അയം സ പുത്രോ ഭവതോ ഭൂത്വാ മന്ത്രവിദാം വരഃ । പ്രജജാപ പുരാ വിദ്യാം വിദ്യാധരപദപ്രദാമ്
നിങ്ങളുടെ ഈ മകനാണ് ഒരിക്കൽ മന്ത്രജ്ഞന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായി, വിദ്യാധരപദം നൽകുന്ന വിദ്യ പാരായണം ചെയ്തത്.
തേനാസൌ ഭഗവന് ബ്രഹ്മന് വ്യോമ്നി വിദ്യാധരോ മഹാന് । ഹാരകുണ്ഡലകേയൂരീ ലീലാനിചയലാസകഃ
അത് കൊണ്ടാണ്, മഹാനായ ബ്രഹ്മനേ, ആ മകൻ ആകാശത്തിൽ വലിയ വിദ്യാധരനായി, മുത്തുമാലയും കൈവളയും അണിഞ്ഞ്, കളിയുടെ കൂട്ടങ്ങളിൽ ആനന്ദിച്ചു നടന്നത്.
നായികാനലിനീഭാനുഃ പുഷ്പചാപ ഇവാപരഃ । വിദ്യാധരീണാം ദയിതോ ഗന്ധര്വപുരഭൂഷണമ്
അവൻ കമലമുഖികളായ നായികമാരുടെ സൂര്യനായിരുന്നു, പൂക്കളാൽ നിർമിതമായ വില്ലുമായി മറ്റൊരു മന്മഥനായി, വിദ്യാധരസ്ത്രികളുടെ പ്രിയനും ഗന്ധർവപുരത്തിന്റെ അലങ്കാരവുമായിരുന്നു.
സ കല്പാവധിമ് ആസാദ്യ ദ്വാദശാദിത്യധാമനി । ജഗാമ ഭസ്മശേഷത്വം ശലഭഃ പാവകേ യഥാ
അവൻ പന്ത്രണ്ടു സൂര്യന്മാരുടെ ലോകത്തിൽ ഒരു കാലഘട്ടം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ഒരു പുഴുവിനെപ്പോലെ അഗ്നിയിൽ ചിതലാവുന്നതുപോലെ, പൂർണ്ണമായും ചാരമായ് മാറി.
ജഗന്നിര്മാണരഹിതേ സ്ഫാരേ നഭസി സാ തതഃ । വാസനാ തസ്യ ബഭ്രാമ നിര്നീഡാ വിഹഗീ യഥാ
അപ്പോൾ ലോകസൃഷ്ടി ഇല്ലാത്ത വിശാലമായ ആകാശത്ത്, അവന്റെ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം, കൂടില്ലാത്ത പക്ഷിയെപ്പോലെ അലയുകയായിരുന്നു.
അഥ കാലേന സഞ്ജാതേ വിചിത്രാരമ്ഭകാരിണി । സംസാരാഡമ്ബരാരമ്ഭേ ബ്രാഹ്മീ രാത്രിവിപര്യയേ
പിന്നീട്, കാലം പുതിയ അത്ഭുതകരമായ ആരംഭം വരുത്തിയപ്പോൾ, ബ്രഹ്മയുടെ രാത്രിയുടെ മറുവശത്ത്, ലോകജീവിതത്തിന്റെ കലഹം ആരംഭിച്ചു.
സാ മനോവാസനാ തസ്യ വാതവ്യാവലിതാ സതീ । കൃതേ ബ്രാഹ്മണതാമ് ഏത്യ ജാതാദ്യ വസുധാതലേ
അവന്റെ ആ മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം കാറ്റിൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, പുതിയ സൃഷ്ടിയിൽ ഭൂമിയിൽ ഒരു ബ്രാഹ്മണനായി ജനിച്ചു.
വാസുദേവാഭിധാനോ ഽസൌ മുനേ വിപ്രകുമാരകഃ । ജാതോ മതിമതാം മധ്യേ സമധീതാഖിലശ്രുതിഃ
മഹർഷേ, വാസുദേവൻ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ ബാലൻ, ജ്ഞാനികളുടെയും പണ്ഡിതന്മാരുടെയും ഇടയിൽ ജനിച്ചു, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളും ആഴമായി പഠിച്ചു.
കല്പം വിദ്യാധരോ ഭൂത്വാ നദ്യാ അദ്യ മഹാമുനേ । തപശ് ചരതി തേ പുത്രസ് സമങ്ഗായാസ് തടേ സ്ഥിതഃ
ഒരു കാലം വിദ്യാധരനായി ജീവിച്ച ശേഷം, മഹർഷേ, ഇന്നിവളെ, നിന്റെ മകൻ സമംഗാ നദിയുടെ തീരത്ത് തപസ്സിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.
വിവിധവിഷമവാസനാനുവൃത്ത്യാ ഖദിരകരഞ്ജകരാലകോടരാസു । ജഗതി ജരഢയോനിഷു പ്രയാതോ ഗഹനതരാസു ച കാനനസ്ഥലീഷു
വിവിധ ദുഷ്കരമായ വാസനകളുടെ പ്രേരണയാൽ, അവൻ ഖദിരവും കരിഞ്ചയും പോലുള്ള മരങ്ങളുടെ കുഴികളിലും, ലോകത്തിലെ വൃദ്ധന്മാരുടെ ഗർഭങ്ങളിലും, ഏറ്റവും ഗഹനമായ കാടുകളിലും സഞ്ചരിച്ചു.
ജടാവാന് അക്ഷവലയീ ജിതസര്വേന്ദ്രിയഭ്രമഃ । തത്ര വര്ഷശതാന്യ് അഷ്ടൌ സംസ്ഥിതസ് തപസി സ്ഥിരേ
ജടയും അക്ഷമാലയും ധരിച്ച്, എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളുടെ ഭ്രമം ജയിച്ച്, അവൻ അവിടെ എട്ടുനൂറ് വർഷം ഉറച്ച തപസ്സിൽ നിലകൊണ്ടു.
യദീച്ഛസി മുനേ ദ്രഷ്ടും തം സ്വപുത്രമനോഭ്രമമ് । തത് സമുന്മീല്യ വിജ്ഞാനനേത്രമ് ആശു വിലോകയ
മഹർഷേ, നിന്റെ മനസ്സു ചലിക്കുന്ന മകനെ കാണണമെന്ന് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ കണ്ണ് തുറന്ന് ഉടൻ അവനെ കാണുക.
ഇത്യ് ഉക്തേ ജഗദീശേന കാലേന സമദൃഷ്ടിനാ । മുനിസ് സഞ്ചിന്തയാമ് ആസ ജ്ഞാനാക്ഷ്ണാ തനയേഹിതമ്
ലോകത്തിന്റെ അധിപൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മുനി സമമായ ദൃഷ്ടിയോടെ ജ്ഞാനത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ തന്റെ മകന്റെ ക്ഷേമം ആലോചിച്ചു.
ദദര്ശ ച മുഹൂര്തേന പ്രതിഭാസവശാദ് അസൌ । പുത്രോദന്തമ് അശേഷേണ ബുദ്ധിദര്പണബിമ്ബിതമ്
അവൻ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് തന്നെ, ബുദ്ധിയുടെ കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിച്ച തന്റെ മകന്റെ കഥ മുഴുവനും മനസ്സിലാക്കി.
പുനര് മന്ദരസാനുസ്ഥാം കാലേ കാലാഗ്രസംസ്ഥിതാമ് । സമങ്ഗായാസ് തടാദ് ഏത്യ വിവേശ സ്വതനും ഭൃഗുഃ
പിന്നീട്, ഭൃഗു സമംഗായയുടെ കരയിൽ നിന്ന് മന്ദരപർവതത്തിന്റെ ചായത്തിലേക്ക് എത്തി, നിർദ്ദിഷ്ട സമയത്ത് വീണ്ടും തന്റെ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു.
വിസ്മയസ്മേരയാ ദൃഷ്ട്യാ കാലമ് ആലോക്യ കാന്തയാ । വീതരാഗമ് ഉവാചേദം വീതരാഗോ മുനിര് വചഃ
ആശ്ചര്യത്തോടെ പുഞ്ചിരിയോടെ നോക്കി, ആ രാഗരഹിതനായ മഹർഷി, സമയത്തെ അവലോകനം ചെയ്ത്, തനിക്കൊപ്പം രാഗമില്ലാത്ത പ്രിയയോടു这样 പറഞ്ഞു.
ഭഗവന് ഭൂതഭവ്യേശ ബാലാ വയമ് അനാബിലാ । ത്വാദൃശാമ് ഏവ ധീര് ദേവ ത്രികാലാമലദര്ശിനീ
പ്രഭോ, ഭാവി-ഭൂതങ്ങളുടെ അധിപനേ, ഞങ്ങൾ ബാല്യത്തിൽ തന്നെയുള്ളവർ, മായയില്ലാത്തവർ. നിന്റെ പോലുള്ള ജ്ഞാനികൾക്കേ ഭूतഭാവി-ഭാവി എന്ന മൂന്നു കാലങ്ങളെയും കള്ളമില്ലാതെ കാണുന്ന മനസ്സുണ്ടാവൂ.
നാനാകാരം വികാരാഢ്യാ സത്യേവാസത്യരൂപിണീ । വിഭ്രമം ജനയത്യ് ഏഷാ ധീരസ്യാപി ജഗദ്ഗതിഃ
നാനാവിധ രൂപങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, മാറ്റങ്ങളാൽ കവിഞ്ഞതുമായ ഈ ലോകചലനം, സത്യമായതുപോലും അസത്യമായതും ആയി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു; ഇത് ദൃഢമായ മനസ്സുള്ളവരെയും ആശയക്കുഴപ്പത്തിലാക്കുന്നു.
ത്വമ് ഏവ ദേവ ജാനാസി ത്വദഭ്യന്തരവര്തി യത് । രൂപമ് അസ്യാ മനോവൃത്തേര് ഇന്ദ്രജാലവിധായകമ്
ദേവാ, നിന്റെ ഉള്ളിൽ നടക്കുന്നതെന്താണെന്ന് നീയല്ലാതെ ആരും അറിയില്ല; മനസ്സിന്റെ ഈ പ്രവൃത്തി, മായാജാലം പോലെയുള്ള ഭ്രമം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിന്റെ സ്വഭാവം നീ മാത്രമേ അറിയൂ.
മത്പുത്രസ്യാസ്യ ഭഗവന് മൃത്യുഃ കില ന വിദ്യതേ । തേനേമം മൃതമ് ആലോക്യ ജാതസ് സമ്ഭ്രമവാന് അഹമ്
പ്രഭോ, എന്റെ ഈ മകനിന് മരണം ഉണ്ടാകില്ലെന്നു എല്ലാവരും പറയുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഇദ്ദേഹത്തെ മരിച്ച നിലയില് കണ്ടപ്പോള് ഞാന് അതിശയിച്ചുപോയി.
അക്ഷീണജീവിതം പുത്രം കാലോ മേ നീതവാന് ഇതി । നിയതേര് വശതോ ദേവ ത്വച്ഛാപേച്ഛാ മമോദിതാ
ജീവന് തീരാതെ തന്നെ എന്റെ മകനെ കാലം കൊണ്ടുപോയി എന്നു ഞാന് വിചാരിച്ചു. ദൈവമേ, വിധിയുടെ ബലത്തില് നിങ്ങളുടെ ശാപം എന്നില് സംഭവിച്ചു.
ന തു വിജ്ഞാതസംസാരഗതയോ വയമ് ആപദമ് । സമ്പദം വാപി ഗച്ഛാമോ ഹര്ഷാമര്ഷവശം കില
എങ്കിലും, ലോകത്തിന്റെ വഴികള് അറിയുന്നവരായ ഞങ്ങള് ദു:ഖം വന്നാലും സമ്പത്ത് വന്നാലും സന്തോഷത്തിലും കോപത്തിലും അടിമപ്പെടുന്നില്ല.
അയുക്തകാരിണി ക്രോധഃ പ്രസാദോ യുക്തകാരിണി । കര്തവ്യ ഇതി രൂഢേയം സാംസാരീ ഭഗവന് സ്ഥിതിഃ
തെറ്റായ പ്രവൃത്തിയ്ക്ക് കോപം വരികയും ശരിയായ പ്രവൃത്തിയ്ക്ക് അനുകൂലത കാണിക്കുകയും ചെയ്യുന്നത് ഈ ലോകത്തിലെ സ്വാഭാവികമായ നിലയാണു, പ്രഭോ.
ഇദം കാര്യമ് ഇദം നേതി യാവജ്ജീവം ജഗത്ക്രമഃ । യാവദ് അഗ്നിസ് സ്ഥിതാ താവദ് ഔഷ്ണ്യദാഹാദിദൃഷ്ടയഃ
ഇത് ചെയ്യണം, ഇത് ചെയ്യരുത് — ഇങ്ങനെ ജീവിതം മുഴുവൻ ലോകത്തിൽ എല്ലായിടത്തും നടക്കുന്നതാണ്. തീ ഉണ്ടെങ്കിൽ അതിന്റെ ചൂടും കത്തലും അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ, ജീവൻ ഉള്ളിടത്തോളം ഈ ഭാവങ്ങൾ ഉണ്ടാവും.
ഇദം കാര്യമ് ഇദം നേതി ഹേയാ യസ്യ ജഗത്സ്ഥിതിഃ । തസ്യൈതത്സമ്പരിത്യാഗോ ഹേയ ഏവ ജഗദ്ഗുരോ
ഇത് സ്വീകരിക്കണം, ഇത് ഉപേക്ഷിക്കണം എന്ന ചിന്തയിൽ ഏർപ്പെടുന്നവർക്കു ലോകത്തിന്റെ ഈ നില തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടതാണ്, ലോകഗുരുവേ.
കേവലം താനയീം ചിന്താമ് അനാലോക്യ യദാ വയമ് । ഭഗവന് ഭവതേ ക്ഷുബ്ധാ യാതാസ് സ്മസ് തേന വാച്യതാമ്
നമ്മുടെ മകളെ കാണാതെ അവളെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകളിൽ ഞങ്ങൾ ഉല്ലാസപ്പെട്ടപ്പോൾ, ഭഗവനേ, അതുകൊണ്ടാണ് ഞങ്ങൾ താങ്കളോടു വന്നത്. ഇതാണ് പറയേണ്ടത്.
ത്വയേദാനീമ് അഹം ദേവ സ്മാരിതസ് തനയേഹിതമ് । സമങ്ഗായാസ് തടേ തേന ദൃഷ്ടോ ഽയം തനയോ മയാ
ദേവനേ, ഇപ്പോൾ താങ്കളുടെ ഓർമ്മപ്പെടുത്തലാൽ ഞാൻ സമംഗയുടെ തീരത്ത് എന്റെ മകനെ കണ്ടു. അതിനാൽ അവനെ ഞാൻ കണ്ടിരിക്കുന്നു.
മന്യേ ജഗതി ഭൂതാനാം ദ്വേ ശരീരേ ന സര്വഗ । മന ഏവ ശരീരം ഹി യേനേദം ഭാവ്യതേ ജഗത്
എനിക്ക് തോന്നുന്നു, ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവികളിലും രണ്ട് ശരീരങ്ങളില്ല. മനസ്സാണ് ശരീരം, അതിനാലാണ് ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നത്.
സമ്യഗ് ഉക്തം ത്വയാ ബ്രഹ്മഞ് ശരീരം മന ഏവ നഃ । കരോതി ദേഹം സങ്കല്പ്യ കുമ്ഭകാരോ ഘടം യഥാ
നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണ്, ബ്രഹ്മനേ, മനസ്സാണ് നമ്മുടെ ശരീരം. ഒരു കുശവൻ മണ്പാത്രം ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സാണ് ശരീരം ചിന്തിച്ച് രൂപപ്പെടുത്തുന്നത്.
കരോത്യ് അകൃതമ് ആകാരം കൃതം നാശയതി ക്ഷണാത് । സങ്കല്പേന മനോ മോഹാദ് ബാലോ വേതാലകം യഥാ
മനസ്സ് ചിന്തയിലൂടെ ഉണ്ടാക്കാത്തതിനെ സൃഷ്ടിക്കുകയും, ഉണ്ടാക്കിയതിനെ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് നശിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഒരു കുട്ടി മണ്ണ് കൊണ്ട് കളിപ്പാവ ഉണ്ടാക്കുന്നതുപോലെ, മനസ്സ് മായയാൽ അങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു.