വിനഷ്ടേ ദേഹനഗരേ ജ്ഞസ്യ നഷ്ടം ന കിഞ്ചന । ആക്രാന്തകുമ്ഭകോശസ്യ ഖസ്യ കുമ്ഭക്ഷയേ യഥാ
ദേഹനഗരം നശിച്ചാലും ജ്ഞാനിക്ക് ഒന്നും നഷ്ടമാവില്ല; ഒരു കുമ്പളത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ ആകാശം കുമ്പളം പൊട്ടിയാൽ നഷ്ടമാകാത്തതുപോലെയാണ് അത്.
വിദ്യമാനം ഘടം വായുഃ കില സ്പൃശതി നാസ്ഥിതമ് । യഥാ തഥൈവ ദേഹീ സ്വാം ശരീരനഗരീമ് ഇമാമ്
പാത്രം ഉണ്ടെങ്കില് കാറ്റ് അതിനെ തൊടും, ഇല്ലെങ്കില് തൊടില്ലല്ലോ. അതുപോലെ തന്നെ, ഈ ശരീരനഗരിയുമായി ജീവാത്മാവിന് ബന്ധം ഉണ്ടാകുന്നത് ശരീരം നിലനില്ക്കുമ്പോഴാണ്.
അത്രസ്ഥ ഏഷ ഭഗവാന് ആത്മാ സര്വഗതോ ഽപി സന് । സ്വവികല്പകൃതാം ഭുക്ത്വാ പുംസ്താമ് അധിഗതാത്മദൃക്
ഇവിടെ ഈ മഹാത്മാവ്, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നതായിട്ടും, അകറ്റമില്ലാതെ നിലകൊള്ളുന്നു. സ്വന്തം ഭാവനയാല് സൃഷ്ടിച്ച വ്യക്തിത്വം അനുഭവിച്ചശേഷം, സ്വരൂപം തിരിച്ചറിയുന്നു.
കുര്വന്ന് അപി ന കുര്വാണസ് സമ്യക്സര്വക്രിയോന്മുഖഃ । കദാചിത് പ്രകൃതാന് സര്വാന് കാര്യാര്ഥാന് അധിതിഷ്ഠതി
നടത്തുന്നുവെന്നു തോന്നുമ്പോഴും, യാഥാര്ത്ഥ്യത്തില് ഒന്നും ചെയ്യുന്നില്ല; എല്ലാകാര്യങ്ങളിലും സജ്ജനായി, ചിലപ്പോള് ഫലത്തിനായി സ്വാഭാവികമായ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളും നിര്വഹിക്കുന്നു.
കദാചില് ലീലയാ ലോലം വിമാനമ് അധിരോഹതി । അനാഹതഗതിം കാന്തം വിഹര്തുമ് അമലം മനഃ
ചിലപ്പോള് കളിയോടെ, അശാന്തമായ ആകാശവിമാനമായ തന്റെ ശുദ്ധമായ മനസ്സില് കയറി, അതിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ സുഖകരമായ സഞ്ചാരത്തില് ലയിക്കുന്നു.
തത്രസ്ഥോ ലോകസുന്ദര്യാ സതതം ശീതലാങ്ഗയാ । രമതേ രാമയാ മൈത്ര്യാ നിത്യം ഹൃദയസംസ്ഥയാ
അവിടെ, ലോകസുന്ദരിയായ സദാ തണുത്ത ദേഹമുള്ള ദേവിയോടൊപ്പം, ഹൃദയത്തിൽ സ്ഥിരമായി വസിക്കുന്ന സൗഹൃദത്തോടെ രാമനോടൊപ്പം, ആൾ സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു.
ദ്വേ കാന്തേ തിഷ്ഠതസ് തസ്യ പാര്ശ്വയോസ് സത്യതൈകതേ । ഇന്ദോര് ഇവ വിശാഖേ ദ്വേ സമാഹ്ലാദിതചേതസേ
അവന്റെ ഇരുവശത്തും സത്യത്തിൽ ഏകതയോടെ രണ്ട് പ്രിയപ്പെട്ടവർ നിലകൊള്ളുന്നു; ചന്ദ്രന്റെ ഇരുവശത്തുള്ള വിശാഖാ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലെ, അവരിരുവരും അവന്റെ മനസ്സിനെ ആനന്ദിപ്പിക്കുന്നു.
ജ്ഞ ഇമാന് അഖിലാംല് ലോകാന് ദുഃഖക്രകചദാരിതാന് । വാല്മീകാന് ഇവ പീഠസ്ഥഃ പൃഷ്ഠാദ് അര്ക ഇവേക്ഷതേ
അറിയുന്നവൻ, ഇരുന്ന്, ഈ ലോകങ്ങൾ എല്ലാം ദുഃഖത്തിന്റെ ചക്രംകൊണ്ട് കീറപ്പെട്ടിരിക്കുന്നതിനെ, ഇരിപ്പിടത്തിൽ ഇരുന്ന് വണ്ടിക്കുഴികൾ നോക്കുന്നവനെപ്പോലെയും, മുകളിൽ നിന്ന് സൂര്യൻ നോക്കുന്നതുപോലെയും, നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
ചിരം പൂരിതസര്വാശസ് സര്വസമ്പത്തിസുന്ദരഃ । അപുനഃഖണ്ഡനായേന്ദുഃ പൂര്ണാങ്ഗ ഇവ രാജതേ
നീണ്ട കാലം എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റി, സമ്പത്തുകൊണ്ട് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഇനി ഒരിക്കലും കുറയാത്ത പൂർണ്ണചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിക്കുന്നു.
സേവ്യമാനോ ഽപി ഭോഗൌഘോ ന ഖേദായാസ്യ ജായതേ । കാലകൂടഃ കിലേശസ്യ കണ്ഠേ പ്രത്യുത രാജതേ
സുഖസമൂഹങ്ങൾ അനുഭവിച്ചാലും അവൻക്ക് ഒരിക്കലും ക്ഷീണം ഉണ്ടാകുന്നില്ല; മറിച്ച്, കാളകൂട്ടം എന്ന വിഷം കഴുത്തിൽ ധരിക്കുന്നതുപോലെ അതെല്ലാം അവനിൽ തിളങ്ങുന്നു.
പരിജ്ഞായോപഭുക്തോ ഹി ഭോഗോ ഭവതി തുഷ്ടയേ । വിജ്ഞായാശ്വാസിതോ മൈത്രീമ് ഏതി ചൌരോ ന ശത്രുതാമ്
ബോധത്തോടെ അനുഭവിക്കുന്ന സുഖം സന്തോഷം നൽകുന്നു; തിരിച്ചറിയപ്പെടുകയും ആശ്വാസം ലഭിക്കുകയും ചെയ്താൽ കള്ളൻ പോലും ശത്രുവല്ലാതെ സുഹൃത്താവുന്നതുപോലെ.
നരനാരീനടൌഘാനാം കലഹേ ദൂരഗാമിനാ । ജ്ഞേന യാത്രേവ സുഭഗാ ഭോഗശ്രീര് അവലോക്യതേ
പുരുഷന്മാരുടെയും സ്ത്രീകളുടെയും കൂട്ടങ്ങളുടെ കലഹങ്ങളിൽ നിന്ന് ദൂരെയ്ക്ക് യാത്രചെയ്യുന്ന ജ്ഞാനി, ഭാഗ്യശാലിയായൊരു യാത്രക്കാരനുപോലെ സുഖസമ്പത്തിനെ കാണുന്നു.
അശങ്കിതോപസമ്പ്രാപ്താ ഗ്രാമയാത്രാ യഥാധ്വഗൈഃ । പ്രേക്ഷ്യതേ തദ്വദ് ഏവ ജ്ഞൈര് വ്യവഹാരമയീ ക്രിയാ
യാത്രക്കാരുടെ മുന്നിൽ സംശയമില്ലാതെ ഗ്രാമയാത്ര എത്തുന്നതുപോലെ, ജ്ഞാനികൾ ലോകവ്യവഹാരങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞ പ്രവൃത്തികളെ അങ്ങനെ തന്നെ നിരീക്ഷിക്കുന്നു.
അയത്നോപനതേഷ്വ് അക്ഷി ദിഗ്ദ്രവ്യേഷു യഥാ പുരഃ । നീരാഗമ് ഏവ പതതി തദ്വത് കാര്യേഷു ധീരധീഃ
എങ്ങനെ കണ്ണ് യാതൊരു ശ്രമവും ഇല്ലാതെ ചുറ്റും ഉള്ള വസ്തുക്കളിൽ സ്വാഭാവികമായി വീഴുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെ ജ്ഞാനിയുടെ മനസ്സ് പ്രവർത്തികളിലേക്കും ആസക്തിയില്ലാതെ സ്വാഭാവികമായി പോകുന്നു.
ഇന്ദ്രിയാണാം ന ഹരതി പ്രാപ്തമ് അര്ഥം കദാചന । ന ദദാതി തഥാ പ്രാപ്തം സമ്പൂര്ണോ ജ്ഞോ ഽവതിഷ്ഠതേ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ നേടുന്ന വസ്തുവിനെ ഒരിക്കലും പിടിച്ചെടുക്കുന്നില്ല, അതുപോലെ തന്നെ ജ്ഞാനിയും കിട്ടിയതെന്തും വിട്ടുകൊടുക്കുന്നില്ല; പൂർണ്ണനായ ജ്ഞാനി സ്ഥിരതയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു.
അപ്രാപ്തചിന്താസ് സമ്പ്രാപ്തസമുപേക്ഷാശ് ച സന്മതിമ് । നാകമ്പയന്തി തരലാഃ പിഞ്ഛഘാതാ ഇവാചലമ്
കിട്ടാത്തതിനെ കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളും കിട്ടിയതിനെ കുറിച്ചുള്ള അവഗണനയും ജ്ഞാനിയുടെ മനസ്സിനെ അലയ്ക്കുന്നില്ല; എങ്ങനെ ഇലയ്ക്കുന്ന പീഞ്ചുകൾ ഒരു പർവതത്തെ അലയ്ക്കുന്നില്ലയോ അതുപോലെ.
സംശാന്തസര്വസന്ദേഹോ ഗലിതാഖിലകൌതുകഃ । സങ്ക്ഷീണവാസനാജാലോ ജ്ഞസ് സമ്രാഡ് ഇവ ശോഭതേ
എല്ലാ സംശയങ്ങളും ശമിച്ചവനും എല്ലാ കൗതുകവും വിട്ടുവെച്ചവനും ആഗ്രഹങ്ങളുടെ വല കുറഞ്ഞവനും ആയ ജ്ഞാനി ഒരു രാജാവിനെപോലെ പ്രഭയോടെ തിളങ്ങുന്നു.
ആത്മന്യ് ഏവ ന മാത്യ് അന്തസ് സ്വാത്മനാത്മനി ജൃമ്ഭതേ । സമ്പൂര്ണാപാരപര്യന്തഃ ക്ഷീരാര്ണവ ഇവാത്മവാന്
സ്വയം അകത്തുതന്നെ ആത്മാവ് ഒരിക്കലും നശിക്കാറില്ല; അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്ന് അതു തന്നെ അകത്തേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നു. എല്ലായിടത്തും പൂർണ്ണവും അതിരില്ലാത്തതുമായത്, പാൽകടലുപോലെ, ആത്മാവിൽ സ്ഥിരമായിരിക്കുന്നവനാണ്.
ഭോഗേച്ഛാകൃപണാഞ് ജന്തൂന് ദീനാന് ദീനേന്ദ്രിയാണി ച । അനുന്മത്തമനാശ് ശാന്തോ ഹസത്യ് ഉന്മത്തകാന് ഇവ
ഭോഗത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ച് ദയനീയരായ ജീവികളും, ക്ഷീണിച്ച ഇന്ദ്രിയങ്ങളുമുള്ള ദുർബലന്മാരെയും, മനസ്സ് ശാന്തനായവൻ പിച്ചിപ്പെട്ടവരെ കാണുമ്പോൾ സുഖത്തോടെ ചിരിക്കുന്നതുപോലെ, നോക്കി ചിരിക്കുന്നു.
ഇച്ഛതോ ഽന്യനിജാം ജായാം യഥൈവാന്യേന ഹസ്യതേ । ഇന്ദ്രിയസ്യേച്ഛതോ ഭോഗം തഥൈവ ജ്ഞേന ഹസ്യതേ
മറ്റൊരാൾ തന്റെ ഭാര്യയെ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ഒരാൾക്ക് ചിരി വരുന്നതുപോലെ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഭോഗം ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ ജ്ഞാനിയ്ക്കും അതുപോലെ ചിരി വരുന്നു.
ത്യജന്തം സുസുഖം സാമ്യം മനോ വിഷയവിദ്രുതമ് । അങ്കുശേനേവ നാഗേന്ദ്രം വിചാരേണ ശമം നയേത്
മനസ്സ് ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിലേക്ക് ഓടി സമത്വത്തിന്റെ സുഖം ഉപേക്ഷിക്കുമ്പോൾ, ആനയെ അങ്കുശംകൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കുന്നതുപോലെ, വിവേകത്തോടെ മനസ്സിനെ ശാന്തിയിലേക്ക് നയിക്കണം.
ഭോഗേഷു പ്രസരോ യസ്യാ മനോവൃത്തേഃ പ്രദീയതേ । സാപ്യ് ആദാവ് ഏവ ഹന്തവ്യാ വിഷസ്യേവാങ്കുരോദ്ഗതിഃ
മനസ്സിന്റെ പ്രവൃത്തി ആസ്വാദനങ്ങളിൽ ഒഴുകാൻ അനുവദിച്ചാൽ, അതിനെ ആദ്യം തന്നെ നശിപ്പിക്കണം; വിഷം മുളയ്ക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ആദ്യമുള തന്നെ മുറിക്കുന്നതുപോലെ.
താഡിതസ്യ ഹി യഃ പശ്ചാത് സമ്മാനസ് സോ ഽപ്യ് അനന്തകഃ । ശാലേര് ഗ്രീഷ്മോപതപ്തസ്യ കുസേകോ ഽപ്യ് അമൃതായതേ
ആളെ വേദനിപ്പിച്ചശേഷം നൽകുന്ന ആദരം അനന്തമായ ദുഃഖം തന്നെയാണ്; വേനലിൽ കത്തിയ നെല്ലിന് ചെറിയ വെള്ളം പോലും അമൃതംപോലെയാണ്.
അനാര്തേന ഹി സമ്മാനോ ബഹുമാനോ ന ബുധ്യതേ । പൂര്ണാനാം സരിതാം പ്രാവൃട്പൂരസ് സ്വല്പം വിരാജതേ
ദുഃഖം അനുഭവിക്കാത്തവന് ആദരവും മാന്യതയും ശ്രദ്ധയില്ല; നിറഞ്ഞ നദികളിൽ മഴക്കാലത്ത് ചെറിയ വെള്ളപ്പൊക്കം ശ്രദ്ധേയമല്ല.
പൂര്ണസ് തൂപകൃതോ ഽപ്യ് അന്യത് പുനര് അപ്യ് അഭിവാഞ്ഛതി । ജഗത്പൂരണയാപ്യ് അമ്ബു ഗൃഹ്ണാത്യ് ഏകാര്ണവോ ഽഖിലമ്
പൂർണ്ണനായവൻക്ക് എത്ര സഹായം ലഭിച്ചാലും വീണ്ടും മറ്റൊന്ന് ആഗ്രഹം വരും; ലോകത്തിലെ എല്ലാ നദികളും നിറച്ചിട്ടും സമുദ്രം എല്ലാം ഏറ്റെടുക്കുന്നതുപോലെ.
മനസോ നിഗൃഹീതസ്യ യാ പശ്ചാദ് ഭാഗമണ്ഡനാ । താമ് ഏവാലബ്ധവിസ്താരലബ്ധത്വാദ് ബഹു മന്യതേ
മനസ്സ് നിയന്ത്രിച്ച ശേഷം, അതിന് ശേഷം കിട്ടുന്ന ചെറിയൊരു ആനന്ദം പോലും, അതിനു മുമ്പ് അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്തതുകൊണ്ട്, വലിയതായിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്.
ബദ്ധമുക്തോ മഹീപാലോ ഗ്രാമമാത്രേണ തുഷ്യതി । പരൈര് അബദ്ധോ നാക്രാന്തോ ന രാജ്യം ബഹു മന്യതേ
കെട്ടിയിട്ട് വിട്ടുവിട്ട രാജാവിന് ഒരു ഗ്രാമം മാത്രം കിട്ടിയാലും സന്തോഷം ഉണ്ടാകും. പക്ഷേ, മറ്റൊരാൾക്ക്, ആരും കീഴടക്കാത്തവനാകുമ്പോൾ, രാജ്യം പോലും അത്ര വിലയില്ലെന്ന് തോന്നും.
ഹസ്തം ഹസ്തേന സമ്പീഡ്യ ദന്തൈര് ദന്താന് വിചൂര്ണ്യ ച । അങ്ഗാന്യ് അങ്ഗൈര് ഇവാക്രമ്യ ജയ സ്വേന്ദ്രിയശാത്രവാന്
തന്റെ കൈ കൊണ്ട് തന്നെ കൈ പിഴിഞ്ഞു, പല്ല് കൊണ്ട് തന്നെ പല്ല് ചവിട്ടി, അവയവങ്ങൾ കൊണ്ട് തന്നെ അവയവങ്ങൾ കീഴടക്കി, അതുപോലെ തന്നെ, സ്വയം ഇന്ദ്രിയങ്ങളെന്ന ശത്രുക്കളെ ജയിക്കണം.
ജേതുമ് അന്യം കൃതോത്സാഹൈഃ പുരുഷൈര് ഉദ്ബുഭൂഷുഭിഃ । പൂര്വം ഹൃദയശത്രുത്വാജ് ജേതവ്യാനീന്ദ്രിയാണ്യ് അലമ്
മറ്റുള്ളവരെ ജയിക്കാൻ ഉത്സാഹത്തോടെ ശ്രമിക്കുന്നവർക്ക്, ആദ്യം ഹൃദയത്തിലെ ശത്രുക്കളായ ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ തന്നെ ജയിക്കേണ്ടതുണ്ട്.
ഏതാവതി ധരണിതലേ സുഭഗാസ് തേ സാധുചേതനാഃ പുരുഷാഃ । പുരുഷകഥാസു ച ഗണ്യാ ന ജിതാ യേ ചേതസാ സ്വേന
ഭൂമിയിൽ സദാചാരമുള്ള മനസ്സുള്ളവരിൽ, സ്വന്തം മനസ്സ് ജയിക്കാത്തവർ ഭാഗ്യവാന്മാരായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നില്ല; മനുഷ്യരുടെ കഥകളിലും അവർക്ക് വലിയ സ്ഥാനം ഇല്ല.