അഥേത്ഥം യോനിമ് ആസാദ്യ ഭുക്ത്വാ ജന്മപരമ്പരാമ് । മോക്ഷാര്ഥം പ്രാപ്തജന്മാ ചേത് തത് സ രാജസസാത്ത്വികഃ
പിന്നീട് അങ്ങനെ ഒരു ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച്, പല ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, മോക്ഷം നേടാനായി ജനിച്ചാൽ, അവന് രാജസസത്ത്വസ്വഭാവിയാണെന്ന് അറിയാം.
പാശ്ചാത്യജന്മനഃ പുംസഃ ക്രമം വക്ഷ്യാമി തേ ഽധുനാ । രാമ രാജസസത്ത്വസ്യ മോക്ഷമ് ആയാത്യ് അസൌ യഥാ
രാമാ, പാശ്ചാത്യദേശത്തുള്ള ഒരാളുടെ മരണത്തിന് ശേഷം എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കുന്നു, രാജസവും സാത്വികവും ഉള്ളവന് മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു എന്നതും ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിനക്കു വിശദീകരിക്കാം.
പ്രാഥമ്യേന യ ആയാതസ് സംസാരമ് അതിസാത്ത്വികഃ । സ കദാചിത് ക്വചിത് കശ്ചിത് സമ്ഭവത്യ് അനഘാകൃതേ
സാത്വികഗുണം കൂടുതലുള്ളവൻ ജന്മചക്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കലൊക്കെ, എവിടെയോ, പാപമില്ലാത്തവനായി ജനിക്കുന്നു.
സമ്ഭവന്തീഹ പുരുഷാ രാമ രാജസസാത്ത്വികാഃ । പ്രവിചാര്യാസ് ത ഏവാതോ ഗന്തവ്യം ചേഹ തദ്ദൃശാ
രാമാ, ഇവിടെ രാജസവും സാത്വികവും ഉള്ള മനുഷ്യരാണ് ജനിക്കുന്നത്; ഇവരെ പരിശോധിക്കണം, അവരിൽ നിന്നു തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകേണ്ടതും അതാണ്.
പ്രാഥമ്യേന സമായാതാ യേ പദാത് പരമാത്മനഃ । ദുര്ലഭാഃ പുരുഷാ രാമ തേ മഹാഗുണശാലിനഃ
രാമാ, പരമാത്മാവിനെ ആദ്യം പ്രാപിച്ചവരിൽ, മഹത്തായ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവരായ മനുഷ്യർ വളരെ അപൂർവരാണ്.
യേ ചാന്യേ വിവിധാ മൂകാ മൂഢാസ് താമസജാതയഃ । തേഷാം സ്ഥാവരതുല്യാനാം കിം തദ് രാമ വിചാര്യതേ
രാമാ, പലവിധമായി മൗനവും ഭ്രമയിലും ആഴപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, താമസസ്വഭാവമുള്ള മറ്റു ചിലർ, അചേതനങ്ങളോടു സമാനരാണല്ലോ, അവരുടെ കാര്യത്തിൽ എന്ത് ആലോചിക്കാനുണ്ട്?
കതിപയാധിഗതാത്മഭവാന്തരഃ പ്രകൃതജന്മനി ലഭ്യമഹാപദഃ । അയമ് ഇഹ പ്രവിചാരണയോഗ്യതാമ് അനുഗതോ നനു രാജസസാത്ത്വികഃ
സ്വയം spandham കണ്ടെത്തി, മറ്റൊരു ജന്മം പ്രാപിച്ച കുറച്ചു പേർ മാത്രമേ സ്വഭാവികമായ ഈ മഹത്തായ നിലയിൽ എത്താറുള്ളൂ. ഇവിടെ രജസ്സും സത്ത്വവും ഉള്ളവരാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള ആലോചനയ്ക്ക് യോഗ്യർ.
യേ ഹി രാജസസത്ത്വസ്ഥാ ഏതാ ഭുവി മഹാഗുണാഃ । തേ നിത്യമ് ഏവ മുദിതാ ഉദിതാഃ ഖ ഇവേന്ദവഃ
രജസ്സും സത്ത്വവും ഉള്ള മഹത്തായ ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായ ഇവർ ഭൂമിയിൽ എന്നും സന്തോഷത്തോടെയും പ്രകാശത്തോടെയും ജീവിക്കുന്നു; ആകാശത്ത് തെളിയുന്ന ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലെ.
ന ഖേദമ് അധിഗച്ഛന്തി വ്യോമഭാഗാ മലം യഥാ । നാപദി മ്ലാനിമ് ആയാന്തി നിശി ഹേമാമ്ബുജാ യഥാ
ആകാശം മലിനമാകാത്തതുപോലെ, ഇവർക്ക് ഒരിക്കലും ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. രാത്രിയിൽ പൊന്നിൻ കമലങ്ങൾ ഉണരുന്നതുപോലെ, ദു:ഖത്തിൽ പോലും ഇവർ ക്ഷീണിക്കാറില്ല.
നേഹന്തേ പ്രാകൃതാദ് അന്യദ് ദിനാന്യദ് ഭാസ്കരോ യഥാ । രമന്തേ സ്വേ സദാചാരേ സ്വാര്തവേ പാദപാ യഥാ
ഇവിടെ പ്രകൃതിയുടെ നിയമം ഒഴികെ വേറൊന്നുമില്ല, സൂര്യൻ ഓരോ ദിവസവും പുതിയതൊന്നും ഉണ്ടാക്കാത്തതുപോലെ. വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കാലാവസ്ഥയിൽ സന്തോഷിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ സ്വഭാവപ്രകാരം നല്ല പ്രവൃത്തികളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു.
നിത്യമ് ആപൂര്ണതാമ് അന്തര് അക്ഷുബ്ധാമ് ഇന്ദുസുന്ദരീമ് । ആപദ്യ് അപി ന മുഞ്ചന്തി ശശിനശ് ശീതതാമ് ഇവ
അവർക്കുള്ളിൽ എന്നും പൂർണ്ണതയും ശാന്തിയും ചന്ദ്രികപോലുള്ള സൗന്ദര്യവും നിലനിൽക്കുന്നു; എന്ത് സാഹചര്യമുണ്ടായാലും, ചന്ദ്രന്റെ തണുത്ത പ്രകാശം പോലെ, അവർ ആ ശാന്തത വിട്ടുനിൽക്കാറില്ല.
ആകൃത്യൈവ വിരാജന്തേ മൈത്ര്യാദിഗുണകാന്തയാ । നവസ്തബകഹാസിന്യാ ലതയേവ മഹാദ്രുമാഃ
സ്നേഹം പോലുള്ള ഗുണങ്ങളുടെ ആകർഷണത്താൽ, അവർ സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു; പുതുതായി പൊട്ടിയ കുലകൾകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾപോലെ, ഗുണങ്ങളാൽ അവർ ഭംഗിയാർന്നവരാണ്.
സമാസ് സമരസാസ് സോമ്യാസ് സതതം സാധുസാധവഃ । അബ്ധിവദ് ധൃതമര്യാദാ ഭവന്തി വിതതാശയാഃ
അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ഐക്യത്തിലും സമത്വത്തിലും, സൗമ്യതയിലും സദ്ഗുണത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു; സമുദ്രം അതിന്റെ അതിരുകൾ പാലിക്കുന്നതുപോലെ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ വിശാലമാണ്.
അതസ് തേഷാം മഹാബാഹോ പദമ് ആപദപാസനമ് । സര്വദൈവാനുഗന്തവ്യം മങ്ക്തവ്യം നാപദര്ണവേ
അതിനാല്, മഹാബാഹുവേ, അവരുടെ അവസ്ഥ എല്ലാ ദുരന്തങ്ങളും അകറ്റുന്നതാണു്. അതിനെ എപ്പോഴും പിന്തുടരണം; ദുരിതസമുദ്രത്തില് ഒരിക്കലും തങ്ങിക്കൂടാ.
തഥാ തഥേഹ ജഗതി വിഹര്തവ്യമ് അഖേദിനാ । ആത്മോദയായ വര്തന്തേ യഥാ രാജസസാത്ത്വികാഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, ഈ ലോകത്ത് ക്ഷീണം കൂടാതെ ജീവിക്കണം; രാജസവും സാത്വികവുമായ സ്വഭാവമുള്ളവര് ആത്മാവിന്റെ ഉന്നതിക്കായി ജീവിക്കുന്നു.
അധിഗമ്യാര്യ സച്ഛാസ്ത്രം വിചാര്യ ച പുനഃ പുനഃ । അനിത്യതാം സ്വമനസാ വിവിക്തേനാശു ഭാവയേത്
ഉയര്ന്ന ശാസ്ത്രം മനസ്സിലാക്കി, അതിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചശേഷം, മനസ്സിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ഈ ലോകത്തിന്റെ അസ്ഥിരതയെ വേഗം ചിന്തിക്കണം.
ആദാവ് അന്തേ ച യന് നിത്യം രൂപം ത്രൈലോക്യവര്തിനാമ് । പദാര്ഥാനാം തദ് ഏവാശു ഭാവയേന് നേതരന് മുധാ
ആദ്യത്തിലും അവസാനം പോലും, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെയും വസ്തുക്കളുടെ ശാശ്വതസ്വഭാവം മാത്രമേ വേഗത്തില് ചിന്തിക്കേണ്ടതുള്ളൂ; അതല്ലാത്തതെല്ലാം വെറുതെ.
അസമ്യഗ്ദര്ശനം ത്യക്ത്വാ വ്യര്ഥസന്താനമ് അന്തവത് । സ്മര്തവ്യം സമ്യഗ് ഏവേദം ജ്ഞാനസാര്ഥമ് അനന്തകമ്
തെറ്റായ ദർശനവും വ്യർത്ഥമായ, നശിച്ചുപോകുന്ന ചിന്തകളും വിട്ടൊഴിച്ച്, ഈ സത്യം മാത്രം ശരിയായി ഓർക്കണം, അനന്തമായ ജ്ഞാനത്തിനായി.
കോ ഽഹം കഥമ് ഇദം വേതി സംസാരമ് ഇദമ് ആതതമ് । പ്രവിചാര്യം പ്രയത്നേന പ്രാജ്ഞേന സഹ സാധുനാ
ഞാൻ ആരാണ്? ഇത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? ഈ ലോകം എന്താണ്? ഈ കാര്യങ്ങൾ ജ്ഞാനികൾ നല്ലവരോടൊപ്പം പരിശ്രമത്തോടെ ആഴമായി പരിശോധിക്കണം.
നാകര്മസു നിമങ്ക്തവ്യം നാനാര്യേണ സഹാവസേത് । ദ്രഷ്ടവ്യസ് സര്വവിച്ഛേത്താ ന മൃത്യുര് അവഹേലയാ
അനുചിതമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടരുത്, ദുഷ്ടരോടൊപ്പം താമസിക്കരുത്; എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്ന മരണത്തെ അവഗണിക്കാതെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കണം.
ഉച്ചൈഃപദസ്ഥസ് തജ്ജ്ഞേന സുമഹാഞ് ശീതലാശയഃ । സാധുര് ഏവാനുഗന്തവ്യോ മയൂരേണാമ്ബുദോ യഥാ
ഉയർന്ന നിലയിൽ നിലകൊള്ളുന്ന, മഹാത്മാവായ, ശാന്തഹൃദയനായ സത്പുരുഷനെ മാത്രം പിന്തുടരണം, മയിലുപോലെ മേഘത്തെ പിന്തുടരുന്നതുപോലെ.
അഹങ്കാരസ്യ ദേഹസ്യ സംസാരസ്യോദ്ഭവസ്യ ച । വിചാരമ് അമലം കൃത്വാ സത്യമ് ഏവാശ്രയേന് നരഃ
അഹങ്കാരവും ശരീരവും ലോകജീവിതത്തിന്റെ ഉത്ഭവവും എല്ലാം ശുദ്ധമായി പരിശോധിച്ച ശേഷം, മനുഷ്യൻ സത്യം മാത്രം ആശ്രയിക്കണം.
ശരീരമ് അസ്ഥിമാംസം ച ത്യക്ത്വാ രക്താദ്യ് അശോഭനമ് । ഭൂതമുക്താവലീതന്തും ചിന്മാത്രമ് അവലോകയേത്
എല്ലാ അസ്ഥിമാംസം, രക്തം മുതലായ അശുദ്ധമായ ശരീരം ഉപേക്ഷിച്ച്, മുത്തുകളെ പോലെ പുറംവലിച്ചെടുത്ത ശുദ്ധമായ ചൈതന്യം മാത്രം കാണണം.
സത്യേ നിത്യേ തതേ ശുദ്ധേ സര്വഗേ സര്വഭാവനേ । ശിവേ സര്വമ് ഇദം പ്രോതം സൂത്രേ മണിഗണോ യഥാ
സത്യം, ശാശ്വതം, ശുദ്ധം, എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞത്, എല്ലാം നിലനിർത്തുന്നത്, ശുഭം—ഇവയിൽ എല്ലാം മുത്തുകൾ തൂങ്ങിയിരിക്കുന്ന സൂത്രംപോലെ ഈ ലോകം അണിയിച്ചിരിക്കുന്നു.
യൈവ ചിദ് ഭുവനാഭോഗഭൂഷണേ വ്യോമ്നി ഭാസ്കരേ । ധരാവിവരകോശസ്ഥേ സൈവ ചിത് കീടകോദരേ
ലോകസുഖങ്ങൾ അലങ്കരിക്കുന്ന അതേ ചൈതന്യം ആകാശത്തിലും സൂര്യനിലും ഭൂമിയുടെ ആന്തരത്തിലും, ഒരു പുഴുവിന്റെ വയറ്റിലും അതുപോലെ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
കുമ്ഭവ്യോമ്നാം ന ഭേദോ ഽസ്തി യഥേഹ പരമാര്ഥതഃ । ചിതാം ശരീരസംസ്ഥാനാം ന ഭേദോ ഽസ്തി തഥാനഘ
കുമ്പളത്തിനുള്ളിലെ ആകാശവും പുറത്തുള്ളതും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നാണ്, പാപരഹിതനേ, അതുപോലെ തന്നെ, ചൈതന്യത്തിനും ശരീരരൂപങ്ങൾക്കും യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ല.
സര്വേഷാമ് ഏവ ഭൂതാനാം തിക്തം കടു ച നാന്യഥാ । ഏകത്വാദ് അനുഭൂതേര് ഹി കുതശ് ചിന്മാത്രഭിന്നതാ
എല്ലാ ജീവികൾക്കും കയ്പും കട്ടും ഒരുപോലെയാണ്; അനുഭവം ഒറ്റതായിരിക്കുമ്പോൾ, ശുദ്ധചൈതന്യത്തിൽ എങ്ങനെയാണ് വ്യത്യാസം ഉണ്ടാകുന്നത്?
ഏകസ്മിന്ന് ഏവ സതതം സ്ഥിതേ ചിന്മാത്രവസ്തുനി । ജാതോ ഽയമ് അയമ് ഉന്നഷ്ട ഇതി കൈഷാജ്ഞതേഹ വഃ
എപ്പോഴും ഒരേ ചൈതന്യത്തിൽ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, 'ഇവൻ ജനിച്ചു, അവൻ നശിച്ചു' എന്നിങ്ങനെയുള്ള ധാരണകൾ അജ്ഞാനത്തിൽ നിന്നേ ഉയരൂ.
നേഹ തന് നാമ വസ്ത്വ് അസ്തി യദ് അഭൂത്വാ പ്രജായതേ । ന ച തന് നാമ വസ്ത്വ് അസ്തി യദ് ഭൂത്വാ പ്രവിലീയതേ
ഇവിടെ, ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്തതൊന്ന് പിറക്കുന്നതോ, ഉണ്ടായിരുന്നതൊന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതോ എന്നതുപോലുള്ള യാതൊരു വസ്തുവും ഇല്ല.
ആഭാസമാത്രമ് ഏവേദം ന സന് നാസച് ച രാഘവ । ഉത്പ്ലുതേനാപ്രശാന്തേന ചേതസാ സദ് ഇവ സ്ഥിതമ്
രാഘവാ, ഇതെല്ലാം വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണ്; സത്യമോ അസത്യമോ അല്ല. മനസ്സ് അശാന്തമായിരിക്കുമ്പോഴാണ് ഇതെല്ലാം സത്യമെന്നപോലെ തോന്നുന്നത്.