അയം ഗിരിര് അയം സ്ഥാണുര് ഇത്യ് ആഡമ്ബരവിഭ്രമഃ । മനസോ ഭാവനാദാര്ഢ്യാദ് അസത് സദ് ഇവ ലക്ഷ്യതേ
ഇത് പർവ്വതം, ഇത് വൃക്ഷം എന്നിങ്ങനെ കാണുന്നത് മനസ്സിന്റെ ഭ്രമം മാത്രമാണ്; മനസ്സിന്റെ ശക്തമായ ഭാവന കൊണ്ടാണ് അസത്യം സത്യമെന്നപോലെ തോന്നുന്നത്.
പ്രപഞ്ചചതുരാരമ്ഭമ് അന്തസ് തുച്ഛമ് ഇദം ജഗത് । സകാമതൃഷ്ണാമനനം ത്യക്ത്വാന്യദ് രാമ ഭാവയ
ഈ ലോകം പുറത്തു കാണുന്നവ എല്ലാം ഉള്ളിൽ ശൂന്യമാണ്; മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളും താക്കോലുകളും ഉപേക്ഷിച്ച്, രാമാ, മറ്റെന്തെങ്കിലും ആലോചിക്കൂ.
യഥാ സ്വപ്നേ മഹാരമ്ഭോ ഭ്രാന്തിര് ഏവ ന വസ്തുസത് । ദീര്ഘസ്വപ്നം തഥൈവേദം വിദ്ധി ചിത്തോപകല്പിതമ്
സ്വപ്നത്തിൽ വലിയ കാര്യങ്ങൾ നടക്കുന്നതുപോലെ, അതെല്ലാം ഭ്രമം മാത്രമാണ്, യാഥാർത്ഥ്യമല്ല; അതുപോലെ തന്നെ, ഈ ദീർഘസ്വപ്നം മനസ്സിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു കെട്ടുകഥയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കണം.
ദൃശ്യമാനമഹാഭോഗം ഗൃഹ്യമാണമ് അവസ്തുകമ് । കോശമ് ആശാഭുജങ്ഗീനാം സംസാരാഡമ്ബരം ത്യജ
ലോകത്തിലെ ആഡംബരമായ ഭോഗങ്ങൾ കാണുമ്പോഴും, അതിന് ആകർഷണമായ ആഗ്രഹങ്ങൾ പാമ്പുകളെപ്പോലെ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതും, പിടിക്കുമ്പോൾ യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്തതുമാണ്. അത്തരം മോഹത്തിന്റെ ഭണ്ഡാരമായ ഈ സാംസാരിക പ്രദർശനം ഉപേക്ഷിക്കണം.
അസദ് ഏതദ് ഇതി ജ്ഞാത്വാ മാത്ര ഭാവം നിവേശയ । അനുധാവതി കഃ പ്രാജ്ഞോ വിജ്ഞായ മൃഗതൃഷ്ണികാമ്
ഇത് യാഥാർത്ഥ്യമല്ലെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, മനസ്സ് ശുദ്ധമായ ബോധത്തിൽ സ്ഥിരമാക്കണം. ഒരു ജലമറിയെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞാൽ, ബുദ്ധിമാനായവൻ അതിനെ പിന്തുടരുമോ?
സ്വസങ്കല്പോത്ഥരൂപാഢ്യാം മനോരഥമയീം സ്ത്രിയമ് । യോ ഽനുഗച്ഛതി മൂഢാത്മാ ദുഃഖസ്യൈവ സ ഭാജനമ്
സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ നിന്നു രൂപംകൊണ്ട, മനസ്സിന്റെ ആഗ്രഹങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള സ്ത്രീയെ ഭ്രമിച്ച മനസ്സോടെ പിന്തുടരുന്നവൻ ദു:ഖത്തിന്റേതായ പാത്രം മാത്രമാണ്.
വസ്തുന്യ് അസതി ലോകോ ഽയം യാതു കാമമ് അവസ്തുനി । യസ് തു വസ്തു പരിത്യജ്യ യാത്യ് അവസ്തു സ നശ്യതി
യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്തിടത്ത് ഈ ലോകം എങ്ങോട്ടു വേണമെങ്കിലും പോകട്ടെ. എന്നാൽ യാഥാർത്ഥ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് അസത്യത്തെ പിന്തുടരുന്നവൻ നശിച്ചുപോകും.
മനോവ്യാമോഹ ഏവേദം രജ്ജ്വാമ് അഹിഭയം യഥാ । ഭാവനാമാത്രവൈചിത്ര്യാച് ചിരമ് ആവര്തതേ ജഗത്
ഇത് മനസ്സിന്റെ ഭ്രമം മാത്രമാണ്, കയറിൽ പാമ്പ് കാണുന്ന ഭയത്തെപ്പോലെ. മനസ്സിന്റെ വിവിധ ഭാവനകൾ കൊണ്ടാണ് ഈ ലോകം ദീർഘകാലം ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കുന്നത്.
അസദഭ്യുദിതൈര് ഭാവൈര് ജലാന്തശ്ചന്ദ്രചഞ്ചലൈഃ । വഞ്ച്യതേ ബാല ഏവേഹ ന തത്ത്വജ്ഞോ ഭവാദൃശഃ
ഇവിടെ, വെള്ളത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, യാഥാർത്ഥ്യമില്ലാത്ത ഭാവങ്ങളിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിയുന്ന അവസ്ഥകൾ കൊണ്ട് കുട്ടിയെയാണ് മാത്രം വഞ്ചിക്കപ്പെടുന്നത്; സത്യം അറിയുന്ന നിങ്ങളെപ്പോലുള്ളവരെ അല്ല.
യ ഇമം ഗുണസങ്ഘാതം ഭാവയന് സുഖമ് ഈഹതേ । പ്രമാര്ഷ്ടി സ ജഡോ ജാഡ്യം വഹ്നാവ് അപ്പ്രതിബിമ്ബിതേ
ഈ ഗുണങ്ങളുടെ കൂട്ടം ചിന്തിച്ച് സന്തോഷം തേടുന്നവൻ അജ്ഞനാണ്; പ്രതിഫലനം ഇല്ലാത്ത അഗ്നിയിൽ മന്ദതയെ അത്തരം ആളുകൾ നീക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.
അസദ് ഏവേദമ് ആഭോഗി ദൃശ്യതേ ദൃശ്യപഞ്ജരമ് । മനോമനനനിര്മാണം ഹൃദയേ നഗരം യഥാ
ഈ അനുഭവം യഥാർത്ഥത്തിൽ അസത്യമാണ്; കാണുന്നതെല്ലാം ഭ്രമത്തിന്റെ പഞ്ചരമാണ്, മനസ്സും ചിന്തയും ഉണ്ടാക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയത്തിലെ നഗരത്തെപ്പോലെ.
ഇദം ചിത്തേച്ഛയോദേതി ലീയതേ ച തദിച്ഛയാ । മിഥ്യൈവ ദൃശ്യതേ സ്ഫാരം ഗന്ധര്വനഗരം യഥാ
ഇത് മനസ്സിന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം ഉദയം ചെയ്യുന്നു, അതേ മനസ്സിന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം തന്നെ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. വലിയ ഒരു മായാജാലം പോലെ, ഗന്ധർവനഗരം പോലെ, ഇതെല്ലാം വെറും ഭ്രമം മാത്രമാണ്.
രാമ നഷ്ടേ ജഗത്യ് അസ്മിന് ന കിഞ്ചിദ് അപി നശ്യതി । യുക്തേ ഽപി ച ജഗത്യ് അസ്മിന് ന കിഞ്ചിദ് അപി യുജ്യതേ
രാമ, ഈ ലോകം ഇല്ലാതായാൽ യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നും നഷ്ടമാകുന്നില്ല; ഈ ലോകം ഉണ്ടെന്നു തോന്നുമ്പോഴും യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒന്നും ഉറപ്പിച്ചു നിൽക്കുന്നില്ല.
മനഃപ്രകല്പിതേ ഭഗ്നേ ഹൃദി വിസ്തീര്ണപത്തനേ । വൃദ്ധിം വോപഗതേ ബ്രൂഹി കിം വൃദ്ധം കസ്യ കിം ക്ഷതം
മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ച നഗരമനസ്സ് ഹൃദയത്തിൽ, അതിന്റെ വിശാലതയിൽ, നശിച്ചാൽ, അതു വളർന്നു എന്നു പറയുമ്പോൾ, എന്താണ് വളർന്നത്, ആര്ക്ക്, എന്താണ് നഷ്ടമായത് എന്ന് പറയൂ.
ക്രീഡാര്ഥേന യഥോദേതി ബാലാനാം ഹൃദി പത്തനമ് । മനസാ തദ്വദ് ഏവേദമ് ഉദേത്യ് അവിരതം ജഗത്
പിള്ളകളുടെ ഹൃദയത്തിൽ കളിക്കാനായി ഒരു നഗരം ഉദിക്കുന്നതുപോലെ, ഈ ലോകം മനസ്സിൽ തുടർച്ചയായി ഉദിക്കുന്നു.
ന കിഞ്ചിത് കസ്യചിന് നഷ്ടമ് ഇന്ദ്രജാലജലേ യഥാ । ഭ്രഷ്ടേ നഷ്ടേ തഥൈവാസ്മിന് സംസാരേ വിഭവോത്ഥിതേ
യഥാർത്ഥത്തിൽ ആരുടേയും ഒന്നും നഷ്ടമാകുന്നില്ല, ഒരു മായാജാലത്തിലെ വെള്ളത്തിൽ ഒന്നും നഷ്ടമാകാത്തതുപോലെ. ഈ ലോകം ഉയർന്ന് വീണുപോകുമ്പോഴും അതിൽ ഒന്നും നഷ്ടമാകുന്നില്ല.
യദ് അസത് തദ് അസത് സ്യാച് ചേത് തത് കിം കസ്യ കില ക്ഷതമ് । അതോ ഹര്ഷവിഷാദാഭ്യാം സംസാരോ നാമ നാസ്പദമ്
അസത്യം അശാസ്വതമാണെങ്കിൽ, അതിൽ ആര്ക്ക് എന്താണ് നഷ്ടമാകുന്നത്? അതിനാൽ ഈ ലോകം സന്തോഷത്തിനോ ദുഃഖത്തിനോ യഥാർത്ഥത്തിൽ ആധാരമല്ല.
അസദ് ഏവ യദ് അത്യന്തം തസ്മിന് കിം നാമ നശ്യതി । നാശാഭാവേ ഹി ദുഃഖസ്യ കഃ പ്രസങ്ഗോ മഹാമതേ
പൂർണ്ണമായും അസത്യം ആണെങ്കിൽ, അതിൽ എന്താണ് നഷ്ടമാകുന്നത്? നഷ്ടം ഇല്ലാത്തിടത്ത് ദുഃഖത്തിന് എന്ത് കാരണമുണ്ട്, മഹാമനസ്സേ?
സദ് ഏവ വാ യദ് അത്യന്തം തസ്യ കിം നാമ നശ്യതി । ബ്രഹ്മൈവേദം ജഗത് സര്വം സുഖദുഃഖേ കിമ് ഉത്ഥിതേ
പൂർണ്ണമായും സത്യം ആണെങ്കിൽ, അതിൽ എന്താണ് നഷ്ടമാകുന്നത്? ഈ ലോകം മുഴുവനും ബ്രഹ്മം തന്നെയാണ്; അപ്പോൾ സന്തോഷത്തിനോ ദുഃഖത്തിനോ എന്താണ് കാരണം?
സര്വത്രാസത്യഭൂതേ ഽസ്മിന് പ്രപഞ്ചൈകാന്തകാരിണി । സംസാരേ കിമ് ഉപാദേയം പ്രാജ്ഞോ യദ് അഭിവാഞ്ഛതു
ഈ ലോകം മുഴുവൻ അസത്യവും നശ്വരവുമാണ്. അങ്ങനെ കാണുന്ന ജ്ഞാനിക്ക് ഈ ജനനമരണചക്രത്തിൽ ആഗ്രഹിക്കാനോ സ്വീകരിക്കാനോ എന്താണ് ഉണ്ടാവുക?
സര്വത്ര സത്യഭൂതേ ഽസ്മിന് ബ്രഹ്മതത്ത്വമയേ ഽപി ച । കിം സ്യാത് ത്രിഭുവനേ ഹേയം പ്രാജ്ഞാഃ പരിഹരന്തു യത്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ സത്യവും ബ്രഹ്മത്തിന്റെ സ്വരൂപവുമാണെങ്കിലും, മൂന്നു ലോകങ്ങളിലും ജ്ഞാനികൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതോ ഒഴിവാക്കേണ്ടതോ എന്താണ് ഉണ്ടാവുക?
അസത് സദ് വാ ജഗജ് ജ്ഞസ്യ തേനാസൌ സുഖദുഃഖയോഃ । അഗമ്യ ഏവ മൂര്ഖസ് തു തൃതീയാംശേന ദുഃഖിതഃ
ലോകം അസത്യമോ സത്യമോ ആയാലും, അറിവുള്ളവർക്കു അതിൽ സന്തോഷമോ ദുഃഖമോ ബാധിക്കില്ല. പക്ഷേ, അജ്ഞാനികൾ ഭാഗികമായ അറിവുകൊണ്ട് ദുഃഖം അനുഭവിക്കുന്നു.
ആദാവ് അന്തേ ഽപി യന് നാസ്തി വര്തമാനേ ഽപി സന് ന തത് । യോ ഽഭിവാഞ്ഛത്യ് അസദ് രാമ തസ്യാസത്തൈവ ശിഷ്യതേ
ആദ്യത്തിലും അവസാനം പോലും ഇല്ലാത്തതും, ഇപ്പോഴുമില്ലാത്തതും ആരെങ്കിലും ആഗ്രഹിച്ചാൽ, രാമാ, അവനു കിട്ടുന്നത് അതിന്റെ ഇല്ലായ്മ മാത്രമാണ്.
ആദാവ് അന്തേ ച യത് സത്യം വര്തമാനേ സദ് ഏവ തത് । യസ്യ സര്വം സദ് ഏവ സ്യാത് തസ്യ സത്തൈവ ശിഷ്യതേ
ആദിയിൽയും അവസാനം പോലും സത്യമാണതും, ഇപ്പോഴും സത്യമെന്നു നിലനിൽക്കുന്നതും, ആരുടെ കാര്യങ്ങളിലും എല്ലാം സത്യം മാത്രമേയുള്ളൂവോ, അവനു ശുദ്ധമായ സത്ത മാത്രമേ ശേഷിക്കൂ.
അസത്യഭൂതം തോയാന്തശ് ചന്ദ്രവ്യോമലതാദികമ് । ബാലാ ഏവാഭിവാഞ്ഛന്തി മനോമോഹായ നോത്തമാഃ
ജലത്തിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്ന ചന്ദ്രനും ആകാശപ്പൂക്കളും പോലെയുള്ള അസത്യമായ വസ്തുക്കൾ കുട്ടികൾ മാത്രമാണ് ആഗ്രഹിക്കുന്നത്; അത്തരം ആഗ്രഹങ്ങൾ മനസ്സിനെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നതുകൊണ്ടു ജ്ഞാനികൾ അതിൽ ആഗ്രഹിക്കാറില്ല.
ബാലോ ഹി വിതതാകാരൈര് വസ്തുരിക്തൈഃ പ്രയോജനൈഃ । സന്തോഷമ് ഏത്യ് അനന്തായ ദുഃഖായ ന സുഖായ തു
കുട്ടികൾ വിവിധ രൂപങ്ങളുള്ള, വ്യത്യസ്ത ഉപയോഗങ്ങളുള്ള വസ്തുക്കളിൽ സന്തോഷം തേടുമ്പോൾ, അവർക്കു അവസാനം കിട്ടുന്നത് അനന്തമായ ദുഃഖം മാത്രമാണ്, സുഖമല്ല.
തസ്മാന് മാ ഭവ ബാലസ് ത്വം രാമ രാജീവലോചന । അനിത്യതാമ് ഇഹാലോക്യ നിത്യമ് ആശ്രയ സുസ്ഥിരമ്
അതിനാൽ, കമലനയനനായ രാമാ, നീ കുട്ടിപോലെയാവരുത്; ഇവിടെ എല്ലാം അനിത്യമാണെന്നു മനസ്സിലാക്കി, എപ്പോഴും സ്ഥിരമായതിൽ ആശ്രയം വെയ്ക്കണം.
അസദ് ഇദമ് അഖിലം മയാ സമേതം ത്വ് ഇതി വിഗണയ്യ വിഷാദിതാസ്തു മാ തേ । സദ് ഇഹ ഹി സകലം മയാ സമേതം ത്വ് ഇതി ച വിലോക്യ വിഷാദിതാസ്തു മാ തേ
‘ഇത് എല്ലാം അസത്യമാണ്, ഞാനും ഇതുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു’ എന്ന് ചിന്തിച്ച് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല. അതുപോലെ, ‘ഇത് എല്ലാം സത്യമാണ്, ഞാനും ഇതുമായി ചേർന്നിരിക്കുന്നു’ എന്നും ചിന്തിച്ച് ദുഃഖിക്കേണ്ടതില്ല.
ഇത്യ് ഉക്തവത്യ് അഥ മുനൌ ദിവസോ ജഗാമ സായന്തനായ വിധയേ ഽസ്തമ് ഇനോ ജഗാമ । സ്നാതും സഭാ കൃതനമസ്കരണാ ജഗാമ ശ്യാമാക്ഷയേ രവികരൈശ് ച സഹാജഗാമ
അവൾ这样 സന്യാസിയോട് പറഞ്ഞതിനു ശേഷം, ആ ദിവസം വൈകുന്നേരമായി രാത്രി എത്തി. അവൾ കുളിക്കാൻ പോയി, സഭയിൽ വന്ദനം നടത്തി, സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങളോടൊപ്പം അസ്തമിച്ചുപോയി.
നഷ്ടേ ധനേ ഽഥ ദാരാദൌ ശോകസ്യാവസരോ ഽത്ര കഃ । ഇന്ദ്രജാലേ ക്ഷണാദ് ദൃഷ്ടേ നഷ്ടേ കാ പരിദേവനാ
ധനം അല്ലെങ്കിൽ ഭാര്യ തുടങ്ങിയവ നഷ്ടമായാൽ ദുഃഖിക്കാൻ എന്താണ് കാര്യം? ഒരു മായാജാലം ഒരു നിമിഷം കാണിച്ച് അപ്രത്യക്ഷമായാൽ അതിൽ വിലപിക്കാൻ എന്താണ് ആവശ്യം?