ധന്യസ് ത്വദാഗമേനാദ്യ സ്വര്ഗോ ഽയം ശുക്ര ശോഭതേ । ഉഷ്യതാം ചിരമ് ഏവേഹ ശക്ര ഇത്ഥമ് ഉവാച തമ്
ഇന്ദ്രൻ പറഞ്ഞു: 'ശുക്രാ, നിന്റെ വരവുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ സ്വർഗ്ഗം ഭാഗ്യമാനായി ഭംഗിയായി. ദയവായി നീ ഇവിടെ ദീർഘകാലം താമസിക്കണം.'
അഥ തത്രോപവിശ്യാസൌ ഭാര്ഗവശ് ശോഭിതാനനഃ । ശ്രിയം ജഹാര ശശിനസ് സകലസ്യാമലസ്യ ച
അപ്പോൾ ഭാർഗവൻ പ്രകാശമുള്ള മുഖത്തോടെ അവിടെ ഇരുന്നു. അവൻ കറയില്ലാത്ത ചന്ദ്രനും അതിന്റെ മുഴുവൻ ഭാവത്തെയും മറികടക്കുന്ന ഭംഗി പ്രദർശിപ്പിച്ചു.
സകലസുരഗണാഭിവന്ദിതോ ഽസൌ ഭൃഗുതനയശ് ശതമന്യുപാര്ശ്വസംസ്ഥഃ । ചിരതരമ് അതുലാമ് അവാപ തുഷ്ടിം നരമതിമ് ഉജ്ഝിതവാന് അലം ബഭൂവ
എല്ലാ ദേവതകളും ആദരപൂർവ്വം വന്ദിച്ച ഭൃഗുവിന്റെ മകനായ ശുക്രൻ ഇന്ദ്രന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു. ദീർഘകാലം അതുല്യമായ സന്തോഷം അനുഭവിച്ച്, മനുഷ്യചിന്തകൾ എല്ലാം വിട്ട് സമാധാനത്തോടെ ആയിരുന്നു.
മുഹൂര്തമ് അഥ വിശ്രമ്യ തസ്യ പാര്ശ്വേ ശചീപതേഃ । സ്വര്ഗം വിഹര്തുമ് ഉത്തസ്ഥൌ സ്വര്വാസിപരിചോദിതഃ
അപ്പോൾ ശചീദേവിയുടെ ഭർത്താവിന്റെ അരികിൽ കുറെ നേരം വിശ്രമിച്ച ശേഷം, സ്വർഗത്തിലെ വാസികൾ പ്രേരിപ്പിച്ചതിനാൽ, അവൻ സ്വർഗത്തിൽ സഞ്ചരിക്കാൻ എഴുന്നേറ്റു.
സ്വര്ഗശ്രിയം സമാലോക്യ ലോലലോചനലാഞ്ഛിതമ് । സ്ത്രൈണം ദ്രഷ്ടും ജഗാമാസൌ നലിനീമ് ഇവ സാരസഃ
സ്വർഗത്തിന്റെ ഭംഗിയും, കൺകളിൽ ചഞ്ചലതയുള്ള സ്ത്രീകളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതും കണ്ടു, അവൻ ആ സ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടം കാണാൻ, ഒരു ഹംസം താമരക്കുളത്തിൽ പോകുന്നതുപോലെ, മുന്നോട്ട് പോയി.
തത്ര താം മൃഗശാവാക്ഷീം കാന്താമ് അധ്യാഗതാമ് അസൌ । ദദര്ശ വിപിനാന്തസ്സ്ഥാം ഭൃങ്ഗശ് ചൂതലതാമ് ഇവ
അവിടെ, മൃഗശാവം പോലെയുള്ള കണുകളുള്ള പ്രിയതയെ, അവൾ കാടിന്റെ അറ്റത്ത് നിന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന്, ഒരു തേനീച്ച മാവിൻ തളിരിന് സമീപം നിൽക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ കണ്ടു.
താമ് ആലോക്യ ലസല്ലോലവിലാസവലിതാകൃതിമ് । ആസീദ് വിലീയമാനാങ്ഗോ ജ്യോത്സ്നയേന്ദുമണിര് യഥാ
അവളുടെ ചഞ്ചലവും ലാളിത്യമുള്ള ചലനങ്ങൾകൊണ്ടു അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട രൂപം കണ്ടപ്പോൾ, അവന്റെ ശരീരം, ജ്യോത്സ്നയിൽ ചിന്തലാവുന്ന ഇന്ദുമണിപോലെ, ഉരുകിപ്പോയി.
വിലീയമാനസര്വാങ്ഗസ് താമ് അവൈക്ഷത കാമിനീമ് । ചന്ദ്രകാന്ത ഇവ ജ്യോത്സ്നാം ശീതലാം ഖേ വിലാസിനീമ്
അവന്റെ ശരീരമാകെ ഉരുകിക്കൊണ്ടിരിക്കെ, ആ കാമനയുള്ള സ്ത്രീയെ അവൻ നോക്കി. ആകാശത്ത് തണുത്തും കളിയോടെ പകർന്നുവീഴുന്ന ചന്ദ്രപ്രഭയെ നോക്കുന്ന ചന്ദ്രകാന്തക്കല്ലുപോലെയായിരുന്നു അവന്റെ ദൃഷ്ടി.
തേനാവലോകിതാ സാപി തത്പരായണതാം ഗതാ । നിശാന്തേ ചക്രവാകേന കാന്തേവ പരികൂജിതാ
അവന്റെ ഇങ്ങനെ നോക്കിയതോടെ, അവളും മുഴുവൻ മനസ്സോടെ അവനിലേക്കു ആകർഷിതയായി. രാത്രിയുടെ അവസാനം പ്രിയനായി വിളിച്ചുപാടുന്ന ചക്രവാകപ്പെൺപക്ഷിയെപ്പോലെയായിരുന്നു അവളുടെ നില.
രസാദ് വികസതോര് നൂനമ് അന്യോഽന്യമ് അനുരക്തയോഃ । പ്രാതര് അര്കനലിന്യോര് യാ ശോഭാ സൈവ തയോര് അഭൂത്
രസത്തിലും പരസ്പര സ്നേഹത്തിലും ഇരുവരും പുഷ്പിക്കുമ്പോൾ, അവരുടെ മധുരവും ഭാവവും പ്രഭാതസൂര്യനും കുളത്തിലെ താമരയും തമ്മിലുള്ള പ്രകാശംപോലെയായിരുന്നു.
സങ്കല്പിതാര്ഥദായിത്വാദ് ദേശസ്യ മദനേന സാ । സര്വാങ്ഗം വിവശീകൃത്യ ശുക്രായൈവ സമര്പിതാ
ആ സ്ഥലത്ത് കാമം ഉണർത്തിയതുകൊണ്ട്, അവർ ആഗ്രഹിച്ചതു പോലെ എല്ലാം ലഭിച്ചു. അവളെ മുഴുവൻ അവളുടെ ശരീരം തളർന്നുപോയി, പിന്നെ അവൾ മുഴുവൻ ശുക്രനു സമർപ്പിതയായി.
പേതുസ് സ്മരശരാസ് തസ്യാ മൃദുഷ്വ് അങ്ഗേഷു ഭൂരിശഃ । പലാശേഷ്വ് ഇവ പദ്മിന്യാ ധാരാ നവപയോമുചഃ
അനേകം പ്രേമബാണങ്ങൾ അവളുടെ മൃദുലമായ അവയവങ്ങളിൽ നന്നായി വീണുവീണു, അതെങ്ങനെങ്കിൽ ഒരു താമരയിലയിൽ പുതുവെള്ളം ചൊരിയുന്നപോലെ.
സാ ബഭൂവ സ്മരാധൂതാ ലോലാലിവലയാലകാ । മന്ദവാതവിനുന്നായാ മഞ്ജര്യാസ് സഹധര്മിണീ
പ്രേമത്തിൽ ആകുലയായ അവൾക്കു കങ്കണങ്ങളും മുടിയും ഇളകിയതോടെ, മൃദുവായ കാറ്റിൽ ഇളകുന്ന പൂക്കുല പോലെ അവൾ മാറി.
നീലനീരജനേത്രാം താം ഹംസവാരണഗാമിനീമ് । മദനഃ ക്ഷോഭയാമ് ആസ പൂരഃ കമലിനീമ് ഇവ
നീലനിറമുള്ള കണ്ണുകളും ഹംസപോലെയുള്ള നടപ്പും ഉള്ള അവളെ, പ്രേമദേവൻ ഉണർത്തി; അതെങ്ങനെങ്കിൽ ഒരു വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കം താമരക്കുളം ഇളക്കുന്നതുപോലെ.
അഥ താം താദൃശീം ദൃഷ്ട്വാ ശുക്രസ് സങ്കല്പിതാര്ഥഭാക് । തമസ് സങ്കല്പയാമ് ആസ സംഹാരമ് ഇവ ഭൂതകൃത്
അവളെ അങ്ങനെയൊരു നിലയിൽ കണ്ടപ്പോൾ, തനിക്കാവശ്യമായത് ലഭിച്ച ശുക്രൻ, സൃഷ്ടാവൻ സംഹാരത്തെ ചിന്തിക്കുന്നതുപോലെ, ഇരുട്ട് ഉണ്ടാകണമെന്ന് മനസ്സിൽ ആലോചിച്ചു.
ത്രിവിഷ്ടപസ്യ ദേശോ ഽസൌ ബഭൂവ തിമിരാകുലഃ । ഭൂലോകസ്യാന്ധതമസോ ലോകാലോകതടോ യഥാ
അവിടെയുള്ള സ്വർഗ്ഗഭൂമി കനത്ത ഇരുളാൽ നിറഞ്ഞു, ഭൂമിയിലെ ലോകാലോകത്തിന്റെ അതിരിൽ കാണുന്ന ആഴമുള്ള അന്ധകാരത്തെപ്പോലെ.
ലജ്ജാന്ധകാരതീക്ഷ്ണാംശൌ തസ്മിംസ് തിമിരമണ്ഡലേ । പ്രതിഷ്ഠാമ് ആഗതേ തസ്യ മിഥുനസ്യേവ മന്മഥേ
അവിടെ ലജ്ജയും കനത്ത ഇരുളും നിറഞ്ഞ ആ ഇരുണ്ട വലയത്തിൽ, ആ ഇരുവരും മനസ്സിൽ ആകർഷണം നിറഞ്ഞ ഒരു ദമ്പതികളെപ്പോലെ ചേർന്ന് നിന്നു.
തേഷു സര്വേഷു ഭൂതേഷു ഗതേഷ്വ് അഭിമതാം ദിശമ് । തസ്മാത് പ്രദേശാദ് ഭൂലോകം ദിനാന്തേ വിഹഗേഷ്വ് ഇവ
അവിടെയുള്ള എല്ലാ ജീവികളും തങ്ങൾ ഇഷ്ടപ്പെട്ട ദിശകളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ, ആ സ്ഥലത്തു നിന്നു അവർ ഭൂമിയിലേക്ക്, വൈകുന്നേരം പക്ഷികൾ മടങ്ങുന്ന പോലെ, പോയി.
സാ ദീര്ഘധവലാപാങ്ഗാ പ്രവൃദ്ധമദനാ തഥാ । ആജഗാമ ഭൃഗോഃ പുത്രം മയൂരീ വാരിദം യഥാ
ദീർഘവും വെളിച്ചമുള്ളതുമായ കണ്പാതയും വളർന്ന മോഹവും ഉള്ള അവൾ, മയില്പെൺ മേഘത്തെ സമീപിക്കുന്നതുപോലെ ഭൃഗുപുതനെയെത്തി.
ധവലാഗാരമധ്യസ്ഥേ പര്യങ്കേ പരികല്പിതേ । വിവേശ ഭാര്ഗവസ് തത്ര ക്ഷീരോദ ഇവ മാധവഃ
വെളുത്ത മുറിയുടെ നടുവിൽ ഒരുക്കിയിരുന്ന കിടക്കയിൽ ഭൃഗുവംശജൻ കയറി ഇരുന്നു, ക്ഷീരസമുദ്രത്തിൽ മാധവൻ കടന്നതുപോലെ.
സാ പാദാവ് അവലമ്ബ്യാസ്യ വിവശേവ വരാനനാ । രരാജ ച സുരേഭസ്യ പാദലഗ്നേവ പദ്മിനീ
അവൾ മനോഹരമായ മുഖത്തോടെ, അശക്തയായി അവന്റെ കാലിൽ ചേർന്ന് പിടിച്ചു; ദേവേന്ദ്രന്റെ കാലിൽ ചേർന്ന കമലപൂവുപോലെ അവൾ പ്രകാശിച്ചു.
ഉവാച ചേദം ലലിതം ലസത്സ്നേഹോത്കയാ ഗിരാ । വചോ മധുരമ് ആനന്ദി വിലാസവലിതാക്ഷരമ്
പ്രീതിയോടും കളിയോടും കൂടിയ മധുരവും ആനന്ദകരവുമായ വാക്കുകളിൽ അവൾ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
പശ്യാമലേന്ദുവദന മണ്ഡലീകൃതകാര്മുകഃ । അബലാമ് അനുബധ്നാതി മാമ് ഏഷ കിമനങ്ഗകഃ
ചന്ദ്രമുഖിയായവളേ, നോക്കൂ, വില്ല് പിടിച്ച് ഈ മന്മഥൻ എന്നെ, ഒരു അശക്തയായ സ്ത്രീയെ പിന്തുടരുന്നു — ഇതെന്താണ്, അനംഗാ?
പാഹി മാമ് അബലാം നാഥ ദീനാം ത്വച്ഛരണാമ് ഇഹ । കൃപണാശ്വാസനം സാധോ വിദ്ധി സച്ചരിതവ്രതമ്
നാഥാ, ഞാന് ദുർബലയും ദുർഭാഗ്യവതിയും ആണു്. ഇവിടെ ഞാന് നിന്റെ ശരണം പ്രാപിച്ചിരിക്കുന്നു. ദയവായി എന്നെ രക്ഷിക്കണമേ. സദാചാരത്തിലും സത്യവ്രതത്തിലും നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു ദയനീയയായ ആത്മാവിനെ ആശ്വാസം നല്കണമേ.
സ്നേഹദൃഷ്ടിമ് അജാനദ്ഭിര് മൂഢൈര് ഏവ മഹാമതേ । പ്രണയാ അവഗണ്യന്തേ ന രസജ്ഞൈഃ കദാചന
പ്രജ്ഞാനിയായവനേ, സ്നേഹത്തിന്റെ ദൃഷ്ടി മനസ്സിലാക്കാത്ത മണ്ടന്മാരാണ് സ്നേഹബന്ധത്തെ അവഗണിക്കുന്നത്. അതിന്റെ യഥാർത്ഥ രുചി അറിയുന്നവർ ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല.
അശങ്കിതോപസമ്പന്നഃ പ്രണയോ ഽന്യോഽന്യരക്തയോഃ । അധഃകരോതി നിഷ്യന്ദം ചാന്ദ്രമ് ആസ്വാദിതം പ്രിയ
പ്രിയനേ, പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടുപേര്ക്കും സംശയമില്ലാതെ സ്നേഹം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ അതിൽ നിന്ന് ഒരു മധുരം ഒഴുകി വരുന്നു. അത് ചന്ദ്രന്റെ അമൃതം രുചിച്ചതുപോലെയാണ്.
ന തഥാ സുഖയത്യ് ഏഷാ ചേതസ് ത്രിഭുവനേശതാ । യഥാ പരസ്പരാനന്ദീ സ്നേഹഃ പ്രഥമരക്തയോഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെ ആധിപത്യം പോലും മനസ്സിന് ഇത്ര സന്തോഷം നല്കുന്നില്ല. ആദ്യമായി പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നവരുടെ ആനന്ദം അതിനേക്കാളും വലിയതാണ്.
ത്വത്പാദസ്പര്ശനേനേയം സമാശ്വസ്താസ്മി മാനദ । ചന്ദ്രപാദപരാമൃഷ്ടാ യഥാ നിശി കുമുദ്വതീ
നിന്റെ കാൽത്തൊടുവിൽ ഞാൻ ആശ്വാസം കണ്ടെത്തുന്നു, മഹാനേ, രാത്രിയിൽ ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾ തൊട്ടപ്പോൾ കുമുദപ്പൂവ് പുതുമയോടെ ഉണരുന്നതുപോലെ.
സംസ്പര്ശാമൃതപാനേന തവ ജീവാമി സുന്ദര । ചന്ദ്രാംശുരസപാനേന ചകോരീ ചപലാ യഥാ
നിന്റെ സ്പർശത്തിന്റെ അമൃതം ഞാൻ കുടിച്ചുകൊണ്ട് ജീവിക്കുന്നു, സുന്ദരനേ, ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങളുടെ രസം കുടിച്ചുകൊണ്ട് ചകോരപ്പക്ഷി ജീവിക്കുന്നതുപോലെ.
മാമ് ഇമാം ചരണാലീനാം ഭ്രമരീം കരപല്ലവൈഃ । ആലിങ്ഗ്യാമൃതസമ്പൂര്ണേ സത്പദ്മഹൃദയേ കുരു
നിന്റെ കാൽക്കൽ ചേർന്ന് കിടക്കുന്ന ഈ തേനീച്ചയെപ്പോലെയുള്ള എന്നെ, അമൃതം നിറഞ്ഞ സത്യസന്ധമായ ഹൃദയമുള്ള നീ, നിന്റെ താമരപോലെയുള്ള കൈകളാൽ അണയിച്ചുകൊൾക.