കര്താ നാസ്മി ന ചായമ് അസ്മി സ ഇതി ജ്ഞാത്വൈവമ് അന്തസ് സ്ഫുടം കര്തൈവാസ്മി സമഗ്രമ് അസ്മി തദ് ഇതി ജ്ഞാത്വാഥ വാ നിശ്ചയമ് । കോ ഽപ്യ് ഏവാസ്മി ന കശ്ചിദ് ഏവമ് ഇതി വാ നിര്ണീയ സര്വോത്തമം തിഷ്ഠ ത്വം സ്വപദേ സ്ഥിതാഃ പദവിദോ യത്രോത്തമാസ് സാധവഃ
ഞാൻ ചെയ്യുന്നവനല്ല, ഇതുമല്ല, അതുമല്ല എന്നു മനസ്സിൽ വ്യക്തമായി അറിഞ്ഞോ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ചെയ്യുന്നവനാണ്, എല്ലാം ഞാനാണ് എന്നു ഉറപ്പിച്ചോ, അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ആരോ, ആരുമല്ല എന്നോ തീരുമാനിച്ചോ, നീ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ നിലയിൽ നില്ക്കണം. പാത അറിയുന്നവരും ഉത്തമന്മാരായ സന്മാർഗ്ഗികൾ സ്വസ്ഥതയിൽ നില്ക്കുന്നതുപോലെ.
സത്യമ് ഏതത് ത്വയാ ബ്രഹ്മന് യദ് ഉക്തം സൂക്തിസുന്ദരമ് । അകര്തൈവ ഹി കര്താത്മാ ഭോക്താഭോക്തൈവ ഭൂതഭൃത്
ബ്രഹ്മനേ, നീ പറഞ്ഞത് സത്യവും മനോഹരവുമായാണ്. ആത്മാവ് യഥാർത്ഥത്തിൽ ചെയ്യുന്നതും ചെയ്യാത്തതും ആണു; അനുഭവിക്കുന്നതും അനുഭവിക്കാത്തതും ആണു; എല്ലായിടത്തും നിലനിൽക്കുന്നവനാണ്.
സര്വേശ്വരസ് സര്വമയശ് ചിന്മാത്രമ് അമലം പദമ് । സ്വാനുഭൂതിവപുര് ദേവസ് സര്വഭൂതാന്തരസ്ഥിതഃ
അവൻ എല്ലാറ്റിനെയും നിയന്ത്രിക്കുന്നവനും എല്ലായിടത്തും നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നവനും ശുദ്ധമായ ചൈതന്യവും മായ്ച്ചുകളഞ്ഞ അവസ്ഥയും ആണു. ദൈവം തന്റെ അനുഭവം തന്നെയാണ് രൂപമായി, അവൻ എല്ലാ ജീവികളുടെയും ഉള്ളിലുണ്ട്.
ഹൃദയങ്ഗമതാം യാതമ് ഇദാനീം ബ്രഹ്മ മേ പ്രഭോ । ത്വദുക്തിഭിര് യഥാ ശീതം ധാരാഭിര് ഭൂഭൃതഃ പയഃ
പ്രഭോ, നിന്റെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ബ്രഹ്മം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ എത്തിച്ചേർന്നു, ജലധാരകൾ ഭൂമിയെ തണുപ്പിക്കുന്നതുപോലെ.
ഔദാസീന്യാദ് അനിച്ഛത്വാന് ന ഭുങ്ക്തേ ന കരോതി ച । സമഗ്രാലോകകാരിത്വാദ് ഭുങ്ക്തേ ദേവഃ കരോതി ച
അവനിൽ അകപക്ഷപാതമില്ലാത്തതിനും ആഗ്രഹമില്ലാത്തതിനാലും അവൻ അനുഭവിക്കുകയോ ചെയ്യുകയോ ഇല്ല. എന്നാൽ, ലോകം മുഴുവൻ അവനാൽ നടക്കുന്നതുകൊണ്ട് ദൈവം അനുഭവിക്കുകയും പ്രവർത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
കിം ത്വ് അയം ഭഗവന് സ്ഫാരസ് സംശയോ മേ ഹൃദി സ്ഥിതഃ । ഛിന്ദ്ധി തം ത്വം ഗിരാ ബ്രഹ്മന് ദീധിത്യേന്ദുര് യഥാ തമഃ
ഭഗവാനേ, എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു വലിയ സംശയം ഇപ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്നു. ദയവായി, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഇരുണ്ടതിനെ പോലെ, നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾകൊണ്ട് ആ സംശയം നീക്കി തരൂ.
ഇദം സത് തദ് ഇദം ചാസദ് അയം സോ ഽഹമ് അയം ഭവാന് । അയമ് ഏകോ ദ്വിതീയോ ഽയമ് ഇത്യാദികലനാമലമ്
ഇത് സത്യമാണു, ഇത് അസത്യമാണു, ഞാൻ ഇതാണു, നീ അതാണു, ഇത് ഒന്നാണു, അത് രണ്ടാമത്തേതാണു എന്നിങ്ങനെ അനവധി വ്യത്യാസങ്ങൾ ഉയരുന്നു.
ഏകസ്മിന് വിതതേ ശാന്തേ നീഹാര ഇവ ഭാസ്കരേ । ഇദമ്പ്രഥമമ് ഏവാച്ഛേ കഥമ് ആത്മനി സംസ്ഥിതമ്
ഒറ്റയായും എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചും ശാന്തമായിരിക്കുന്ന സത്യത്തിൽ, സൂര്യനിൽ മഞ്ഞുപോലെ, ഈ 'ഇത്' എന്ന ആദ്യത്തെ ധാരണ എങ്ങനെ ആത്മാവിൽ ഉറപ്പു വരുന്നു?
സിദ്ധാന്തകാല ഏവാസ്യ സത്പ്രശ്നസ്യോത്തരസ്ഥിതിമ് । കഥയിഷ്യാമി തേ രാമ ജ്ഞാസ്യസ്യ് ഏനാം തദൈവ ച
രാമാ, ഈ മഹത്തായ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം ഞാൻ അവസാനത്തിൽ നിന്നോട് വിശദീകരിക്കും; അപ്പോൾ നീ അതു മനസ്സിലാക്കും.
മോക്ഷോപായസ്യ സിദ്ധാന്തസമയം പ്രാപ്യ രാഘവ । ശ്രോതും പ്രശ്നോത്തരാണ്യ് ഏതാന്യ് അലം യോഗ്യോ ഭവിഷ്യസി
രാഘവ, മോക്ഷത്തിലേക്കുള്ള മാർഗ്ഗത്തിന്റെ സാരമായ അറിവ് നേടുമ്പോൾ, ഈ ചോദ്യോത്തരങ്ങൾ കേൾക്കാൻ നീ യോജ്യനായവനാകും.
കാന്താഗേയഗിരാം രാമ ഭാജനം തരുണോ യഥാ । പ്രശ്നാനാമ് ഉത്തമോക്തീനാം പ്രാപ്തദൃഗ് ഭാജനം തഥാ
പ്രിയതമയുടെ മധുരഗാനങ്ങൾ ഒരു യുവാവിന് എത്രത്തോളം അനുയോജ്യമായതാണോ, അതുപോലെ ഉണർന്ന ദൃഷ്ടിയുള്ളവർക്കാണ് ഉന്നതമായ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തമമായ ഉത്തരംകൾക്കും യോജ്യനായവൻ, രാമ.
വ്യര്ഥാ ഭവതി ബാലേഷു യഥാ രാഗമയീ കഥാ । നിരര്ഥകാല്പബോധേഷു തഥോദാരോദയാ കഥാ
രാഗഭരിതമായ കഥകൾ കുട്ടികൾക്കു വെർത്ഥമായതുപോലെ, ഉന്നതമായ ഉപദേശങ്ങൾ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തവർക്കും ഫലപ്രദമല്ല.
കസ്മിംശ്ചിദ് ഏവ സമയേ കിഞ്ചിത് പുംസോ വിരാജതേ । ഫലമ് ആഭാതി വൃക്ഷസ്യ ശരദ്യ് ഏവ ന മാധവേ
ഒരുവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക സമയത്ത് മാത്രമേ ചില കാര്യങ്ങൾ തെളിയുകയുള്ളൂ; വൃക്ഷത്തിന് ഫലം വരുന്നത് ശരത്കാലത്തിലാണ്, വസന്തത്തിൽ അല്ല.
ഉപദേശഗിരോ വൃദ്ധേ രഞ്ജനാ നിര്മലേ പടേ । ലഗന്ത്യ് ഉദാരവിജ്ഞാനകഥാശ് ചാധിഗതാത്മനി
പാഠം പറയുന്ന വാക്കുകൾ പ്രായമായവരെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നു, ശുദ്ധമായ വസ്ത്രത്തിൽ നിറങ്ങൾ പതിക്കുന്നതുപോലെ. മഹത്തായ ജ്ഞാനത്തിന്റെ കഥകൾ ആത്മാവിനെ കണ്ടെത്തിയവരുടെ മനസ്സിൽ ആഴമായി പതിയും.
പ്രശ്നസ്യാസ്യോത്തരം പൂര്വം ലേശതഃ കഥിതം മയാ । ന വിസ്തരേണ തേനൈതന് ന ജ്ഞാതം ഭവതാ സ്ഫുടമ്
ഈ ചോദ്യം സംബന്ധിച്ചുള്ള ഉത്തരത്തിന്റെ സംക്ഷിപ്തം ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്നു. വിശദമായി പറഞ്ഞില്ലാത്തതിനാൽ, നീ അതിന്റെ അർത്ഥം വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
യദി ത്വമ് ആത്മനാത്മാനമ് അധിഗച്ഛസി തത് സ്വയമ് । ഏതത് പ്രശ്നോത്തരം സാധോ ജാനാസ്യ് അത്ര ന സംശയഃ
നീ സ്വയം ആത്മാവിനെ തിരിച്ചറിയുകയാണെങ്കിൽ, മഹാനേ, ഈ ചോദ്യത്തിനുള്ള ഉത്തരം നീയേ തന്നെ മനസ്സിലാക്കും—ഇതിൽ ഒരു സംശയവും വേണ്ട.
മയാ സിദ്ധാന്തകാലേ തു പ്രാപ്തബോധേ ത്വയി സ്ഥിതേ । വക്തവ്യോ വിസ്തരേണൈഷ സാധോ പ്രശ്നോത്തരക്രമഃ
എന്നാൽ, അവസാനത്തിൽ നീ യഥാർത്ഥ ബോധം നേടുമ്പോൾ, മഹാനേ, ഈ ചോദ്യം-ഉത്തരം ക്രമം ഞാൻ നിന്നോട് വിശദമായി വിശദീകരിക്കണം.
ജാനാത്യ് ആത്മാനമ് ആത്മൈവ കൃത ആത്മാത്മനൈവ ഹി । ആത്മൈവ സമ്പ്രസന്നസ് സന്ന് ആത്മാനം പ്രതിപദ്യതേ
ആത്മാവ് തന്നെ തന്നെ അറിയുന്നു, കാരണം ആത്മാവ് സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നു. സമാധാനത്തോടെ ആത്മാവ് തന്നെ തന്നെ പ്രാപിക്കുന്നു.
മയൈതത് കഥിതം രാമ കര്ത്രകര്തൃവിചാരണമ് । വാസനാമയനാശായ തജ്ജ്ഞോ നിര്വാസനോ ഭവേത്
രാമാ, കര്ത്താവും കര്മ്മവും സംബന്ധിച്ചുള്ള ഈ അന്വേഷനം ഞാന് നിന്നോട് വിശദീകരിച്ചു. ഇതിന്റെ അര്ത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നവന് എല്ലാ വാസനകളില് നിന്നും മോചിതനായി ശുദ്ധനാകും.
ബന്ധോ ഹി വാസനാബന്ധോ മോക്ഷസ് സ്യാദ് വാസനാക്ഷയഃ । വാസനാസ് ത്വം പരിത്യജ്യ മോക്ഷാര്ഥിത്വമ് അപി ത്യജ
ബന്ധനം എന്നത് വാസനകളുടെ ബന്ധനമാണ്; മോക്ഷം വാസനകളുടെ നാശമാണ്. എല്ലാ വാസനകളും ഉപേക്ഷിച്ച്, മോക്ഷത്തിനുള്ള ആഗ്രഹം പോലും വിട്ടുകളയുക.
താമസീര് വാസനാഃ പൂര്വം ത്യക്ത്വാ വിഷയവാസിതാഃ । മൈത്ര്യാദിഭാവനാനാമ്നീര് ഗൃഹാണാമലവാസനാഃ
ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളോടുള്ള ആന്ധ്യമായ പഴയ വാസനകള് ആദ്യം ഉപേക്ഷിക്കണം. പിന്നീട് സൗഹൃദം പോലുള്ള ശുദ്ധമായ ഗുണങ്ങളോടു ബന്ധമുള്ള വാസനകള് സ്വീകരിക്കണം.
താ അപ്യ് അന്തഃ പരിത്യജ്യ താഭിര് വ്യവഹരന് ബഹിഃ । അന്തശ് ശാന്തസമസ്തേഹോ ഭവ ചിന്മാത്രവാസനഃ
അവയെല്ലാം ഉള്ളിൽ ഉപേക്ഷിച്ച്, പുറത്തു അവയിലൂടെ പ്രവർത്തിച്ചാലും, ഉള്ളിൽ മുഴുവൻ കലഹവും ശാന്തമായ മനസ്സോടെ, ശുദ്ധമായ ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ മാത്രം നിലകൊള്ളണം.
താമ് അപ്യ് അഥ പരിത്യജ്യ മനോബുദ്ധിസമന്വിതാമ് । ശേഷേ സ്ഥിരസമാധാനോ യേന ത്യജസി തം ത്യജ
അതിനുശേഷം, മനസ്സും ബുദ്ധിയും കൂടിയതായതും ഉപേക്ഷിച്ച്, ഉറപ്പുള്ള സമാധിയിൽ നിലകൊള്ളുക. ഉപേക്ഷിക്കാനുള്ളത് എന്തെങ്കിലും ശേഷിച്ചാൽ അതും ഉപേക്ഷിക്കണം.
ചിന്മനഃകലനാകാലപ്രകാശതിമിരാദികമ് । വാസനാം വാസിതാരം ച പ്രാണസ്പന്ദനപൂര്വകമ്
ചൈതന്യവും മനസ്സും ഉളവാക്കുന്ന എല്ലാ ഭാവനകളും, പ്രകാശത്തിന്റെ ഇരുണ്ടതയും, എല്ലാ വാസനകളും അവയുടെ മൂലവും, പ്രാണന്റെ ചലനവും ഉൾപ്പെടെ പൂർണ്ണമായും ഉപേക്ഷിക്കണം.
സമൂലമ് അഖിലം ത്യക്ത്വാ വ്യോമസോമ്യഃ പ്രശാന്തധീഃ । യസ് ത്വം ഭവസി സദ്ബുദ്ധേ സ ഭവാശ്വ് അവിലമ്ബിതഃ
എല്ലാവയും അടിത്തറയിൽ നിന്ന് ഉപേക്ഷിച്ചാൽ, നീ ആകാശംപോലെയുള്ള ശാന്തമായ മനസ്സോടെ നിലകൊള്ളുന്നു. ജ്ഞാനിയേ, നീ അതായിത്തീരുക, ഒരു വൈകിപ്പും കൂടാതെ.
ഹൃദയാത് സമ്പരിത്യജ്യ സര്വമ് ഏവ മഹാമതിഃ । യസ് തിഷ്ഠതി ഗതവ്യഗ്രം സ മുക്തഃ പരമേശ്വരഃ
മഹത്തായ മനസ്സുള്ളവൻ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നെല്ലാം പൂർണ്ണമായി വിട്ടുവിട്ടു, ചിന്തയില്ലാതെ ശാന്തമായി നിൽക്കുമ്പോൾ അവൻ മോചിതനാണ്, പരമേശ്വരനാണ്.
സമാധിമ് അഥ കര്മാണി മാ കരോതു കരോതു വാ । ഹൃദയേനാസ്തസര്വാര്ഥോ മുക്ത ഏവോത്തമാശയഃ
അവൻ ധ്യാനത്തിലോ പ്രവർത്തികളിലോ ഏർപ്പെടുകയോ അതിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുകയോ ചെയ്താലും, ഹൃദയത്തിൽ എല്ലായ്പ്പോഴും ആശയങ്ങളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ അവൻ മോചിതനാണ്, ഉന്നതമായ മനസ്സുള്ളവനാണ്.
നൈഷ്കര്മ്യേണ ന തസ്യാര്ഥോ ന തസ്യാര്ഥോ ഽസ്തി കര്മഭിഃ । ന സമാധാനജപ്യാഭ്യാം യസ്യ നിര്വാസനം മനഃ
അവന്റെ മനസ്സിൽ വാസനകളൊന്നുമില്ലെങ്കിൽ, പ്രവർത്തികളിലോ നിർക്രിയയിലോ ധ്യാനത്തിലോ ജപത്തിലോ അവനു യാതൊരു ലക്ഷ്യവുമില്ല.
വിചാരിതമ് അലം ശാസ്ത്രം ചിരമ് ഉദ്ഗ്രാഹിതം മിഥഃ । സന്ത്യക്തവാസനാന് മൌനാദ് ഋതേ നാസ്ത്യ് ഉത്തമം പദമ്
ശാസ്ത്രങ്ങൾ ഏറെ ആലോചിച്ചും പരസ്പരം ചർച്ച ചെയ്തും കഴിഞ്ഞു; എന്നാൽ വാസനകൾ മൗനത്തിലൂടെ വിട്ടുവിടാതെ, പരമാവസ്ഥയിലേക്കുള്ള വഴി ഇല്ല.
ദൃഷ്ടം ദ്രഷ്ടവ്യമ് അഖിലം ഭ്രാന്ത്വാഭ്രാന്താ ദിശോ ദശ । ജനാഃ കതിപയാ ഏവ യഥാവസ്ത്വ് അവലോകിനഃ
ഈ ലോകത്ത് കാണുന്നതും കാണേണ്ടതുമായ എല്ലാം പത്ത് ദിശകളിലായി സഞ്ചരിച്ചിട്ടും, യാഥാർത്ഥ്യം അതുപോലെ കാണുന്നവർ വളരെ കുറവാണ്.