ദ്വിജകൈരവശീതാംശുര് ദ്വിഷത്തിമിരഭാസ്കരഃ । സൌജന്യരത്നജലധിര് ഭുവം വിഷ്ണുര് ഇവാസ്ഥിതഃ
ദ്വിജന്മാർക്ക് അവൻ കയല്പൂക്കൾക്കു തണലുള്ള ചന്ദ്രനുപോലെയും, ശത്രുക്കളുടെ ഇരുട്ട് നീക്കുന്ന സൂര്യനുപോലെയും, സൌജന്യത്തിന്റെ രത്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ സമുദ്രംപോലെയും, ഭൂമിയിൽ വിഷ്ണുവിനെപ്പോലെ നിലകൊണ്ടവനായിരുന്നു.
പ്രഫുല്തബാലലതികേ മഞ്ജരീപുഞ്ജപിഞ്ജരേ । സ കദാചിന് മധൌ മത്തകോകിലോല്ലാസലാസിനി
ഒരു വസന്തകാലത്ത്, പുഷ്പിച്ച ബാലലതകളും മഞ്ഞരികളുടെ കൂട്ടങ്ങളും നിറഞ്ഞ ഇടങ്ങളിൽ, മദം നിറഞ്ഞ കുയിലുകൾ ആനന്ദത്തോടെ പാടുന്നിടത്ത് അവൻ സഞ്ചരിച്ചു.
യയൌ കുസുമിതാഭോഗം സവിലാസലതാങ്ഗനമ് । ലീലയോപവനം കാന്തം നന്ദനം വാസവോ യഥാ
പുഷ്പങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ലതകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട മനോഹരവും ആകർഷകവുമായ ഒരു തോട്ടത്തിലേക്ക്, ഇന്ദ്രൻ നന്ദനവനം ആസ്വദിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ സന്തോഷത്തോടെ കടന്നു.
തസ്മിന് വരവനേ ഹൃദ്യേ കേസരാമോദിമാരുതേ । ദൂരസ്ഥാനുചരശ് ചാരുകുഞ്ജേഷു വിചചാര ഹ
അവിടെ, മനോഹരവും ഹൃദയസ്പർശിയുമായ ആ വനത്തിൽ, കേശരപൂക്കളുടെ സുഗന്ധമുള്ള കാറ്റ് വീശുമ്പോൾ, ദൂരെ നിന്ന അനുചരന്മാരെ വിട്ട്, മനോഹരമായ കുഞ്ചുകളിൽ അവൻ സഞ്ചരിച്ചു.
അഥ ശുശ്രാവ കസ്മിംശ്ചിത് തമാലവനഗുല്മകേ । സിദ്ധാനാമ് അപ്രദൃശ്യാനാം സ്വപ്രസങ്ഗാദ് ഉദാഹൃതാഃ
അപ്പോൾ, ഒരു തമാലവൃക്ഷങ്ങളുടെ കാടിനുള്ളിൽ, അവൻ കാണാനാകാത്ത സിദ്ധന്മാർ തമ്മിൽ സംസാരിക്കുന്നതും അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ പരസ്പരം പറയുന്നതും അവൻ കേട്ടു.
വിരക്തമനസാം നിത്യം ശൈലകന്ദരചാരിണാമ് । ഇമാഃ കമലപത്ത്രാക്ഷ ഗീതാ ഗീതാത്മഭാവനാഃ
കമലനയനനേ, പർവ്വതഗുഹകളിൽ എപ്പോഴും താമസിക്കുന്ന, എല്ലാം വിട്ടുമാറിയ മനസ്സുള്ളവർ പാടുന്ന ഈ ഗാനങ്ങൾ, ആത്മബോധത്തിന്റെ സാരമാണ് നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്.
ദ്രഷ്ടൃദൃശ്യസമായോഗാത് പ്രത്യയാനന്ദനിശ്ചയഃ । യസ് തം സ്വമ് ആത്മതത്ത്വോത്ഥം നിഷ്ഷ്യന്ദം സമുപാസ്മഹേ
ദർശകൻ, ദർശനം, ദൃശ്യങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഐക്യത്തിൽ നിന്ന് ഉദിക്കുന്ന, നേരിട്ടുള്ള അറിവിൽ നിന്നുള്ള ആനന്ദത്തിന്റെ ഉറപ്പായ സ്വരൂപം, അതാണ് ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നത്.
ദ്രഷ്ടൃദര്ശനദൃശ്യാനി ത്യക്ത്വാ വാസനയാ സഹ । ദര്ശനപ്രഥമാഭാസമ് ആത്മാനം സമുപാസ്മഹേ
ദർശകൻ, ദർശനം, ദൃശ്യങ്ങൾ ഇവയും അവയുടെ ഓർമ്മകളും എല്ലാം വിട്ട്, ആദ്യം തെളിയുന്ന ബോധമായ ആത്മാവിനെ ഞങ്ങൾ ആരാധിക്കുന്നു.
നിര്ഭാസനം നിര്മനനമ് ആഭാസമനനോപമമ് । അഭാവഭാവനാഭോഗം സദാത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
രൂപമോ ചിന്തയോ ഇല്ലാത്തത്, യാതൊരു പ്രത്യക്ഷതയോടും താരതമ്യപ്പെടുത്താനാവാത്തത്, ഇല്ലായ്മയുടെ ധ്യാനാനുഭവമായ സത്യം, ആ ആത്മാവിനെ ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും ആരാധിക്കുന്നു.
ദ്വയോര് മധ്യഗതം നിത്യമ് അസ്തി നാസ്തീതി പക്ഷയോഃ । പ്രകാശനം പ്രകാശാനാമ് ആത്മാനം സമുപാസ്മഹേ
നിലവിലുണ്ടെന്നതും ഇല്ലെന്നതും എന്നിങ്ങനെ രണ്ട് നിലപാടുകൾക്കിടയിൽ എപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന പ്രകാശങ്ങളുടെ പ്രകാശമായ ആ ആത്മാവിനെ നാം ഭക്തിപൂർവ്വം ആരാധിക്കുന്നു.
അശിരസ്കഹകാരാഭമ് അശേഷാകാരസംസ്ഥിതമ് । അജസ്രമ് ഉച്ചരന്തം തം സ്വമ് ആത്മാനമ് ഉപാസ്മഹേ
തലയും രൂപവും ഇല്ലാത്തതും എല്ലാരൂപങ്ങളിലും നിലനിൽക്കുന്നതുമായ, ഒരിക്കലും നിശ്ശബ്ദമാകാതെ നിരന്തരം മുഴങ്ങുന്ന സ്വയം ആത്മാവിനെ നാം ആരാധിക്കുന്നു.
സന്ത്യജ്യ ഹൃദ്ഗുഹേശാനം ദേവമ് അന്യം പ്രയാന്തി യേ । തേ രത്നമ് അഭിവാഞ്ഛന്തി ത്യക്തഹസ്തസ്ഥകൌസ്തുഭാഃ
ഹൃദയഗുഹയിൽ വസിക്കുന്ന ദൈവത്തെ ഉപേക്ഷിച്ച് മറ്റൊരു ദൈവത്തെ അന്വേഷിക്കുന്നവർ, സ്വന്തം കൈയിൽ കസ്തൂഭം പാറയുണ്ടായിട്ടും അതു വലിച്ചെറിഞ്ഞ് മറ്റൊരു രത്നം ആഗ്രഹിക്കുന്നവരെപ്പോലെയാണ്.
സര്വാശാഃ കില സന്ത്യജ്യ ഫലമ് ഏതദ് അവാപ്യതേ । യേനാശാവിഷവല്ലീനാം മൂലമാലാ വിലൂയതേ
എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും ഉപേക്ഷിച്ചാൽ ഈ ഫലം ലഭിക്കുന്നു; അതിലൂടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ എന്ന വിഷവള്ളികളുടെ മൂലവും കൂട്ടവും പൂർണ്ണമായും പിഴുതെറിയപ്പെടുന്നു.
ബുദ്ധ്വാപ്യ് അത്യന്തവൈരസ്യം യഃ പദാര്ഥേഷു ദുര്മതിഃ । ബധ്നാതി ഭാവനാം ഭൂയോ നരോ നാസൌ സ ഗര്ദഭഃ
വസ്തുക്കളിൽ പൂർണ്ണമായ വൈരാഗ്യം മനസ്സിലാക്കി കഴിഞ്ഞിട്ടും, ഒരു മണ്ടൻ വീണ്ടും അവയിലേക്കു മനസ്സ് ബന്ധിപ്പിച്ചാൽ, ആ മനുഷ്യൻ കഴുതയല്ല.
ഉത്ഥിതാനുത്ഥിതാന് ഏതാന് ഇന്ദ്രിയാഹീന് പുനഃ പുനഃ । ഹന്യാദ് വിവേകവജ്രേണ വജ്രേണേവ ഹരിര് ഗിരീന്
എന്ത് സമയത്തും, ഉണർന്നിരിക്കുന്നതോ അല്ലാതെയോ ആയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ, വിവേകത്തിന്റെ വജ്രം കൊണ്ട് വീണ്ടും വീണ്ടും നശിപ്പിക്കണം, ഹരിയ്ക്കു മലകൾ വജ്രം കൊണ്ട് തകർക്കുന്നതുപോലെ.
ഉപശമസുഖമ് ആവഹേത് പവിത്രം ശമവശതശ് ശമമ് ഏതി സാധുചേതഃ । പ്രശമിതമനസസ് സ്വകേ സ്വരൂപേ ഭവതി സുഖേ സ്ഥിതിര് ഉത്തമാ ചിരായ
ശുദ്ധമായ മനസ്സുള്ളവൻ ശാന്തിയുടെ ശക്തിയാൽ സമാധാനസുഖം നേടട്ടെ; മനസ്സ് പൂർണ്ണമായി ശമിപ്പിക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം സ്വഭാവത്തിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഉത്തമമായ സന്തോഷം ദീർഘകാലം നിലനിൽക്കും.
ഇതി സിദ്ധഗണോദ്ഗീതാ ഗീതാശ് ശ്രുത്വാ മഹീപതിഃ । വിഷാദമ് ആജഗാമാശു ഭീരൂ രണരവാദ് ഇവ
ഇങ്ങനെ സിദ്ധന്മാർ പാടിയ ഗീതകൾ രാജാവു കേട്ടപ്പോൾ, യുദ്ധശബ്ദം കേട്ട ഭീരുക്കൾപോലെ, അവൻ ഉടൻ ദു:ഖത്തിൽ ആഴ്ത്തപ്പെട്ടു.
ജഗാമ പരിവാരം സ്വമ് ആകര്ഷന് സ്വഗൃഹം പ്രതി । സ്വതീരവൃക്ഷാനുസൃതഃ പ്രാവൃഡോഘ ഇവാര്ണവമ്
അവൻ തന്റെ കുടുംബത്തെയും അനുയായികളെയും കൂട്ടിക്കൊണ്ട് വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു പോയി, മഴക്കാലത്തെ വലിയ വെള്ളം നദീതീരത്തുള്ള വൃക്ഷങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന് സമുദ്രത്തേക്ക് ഒഴുകുന്നതുപോലെ.
പരിവാരമ് അശേഷേണ വിസര്ജ്യാത്ര സ്വമ് ആലയമ് । ഏക ഏവാരുരോഹാഗ്ര്യം ഗൃഹമ് അര്ക ഇവാചലമ്
അവിടെ തന്റെ കൂട്ടുകാരെ മുഴുവനും വിടവാങ്ങിച്ച ശേഷം, അവൻ ഒരുവൻ മാത്രം ഉയർന്ന വീട്ടിലേയ്ക്ക് കയറി, പർവ്വതശിഖരത്തിലേക്ക് സൂര്യൻ ഉയരുന്നതുപോലെ.
തതഃ പ്രോഡ്ഡയനാലോലഖഗപക്ഷതിചഞ്ചലാഃ । ആലോകയംല് ലോകഗതീര് വിലലാപേദമ് ആതുരഃ
ശാന്തിയില്ലാതെ, സന്ധ്യാകാലത്ത് പക്ഷികളുടെ ചിറകുകൾ കുലുങ്ങുന്നതുപോലെ മനസ്സ് അലയുന്ന അവൻ ലോകത്തിന്റെ വഴികളെ നോക്കി വിഷാദത്തോടെ ഇങ്ങനെ വിലപിച്ചു:
ഹാ കഷ്ടമ് അതികഷ്ടാസു ലോകലോലദശാസ്വ് അയമ് । പാഷാണേഷ്വ് ഇവ പാഷാണ ആലുഠാമി ബലാദ് അലമ്
അയ്യോ, ഈ ലോകത്തിന്റെ മാറിമാറുന്ന അവസ്ഥകൾ എത്രയോ ദു:ഖകരമാണ്! ഞാൻ ഒരു കല്ലുപോലെ കല്ലുകൾക്കിടയിൽ ഇങ്ങോട്ടിങ്ങോട്ട് തള്ളപ്പെടുന്നു, ഒന്നും ചെയ്യാനാവാതെ.
അപര്യന്തസ്യ കാലസ്യ കോ ഽപ്യ് അംശോ ജീവ്യതേ മയാ । തസ്മിന് ഭാവം നിബധ്നാമി ധിങ് മാമ് അധമചേതസമ്
അനന്തമായ കാലത്തിന്റെ വെറും ഒരു ചെറിയ ഭാഗം മാത്രമേ ഞാൻ ജീവിച്ചിട്ടുള്ളൂ. അതിലേയ്ക്ക് തന്നെ ഞാൻ എന്റെ മനസ്സിനെ ചിട്ടപ്പെടുത്തുന്നു. എനിക്ക് അത്യന്തം താഴ്ന്ന മനസ്സാണ്, അങ്ങനെ ചെയ്തതിൽ എനിക്ക് ലജ്ജയാണ്.
കിയന്മാത്രമ് ഇദം നാമ രാജ്യമ് ആജീവിതം മമ । കിമ് ഏതേന വിനാ ദുഃഖം തിഷ്ഠാമി ഹതധീര് യഥാ
ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ അനുഭവിച്ച ഈ രാജ്യം എത്ര ചെറുതാണ്! അതിന് എന്താണ് വില? അതില്ലാതെ ഞാൻ പഴയപോലെ ദു:ഖത്തിൽ തന്നെ തുടരുന്നു, എന്റെ മനസ്സ് തകർന്ന നിലയിലാണ്.
ആദാവ് അന്തേ ഽപ്യ് അനന്തോ ഽഹം മധ്യേ പേലവജീവിതഃ । ബാലശ് ചിത്രേന്ദുനേവാഹം കിം മുധാ ധൃതിമാന് സ്ഥിതഃ
ആദിയിലും അവസാനത്തിലും ഞാൻ അനന്തനാണ്, പക്ഷേ ഇടയിൽ എന്റെ ജീവൻ അത്യന്തം ദുർബലമാണ്. ഒരു കുഞ്ഞ് ചിത്രത്തിൽ വരച്ച ചന്ദ്രനിൽ അത്ഭുതപ്പെടുന്നതുപോലെ, ഞാൻ വെറുതെ എന്തിന് ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു?
പ്രപഞ്ചരചിതേനായമ് ഇന്ദ്രജാലേന ജാലിനാ । ഹാ കഷ്ടമ് അഭിമുഹ്യാമി കേനാസ്മി പരിമോഹിതഃ
ഇന്ത്യജാലക്കാരൻ സൃഷ്ടിച്ച ഈ ലോകം ഒരു മായാജാലത്തിന്റെ വലപോലെയാണ്. അയ്യോ, ഞാൻ എങ്ങനെ ഇത്രയും ഭ്രമിച്ചുപോയി? ആരാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ വഞ്ചിച്ചത്?
യദ് വസ്തു യച് ച വാ രമ്യം യദ് ഉദാരമ് അകൃത്രിമമ് । കിഞ്ചിത് തദ് ഇഹ നാസ്ത്യ് ഏവ കിംനിഷ്ഠേയം ധൃതിര് മമ
എന്ത് വസ്തുവായാലും, എത്ര മനോഹരമായാലും, എത്ര ഉത്തമമായാലും, സ്വാഭാവികമായാലും — അതൊന്നും ഇവിടെ സത്യത്തിൽ ലഭ്യമല്ല. അതിനാൽ, എന്റെ മനസ്സിനെ ഞാൻ എന്തിൽ ആകർഷിക്കണം?
ദൂരസ്ഥമ് അപ്യ് അദൂരസ്ഥം യന് മേ മനസി വര്തതേ । ഇതി നിര്ണീയ ബാഹ്യേ ഽര്ഥേ ഭാവനാം സന്ത്യജാമ്യ് അഹമ്
എന്ത് ദൂരെയായാലും, അടുത്തതായാലും, എന്റെ മനസ്സിൽ അത് ഇടം പിടിച്ചാൽ, അതു മനസ്സിലാക്കി, ഞാൻ പുറത്തുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ മനസ്സു നിർത്തുന്നതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കുന്നു.
ലോകാജവഞ്ജവീഭാവസ് സലിലാവര്തഭങ്ഗുരഃ । ദൃഷ്ടോ ഽദ്യാപി ഹി ദുഃഖായ കേയമ് ആസ്ഥാ സുഖം പ്രതി
ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം വളഞ്ഞതും വഞ്ചനാപരവുമാണ്; വെള്ളച്ചുഴിയുടെ പോലെ തകർച്ചയിലേക്കാണ്. ഇന്നും അതു ദു:ഖം മാത്രമേ തരുന്നുള്ളൂ. അതിൽ നിന്ന് സുഖം പ്രതീക്ഷിക്കാൻ എന്ത് ആശ്രയം ഉണ്ട്?
പ്രത്യബ്ദം പ്രതിമാസം ച പ്രത്യഹം ച പ്രതിക്ഷണമ് । സുഖാനി ദുഃഖവിദ്ധാനി ദുഃഖാനി തു പുനഃ പുനഃ
ഓരോ വർഷവും, ഓരോ മാസവും, ഓരോ ദിവസവും, ഓരോ നിമിഷവും, സുഖങ്ങൾ എല്ലാം ദു:ഖം കൊണ്ട് തുളച്ചിരിക്കുന്നു; ദു:ഖങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും തിരിച്ചു വരുന്നു.
പുനഃ പുനഃ പരാമൃഷ്ടം ദൃഷ്ടം പൃഷ്ടം നിഭാലിതമ് । അതുച്ഛം ന തദ് അസ്തീഹ സതാം യത്രാസ്തു സംസ്ഥിതിഃ
ഒരുപാട് തവണ പരിശോധിച്ചിട്ടും, കണ്ടിട്ടും, ചോദിച്ചിട്ടും, നിരീക്ഷിച്ചിട്ടും, ഇവിടെ സത്യസന്ധരായവർ ആശ്രയിക്കാൻ യോജിച്ച ഒന്നുമില്ല; എല്ലാം അകത്തുനിന്ന് ശൂന്യമാണ്.