അഹമ് അഗ്നിര് അഹം വായുര് അഹം ഭൂര് അഹമ് അമ്ബരമ് । യന് നാഹം നാസ്തി തത് കിഞ്ചിത് സര്വമ് ഏവാഹമ് ആതതമ്
ഞാൻ അഗ്നി, ഞാൻ വായു, ഞാൻ ഭൂമി, ഞാൻ ആകാശം; ഞാൻ അല്ലാത്തത് ഒന്നും ഇല്ല—എല്ലാം ഞാൻ തന്നെയാണ്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു.
ആപൂരിതാപാരനഭോമഹാഭൈരവരൂപവാന് । സര്വസംവിന്മയഃ പൂര്ണസ് തിഷ്ഠാമ്യ് ഏകാര്ണവോപമഃ
ജലം, ഭൂമി, ആകാശം, വിശാലമായ ആകാശം എന്നിവയുടെ ഭയങ്കരമായ പൂർണ്ണതയുടെ രൂപം ധരിച്ച്, എല്ലാം അറിയുന്ന ഒരൊറ്റ സമുദ്രംപോലെ ഞാൻ പൂർണ്ണനായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ഇത്യ് ഏവം ഭാവയന് ഭാവം കനകാചലകുഞ്ജകേ । ഉച്ചാരയന്ന് അഥോങ്കാരം ഘണ്ടാസ്വനമ് ഇവ ക്രമാത്
ഇങ്ങനെ ഈ അവസ്ഥ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, പൊന്നുമലയുടെ ഗുഹയിൽ ഇരുന്ന്, പിന്നെ ഓം എന്ന അക്ഷരം ഘണ്ടാരവംപോലെ ക്രമമായി ഉച്ചരിച്ചു.
ഓങ്കാരസ്യ കലാമ് അര്ധാം പാശ്ചാത്യാം വാലകോമലാമ് । നാന്തരസ്ഥേന ബാഹ്യേ ന ഭാവയന് പരമേ ഹൃദി
ഓം എന്ന അക്ഷരത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗമായ അത്യന്തം സൂക്ഷ്മവും മൃദുവുമായ അംശത്തെ, അകത്തോ പുറത്തോ, പരമഹൃദയത്തിൽ ഒരിക്കലും ധ്യാനിക്കരുത്.
വ്യപഗതകലനാകലങ്കശുദ്ധോ ഹൃദയനിരന്തരലീനവാതവൃത്തിഃ । ഗതഘനശരദമ്ബരോപമാനഃ കച ഉപലാചലമൂര്തിമാന് അതിഷ്ഠത്
സൂക്ഷ്മതയുടെ ഏതു കറപ്പും വിട്ടു ശുദ്ധമായ മനസ്സോടെ, ശ്വാസം എല്ലായ്പ്പോഴും ഹൃദയത്തിൽ ലയിച്ച നിലയിൽ, മേഘരഹിതമായ ശരദ്കാല ആകാശംപോലെ, കചൻ ഒരു പാറപർവതംപോലെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു.
അന്നപാനാങ്ഗനാസങ്ഗാദ് ഋതേ നാസ്തീഹ കിഞ്ചന । ശുഭം വസ്ത്വ് അവിസംവാദി മഹാന് കിമ് അഭിവാഞ്ഛതു
ഭക്ഷണം, പാനം, സ്ത്രീസംഗം എന്നിവ ഒഴികെ ഇവിടെ ഒന്നുമില്ല; അങ്ങനെ, സത്യസന്ധവും ഉത്തമവുമായ വലിയൊരു കാര്യത്തെ ആരാണ് ആഗ്രഹിക്കേണ്ടത്?
തിര്യഞ്ചഃ പശവോ മൂഢാ യേന തുഷ്യന്ത്യ് അസാധവഃ । ഭോഗാദിനാ കഥം തേന രതിമ് ആയാന്തി സാധവഃ
മൃഗങ്ങൾക്കും, അജ്ഞന്മാർക്കും, ദുഷ്ടന്മാർക്കും തൃപ്തി നൽകുന്ന ആസ്വാദനങ്ങളിൽ സദ്ഭവനുള്ളവർക്ക് എങ്ങനെ ആനന്ദം ലഭിക്കും?
ഭോഗൈഃ കൃപണസര്വസ്വൈര് ആദിമധ്യാന്തപേലവൈഃ । വിശ്വാസം യാന്തി യേ ലോകേ തൈര് അലം നരഗര്ദഭൈഃ
ആദ്യവും നടുവും അവസാനം പോലും ക്ഷണികവും നശ്വരവുമായ ആനന്ദങ്ങളിൽ വിശ്വാസം വെക്കുന്നവർ, ദുർഭാഗ്യകരമായ ആ ആസ്വാദനങ്ങളിൽ ആശ്രയിക്കുന്നവർ, നരകത്തിലെ കഴുതകളുടെ കൂട്ടത്തിൽ മാത്രമേ യോജിക്കൂ.
ഇതഃ കേശാ ഇതോ രക്തമ് ഇതീയം പ്രമദാതനുഃ । ഏതയാ തോഷമ് ആയാന്തി സാരമേയാ ന മാനവാഃ
ഇവിടെ മുടിയും, അവിടെ രക്തവും—ഇതൊക്കെയാണ് സ്ത്രീയുടെ ശരീരം. ഇതിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തുന്നത് നായ്ക്കൾ മാത്രമാണ്, മനുഷ്യർ അല്ല.
മൃന് മഹീ ദാരു തരവോ ദേഹോ മാംസം ദൃഷദ് ഗിരിഃ । അധോ ഭൂര് അമ്ബരം പൃഷ്ഠേ കിമ് അപൂര്വം സുഖായ യത്
മണ്ണ് ഭൂമി, മരങ്ങൾ കട്ട, ശരീരം മാംസം, കല്ല് പർവ്വതം; താഴെ നിലം, മുകളിൽ ആകാശം—ഇവയിൽ യാതൊരു പുതുമയുമില്ല, സന്തോഷം നൽകുന്നതെന്താണ്?
മാത്രാസ്പര്ശാനുസാരിണ്യോ വിവേകപദഭങ്ഗുരാഃ । മോഹായൈവ പരാമൃഷ്ടാസ് സകലാ ലോകസംവിദഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ സ്പർശം അനുസരിച്ചുള്ള ലോകാനുഭവങ്ങൾ, വിവേകബോധത്തിൽ സ്ഥിരതയില്ലാത്തവയാണ്; അവയെ പിടിച്ചുപറ്റുന്നത് മായയ്ക്കുവേണ്ടിയേ ഉള്ളൂ.
സര്വസ്യാ ഏവ പര്യന്തേ ശുഭായാ അപി സംസ്ഥിതേഃ । മലിനം ദുഃഖമ് അസ്ത്യ് ഏവ ജ്വാലായാ ഇവ കജ്ജലമ്
എല്ലാവിധമായും, എത്ര നല്ലതായിരുന്നാലും, അവസാനം ദു:ഖവും അശുദ്ധിയും ശേഷിക്കും; തീയിൽ നിന്ന് കരികൊണ്ടു ശേഷിക്കുന്നതുപോലെ.
ആഗമാപായതോ ഽനിത്യാ മനഷ്ഷഷ്ഠേന്ദ്രിയക്രിയാഃ । ലതാ നാഗേന്ദ്രമ് ഇവ താ ധാരയന്തി ന സത്പദമ്
മനസ്സിന്റെയും ആറു ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെയും പ്രവർത്തികൾ നശ്വരമാണ്, വരികയും പോകുകയും ചെയ്യുന്നു; ഒരു വള്ളിക്കൊണ്ട് വലിയ പാമ്പിനെ താങ്ങാനാവാത്തതുപോലെ, അവ സത്യമാർഗ്ഗത്തെ നിലനിർത്താൻ കഴിയില്ല.
പുത്രികാ രക്തമാംസസ്യ കാന്തേയമ് ഇതി സാദരമ് । സ്വദേഹനാമ്ന്യ് അസ്ഥിചയേ ശ്ലിഷ്യതേ സേതി കഃ ക്രമഃ
രക്തവും മാംസവും ചേർന്നിരിക്കുന്നതിനെ സ്നേഹത്തോടെ 'എന്റെ മകൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നു; എന്നാൽ 'എന്റെ ശരീരം' എന്ന പേരിൽ അസ്ഥികൂടത്തിൽ执പ്പെടുന്നതിൽ എന്താണ് തർക്കം?
സര്വം സത്യമ് ഇദമ് രാമ സ്ഥിരമ് അജ്ഞസ്യ തുഷ്ടയേ । ജ്ഞസ്യാസ്ഥിരമ് അസത്യം ച ജഗദ് രാമ ന തുഷ്ടയേ
രാമാ, അജ്ഞന്മാർക്ക് സന്തോഷം നൽകാൻ ഈ ലോകം സത്യവും സ്ഥിരവുമാണ്; എന്നാൽ ജ്ഞാനികൾക്ക് ഈ ലോകം അസ്ഥിരവും അസത്യവുമാണ്, അതിൽ സന്തോഷം ലഭിക്കില്ല.
അഭുക്തേ ഽപി വിഷേ യൈഷാ വിഷമൂര്ഛാം പ്രയച്ഛതി । താം പരിത്യജ്യ ഭാവാസ്ഥാമ് ആത്മൈകത്വാജ് ജ്ഞതാം വ്രജ
ഈ ലോകം നാം അനുഭവിക്കാതിരുന്നാലും വിഷംപോലെ മയക്കം നൽകുന്നു. അതിനോടുള്ള ആസക്തി വിട്ട്, ആത്മാവിന്റെ ഏകത്വം മനസ്സിലാക്കുക.
അനാത്മന്യ് ആത്മഭാവേന ചിത്തം സ്ഥിതിമ് ഉപാഗതമ് । യദാ തദേദമ് ആയാതം ജഗജ്ജാലമ് അസന്മയമ്
അനാത്മാവിനെ ആത്മാവായി കരുതി മനസ്സ് അങ്ങനെ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, ഈ ലോകമെന്ന വല അസത്യത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദയിക്കുന്നത്.
വാസനാവശതോ ബ്രഹ്മമനസാ കല്പിതം വപുഃ । തേജസാശ്രിതകുഡ്യേന ഹേമാഭത്വമ് ഇവാത്മനഃ
വാസനകളുടെ ബലത്തിൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ മനസ്സ് ശരീരം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. പൊന്നുപൊടിച്ച മതിൽപോലെ ആത്മാവും അങ്ങനെ തന്നെ പൊന്നുപോലെയായി തോന്നുന്നു.
വൈരിഞ്ചപദമ് ആസാദ്യ മനോ ബ്രഹ്മന് മഹാമതേ । ഇദം ജഗത് സുഘനതാം കഥമ് ആനയതി ക്രമാത്
മഹാമനസ്സുള്ള ബ്രഹ്മാ, സൃഷ്ടാവിന്റെ സ്ഥിതി പ്രാപിച്ച ശേഷം, മനസ്സ് എങ്ങനെ ഈ ലോകത്തിന് ഘനത്വം വരുത്തുന്നു?
ഗര്ഭതല്പാത് സമുത്ഥായ പദ്മജഃ പ്രഥമം ശിശുഃ । ബ്രഹ്മേതി ശബ്ദമ് അകരോദ് ബ്രഹ്മാ തേന സ ഉച്യതേ
കുടലിൽ നിന്നുയർന്ന്, താമരയിൽ ജനിച്ച ആദ്യ ശിശു 'ബ്രഹ്മ' എന്ന ശബ്ദം ഉച്ചരിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് അവനെ ബ്രഹ്മാവെന്ന് വിളിക്കുന്നത്.
സങ്കല്പജാലരൂപസ്യ മനസഃ കല്പിതാകൃതേഃ । അകരോത് തസ്യ സങ്കല്പലക്ഷ്മീഃ പദമ് അഥാന്തരേ
കൽപ്പനകളാൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സിന്, അതിന്റെ രൂപം മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ, കൽപ്പനയുടെ ഐശ്വര്യത്തിന് വേറൊരു ലോകത്ത് ഒരു വാസസ്ഥലം അവൻ ഒരുക്കി.
തതസ് സങ്കല്പയാമ് ആസ പൂര്വം തേജോ മഹാപ്രഭമ് । ലസദഗ്നിലതാചക്രവക്രീകൃതദിഗന്തരമ്
അതിനുശേഷം, അവൻ ആദ്യം ഭംഗിയായി തിളങ്ങുന്ന ഒരു പ്രകാശം, വലിയ പ്രകാശം, ദിക്കുകൾ പൊന്നുപോലെ മിനുക്കിയതും തീയുടെ വട്ടംപോലെ തെളിഞ്ഞതുമായ ഒരു പ്രകാശം മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചു.
ഋക്ഷപ്രതിമനിഷ്ഠ്യൂതകര്കശാഗ്നികണോത്കരമ് । മുഞ്ജപിഞ്ജരപര്യന്തഹേമകാനനിതാമ്ബരമ്
അത് നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെ ചിതറുന്ന കഠിനമായ അഗ്നിക്കണികൾ നിറഞ്ഞതും, അതിന്റെ ആകാശം മഞ്ഞപ്പുല്ല് നിറത്തിൽ അതിരുകൾക്കരികിൽ, പൊന്നുപോലുള്ള കാടുകൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ചതുമായിരിന്നു.
ജ്വാലാഹേമലതാജാലജടാലനിജമണ്ഡലമ് । കചത്പ്രസരദുദ്ദാമകരകുണ്ഡലമണ്ഡിതമ്
അത് പൊന്നുപോലുള്ള ജ്വാലകളും കത്തുന്ന തീയും ചേർന്ന ഒരു വലിയ കൂട്ടമായിരുന്നു. അതിൽ അത്യന്തം തെളിഞ്ഞ് പടർന്നുപിടിച്ച പൊന്നുകുണ്ഡലങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരുന്നതും കാണാം.
തച്ഛരീരി മനസ് തസ്മിംസ് തതസ് തേജസി ഭാസ്വരേ । ആത്മാകാരസമാകാരം ഭാസ്കരം സമകല്പയത്
ആ പ്രകാശത്തിൽ, മനസ്സ് അതിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ആത്മാവിനെപ്പോലെയുള്ള സൂര്യനെ അവിടെ സൃഷ്ടിച്ചു.
സ തതസ് തേജസസ് തസ്മാദ് അഭ്യുദേതി ദിവാകരഃ । ജ്വാലാമണ്ഡലമധ്യസ്ഥോ ജ്വലത്കനകകുണ്ഡലഃ
അവിടെ നിന്നുള്ള ആ പ്രകാശത്തിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ ഉദിക്കുന്നു. ജ്വാലകളുടെ നടുവിൽ വസിച്ച്, കത്തുന്ന പൊന്നുകുണ്ഡലങ്ങൾ അണിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ജ്വാലാജടാഭാരധരോ വാന്തവിസ്ഫാരപാവകഃ । ജ്വാലാവിലാസാവയവഃ പൂരിതാകാശമണ്ഡലഃ
അവൻ ജ്വാലകളുടെ കൂമ്പാരങ്ങൾ ചുമന്ന്, തീ പുളിച്ച് വ്യാപിപ്പിക്കുകയും, അവന്റെ അവയവങ്ങൾ ജ്വാലകളിൽ കളിയാടുകയും, ആകാശമണ്ഡലം മുഴുവൻ നിറയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
അഥ ബ്രഹ്മാ മഹാബുദ്ധിര് അന്യാംസ് താംസ് തേജസഃ കണാന് । അകസ്മാത് പ്രതിഭാതേന വിമാനത്വേന ചാരുണാ
അപ്പോൾ മഹാബുദ്ധിയുള്ള ബ്രഹ്മാവ്, അത്ഭുതകരമായ ഒരു പ്രകാശം പോലെ, അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന മറ്റ് പ്രകാശകണങ്ങളെ മനോഹരമായ ആകാശവാഹനങ്ങളാക്കി മാറ്റി.
ക്ഷണാത് സങ്കല്പയാമ് ആസ ദദര്ശ ച തഥൈവ താന് । സങ്കല്പാന് അന്തരം ജാതാന് വിദ്വാഞ് ശബ്ദഗണാന് ഇവ
ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ അദ്ദേഹം അവയെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചു, പിന്നെ അതുപോലെയാണ് അവയെ കാണുകയും ചെയ്തു. ജ്ഞാനിയായ ബ്രഹ്മാവ്, മനസ്സിൽ ഉദിച്ച ഈ സങ്കല്പങ്ങളെ ശബ്ദങ്ങളുടെ കൂട്ടം കാണുന്നതുപോലെ മനസ്സിലാക്കി.
സ്ഥിതിര് ഏഷാ മഹാബാഹോ പ്രതിസര്ഗം സ്വയമ്ഭുവഃ । പ്രത്യഹം ച പ്രതിജഗത് സങ്കല്പിതസുരാസുരാ
മഹാബാഹുവേ, സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് ഇങ്ങനെ തന്നെയാണ് ഓരോ ദിവസവും ഓരോ ലോകത്തും ദേവന്മാരെയും അസുരന്മാരെയും തന്റെ ചിന്തയിലൂടെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്.