തേഷു ദ്രവത്സു സര്വേഷു സര്വതോ ദാനവാദ്രിഷു । ദാമവ്യാലകടാഖ്യേഷു വിഖ്യാതേഷ്വ് അസുരാലയേ
അവരൊക്കെയും ഓടിക്കളയുമ്പോൾ, ദാനവപർവ്വതങ്ങളിലെയും ദാമവും വ്യാലവും എന്ന പേരിൽ പ്രശസ്തമായ അസുരന്മാരുടെ വാസസ്ഥലങ്ങളിലെയും എല്ലാ ദിശകളിലേക്കും അവർ പലയിടങ്ങളിലേക്കും ഓടി.
തദ്ദൈത്യസൈന്യമ് അപതത് ഖാദ് വിദ്രുതമ് ഇതസ് തതഃ । കല്പാന്തപവനാധൂതം താരാജാലമ് ഇവാഭിതഃ
അപ്പോൾ ആ അസുരസേന എല്ലാടെയും ഭയന്ന് ഓടി, കാലാന്ത്യത്തിലെ കാറ്റ് പാറിച്ചിട്ടുള്ള നക്ഷത്രവലയംപോലെ ചിതറിപ്പോയി.
അമരാചലകുഞ്ജേഷു ശിഖരാണാം ശിലാസു ച । തടേഷു വാരിരാശീനാം പയോദപടലേഷു ച
ദേവതകളുടെ മലനിരകളിലും, മലശിഖരങ്ങളിലും പാറകളിലും, സമുദ്രത്തിൻറെ തീരങ്ങളിലും, മേഘപ്പാളികളിലും—
സാഗരാവര്തഗര്തേഷു ശ്വഭ്രേഷ്വ് അഥ സരിത്സു ച । ജങ്ഗലേഷു ദിഗന്തേഷു ജ്വലത്സു വിപിനേഷു ച
സമുദ്രത്തിലെ ചുഴികളിലും, കുഴികളിലും നദികളിലും, മരുഭൂമികളിലും ദിക്കുകളുടെ അറ്റത്തും, കത്തുന്ന കാടുകളിലും—
തദ്രണോത്സന്നകോശേഷു ഗ്രാമേഷു നഗരേഷു ച । അടവീഷൂഗ്രയക്ഷാസു മരുഷൂദ്യദ്ദവാഗ്നിഷു
ആ യുദ്ധഭൂമിയിലെ ഒഴിഞ്ഞ ധനശേഖരങ്ങളിലും, ഗ്രാമങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും, ഭയങ്കര യക്ഷന്മാർ വസിക്കുന്ന കാടുകളിലും, കാട്ടുതീ പടരുന്ന മരുഭൂമികളിലും—
ലോകാലോകാചലാന്തേഷു പര്വതേഷു ഹ്രദേഷു ച । അന്ധ്രദ്രമിഡകാശ്മീരപാരസീകപുരേഷു ച
ലോകാലോകപർവതത്തിന്റെ അറ്റത്തും, മറ്റു പർവതങ്ങളിലും തടാകങ്ങളിലും, ആന്ധ്ര, ദ്രാവിഡ, കാശ്മീർ, പാർസീക ദേശങ്ങളിലെ നഗരങ്ങളിലും,
നാനാമ്ഭോധിതരങ്ഗാസു ഗങ്ഗാജലഘടാസു ച । ദ്വീപാന്തരേഷു ദൂരേഷു ജമ്ബൂഷണ്ഡലതാസു ച
വിവിധ സമുദ്രങ്ങളുടെ തിരകളിലും, ഗംഗാജലമുള്ള കലശങ്ങളിലും, ദൂരെയുള്ള ദ്വീപുകളിലും, ജമ്പൂവൃക്ഷങ്ങളുടെ കാടുകളിലും,
സര്വതഃ പര്വതാകാരാഃ പതിതാസ് തേ സുരാരയഃ । വിസ്ഫോടിതാങ്ഗചരണാ വിഭിന്നകരബാഹവഃ
എവിടെയും, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കൾ പർവതംപോലെ വീണു, അവരുടേത് കൈകാൽ തകർന്നും, കൈകളും ഭുജങ്ങളും പിളർന്നും കിടക്കുന്നു.
ശാഖാലഗ്നാന്ത്രതന്ത്രീകാ മുക്തരക്തവഹച്ഛടാഃ । വ്യസ്താങ്ഗഖുരമൂര്ധാനോ നിഷ്ക്രാന്തകുപിതേക്ഷണാഃ
കിളികളിൽ കുടുങ്ങിയ അന്ത്രങ്ങൾ, ഒഴുകുന്ന രക്തധാരകൾ, ചിതറിച്ച ശരീരഭാഗങ്ങളും തലകളും, കോപത്തോടെ നോക്കുന്ന കണ്ണുകളും—ഇങ്ങനെ ജീവൻ വിട്ടുപോകുന്നു.
സ്വായുധാവലനാവേഗച്ഛിന്നകങ്കടഹേതയഃ । ദൂരാപാതവിപര്യസ്തപതന്നാനാവിധാംശുകാഃ
സ്വന്തം ആയുധങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ അവരുടെ കവചങ്ങൾ തകർന്നു പോയി; അവരുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ പലവിധത്തിൽ കീറിപ്പൊട്ടി ദൂരത്തുനിന്ന് ചിതറിപ്പോയി.
കണ്ഠലഗ്നശിരസ്ത്രാണഖടത്കാരോഗ്രഭീതയഃ । ശിലാശിതശിഖാപ്രോതദേഹഭാഗാവലമ്ബിനഃ
കഴുത്തിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ച ശിരസ്ത്രാണത്തിന്റെ കഠിനമായ ശബ്ദം ഭയമുണർത്തി; മൂർച്ചയുള്ള കല്ലുകളിൽ തുളഞ്ഞ് അവരുടേത് ശരീരഭാഗങ്ങൾ തൂങ്ങിയിരുന്നു.
ശല്മല്യഗ്രദൃഢാപാതപ്രോതകങ്കടശങ്കവഃ । സുശിലാഫലകാസ്ഫാലശതധാശീര്ണമസ്തകാഃ
ശല്മലിവൃക്ഷത്തിന്റെ കൂർത്ത മുളകുകളിൽ അവരുടെ കവചങ്ങൾ തുളഞ്ഞു; കല്ലുപാളങ്ങളിൽ തല്ലി അവരുടെ തലകൾ നൂറായി പിളർന്നിരുന്നു.
സര്വ ഏവ സകലാസു സശസ്ത്രാഃ പാതമാത്രസമനന്തരമ് ഏവ । ദിക്ഷു നാശമ് അഗമന്ന് അസുരേന്ദ്രാഃ പാംസവോ ഽമ്ബുധിഗതാഃ പയസീവ
അവിടെ ആയുധധാരികളായ എല്ലാ അസുരപ്രഭുക്കളും വീണതുടങ്ങിയ ഉടനെ തന്നെ നശിച്ചു; അവരുടെ പൊടി എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും ചിതറിപ്പോയി, സമുദ്രത്തിൽ വെള്ളം ലയിക്കുന്നതുപോലെ.
ജജ്വാല ജ്വലിതഃ കോപീ കല്പാന്താഗ്നിര് ഇവ ജ്വലന് । ശമ്ബരശ് ശമിതാനീകോ ദാമവ്യാലകടാന് പ്രതി
ശംഭരൻ, കാലാന്ത്യത്തിലെ അഗ്നിപോലെ ക്രോധത്തിൽ കത്തിയതുകൊണ്ട്, ദാമവ്യാലകടന്മാരെ നേരെ തീപോലെ ജ്വലിച്ചു.
ശമ്ബരസ്യ ഭയാദ് ഗത്വാ പാതാലമ് അഥ സപ്തമമ് । ദാമവ്യാലകടാസ് തസ്ഥുസ് ത്യക്ത്വാ ദാനവമണ്ഡലമ്
ശംഭരന്റെ ഭയത്തിൽ ദാമവ്യാലകടന്മാർ ദാനവസമൂഹത്തെ വിട്ട് ഏഴാമത്തെ പാതാളത്തിലേക്ക് ഓടി അവിടെ തന്നെ തങ്ങി നിന്നു.
യമസ്യ കിങ്കരാസ് തത്ര വേതാലത്രാസനക്ഷമാഃ । കുകുഹാ നാമ തിഷ്ഠന്തി നരകാര്ണവപാലകാഃ
അവിടെ, യമന്റെ സേവകർ, ഭൂതങ്ങളെ പോലും ഭയപ്പെടുത്താൻ കഴിയുന്നവർ, കുകുഹാ എന്നറിയപ്പെടുന്നവർ, നരകസമുദ്രത്തിന്റെ കാവലാളുകളായി നിലകൊള്ളുന്നു.
ചിന്താ ഇവ ഘനാകാരാ ദുഹിതൄസ് തു ക്രമാദ് ദദുഃ
ചിന്തകൾ കനലുമേഘങ്ങൾ പോലെ രൂപംകൊണ്ടതുപോലെ, അവർ തങ്ങളുടെ പുത്രിമാരെ ക്രമമായി നൽകി.
തൈസ് സാര്ധം നീതവന്തസ് തേ തത്ര ദാമാദയോ ഽവധിമ് । ദശവര്ഷസഹസ്രാന്താമ് ആത്താനന്തകുവാസനാഃ
അവരോടൊപ്പം ആ ദണ്ഡകര് അവിടെ പത്ത് ആയിരം വര്ഷങ്ങള് കടന്നുപോയി. അവരുടെ മനസ്സ് ഒരു നിമിഷവും മോചിതമാകാത്ത ദോഷവാസനകളാല് പിടിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു.
ഇയം മേ വനിതാ രമ്യാ മമേയം പ്രഭുതേതി ച । കുകുഹസ്നേഹബദ്ധാനാം കാലസ് തേഷാം വ്യവര്തത
'ഈ സുന്ദരിയായ സ്ത്രീ എനിക്ക് സ്വന്തമാണ്, അവളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് ഞാനാണ്' എന്നതുപോലെയുള്ള തെറ്റായ സ്നേഹബന്ധങ്ങളില് കുടുങ്ങി, അവരുടെ കാലം അങ്ങനെയായിരുന്നു.
ധര്മരാജോ ഽഥ തം ദേശം കദാചിത് സമുപായയൌ । മഹാനരകകാര്യാണാം വിചാരാര്ഥം യദൃച്ഛയാ
അതിനുശേഷം ഒരിക്കല് ധര്മരാജാവ് ആ സ്ഥലത്ത് എത്തിയിരുന്നു, വലിയ നരകങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട കാര്യങ്ങള് അന്വേഷിക്കാനായിരുന്നു അവിടെയെത്തിയത്.
അപരിജ്ഞാതമ് ഏനം തേ ധര്മരാജം ത്രയോ ഽസുരാഃ । ന പ്രണേമുര് വിനാശായ സാമാന്യമ് ഇവ കിങ്കരമ്
ആ മൂന്ന് അസുരന്മാര് ധര്മരാജാവിനെ തിരിച്ചറിയാതെ, അവനെ സാധാരണ ഒരു ദാസനെന്നപോലെ കരുതി നമസ്കരിച്ചില്ല. അതുകൊണ്ട് തന്നെ അവരുടെ നാശം സംഭവിച്ചു.
അഥ വൈവസ്വതേനൈതേ ജ്വലിതശ്വഭ്രഭൂമിഷു । വിഹിതഭ്രൂപരിസ്പന്ദമ് ആദേശേന നിവേശിതാഃ
അപ്പോൾ വൈവസ്വതന്റെ ആജ്ഞപ്രകാരം, അവരെ കത്തുന്ന തീപൊങ്ങുന്ന നിലങ്ങളിൽ കൊണ്ടുപോയി, കഠിനമായ മനസ്സോടെ അവർ അവിടെ നിർത്തപ്പെട്ടു.
തത്ര തേ കരുണാക്രന്ദാസ് സസുഹൃദ്ദാരബാന്ധവാഃ । ദഗ്ധാസ് സപര്ണവിടപാ വൃക്ഷാ ഇവ ദവാനലൈഃ
അവിടെ, സ്വന്തം സുഹൃത്തുക്കളും ഭാര്യകളും ബന്ധുക്കളുമൊപ്പമിരുന്ന്, അവർ വേദനയോടെ കരഞ്ഞു; കാട്ടുതീയിൽ ഇലയുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ അവർ ദഹിച്ചുപോയി.
സ്വയാ വാസനയാ ജാതാസ് തഥൈവ ക്രൂരയാ പുനഃ । വധകര്മകരാകാരാഃ കൈരാതാ രാജകിങ്കരാഃ
സ്വന്തം ക്രൂരമായ വാസനകളാൽ, അവർ വീണ്ടും അത്തരം രൂപങ്ങളിൽ ജനിച്ചു; വധക്കാർ, കുരുമാക്കാർ, രാജാവിന്റെ ദാസന്മാർ എന്നിങ്ങനെ.
തജ് ജന്മാഥ പരിത്യജ്യ ജാതാസ് സുഹ്മേഷു വായസാഃ । തദന്തേ ഗൃധ്രതാം യാതാസ് തതോ ഽപി ബകതാം ഗതാഃ
അവരുടെ ആ ജന്മം ഉപേക്ഷിച്ച്, അവർ സുഹ്മ ദേശത്ത് കാക്കകളായി ജനിച്ചു; അതിന് ശേഷം കഴുകന്മാരായി, പിന്നെ ബകപക്ഷികളായി അവർ ജനിച്ചു.
ശവരത്വം ത്രിഗര്തേഷു മേഷത്വം ബര്ബരേഷു ച । മഗധേഷ്വ് അഥ കീടത്വം ചക്രുസ് തേ വക്രബുദ്ധയഃ
വക്രബുദ്ധിയുള്ളവർ ത്രിഗർത ദേശത്ത് ശവങ്ങളായി, ബർബര ദേശത്ത് ആടുകളായി, മഗധ ദേശത്ത് കീടങ്ങളായി ജനിച്ചു.
അനുഭൂയേതരാമ് അത്ര ചിത്രാം യോനിപരമ്പരാമ് । അദ്യ മത്സ്യാസ് സ്ഥിതാ രാമ കശ്മീരാരണ്യപല്വലേ
ഇവിടെ, അനേകം വിചിത്രമായ ജന്മങ്ങൾ അനുഭവപ്പെടുന്നു; ഇന്നത്, രാമ, ചിലർ കാശ്മീർ കാടുകളിലും ചതുപ്പുകളിലും മീനുകളായി ജീവിക്കുന്നു.
ദാവാഗ്നിക്വഥിതാല്പാല്പപങ്കകല്കാനുപായിനഃ । ന മ്രിയന്തേ ന ജീവന്തി ജരജ്ജമ്ബാലജര്ജരാഃ
കാട്ടുതീയിൽ ചുട്ടുപൊള്ളിയും, ചെറുതായുള്ള ചളിയിൽ കുടുങ്ങിയും, അവർ neither മരിക്കുകയുമില്ല neither ജീവിക്കുകയുമില്ല, പഴയ ജലാവിലപോലെ തകർന്നും ക്ഷയിച്ചുമാണ്.
വിചിത്രയോനിസംരമ്ഭമ് അനുഭൂയ പുനഃ പുനഃ । ഭൂത്വാ ഭൂത്വാ പുനര് നഷ്ടാസ് തരങ്ഗാ ജലധാവ് ഇവ
വിവിധ ജന്മങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും അനുഭവിച്ച്, അവർ സമുദ്രത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ പുനഃപുനഃ ജനിച്ച് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു.
ഭവജലധിഗതാസ് തേ വാസനാവാതനുന്നാസ് തൃണമ് ഇവ ചിരമ് ഊഢാ ദേഹരൂപൈസ് തരങ്ഗൈഃ । ഉപശമമ് അനുയാതാ രാമ നാദ്യാപ്യ് അനന്തം പരികലയ മഹത്ത്വം ദാരുണം വാസനായാഃ
വാസനയുടെ കാറ്റിൽ നീണ്ടുനീണ്ടു കയറി ഭവസമുദ്രത്തിൽ വീണവർ, ദേഹരൂപം പുലർത്തുന്ന തിരകളെപ്പോലെ തണലില്ലാതെ ഒഴുകുന്നു; രാമാ, ഇവർക്ക് ഇന്നും സമാധാനം ലഭിച്ചിട്ടില്ല—വാസനയുടെ ഭയങ്കരമായ ശക്തി എത്ര വലിയതാണെന്ന് നീ മനസ്സിലാക്കണം.