ഉദേതി യാവദ് ഭഗവാന് ഇന്ദുര് ഉദ്ദാമമണ്ഡലഃ । ക്ഷീരാമ്ബുഭിര് ഇവാലോലൈഃ പ്ലാവയന് രശ്മിഭിര് ജഗത്
അതുവരെ, മഹിമയുള്ള ചന്ദ്രന് തിളങ്ങുന്ന വട്ടത്തോടു കൂടി ഉദിച്ച്, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ അശാന്തമായ കിരണങ്ങള് കൊണ്ട് ലോകം മുഴുവന് നിറയ്ക്കുന്നു.
തതസ് തേഷ്വ് അതിരമ്യേഷു ചന്ദ്രരശ്മിഷു സാ പദമ് । കരോതി വിഹഗീ ലോലാ വൃക്ഷാദ് വൃക്ഷാന്തരേഷ്വ് ഇവ
അതിനുശേഷം, അത്യന്തം ആഹ്ലാദകരമായ ആ ചന്ദ്രകിരണങ്ങളില്, ആ ജീവന് ഒരു പക്ഷി വൃക്ഷത്തില് നിന്ന് മറ്റൊരു വൃക്ഷത്തിലേക്ക് ചാടുന്നതുപോലെ അശാന്തമായി സഞ്ചരിച്ച് തനിക്കു വേണ്ട സ്ഥലം കണ്ടെത്തുന്നു.
തേഭ്യോ ഽപി ചന്ദ്രരശ്മിഭ്യോ വിശത്യ് ഓഷധിപല്ലവാന് । നവം കുമുദിനീഷണ്ഡം പദ്മിനീഭ്യ ഇവാലിനീ
അവിടെ നിന്നു, ആ ജീവന് ചന്ദ്രകിരണങ്ങള് വഴി ഔഷധികളുടെ പുതുപുത്തന് കൊമ്പുകളിലേക്ക് കടക്കുന്നു, അതുപോലെ ഒരു തേനീച്ച കുമുദിനികളില് നിന്ന് പുതിയ താമരക്കൂട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെ.
തയൌഷധിഫലാന്യ് അന്തസ് സ്വാദവന്തി ഭവന്ത്യ് അലമ് । ഇക്ഷുനാല്യോ രസേനേവ യാന്തി പീവരതാമ് അപി
ആ രണ്ടു വൃക്ഷങ്ങളിൽ ഔഷധഫലങ്ങൾ അകത്തുതന്നെ മധുരമായി മാറുന്നു, അതുപോലെ തന്നെ കരിമ്പിന്റെ തണ്ടുകൾക്ക് തങ്ങളുടെ രസത്തിൽനിന്ന് പുഷ്ടിയും നിറവും വരുന്നു.
ഫലേഷു തേഷു ബധ്നാതി പദമ് ഇന്ദുകരച്യുതാ । ജീവാലീ ക്ഷീരപൂര്ണേഷു മാതൃസ്തനഭരേഷ്വ് ഇവ
ആ ഫലങ്ങളിൽ, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾപോലെ പൂർണ്ണമായ ജീവശക്തി ഒഴുകി കയറുന്നു, അമ്മയുടെ മുലകളിൽ പാൽ നിറയുന്നതുപോലെ.
താഃ ഫലാവലയഃ പക്വാ ഭക്ഷ്യന്തേ യൈശ് ശരീരിഭിഃ । തേഷ്വ് ഏവ വീര്യമ് ആഗത്യ തിഷ്ഠന്ത്യ് അപ്രവിബോധിതാഃ
അവ ഫലങ്ങൾ പാകമായപ്പോൾ ശരീരധാരികൾ അവ കഴിക്കുന്നു; അവയിൽ ജീവശക്തി കയറി അവിടെയായി നിലകൊള്ളുന്നു, പക്ഷേ ആരും അതിനെ തിരിച്ചറിയുന്നില്ല.
പ്രസുപ്തവാസനാജാലാ ജീവശ്രീര് ഗര്ഭപഞ്ജരമ് । അധിതിഷ്ഠതി ബീജശ്രീസ് സുപ്തപത്ത്രാ യഥാ ഘടമ്
ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന വാസനകളുടെ വലയിൽ കുടുങ്ങിയ ജീവശ്രീ ഗർഭത്തിന്റെ പഞ്ചരത്തിൽ പാർക്കുന്നു, വിത്തിന്റെ മഹിമ ഇലകൾ മടക്കിയ പാത്രത്തിൽ സൂക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നതുപോലെ.
യഥാ കാഷ്ഠേ സ്ഥിതോ വഹ്നിര് യഥാ മൃദി ഘടസ് സ്ഥിതഃ । യഥാ ക്ഷീരേ സ്ഥിതം സര്പിര് വീര്യേ ജീവസ് തഥാ സ്ഥിതഃ
വൃക്ഷത്തില് അഗ്നി നിലകൊള്ളുന്നതുപോലെയും, മണ്ണില് കുപ്പി ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെയും, പാലില് നെയ്യ് ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയും, ജീവന് ശരീരത്തിലെ പ്രാണശക്തിയില് നിലകൊള്ളുന്നു.
അനേന ക്രമയോഗേന പരാഗത്യ മഹേശ്വരാത് । അദൃഷ്ടാന്യശരീരശ്രീര് ജായതേ യോ നരോ ഭുവി
ഇങ്ങനെയുള്ള ക്രമത്തില് പരമേശ്വരനില് നിന്നു ലഭിച്ചവന്, കാണാനോ ശരീരമോ ഇല്ലാത്തവനായി, ഭൂമിയില് മനുഷ്യനായി ജനിക്കുന്നു.
സ ഹി സാത്ത്വികജാതിസ് സ്യാദ് ഉദാരവ്യവഹാരവാന് । തേനൈവ മോക്ഷഭാഗീ ചേജ് ജന്മനാ തത് സ സാത്ത്വികഃ
അവന് സത്ത്വഗുണത്തില് ജനിച്ചവനാണ്, ഉന്നതമായ പെരുമാറ്റം ഉള്ളവനും ആകുന്നു. അങ്ങനെ ജനിച്ചവന് മോക്ഷം നേടുകയാണെങ്കില് അവന് സത്യസത്ത്വസ്വഭാവിയാണെന്ന് പറയാം.
അഥേത്ഥം യോനിമ് ആസാദ്യ ഭുക്ത്വാ ജന്മപരമ്പരാമ് । മോക്ഷാര്ഥം പ്രാപ്തജന്മാ ചേത് തത് സ രാജസസാത്ത്വികഃ
പിന്നീട് അങ്ങനെ ഒരു ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച്, പല ജന്മങ്ങൾ അനുഭവിച്ച ശേഷം, മോക്ഷം നേടാനായി ജനിച്ചാൽ, അവന് രാജസസത്ത്വസ്വഭാവിയാണെന്ന് അറിയാം.
പാശ്ചാത്യജന്മനഃ പുംസഃ ക്രമം വക്ഷ്യാമി തേ ഽധുനാ । രാമ രാജസസത്ത്വസ്യ മോക്ഷമ് ആയാത്യ് അസൌ യഥാ
രാമാ, പാശ്ചാത്യദേശത്തുള്ള ഒരാളുടെ മരണത്തിന് ശേഷം എന്തൊക്കെ സംഭവിക്കുന്നു, രാജസവും സാത്വികവും ഉള്ളവന് മോക്ഷം എങ്ങനെ ലഭിക്കുന്നു എന്നതും ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിനക്കു വിശദീകരിക്കാം.
പ്രാഥമ്യേന യ ആയാതസ് സംസാരമ് അതിസാത്ത്വികഃ । സ കദാചിത് ക്വചിത് കശ്ചിത് സമ്ഭവത്യ് അനഘാകൃതേ
സാത്വികഗുണം കൂടുതലുള്ളവൻ ജന്മചക്രത്തിൽ പ്രവേശിക്കുമ്പോൾ, ഒരിക്കലൊക്കെ, എവിടെയോ, പാപമില്ലാത്തവനായി ജനിക്കുന്നു.
സമ്ഭവന്തീഹ പുരുഷാ രാമ രാജസസാത്ത്വികാഃ । പ്രവിചാര്യാസ് ത ഏവാതോ ഗന്തവ്യം ചേഹ തദ്ദൃശാ
രാമാ, ഇവിടെ രാജസവും സാത്വികവും ഉള്ള മനുഷ്യരാണ് ജനിക്കുന്നത്; ഇവരെ പരിശോധിക്കണം, അവരിൽ നിന്നു തന്നെ മുന്നോട്ട് പോകേണ്ടതും അതാണ്.
പ്രാഥമ്യേന സമായാതാ യേ പദാത് പരമാത്മനഃ । ദുര്ലഭാഃ പുരുഷാ രാമ തേ മഹാഗുണശാലിനഃ
രാമാ, പരമാത്മാവിനെ ആദ്യം പ്രാപിച്ചവരിൽ, മഹത്തായ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവരായ മനുഷ്യർ വളരെ അപൂർവരാണ്.
യേ ചാന്യേ വിവിധാ മൂകാ മൂഢാസ് താമസജാതയഃ । തേഷാം സ്ഥാവരതുല്യാനാം കിം തദ് രാമ വിചാര്യതേ
രാമാ, പലവിധമായി മൗനവും ഭ്രമയിലും ആഴപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന, താമസസ്വഭാവമുള്ള മറ്റു ചിലർ, അചേതനങ്ങളോടു സമാനരാണല്ലോ, അവരുടെ കാര്യത്തിൽ എന്ത് ആലോചിക്കാനുണ്ട്?
കതിപയാധിഗതാത്മഭവാന്തരഃ പ്രകൃതജന്മനി ലഭ്യമഹാപദഃ । അയമ് ഇഹ പ്രവിചാരണയോഗ്യതാമ് അനുഗതോ നനു രാജസസാത്ത്വികഃ
സ്വയം spandham കണ്ടെത്തി, മറ്റൊരു ജന്മം പ്രാപിച്ച കുറച്ചു പേർ മാത്രമേ സ്വഭാവികമായ ഈ മഹത്തായ നിലയിൽ എത്താറുള്ളൂ. ഇവിടെ രജസ്സും സത്ത്വവും ഉള്ളവരാണ് ഇങ്ങനെയുള്ള ആലോചനയ്ക്ക് യോഗ്യർ.
യേ ഹി രാജസസത്ത്വസ്ഥാ ഏതാ ഭുവി മഹാഗുണാഃ । തേ നിത്യമ് ഏവ മുദിതാ ഉദിതാഃ ഖ ഇവേന്ദവഃ
രജസ്സും സത്ത്വവും ഉള്ള മഹത്തായ ഗുണങ്ങളാൽ സമ്പന്നരായ ഇവർ ഭൂമിയിൽ എന്നും സന്തോഷത്തോടെയും പ്രകാശത്തോടെയും ജീവിക്കുന്നു; ആകാശത്ത് തെളിയുന്ന ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലെ.
ന ഖേദമ് അധിഗച്ഛന്തി വ്യോമഭാഗാ മലം യഥാ । നാപദി മ്ലാനിമ് ആയാന്തി നിശി ഹേമാമ്ബുജാ യഥാ
ആകാശം മലിനമാകാത്തതുപോലെ, ഇവർക്ക് ഒരിക്കലും ക്ഷീണം അനുഭവപ്പെടുന്നില്ല. രാത്രിയിൽ പൊന്നിൻ കമലങ്ങൾ ഉണരുന്നതുപോലെ, ദു:ഖത്തിൽ പോലും ഇവർ ക്ഷീണിക്കാറില്ല.
നേഹന്തേ പ്രാകൃതാദ് അന്യദ് ദിനാന്യദ് ഭാസ്കരോ യഥാ । രമന്തേ സ്വേ സദാചാരേ സ്വാര്തവേ പാദപാ യഥാ
ഇവിടെ പ്രകൃതിയുടെ നിയമം ഒഴികെ വേറൊന്നുമില്ല, സൂര്യൻ ഓരോ ദിവസവും പുതിയതൊന്നും ഉണ്ടാക്കാത്തതുപോലെ. വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾ തങ്ങളുടെ കാലാവസ്ഥയിൽ സന്തോഷിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ സ്വഭാവപ്രകാരം നല്ല പ്രവൃത്തികളിൽ ആസ്വദിക്കുന്നു.
നിത്യമ് ആപൂര്ണതാമ് അന്തര് അക്ഷുബ്ധാമ് ഇന്ദുസുന്ദരീമ് । ആപദ്യ് അപി ന മുഞ്ചന്തി ശശിനശ് ശീതതാമ് ഇവ
അവർക്കുള്ളിൽ എന്നും പൂർണ്ണതയും ശാന്തിയും ചന്ദ്രികപോലുള്ള സൗന്ദര്യവും നിലനിൽക്കുന്നു; എന്ത് സാഹചര്യമുണ്ടായാലും, ചന്ദ്രന്റെ തണുത്ത പ്രകാശം പോലെ, അവർ ആ ശാന്തത വിട്ടുനിൽക്കാറില്ല.
ആകൃത്യൈവ വിരാജന്തേ മൈത്ര്യാദിഗുണകാന്തയാ । നവസ്തബകഹാസിന്യാ ലതയേവ മഹാദ്രുമാഃ
സ്നേഹം പോലുള്ള ഗുണങ്ങളുടെ ആകർഷണത്താൽ, അവർ സ്വഭാവത്താൽ തന്നെ പ്രകാശിക്കുന്നു; പുതുതായി പൊട്ടിയ കുലകൾകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട വലിയ വൃക്ഷങ്ങൾപോലെ, ഗുണങ്ങളാൽ അവർ ഭംഗിയാർന്നവരാണ്.
സമാസ് സമരസാസ് സോമ്യാസ് സതതം സാധുസാധവഃ । അബ്ധിവദ് ധൃതമര്യാദാ ഭവന്തി വിതതാശയാഃ
അവർ എല്ലായ്പ്പോഴും ഐക്യത്തിലും സമത്വത്തിലും, സൗമ്യതയിലും സദ്ഗുണത്തിലും നിലകൊള്ളുന്നു; സമുദ്രം അതിന്റെ അതിരുകൾ പാലിക്കുന്നതുപോലെ, അവരുടെ മനസ്സുകൾ വിശാലമാണ്.
അതസ് തേഷാം മഹാബാഹോ പദമ് ആപദപാസനമ് । സര്വദൈവാനുഗന്തവ്യം മങ്ക്തവ്യം നാപദര്ണവേ
അതിനാല്, മഹാബാഹുവേ, അവരുടെ അവസ്ഥ എല്ലാ ദുരന്തങ്ങളും അകറ്റുന്നതാണു്. അതിനെ എപ്പോഴും പിന്തുടരണം; ദുരിതസമുദ്രത്തില് ഒരിക്കലും തങ്ങിക്കൂടാ.
തഥാ തഥേഹ ജഗതി വിഹര്തവ്യമ് അഖേദിനാ । ആത്മോദയായ വര്തന്തേ യഥാ രാജസസാത്ത്വികാഃ
അങ്ങനെ തന്നെ, ഈ ലോകത്ത് ക്ഷീണം കൂടാതെ ജീവിക്കണം; രാജസവും സാത്വികവുമായ സ്വഭാവമുള്ളവര് ആത്മാവിന്റെ ഉന്നതിക്കായി ജീവിക്കുന്നു.
അധിഗമ്യാര്യ സച്ഛാസ്ത്രം വിചാര്യ ച പുനഃ പുനഃ । അനിത്യതാം സ്വമനസാ വിവിക്തേനാശു ഭാവയേത്
ഉയര്ന്ന ശാസ്ത്രം മനസ്സിലാക്കി, അതിനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചശേഷം, മനസ്സിനെ ഒറ്റപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട്, ഈ ലോകത്തിന്റെ അസ്ഥിരതയെ വേഗം ചിന്തിക്കണം.
ആദാവ് അന്തേ ച യന് നിത്യം രൂപം ത്രൈലോക്യവര്തിനാമ് । പദാര്ഥാനാം തദ് ഏവാശു ഭാവയേന് നേതരന് മുധാ
ആദ്യത്തിലും അവസാനം പോലും, മൂന്ന് ലോകങ്ങളിലെയും വസ്തുക്കളുടെ ശാശ്വതസ്വഭാവം മാത്രമേ വേഗത്തില് ചിന്തിക്കേണ്ടതുള്ളൂ; അതല്ലാത്തതെല്ലാം വെറുതെ.
അസമ്യഗ്ദര്ശനം ത്യക്ത്വാ വ്യര്ഥസന്താനമ് അന്തവത് । സ്മര്തവ്യം സമ്യഗ് ഏവേദം ജ്ഞാനസാര്ഥമ് അനന്തകമ്
തെറ്റായ ദർശനവും വ്യർത്ഥമായ, നശിച്ചുപോകുന്ന ചിന്തകളും വിട്ടൊഴിച്ച്, ഈ സത്യം മാത്രം ശരിയായി ഓർക്കണം, അനന്തമായ ജ്ഞാനത്തിനായി.
കോ ഽഹം കഥമ് ഇദം വേതി സംസാരമ് ഇദമ് ആതതമ് । പ്രവിചാര്യം പ്രയത്നേന പ്രാജ്ഞേന സഹ സാധുനാ
ഞാൻ ആരാണ്? ഇത് എങ്ങനെ ഉണ്ടായി? ഈ ലോകം എന്താണ്? ഈ കാര്യങ്ങൾ ജ്ഞാനികൾ നല്ലവരോടൊപ്പം പരിശ്രമത്തോടെ ആഴമായി പരിശോധിക്കണം.
നാകര്മസു നിമങ്ക്തവ്യം നാനാര്യേണ സഹാവസേത് । ദ്രഷ്ടവ്യസ് സര്വവിച്ഛേത്താ ന മൃത്യുര് അവഹേലയാ
അനുചിതമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടരുത്, ദുഷ്ടരോടൊപ്പം താമസിക്കരുത്; എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്ന മരണത്തെ അവഗണിക്കാതെ മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കണം.