തതേ ബ്രഹ്മഘനേ നിത്യേ സമ്ഭവന്തി ന കല്പനാഃ । വിച്ഛിത്തയഃ പയോരാശൌ യഥാ രാമ ജലേതരാഃ
ശാശ്വതമായ ബ്രഹ്മത്തിന്റെ ആ മഹാസമുദ്രത്തിൽ, കല്പനകൾക്ക് സ്ഥാനം ഇല്ല; സമുദ്രത്തിൽ വെള്ളത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങൾ ഇല്ലാത്തതുപോലെ, രാമാ.
ഏകസ്മിന്ന് ഏവ സര്വസ്മിന് പരമാത്മനി വിസ്തൃതേ । ദ്വിതീയാ കല്പനാ നാസ്തി വഹ്നൌ ഹിമകണോ യഥാ
സർവത്ര വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന പരമാത്മാവിൽ രണ്ടാമത്തൊന്നുമില്ല; തീയിൽ ഹിമകണങ്ങൾ നിലനിൽക്കാത്തതുപോലെ.
ഭാവയന്ന് ആത്മനാത്മാനം ചിദ്രൂപേണൈവ ചിന്മയമ് । ജഗജ്ജാലമ് അയം ഹ്യ് ആത്മാ സ്വയമ് ആത്മനി ജൃമ്ഭതേ
സ്വയം ആത്മാവിനെ ചിന്തിച്ച്, ശുദ്ധമായ ബോധമായി, ഈ ലോകത്തിന്റെ ജാലം ആത്മാവിൽ തന്നെ ആത്മാവായി പ്രകടമാകുന്നു.
ന ശോകോ ഽസ്തി ന മോഹോ ഽസ്തി ന ജന്മാസ്തി ന ജന്മവാന് । യദ് അസ്തീഹ തദ് ഏവാസ്തി വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
ഇവിടെ ദുഃഖമോ മോഹമോ ജന്മമോ ജനിച്ചവനോ ഒന്നുമില്ല; എന്ത് ഉണ്ടോ അതു തന്നെയാണ്. രാഘവ, നീ സുഖമായി ഇരിക്ക.
സമസ് സ്വസ്ഥസ് സ്ഥിരമതിശ് ശാന്തശ് ശാന്തമനാ മുനിഃ । മൌനീ വരമണിസ്വച്ഛോ വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
നീ സമചിത്തനായി, ആരോഗ്യവാനായി, ഉറച്ച മനസ്സോടെ, ശാന്തനായ്, ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, മൗനിയായ്, വജ്രമണിപോലെ ശുദ്ധനായ്, സുഖമായി ഇരിക്ക രാഘവ.
നിര്ദ്വന്ദ്വോ നിത്യസത്ത്വസ്ഥോ നിര്യോഗക്ഷേമ ആത്മവാന് । അദ്വിതീയോ വിശോകാത്മാ വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
രാഘവ, നീ ഇരട്ടവിരുദ്ധതകളിൽ നിന്ന് സ്വതന്ത്രനായി, ശാശ്വത സത്യത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയും, ലഭിക്കും എന്നോ നഷ്ടപ്പെടും എന്നോ ഭയം കൂടാതെ, ആത്മസംയമനം പുലർത്തി, ഒന്നുമാത്രമായ മനസ്സോടെ, ദുഃഖമില്ലാതെ, രോഗരഹിതനായി ഇരിക്കണം.
വിവിക്തശ് ശാന്തസങ്കല്പോ ധീരധീര് ഊര്ജിതാശയഃ । യഥാപ്രാപ്താനുവര്തീ ച വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
രാഘവ, നീ ഒരിടവേളയിലും ഒരുപാട് ആളുകൾക്കിടയിൽ നിന്ന് അകന്ന്, മനസ്സിൽ സമാധാനം നിറഞ്ഞ ആശയങ്ങളോടെ, ധൈര്യവും സ്ഥിരതയും പുലർത്തി, ഉന്നത ലക്ഷ്യങ്ങൾക്കായി ആഗ്രഹം വച്ചും, ലഭിക്കുന്നതെല്ലാം പ്രകൃതിപ്രകാരം സ്വീകരിച്ചും, രോഗരഹിതനായി ഇരിക്കണം.
വീതരാഗോ നിരായാസോ വിമനാ വീതകല്മഷഃ । നാദാതാ ന പരിത്യാഗീ വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
രാഘവ, നീ ആസക്തികളില്ലാതെ, പ്രയത്നം കൂടാതെ, മനസ്സിൽ വ്യക്തതയോടെ, പാപങ്ങൾക്കൊന്നുമില്ലാതെ, ഒന്നും സ്വീകരിക്കാതെയും ഉപേക്ഷിക്കാതെയും, രോഗരഹിതനായി ഇരിക്കണം.
വിശ്വാതീതം പദം പ്രാപ്തഃ പ്രാപ്തപ്രാപ്തവ്യപൂരിതഃ । പൂര്ണാര്ണവവദ് അക്ഷുബ്ധോ വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
രാഘവ, നീ ലോകത്തെ അതിജീവിച്ച അവസ്ഥയിൽ എത്തി, ലഭിച്ചതും ലഭിക്കാനിരിക്കുന്നതും നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ, സമ്പൂർണ്ണമായ സമുദ്രംപോലെ അശാന്തിയില്ലാതെ, രോഗരഹിതനായി ഇരിക്കണം.
വികല്പജാലനിര്മുക്തോ മായാഞ്ജനവിവര്ജിതഃ । ആത്മനാത്മനി തൃപ്താത്മാ വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
ഭ്രമങ്ങളുടെ വലയിൽ നിന്ന് മോചിതനായി, മായയുടെ കണ്മഷം തൊടാതിരിക്കുകയും, ആത്മാവിൽ തന്നെ തൃപ്തനായ മനസ്സോടെ, രോഗമോ ഉല്പാതമോ ഇല്ലാതെ ഇരിക്കണം രാഘവാ.
അനന്താപാരപര്യന്തവപുര് ആത്മവിദാം വരഃ । ധരാധരശിരോധീരോ വിജ്വരോ ഭവ രാഘവ
അവസാനമില്ലാത്തതും അതിരില്ലാത്തതും അങ്ങേയറ്റമില്ലാത്തതുമായ രൂപം ഉള്ളവനായി, ആത്മാവിനെ അറിയുന്നവരിൽ ശ്രേഷ്ഠനേ, മലയുടെ കുന്തംപോലെ അചഞ്ചലനായി, രോഗമോ ഉല്പാതമോ ഇല്ലാതെ ഇരിക്കണം രാഘവാ.
ആത്മന്യ് ഏവാത്മനൌദാര്യം ഭജ പൂര്ണ ഇവാര്ണവഃ । ആത്മന്യ് ഏവാത്മനാഹ്ലാദം ഭജ പൂര്ണേന്ദുബിമ്ബവത്
ആത്മാവിൽ തന്നെ, സമുദ്രം നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സിന്റെ മഹാത്വം സ്വീകരിക്കണം; ആത്മാവിൽ തന്നെ, പൂർണ്ണചന്ദ്രന്റെ പ്രകാശംപോലെ, ആത്മാവിൽ സന്തോഷം അനുഭവിക്കണം.
വിശ്വപ്രപഞ്ചരചനേയമ് അസത്യരൂപാ നാസത്യരൂപമ് അനുധാവതി നാമ തജ്ജ്ഞഃ । തജ്ജ്ഞോ ഽസി ശാന്തകലനോ ഽസി നിരാമയോ ഽസി നിത്യോദിതോ ഽസി ഭവ സുന്ദര ശാന്തശോകഃ
ഈ ലോകസൃഷ്ടി യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്ത രൂപമാണ്; യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്തത് മറ്റൊരു യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്തതിനെ പിന്തുടരുന്നില്ല, അതറിയുന്നവനാണ് അതിന് പേര്. നീ ആ അറിവുള്ളവനാണ്, മനസ്സിൽ സമാധാനമുള്ളവനും, രോഗമില്ലാത്തവനും, എപ്പോഴും ഉണർന്നിരിക്കുന്നവനും ആകണം, സുന്ദരനായി, ശാന്തനായി, ദുഃഖരഹിതനായി ഇരിക്കണം.
ഏകാതപത്രമ് അവനൌ ഗുരുണോപദിഷ്ടഃ സമ്യക് പ്രപാലയ ചിരം സമയേഹ ദൃഷ്ട്യാ । രാജ്യം സമസ്തഗുണരഞ്ജിതരാജലോകസ് ത്യാഗോ ന യുക്ത ഇഹ കര്മസു നാപി രാഗഃ
ഗുരുവിന്റെ ശരിയായ ഉപദേശപ്രകാരം, നീ ഈ രാജ്യം ഒരൊറ്റ കുടക്കീഴിൽ ദീർഘകാലം സംരക്ഷിക്കണം, ഇപ്പോഴത്തെ അവബോധത്തോടെ. എല്ലാ ഗുണങ്ങളാലും രാജവംശജന്മാരാലും അലങ്കൃതമായ ഈ രാജ്യത്തിൽ, ഇവിടെ കര്മങ്ങളില് വെറുതെ ഉപേക്ഷിക്കലോ അതിലൊതുങ്ങിയ ആസക്തിയോ യോജിച്ചില്ല.
ഇമമ് ഏവം പരിസ്പന്ദം കരോമീത്യ് അസ്തവാസനമ് । പ്രവര്തതേ യഃ കാര്യേഷു സ മുക്ത ഇതി മേ മതിഃ
ഞാൻ ഈ പ്രവർത്തനം ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നു എന്ന ഉറച്ച വിശ്വാസത്തോടെ ലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നവനാണ് സത്യത്തിൽ മോചിതൻ — ഇതാണ് എന്റെ അഭിപ്രായം.
പൌരുഷീം തനുമ് ആശ്രിത്യ കേചിദ് ഏതേ ക്രിയാരതാഃ । സ്വര്ഗാന് നരകമ് ആയാന്തി സ്വര്ഗം ച നരകാത് പുനഃ
ശ്രമം കൊണ്ടുള്ള ശരീരം സ്വീകരിച്ച് ചിലർ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടുന്നു; അങ്ങനെ അവർ സ്വർഗത്തിൽ നിന്ന് നരകത്തിലേക്കും, നരകത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും സ്വർഗത്തിലേക്കും പോകുന്നു.
കേചിത് കുകര്മനിരതാ വിരതാസ് സ്വവിവേകതഃ । നരകാന് നരകം യാന്തി ദുഃഖാദ് ദുഃഖം ഭയാദ് ഭയമ്
ചിലർ ദുഷ്കർമ്മങ്ങളിൽ ലിപ്തരായി, സ്വന്തം വിവേകത്താൽ വിട്ടുനിൽക്കുന്നു; അവർ നരകത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു നരകത്തിലേക്കും, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ദുഃഖത്തിലേക്കും, ഭയത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ഭയത്തിലേക്കും പോകുന്നു.
കേചിത് സ്വവാസനാതന്തുബദ്ധാഃ കര്മാവലോഡിതാഃ । തിര്യക്ത്വാത് സ്ഥാവരതനും യാന്തി തിര്യക്തനും തതഃ
ചിലര് തങ്ങളുടെ സ്വഭാവത്തിന്റെ നൂലുകളില് കുടുങ്ങി, ചെയ്ത കര്മ്മഫലങ്ങളില് അലഞ്ഞു, മൃഗരൂപത്തില് നിന്ന് സ്താവരരൂപത്തിലേക്കും, പിന്നെ വീണ്ടും മൃഗശരീരത്തിലേക്കും പോകുന്നു.
കേചിദ് ആത്മവിദോ ധന്യാ വിചാരിതമനോദൃശഃ । വിച്ഛിന്നതൃഷ്ണാനിഗഡാ യാന്തി നിഷ്കേവലം പദമ്
ചിലര് ആത്മാവിനെ spഹിഞ്ഞ് മനസ്സിനെ പരിശോധിച്ച്, തൃശ്യയുടെ ബന്ധങ്ങള് പൂര്ണമായും മുറിച്ചവരാണ്; അത്തരക്കാര് എല്ലാ പരിധികളുമില്ലാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തുന്നു.
പുരാ കതിപയാന്യ് ഏവ ഭുക്ത്വാ ജന്മാനി രാഘവ । അസ്മിഞ് ജന്മനി യോ മുക്തസ് സ സ്യാദ് രാജസസാത്ത്വികഃ
രാഘവാ, ചിലര് കുറച്ച് ജന്മങ്ങള് മാത്രം അനുഭവിച്ച ശേഷം, ഈ ജന്മത്തില് തന്നെ മോക്ഷം നേടുന്നു; അത്തരം വ്യക്തികള് രാജസമോ സാത്വികമോ സ്വഭാവമുള്ളവരായിരിക്കും.
ജാതോ ഽസൌ വൃദ്ധിമ് അഭ്യേതി പാര്വണശ് ചന്ദ്രമാ ഇവ । കുടജം പ്രാവൃഷീവൈനം സൌഭാഗ്യമ് അനുഗച്ഛതി
അവന് ജനിച്ച് വളരുന്നു; പകല്പ്രതി ചന്ദ്രനുപോലെ വര്ധിച്ചുവരുന്നു. മഴക്കാലത്ത് കുഡജമരം പുഷ്പിക്കുന്നതുപോലെ, ഭാഗ്യം അവനെ പിന്തുടരുന്നു.
യസ്യേദം ജന്മ പാശ്ചാത്യം തമ് ആശ്വ് ഏവ മഹാമതേ । വിശന്തി വിദ്യാ വിമലാ മുക്താ വേണുമ് ഇവോത്തമമ്
മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, പിന്നീടു ജനിച്ചവനിൽ, നിർമ്മലമായ ജ്ഞാനം അതിവേഗം പ്രവേശിക്കുന്നു, അതു വിലയേറിയ രത്നം പോലെ, പൂർണ്ണമായുള്ള ഒരു മൂർച്ചിലേക്കു കടക്കുന്നതുപോലെ.
ആര്യതാ ഹൃദ്യതാ മൈത്രീ സോമ്യതാ മുക്തതാ ജ്ഞതാ । സമാശ്രയന്തി തം നിത്യമ് അന്തഃപുരമ് ഇവാങ്ഗനാഃ
മഹത്ത്വം, മനോഹാരിത, സൗഹൃദം, സൌമ്യത, മോക്ഷം, ജ്ഞാനം — ഇവ എല്ലാം അവനിൽ എപ്പോഴും വസിക്കുന്നു, അകത്തളത്തിൽ സ്ത്രീകൾ താമസിക്കുന്നതുപോലെ.
യഃ കുര്വന് സര്വകാര്യാണി പുഷ്ടേ നഷ്ടേ ഽഥ തത്ഫലേ । സമസ് സ സര്വകാലേഷു ന തുഷ്യതി ന ശോചതി
ഏതൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ ചെയ്താലും, ഫലം ലഭിച്ചാലോ നഷ്ടപ്പെട്ടാലോ, അവൻ എല്ലായ്പ്പോഴും സമഭാവം പുലർത്തുന്നു; സന്തോഷിക്കുകയോ ദുഃഖിക്കുകയോ ചെയ്യാറില്ല.
തമാംസീവ ദിവാ യാന്തി തത്ര ദ്വന്ദ്വാനി സങ്ക്ഷയമ് । ശരദീവ ഘനാസ് തത്ര ഗുണാ ഗച്ഛന്തി ശുദ്ധതാമ്
പകൽ സമയത്ത് ഇരുണ്ടതെല്ലാം അകന്നുപോകുന്നതുപോലെ, അവിടെ വൈരുദ്ധ്യങ്ങൾ ഇല്ലാതാവുന്നു; ശരത്കാലത്തിലെ മേഘങ്ങൾപോലെ, ഗുണങ്ങൾ അവനിൽ നിർമ്മലത്വം നേടുന്നു.
പേശലാചാരമധുരം സര്വേ വാഞ്ഛന്തി തം ജനാഃ । വേണും മധുരനിസ്സ്വാനം വനേ മൃഗഗണാ ഇവ
മൃദുവും സുന്ദരവുമായ പെരുമാറ്റമുള്ളവരെ എല്ലാവരും ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു, കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾ മധുരമായ ശബ്ദമുള്ള കുഴലിനോടു ആകർഷിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ.
നരം പാശ്ചാത്യജന്മാനമ് ഏവമ്പ്രായാ ഗുണശ്രിയഃ । ജാതമ് ഏവാനുധാവന്തി ബലാകാ ഇവ വാരിദമ്
പശ്ചിമദേശത്ത് ജനിച്ചവരിൽ സദ്ഗുണങ്ങളും ഐശ്വര്യവും സ്വാഭാവികമായി അനുഗമിക്കുന്നു, മേഘത്തെക്കണ്ട് ബാലാകകൾ കൂട്ടമായി ചേരുന്നതുപോലെ.
തതോ ഽസൌ ഗുണസമ്പൂര്ണോ ഗുരുമ് ഏവാനുഗച്ഛതി । സ തമ് ഏകം വിവേകേന നിയോജയതി പാവനമ്
അങ്ങനെ ഗുണസമ്പന്നനായവൻ ഗുരുവിനെ പിന്തുടരുന്നു; ഗുരു വിവേകത്തോടെ അവനെ ശുദ്ധമായ വഴിയിലേക്ക് നയിക്കുന്നു.
വിചാരവൈരാഗ്യവതാ ചേതസാ ഗുണശാലിനാ । ദേവം പശ്യത്യ് അഥാത്മാനമ് ഏകരൂപമ് അനാമയമ്
വിവേകവും വൈരാഗ്യവും നിറഞ്ഞ മനസ്സും ഗുണസമ്പത്തും ഉള്ളവൻ പിന്നീട് ദൈവത്തെയും, അതായത് താനായ അത്മാവിനെയും, ഏകരൂപമായും രോഗരഹിതമായും കാണുന്നു.
അതോ രാമ വിചാരേണ ചാരുണാ ശാന്തചേതസാ । പ്രബോധനീയം പ്രഥമം മനോ മനനമന്ഥരമ്
അതിനാൽ, രാമാ, മനസ്സിൽ സാന്ത്വനവും മനോഹരമായ അന്വേഷണവും കൊണ്ടു, ചിന്തകളാൽ അലഞ്ഞു നടക്കുന്ന മനസ്സിനെ ആദ്യം ഉണർത്തണം.