या पृथ्वीवर एक अत्यंत आदरणीय, कमळासारखा फुललेला राजघराण्याचा वंश होता. त्या वंशाचा राजा पद्म नावाचा होता—तेजस्वी, अनेक पुत्रांचा आणि अपार संपत्तीचा मालक. सीमांची रक्षा करताना तो समुद्रासारखा होता; शत्रूंना तो सूर्याप्रमाणे अंधार दूर करणारा; प्रियजनांसाठी तो रात्रीच्या कमळांसाठी चंद्रासारखा; दोषांसाठी तो गवत जाळणारी अग्निसारखा होता. ज्ञानी मंडळींमध्ये तो मेरू पर्वतासारखा होता; कीर्तीचा चंद्र त्याच्या समुद्रातून उगवत असे; सद्गुणी लोकांसाठी तो हंसांचा सरोवर होता; कलांच्या कमळासाठी सूर्य होता. शत्रूंच्या समुद्राचा तो वारा होता; गर्वित हत्तींसाठी सिंह होता; सर्व विद्यांचा प्रिय होता; अद्भुत गुणांचा खजिना होता. शत्रूंना उलथवून टाकण्यासाठी तो मंदार पर्वतासारखा होता; अनेक फुललेल्या गुणांचा मध होता; सौभाग्याच्या फुलांनी सज्ज कामदेवासारखा होता. खेळाच्या वेलींच्या स्पर्धेत तो वारा होता; धाडसाच्या उत्सवात तो वीर होता; कुलीनतेच्या रात्री फुलणाऱ्या जलकमळासाठी चंद्र होता; दुर्मिळ खेळाच्या वेलींसाठी अग्नि होता. त्याची पत्नी लिला नावाची होती—भाग्यवान, मोहक, सर्व शुभ गुणांनी युक्त, पृथ्वीवर नुकतेच फुललेल्या कमळासारखी भासणारी. ती सर्व संपत्तीनं शोभायमान होती; तिच्या खेळात मधुर बोलणं होतं; आनंदानं मंद प्रकाशमान होती; तिचं हास्य दुसऱ्या चंद्राचा उदय असल्यासारखं होतं. तिचं कमळासारखं मुख अलका नगरीच्या रहिवाशांना मोहित करायचं; तिचं शरीर शीतल आणि हृदय कमळाच्या गर्भासारखं शुद्ध होतं; ती जणू कमळाचा साक्षात अवतार होती. वेलींच्या खेळात तिचं हास्य चमेलीच्या गुच्छासारखं झळकत होतं; ती रसपूर्ण होती; तिचे हात नवकळ्यांसारखे कोमल, फुलांनी सज्ज, मानवी रूपातील लक्ष्मी होती. ती शुभ, तेजस्वी, लोकांना आनंद देणारी, गंगेप्रमाणे पृथ्वीवर उतरली होती, हंसांच्या संगतीत रमणारी. राजासाठी एक नवी आनंदाची अनुभूती निर्माण झाली—जणू नवी प्रेयसी, पृथ्वीवरच्या फुलांना दीर्घकाळ सेवा देण्याचा आनंद मिळवणारी. राजा आणि राणी एकमेकांच्या भावनांमध्ये पूर्णपणे गुंतले होते—राजा चिंतित असेल तर राणीही चिंतित; राजा आनंदी असेल तर तीही आनंदी; राजा व्याकुळ असेल तर तीही व्याकुळ; जणू त्याच्या भावनांचा प्रतिबिंबच होती. या पृथ्वीवरील दिव्य स्त्रीसह, ज्याचा दुसरा कोणताही विवाह नव्हता, राजाने तिच्यासोबत निर्मळ प्रेमाचा आनंद अनुभवला. त्यांनी बागेत, जंगलात, तामलाच्या दाट झाडीत, फुलांच्या छतावरील शय्यांवर, वेलांनी वेढलेल्या घरात, फुलांनी सज्ज राजमहलाच्या शय्यांवर, फुलांच्या रस्त्यावर, वसंताच्या बागेत झुल्यावर, कमळाच्या सरोवरात, चंदनाच्या वनात, संताना झाडांच्या सावलीत, कदंब आणि नीमच्या घरात, परिभद्राच्या कपारीत, पर्वतांच्या गुहा आणि दऱ्यात, खिडक्यांच्या खोल्यांत, नदीकिनाऱ्यावरच्या मंडपात, हत्तीच्या महालात, उन्हाळ्यात बर्फाच्या महालात, वेलांनी वेढलेल्या बावरात, सुवर्ण महालात, मोती आणि माणकांनी सज्ज भिंतींमध्ये, चमेली आणि पावळ्याच्या झाडांच्या फुलांनी सुगंधित बागेत, वसंतात कुक्कुटांचा गाण्यात, मऊ, तेजस्वी रत्नांनी सज्ज गवतावर, झर्यांच्या चमकणाऱ्या थेंबांमध्ये, सुवर्ण आणि माणकांनी सज्ज पर्वतावर, दिव्य ऋषींच्या निवासात, दूरच्या पुण्य आश्रमात, पांढऱ्या कमळाच्या सरोवरात, हसऱ्या जलकमळांत, फुललेल्या वन clearing मध्ये, निळ्या कमळाच्या शय्यांवर—या सर्व ठिकाणी, अनेक प्रकारे, त्यांनी एकत्र आनंद घेतला. रहस्यपूर्ण कोडी, कथा, अक्षरांचे खेळ, विविध प्रकारचे पट खेळ, गुप्त पासा खेळ, नाटक, काव्य, बिंदूंच्या गुंतागुंतीच्या रचना, प्रादेशिक भाषा, शहर आणि गावांचे रीतिरिवाज, फुलांचे हार, विविध दागिने, नृत्य, गाणी, कलात्मक प्रदर्शन, तांडव नृत्य, संगीत, संवाद, वीणा आणि ढोल वादन, घरात फुलांनी सज्ज झुल्यावर, एकमेकांना झुलवण्याचा आनंद, वेलांनी वेढलेल्या बावरात, फुलांच्या वेलांमध्ये शरीर लपवणे, सागरी, रथ, हत्ती, घोडा, उंट यांच्यावर प्रवास, जलक्रीडा, एकमेकांना पाण्याचा शिंपडणे, कोमल पान, सुपारी, कर्पूराचे सेवन, प्रेमळ आलिंगन, झुल्यावर झुलण्याचा आनंद—या सर्व आनंदी क्षणांत ते रमले. या सुखात वाढलेल्या, प्रिय आणि समर्पित पत्नीच्या मनात एक दिवस शुभ विचार जागृत झाले. ती विचार करू लागली: माझा पती, जगाचा स्वामी, माझ्यासाठी प्राणाहून अधिक प्रिय आहे; तो तरुणपणाच्या तेजाने झळकत आहे—तो कसा अमर आणि वृद्धत्वरहित होईल? त्याच्या आलिंगनात माझ्या उन्नत उरोजांना आनंद मिळतो; मी त्याची प्रेयसी, त्याच्यासोबत या फुलांच्या घरात शेकडो वर्षे मुक्तपणे आनंद कसा घेऊ शकते? जसे राजांमध्ये चंद्रासारखा, तप, जप, प्रयत्न याने, वृद्धत्व आणि मृत्यू टाळता येईल. मी दोन वेळा जन्म घेतलेल्या, ज्ञान, तप आणि शिक्षणात प्रगत ब्राह्मणांना विचारते: मृत्यू लोकांना कसा येत नाही? तिने ब्राह्मणांना यथायोग्य सन्मान दिला आणि पुन्हा पुन्हा विनंती केली: हे ब्राह्मणहो, अमरत्व कसे मिळवता येईल? ते म्हणाले: देवी, सर्व प्रकारच्या तप आणि जपाने, सिद्ध आणि असिद्ध, अनेक फल मिळतात; पण अमरत्व कधीच मिळत नाही. हे ऐकून तिने पुन्हा विचार केला—स्वतःच्या विवेकाने, वेगाने, आणि आपल्या प्रिय पतीपासून वेगळं होण्याच्या भीतीने. ती म्हणाली: जर, विधिलिखिताने, माझा पती माझ्यापूर्वी मृत झाला, तर मी सर्व दुःखातून मुक्त होऊन, शांतपणे स्वतःच्या आत्म्यात स्थिर राहीन.