त्या अद्भुत प्रदेशात, वाऱ्याच्या खांद्यावर जणू नद्यांची जाळी विणलेली होती आणि दिव्य बालकांची हालचाल तिथे सतत चैतन्याने भरलेली होती—ते सारे आश्चर्यांनी परिपूर्ण होते. कधी कधी, वज्र, चक्र, भाले, तलवारी आणि विविध शस्त्रे धारण करणाऱ्यांच्या मनात शंका तरंगायच्या; तर कधी तुंबुरू आणि नारद यांच्या संगीताने घरांचे आकाश निनादायचे. कुठे तरी, मेघांचे प्रचंड समुदाय आकाशमार्गावर एकत्र आलेले, जणू युगांताच्या पाण्याचे लाटांचे चित्र रंगवले आहे असे वाटे; हे सगळे वेगवेगळ्या आकारात, शांत आणि स्थिर, जणू मूकच. काही ठिकाणी, पर्वतावर राहणाऱ्या पक्ष्यांच्या पंखांसारखे काळे सुंदर मेघ होते; तर कुठे सूर्यकिरणांच्या सोन्यासारख्या झळाळीने ते मेघ उजळलेले होते. कुठे चंद्राच्या शीत प्रकाशाने मेघ शोभून गेलेले, सौम्य प्रकाशाचा वर्षाव करत होते; तर कुठे मेघांचे समुद्र वाऱ्याविना स्थिर, जणू रिकामेपणाच्या जाळ्यासारखे भासत होते. काही ठिकाणी, वाऱ्याने गच्चीवरील गवताच्या पातींना हलवून त्या हिरव्यागार केल्या; तर कुठे मेघांचे स्वच्छ, तेजस्वी पृष्ठभाग, हलणाऱ्या पानांच्या झुंबडीतून चमकत होते. कुठे वाऱ्यामुळे धूळ उडून मेरू पर्वताच्या दरीसारखे दृश्य होत होते; तर कुठे आकाश दिव्य महालांच्या तेजाने आणि स्वर्गसुंदरींच्या सौंदर्याने सजलेले होते. काही ठिकाणी, आकाश मोकळे आणि मातृका देवींच्या उन्मत्त नृत्याने व्यापलेले; तर कुठे महायोगींच्या गजरांनी आणि हालचालींनी गजबजलेले. कुठे ऋषी शांत ध्यानात मग्न, मनःशांती आणि समाधानाने भरलेले, सत्पुरुषांच्या मनाला आनंद देणारे; तर कुठे किन्नर, गंधर्व, देवता यांच्या गाण्याच्या समूहांनी गूंजणारे. काही ठिकाणी, सुसज्ज देवता स्थिर नगरांत वावरत, तर कुठे प्रवेशद्वार बंद असलेली अथवा मोठ्या भिंतीने वेढलेली महानगरे, काही ठिकाणी मायिक नगरांची निर्मिती, तर कुठे अजून होऊ घातलेल्या वस्ती. कुठे चंद्र फिरणारी सरोवरे, कुठे स्थिर पाण्याची तलाव, कुठे सिद्ध पुरुषांचा समुदाय, तर कुठे नुकत्याच उगवलेल्या चंद्राची शोभा. काही ठिकाणी, उषःकालाचे तेज, तर कुठे रात्रिचे अंधार; कुठे संध्याकाळच्या रंगांनी रंगलेले आकाश, तर कुठे धुक्याने पांढरे. कुठे स्वर्गीय महालांनी आकाश शुभ्र, तर कुठे मेघांनी पाऊस; कुठे आकाश जणू भूतलासारखे, विश्वासाठी विश्रांतीस्थळ. काही ठिकाणी, देव आणि दैत्यांचे समूह वेगाने वरखाली जात, तर कुठे सर्व दिशांना—पूर्व, पश्चिम, उत्तर, दक्षिण—गर्दीने फिरतात. कुठे शेकडो योजनांचे अंतरही धुराने झाकलेले, अवघड; तर कुठे आकाश घनदाट, नाश न होणाऱ्या अंधाराने भरलेले. काही ठिकाणी, सूर्य किंवा अग्निसारखा अमर तेज, तर कुठे हिमालयातील थंडावा, चंद्रादी ग्रहांच्या निवासात. कुठे उंच नगरांवर नृत्य करणारी कल्पवृक्षांची अरण्ये; कुठे दैत्यांच्या पराभवाने खाली पडणारी स्वर्गीय नगरे. काही ठिकाणी, दिव्य विमानांच्या उतरण्याने अग्नीरेषा उमटलेल्या; तर कुठे शेकडो उल्कांच्या धडकेने आकाश अस्वस्थ. कुठे शुभ ग्रहांचे गट आकाश व्यापतात, तर कुठे अंधाराने झाकलेले, आणि काही ठिकाणी दिवसाच्या तेजाने चमकणारे. कुठे प्रचंड मेघांचा गडगडाट, कुठे शांतपणे वाहणारे मेघ; कुठे वाऱ्याने पांढऱ्या मेघांचे तुकडे, फुलांच्या घोसासारखे विखुरलेले. कुठे आकाश पूर्णपणे रिकामे, निर्मळ, शांत; जणू ज्ञानी पुरुषाच्या अंतःकरणासारखे. काही ठिकाणी, पोपटांचे थवे आणि बेडूक त्यांच्या कर्कश आवाजाने गूंजवतात; तर आकाशवासींच्या क्षेत्रात ताऱ्यांनी सजलेले शून्य. कुठे, मोरांचे सुवर्णमुकुटधारी पक्षी आणि इतर विविध पक्ष्यांनी भरलेले, विद्यााधरांच्या देवतांसाठी वाहन आणि विश्रांतीस्थळ बनलेले; कुठे मेघांत मोरांच्या वर्तुळ नृत्याचे खेळ, तर कुठे अग्निपक्ष्यांनी गवतासारखे काळे भासत असलेले भूमी. कुठे, यमधर्मराजाच्या महिम्याने मेघ वाहन झालेले; तर कुठे काळ्या मेघांना घोडे गवत समजून खातात. काही ठिकाणी, देवांच्या नगरांनी भरलेले; काही ठिकाणी दैत्यांच्या; काही नगरांमध्ये एकमेकांना जाणे अशक्य, तर काही अरुंद गल्लींनी भरलेली. कुठे भैरवाच्या भीषण नृत्याची झळाळी, जणू पर्वतांचे समूह; कुठे गंधर्वांच्या नगरात दिव्य स्त्रियांच्या समूहांनी गर्दी. काही ठिकाणी, पर्वताच्या कंपामुळे कोसळलेल्या हजारो वृक्षांनी सागर आटलेला; तर कुठे मायिक आकाशकमळांच्या पाण्याने शीतल. कुठे पर्वतांचा स्वामी पंख लावून गणेशासह नाचतो; तर कुठे गडगडणाऱ्या वाऱ्याने पर्वत वर उडवले जातात. काही ठिकाणी, चंद्रकिरणांच्या वर्षावाने शीतल वारा सुखद; तर कुठे पाणी, वृक्ष, पर्वत अग्नीने झळाळलेले. कुठे अगदी शांतता, वाऱ्याचा स्पर्शही नाही; तर कुठे उगवत्या सूर्याच्या ज्वाळा पर्वताएवढ्या भासत. काही ठिकाणी, पावसाळ्याने भारलेले मेघ गडगडून आनंद देतात; तर कुठे देव-दैत्यांच्या युद्धामुळे मार्गच अव्यापार्य. कुठे आकाशसरोवरातील हंस गोड हाकांनी बोलावले जातात; कुठे वाऱ्याने मंदाकिनीच्या काठावरील कमळे तोडली जातात. गंगेप्रमाणे नद्या आणि देहधारी जीव यांच्या अस्तित्वामुळे, आतमध्ये खड्डे आहेत, ज्यात मासे, शार्क, आणि मगर उड्या मारतात. कुठे पाताळाच्या खोलीसारख्या जागा, पृथ्वीच्या सावलीसारख्या किंवा कावळ्याच्या काळ्या गुहेसारख्या; आणि काही ठिकाणी, चंद्र-सूर्याच्या कड्या गिळल्या जातात. कुठे स्वर्गीय वाऱ्याने हलणारी जादुई फुलबाग, जिथे अप्सरा फुलांचा आणि हिमाचा वर्षाव पाहून चकित होतात. अंजीराच्या झाडाच्या गुहेतून, डास आणि कीटकांनी भरलेल्या, आणि त्रिलोकातील जीवांनी व्यापलेल्या त्या मार्गाने, ती उत्तम स्त्री सर्व आकाश ओलांडून, पृथ्वीवर उतरायला पुन्हा सज्ज झाली. आकाशातून त्या दोन स्त्रिया पर्वतावरील गावाच्या दिशेने उतरत असताना, त्यांच्या मनात ज्ञान आणि ध्यानाची एकाग्रता होती. त्यांनी पृथ्वीवर पाहिले—एका पुरुषाच्या हृदयकमळाचे दर्शन, जे ब्रह्मांडाच्या अंड्यासारखे विशाल, आठ पाकळ्यांनी दिशांकडे उघडलेले, पर्वतासारख्या केसरांनी भरलेले, आणि स्वानंदाने शोभून निघालेले होते.