വജ്രപ്രഹാരാവിരതമ്രിയമാണമഹാസുരമ് । ശുക്രാമരമഹാവിദ്യാജായമാനാപരാസുരമ്
വജ്രപ്രഹാരങ്ങൾ തുടർച്ചയായി ലഭിച്ച മഹാസുരന്മാർ മരിച്ചുപോകുകയായിരുന്നു; ശുക്രനും ദേവന്മാരും ഉരുത്തിരിഞ്ഞ മഹാവിദ്യകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു കൂട്ടം അസുരന്മാർ പിറന്നു.
ശുഭഗ്രഹമഹാകേതുപാലിതാനാമ് ഇതസ് തതഃ । ഉത്പാതമങ്ഗലൌഘാനാം യുദ്ധൈര് ഉദ്ധതകന്ധരമ്
സൗഭാഗ്യകരമായ ഗ്രഹങ്ങളും മഹാവിശാലമായ ധൂമകേതുക്കളും കാവലിരുത്തിയ ആ ആകാശത്ത്, അനവധി അശുഭസൂചനകളും അടയാളങ്ങളും ഉയർത്തിയ യുദ്ധങ്ങൾ അതീവ ഉല്ലാസത്തോടെയും ഉന്മാദത്തോടെയും നടന്നു.
സാദ്രിഖോര്വീസമുദ്രദ്യു ജഗദ് രുധിരവാരിഭിഃ । ഫുല്ലൈകകിംശുകവനം കുര്വദ് ദുര്വാരവൈരതഃ
പർവതങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും ആകാശവും ഉൾപ്പെടെ ഈ ലോകം, അതിരില്ലാത്ത വൈരാഗ്രഹത്താൽ, രക്തം ഒഴുകി നിറഞ്ഞു; ഒറ്റ കിംശുകവൃക്ഷങ്ങൾ പൂത്തുനിൽക്കുന്ന വനത്തെപ്പോലെ അതെല്ലാം ചുവപ്പായി മാറി.
പര്വതപ്രതിമാസങ്ഖ്യശവപൂര്ണമഹാര്ണവമ് । സമഗ്രതരുശാഖാംസലമ്ബലോലമഹാശവമ്
പർവതങ്ങളെപ്പോലെ അനേകം ശവങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മഹാസമുദ്രം, എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളുടെയും കൊമ്പുകളും തണ്ടുകളും പിടിച്ചുനിൽക്കുന്ന വലിയ ശവങ്ങൾ കാറ്റിൽ ആടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
നീയമാനൈസ് സ്വവാതാക്തൈഃ പക്ഷപുഷ്പലസത്ഫലൈഃ । താലോത്താലൈശ് ശരവ്രാതവനൈര് വ്യാപ്തനഭസ്തലമ്
തങ്ങളുടെ ചിറകുകളും പുഷ്പങ്ങളും പഴങ്ങളും ചേർന്നതായുള്ള വൃക്ഷങ്ങൾ കാറ്റിൽ പറക്കുമ്പോൾ, ഉയർന്ന താള്വൃക്ഷങ്ങളും അമ്പുകളുടെ കാടുകളും ആകാശം മുഴുവൻ നിറച്ചു.
പര്വതപ്രതിമാസങ്ഖ്യകബന്ധവനബാഹുഭിഃ । നൃത്യദ്ഭിഃ പതിതാമ്ഭോദവിമാനസുരതാരകമ്
പർവ്വതങ്ങൾപോലെയുള്ള ശവങ്ങളുടെ കൂട്ടംപോലുള്ള കൈകൾ കൊണ്ട് നൃത്തം ചെയ്തുകൊണ്ട്, ആകാശരഥങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ദേവകന്യകളും നക്ഷത്രങ്ങളും വെള്ളത്തിൽ വീണുവീണു.
ശരശക്തിഗദാപ്രാസപട്ടിസപ്രോതപര്വതമ് । ലോകസപ്തകവിഭ്രഷ്ടകുഡ്യഖണ്ഡാചിതാമ്ബരമ്
അമ്പ്, കുന്തം, ഗദ, വാൾ, ചുറ്റിക എന്നിവകൊണ്ട് പർവ്വതങ്ങൾ തുളഞ്ഞുപോയി; ഏഴു ലോകങ്ങളിൽ നിന്നുമുള്ള മതിൽഭാഗങ്ങൾ ആകാശത്ത് ചിതറിപ്പിടിച്ചു.
അനാരതരസന്മത്തകല്പാഭ്രദൃഢദുന്ദുഭി । പൃഷ്ഠശബ്ദശ്രവോന്നാദപാതാലതലവാരണമ്
തുടർച്ചയായും മദംപോലും ശക്തമായ മേഘങ്ങൾപോലും വലിയ മൃദംഗങ്ങളുടെ ശബ്ദം പാതാളത്തിലെ ആനകളെയും നടുക്കുന്ന തരത്തിൽ മുഴങ്ങി.
വിനായകകരാകൃഷ്ടദീര്ഘദാനവപര്വതമ് । ഏകദിക്തടനിസ്സ്പന്ദസിദ്ധസാധ്യമരുദ്ഗണമ്
വിനായകനു സമമായ ദാനവന്മാരുടെ കൈകളാൽ നീട്ടി എറിഞ്ഞ പർവ്വതങ്ങൾ വീണു; മറ്റൊരു വശത്ത് സിദ്ധന്മാരും മാർുത്ഗണങ്ങളും അശബ്ദമായി അചഞ്ചലമായി നിന്നു.
പലായമാനഗന്ധര്വകിന്നരാമരചാരണമ് । ശവീഭൂതക്ഷതക്ഷീണപതദ്ഗന്ധര്വനായകമ്
ഗന്ധർവന്മാർ, കിന്നരന്മാർ, ദേവന്മാർ, ആകാശചാരികൾ എന്നിവർ എല്ലാം ഭയന്ന് ഓടി. അവരുടെ നായകർ പരുക്കേറ്റ് ക്ഷീണിച്ച് നിലംപതിച്ചു, ജീവൻ വിട്ടുപോയി.
കിഞ്ചില്ലബ്ധജയപ്രായദൈത്യദാനവമണ്ഡലമ് । ദൂയമാനസുരാനീകമ് ഏകാന്തോദ്വിഗ്നവാസവമ്
ദാനവരും ദൈത്യരും അല്പം ജയിച്ചെങ്കിലും, അവർ തന്നെ തകർന്നുപോയി. ദേവസേന തകർന്നുപോകുമ്പോൾ ഇന്ദ്രൻ ഒറ്റയ്ക്ക് വലിയ ഭയത്തോടെ നിന്നു.
ഉത്തരാശാമിലദ്വഹ്നിരക്തഹേതിബൃഹത്പ്രഭമ് । പ്രതിക്ഷണം ലസദ്ദാഹപ്രകാശതിമിരോല്ബണമ്
വടക്കേ ദിക്കിൽ ചുവപ്പായ ആയുധങ്ങൾ കൊണ്ട് തെളിഞ്ഞു കത്തുന്ന തീ, അതിന്റെ കനൽക്കിരണങ്ങൾ ഓരോ നിമിഷവും പ്രകാശിച്ച് ഇരുട്ട് നീക്കി.
വവുര് അശനിനിപാതപിണ്ഡിതാങ്ഗാ ദലിതശിലാശകലാ ദിശാം മുഖേഷു । പ്രലയസമയസൂചകാസ് സുരാണാമ് ഉരുതരഘര്ഘരഘസ്മരാസ് സമീരാഃ
മഹാസർപ്പങ്ങൾ പോലെ ഗർജ്ജിച്ച് കാറ്റുകൾ ദിശകളിൽ വീശി, മിന്നലേറ്റ് തകർന്ന ശരീരങ്ങളും പാറക്കഷ്ണങ്ങളും ചിതറിച്ചു; ദേവന്മാർക്ക് പ്രളയസൂചനയായി അതെവിടെയും പടർന്നു.
വഹത്സ്വ് അസൃക്പ്രവാഹേഷു ഗങ്ഗാപൂരേഷ്വ് ഇവാമ്ബരാത് । ദാമ്നി വേഷ്ടിതദേവൌഘേ മുക്തക്ഷ്വേഡാഘനാരവേ
രക്തം കുത്തൊഴുകി ഒഴുകുമ്പോള്, ആകാശത്തില് നിന്നു പെയ്യുന്ന ഗംഗയുടെ പ്രളയപ്പോലെയായിരുന്നു. കയര്കളാല് ബന്ധിച്ചിട്ടുള്ള ദേവതാസമൂഹം, വിടുതല് ലഭിച്ച മിന്നലിന്റെ ഗംഭീര ശബ്ദം പോലെ ഉരുണ്ടു കൂക്കിയിരുന്നു.
വ്യാലേ നിജകരാകൃഷ്ടിപിഷ്ടസര്വസുരാലയേ । കടേ കഠിനസംരമ്ഭസങ്ഗരാച്ഛാദിതാമരേ
ആ പാമ്പ്, സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് ദേവതകളുടെ എല്ലാ വാസസ്ഥലങ്ങളും പിടിച്ചു ചതച്ച ശേഷം, അതിന്റെ കട്ടിയുള്ള ഉഗ്രമായ യുദ്ധശബ്ദം കൊണ്ട് അരഭാഗത്തുള്ള താമരയെ മറച്ചു.
ഐരാവണേ ക്ഷീണമദേ പലായനപരായണേ । പ്രവൃദ്ധേ ദാനവാനീകേ മധ്യാഹ്ന ഇവ ഭാസ്കരേ
ഏരാവതം അഭിമാനം നഷ്ടമായി ഓടിപ്പോകാന് ശ്രമിക്കുമ്പോള്, വളര്ന്ന അസുരസൈന്യം അതിനെ ചുറ്റിയെടുത്തു. അതു മേഘക്കൂട്ടം മധ്യാഹ്ന സൂര്യനെ ചുറ്റുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
പതിതാര്ധായുധാങ്ഗാനി പ്രസ്രവദ്രുധിരാണി ച । പയാംസീവ വിസേതൂനി ദേവസൈന്യാനി ദുദ്രുവുഃ
ആയുധങ്ങളും അവയവങ്ങളും വീണു രക്തം ഒഴുകുന്ന ദേവസൈന്യങ്ങള് തടയണ പൊട്ടിയതുകൊണ്ട് ഒഴുകിപ്പോകുന്ന വെള്ളം പോലെ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ദാമവ്യാലകടാസ് താനി ചിരമ് അന്തര്ഹിതാന്യ് അപി । അനുജഗ്മുര് ലസന്നാദമ് ഇന്ധനാനീവ പാവകാഃ
ആ കയറുകളും പാമ്പുകളും കട്ടികളും, ദീർഘകാലം മറഞ്ഞിരുന്നിട്ടും, ഇന്ധനത്തെ തേടി പടരുന്ന അഗ്നിശിഖകൾ പോലെ, വലിയ ശബ്ദത്തോടെ പിന്തുടർന്നു.
അന്വിഷ്ടാന് അപി യത്നേന നാലഭന്താസുരാസ് സുരാന് । ഘനജാലവനോഡ്ഡീനാന് സിംഹാ ഹരിണകാന് ഇവ
അസുരന്മാർ എത്ര ശ്രമിച്ചിട്ടും, അവർ ദേവന്മാരെ കണ്ടെത്താൻ കഴിഞ്ഞില്ല; മേഘങ്ങൾക്കുള്ളിൽ ഒളിച്ചുള്ള മാൻകുട്ടികളെ സിംഹങ്ങൾ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.
അലബ്ധേഷ്വ് അമരൌഘേഷു ദാമവ്യാലകടാസ് തദാ । ജഗ്മുഃ പാതാലകോശസ്ഥം പ്രഭും പ്രമുദിതാശയാഃ
ദേവസമൂഹങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയാതിരുന്നപ്പോൾ, ആ കയറുകളും പാമ്പുകളും കട്ടികളും സന്തോഷത്തോടെ പാതാളത്തിലെ ഭണ്ഡാരത്തിൽ പാർക്കുന്ന അവരുടെ പ്രഭുവിനെ സമീപിച്ചു.
അഥ ദേവാ വിഷണ്ണാസ് തേ ക്ഷണമ് ആശ്വസ്യ വൈ യയുഃ । ജയോപായായ വിജിതാ ബ്രഹ്മാണമ് അമിതൌജസമ്
അപ്പോൾ ദേവന്മാർ നിരാശരായി, ഒരു നിമിഷം ആത്മവിശ്വാസം വീണ്ടെടുത്തു, ജയത്തിനുള്ള മാർഗം തേടി അതിമാന്യമായ പ്രകാശമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ അടുക്കൽ പോയി.
തേഷാമ് ആവിരഭൂദ് ബ്രഹ്മാ രക്തരക്താനനശ്രിയാമ് । സായം രക്തീകൃതാമ്ബൂനാമ് അബ്ധീനാമ് ഇവ ചന്ദ്രമാഃ
അവരുടെ മുന്നിൽ, ചുവപ്പു പ്രകാശം നിറഞ്ഞ മുഖത്തോടുകൂടി ബ്രഹ്മാവു പ്രത്യക്ഷമായി. സന്ധ്യാകാലത്ത് ചുവപ്പു നിറം പകർന്ന കടലുകൾക്കു മുകളിൽ ഉദയിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെയായിരുന്നു ആ ദൃശ്യവും.
പ്രണമ്യ തേ സുരാസ് തസ്മൈ തമ് അര്ഥം ശമ്ബരേരിതമ് । സമ്യക് പ്രകഥയാമ് ആസുര് ദാമവ്യാലകടക്രമമ്
അവർക്കു മുന്നിൽ നമസ്കരിച്ചു, ആ ദേവന്മാർ ശംബരൻ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ മുഴുവൻ ബ്രഹ്മാവിനോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. ദാമ, വ്യാല, കട എന്നിങ്ങനെയുള്ള സൈന്യങ്ങളുടെ ക്രമം അവർ വ്യക്തമായി വിവരിച്ചു.
തമ് ആകര്ണ്യാഖിലം ബ്രഹ്മാ വിചാര്യ ച വിചാരവിത് । ഉവാചേദം സുരാനീകമ് ആശ്വാസനകരം വചഃ
അവിടെ പറഞ്ഞതൊക്കെയും ശ്രദ്ധിച്ചു, വിവേകശാലിയായ ബ്രഹ്മാവ് ആലോചിച്ചു. പിന്നെ ദേവസമൂഹത്തോട് ആശ്വാസം പകരുന്ന വാക്കുകൾ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ഹന്ത വര്ഷസഹസ്രാന്തേ ശമ്ബരേണ ഹരേഃ ക്രമാത് । മര്തവ്യമ് അമരേശസ്യ തത്കാലം സമ്പ്രതീക്ഷ്യതാമ്
ശരിക്കും, ആയിരം വർഷം കഴിഞ്ഞാൽ, ക്രമമായി ശംബരൻ ഹരിയാൽ കൊല്ലപ്പെടും. അതുവരെ, അമരന്മാരുടെ അധിപനേ, ആ സമയത്തേക്ക് കാത്തിരിക്കുക.
ദാമവ്യാലകടാന് ഏതാന് അദ്യ ത്വ് അമരസത്തമാഃ । യോധയന്തഃ പലായധ്വം മായായുദ്ധേന ദാനവാന്
ഇന്ന്, അമരന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, ഈ ദാമ, വ്യാല, കട എന്നവരോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്ത്, മായയുധം ഉപയോഗിക്കുന്ന ദാനവന്മാരുടെ യുദ്ധത്തിൽ നിന്ന് പിന്മാറൂ.
യുദ്ധാഭ്യാസവശാദ് ഏഷാം മകുരാണാമ് ഇവാശയേ । അഹങ്കാരചമത്കാരഃ പ്രതിബിമ്ബമ് ഉപൈഷ്യതി
ഇവരുടെ നിരന്തരമായ യുദ്ധപരിശീലനത്തിന്റെ ഫലമായി, ഒരു കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലനം ഉണ്ടാകുന്നതുപോലെ, അവരുടെ അഹങ്കാരവും അതിൽ നിന്നുള്ള അഭിമാനവും ഉയരും.
ഗൃഹീതവാസനാസ് ത്വ് ഏതേ ദാമവ്യാലകടാസ് സുരാഃ । സുജയാ വോ ഭവിഷ്യന്തി ജാലലഗ്നാഃ ഖഗാ ഇവ
ഈ ദാമ, വ്യാല, കട എന്ന ദേവന്മാർക്ക് ചില പ്രവണതകൾ ഉണ്ടാകുമ്പോൾ, നിങ്ങൾക്ക് അവർ വലയിൽ കുടുങ്ങിയ പക്ഷികളെപ്പോലെ എളുപ്പത്തിൽ ജയിക്കാനാകും.
അദ്യ ത്വ് അവാസനാ ഏതേ സുഖദുഃഖവിവര്ജിതാഃ । ധൈര്യേണാരീന് വിനിഘ്നന്തോ ദേവദുര്ജയതാം ഗതാഃ
ഇന്ന്, ഇവർക്കു അത്തരം പ്രവണതകളൊന്നുമില്ല; സുഖദുഃഖങ്ങളിൽ നിന്ന് അകന്നു നിൽക്കുന്നു. ധൈര്യത്തോടെ ശത്രുക്കളെ തോൽപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ദേവന്മാർക്ക് അജയത്വം ലഭിച്ചു.
വാസനാതന്തുബദ്ധാ യേ ആശാപാശവശീകൃതാഃ । വശ്യതാം യാന്തി തേ ലോകേ രജ്ജുബദ്ധാഃ ഖഗാ ഇവ
വാസനകളുടെ നൂലാൽ ബന്ധിക്കപ്പെട്ടവരും ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കയറിൽ കുടുങ്ങിയവരും ഈ ലോകത്ത് നിയന്ത്രിതരാകുന്നു; കയറിൽ കെട്ടിയ പക്ഷികളെപ്പോലെ.