांनी चिन्हांकित आहे. मग, दहा कोटींनी विस्तारलेले, गरम सोन्याच्या तेजाने चमकणारे, वाकलेले आणि भव्य, देवांच्या आनंदासाठी योग्य असे प्रदेश आहे. अशा प्रकारे, सात समुद्र-द्वीप आणि सोन्याच्या भूमीच्या मापानुसार, त्याच्या दहा पट खाली, पाताळाच्या प्रदेशापर्यंत विस्तारलेले आहे. खोलवर रुजलेला, उंच, गुहांच्या समूहासारखा, पाताळाच्या मार्गावर वळण घेणारा, आणि भयावह स्वरूपाचा वर्तुळ आहे. त्यानंतर, त्याच्या दहा पट उंच, आकाश आहे, चारही दिशांनी, गुहांच्या समूहाने भयानक. निळ्या अर्धवाळलेल्या कमळांची माळ, अंधाराचा आकार धारण केलेली, विविध रत्नांच्या शिखरांनी, शिंपले, कमळ आणि जलकमळांनी शोभित. विशाल लोकालोक पर्वतरांगेने घेरलेले, त्याचे उंच शिखर तीन लोकांच्या भाग्याच्या वेण्या प्रमाणे आहेत. या सर्वाच्या पलीकडे, दहा पट मोठ्या सार्थकतेने, 'अज्ञात जीवांचा भटकंती' नावाचा वन आहे, जे सर्वांचे संरक्षण करते. आणि त्याच्या पलीकडे, दहा पट मोठ्या सार्थकतेने, ते सर्व दिशांना पसरते, जणू शुद्ध पाणी आकाशात भरले आहे. अशा प्रकारे, त्या दिव्य स्त्रिया आकाशातून पृथ्वीच्या अद्भुत, विस्तृत आणि रहस्यमय रचनेचे दर्शन घेत होत्या, जिथे प्रत्येक स्तर, प्रत्येक प्रदेश, आणि प्रत्येक जीव सृष्टीच्या महान गूढात गुंतलेला आहे.