ശത്രുത്വം ശങ്കതേ മിത്രേ കലങ്കമലിനം മനഃ । മദാവിഷ്ടമതിര് ജന്തുര് ഭ്രമത് പശ്യതി ഭൂതലമ്
മനസ്സിൽ മലിനതയുള്ളവൻ സുഹൃത്തിൽ പോലും ശത്രുത്വം സംശയിക്കുന്നു. മദത്തിൽ മയങ്ങിയ മനസ്സുള്ള ജീവി ഭൂമിയെ ചുറ്റി തിരിയുന്നതുപോലെ കാണുന്നു.
പര്യാകുലേ ഹി മനസി ശശിനോ ജായതേ ഽശനിഃ । അമൃതം വിഷഭാവേന ഭുക്തം യാതി വിഷക്രിയാമ്
മനസ്സ് വളരെ അശാന്തമായപ്പോൾ, ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് പോലും മിന്നൽ പിറക്കുന്നു. അമൃതം വിഷംപോലെ കഴിച്ചാൽ അതും വിഷംപോലെയാകും.
പുരപത്തനനിര്മാണമ് അസത് സദ് ഇവ പശ്യതി । വാസനാവലിതം ചേതസ് സ്വപ്നവജ് ജാഗ്രദ് ഏവ ഹി
വാസനകളാൽ മൂടിയ മനസ്സ്, അസത്യം സത്യമായിട്ടാണ് നഗരങ്ങൾക്കും പട്ടണങ്ങൾക്കും രൂപം കാണുന്നത്. ജാഗ്രതയിലായിരിക്കുമ്പോഴും സ്വപ്നം കാണുന്നതുപോലെയാണ് മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥ.
മോഹൈകകാരണം ജന്തോര് മനസോ വാസനോല്ബണാ । ഉത്ഖാതവ്യാ പ്രയത്നേന മൂലച്ഛേദേന ചൈവ സാ
മനസ്സിലെ ശക്തമായ വാസനയാണു ജീവിയുടെ മോഹത്തിന് ഏകകാരണം. അതിനെ പരിശ്രമത്തോടെ, അതിന്റെ അടിത്തറയിൽ നിന്നു തന്നെ പൂർണ്ണമായും നീക്കം ചെയ്യണം.
വാസനാവാഗുരാകൃഷ്ടോ മനോഹരിണകോ നൃണാമ് । പരാം വിവശതാമ് ഏതി സംസാരവനഗുല്മകേ
വാസനയുടെ വലയിൽ കുടുങ്ങി, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സ്, മൃഗം പോലെ, ഈ ലോകത്തിന്റെ കാടിൽ അകപ്പെട്ടു, സഹായമില്ലാതെ വീഴുന്നു.
യേനോച്ഛിന്നാ വിചാരേണ ജീവസ്യ ജ്ഞേന വാസനാ । നിരഭ്രസ്യേവ സൂര്യസ്യ തസ്യാലോകോ വിരാജതേ
യുക്തിപൂർവ്വം ജ്ഞാനത്തോടെ ജീവിയുടെ വാസനകൾ നശിക്കുമ്പോൾ, മേഘരഹിതമായ ആകാശത്തിലെ സൂര്യൻപോലെ അവന്റെ പ്രകാശം തെളിയുന്നു.
അതസ് ത്വം മന ഏവേദം നരം വിദ്ധി ന ദേഹകമ് । ജഡോ ദേഹോ മനസ് ത്വ് അത്ര ന ജഡം നാജഡം വിദുഃ
അതിനാൽ, ഈ മനുഷ്യൻ ശരീരം അല്ല, മനസ്സാണ് എന്നു നീ മനസ്സിലാക്കണം. ശരീരം ജഡമാണ്; എന്നാൽ മനസ്സ് ജഡവുമല്ല, അജഡവുമല്ല എന്നു ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.
യത് കൃതം മനസാ രാമ തത് കൃതം വിദ്ധി രാഘവ । യത് ത്യക്തം മനസാ രാമ തത് ത്യക്തം വിദ്ധി രാഘവ
രാമാ, മനസ്സ് ചെയ്തതെല്ലാം ചെയ്തതായാണ് അറിയേണ്ടത്; മനസ്സ് വിട്ടുകളഞ്ഞതെല്ലാം വിട്ടുകളഞ്ഞതായാണ് അറിയേണ്ടത്.
മനോമാത്രം ജഗത് കൃത്സ്നം മനഃ പര്വതമണ്ഡലമ് । മനോ വ്യോമ മനോ ഭൂമിര് മനോ വായുര് മനോ മഹാന്
ഈ ലോകം മുഴുവൻ മനസ്സാണ്; പർവതങ്ങളും ആകാശവും ഭൂമിയും കാറ്റും മഹാബൂതങ്ങളും എല്ലാം മനസ്സാണ്.
മനോ യദി പദാര്ഥം തു തദ്ഭാവേന ന യോജയേത് । തതസ് സൂര്യാദയോ ഽപ്യ് ഏതേ ന പ്രകാശാഃ കദാചന
മനസ്സ് ഒരു വസ്തുവിനെ അതിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ ചേര്ത്തില്ലെങ്കിൽ, സൂര്യനും മറ്റുള്ളവരും ഒരിക്കലും പ്രകാശമുള്ളതായി തോന്നില്ല.
മനോ മോഹമ് ഉപാദത്തേ യസ്യാസൌ മൂഢ ഉച്യതേ । ശരീരേ മോഹമ് ആപന്നേ ന ശവേ മൂഢ ഉച്യതേ
മനസ്സ് മായയെ സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ ആ മനസ്സുള്ളവൻ മൂടനായവനാണ്; ശരീരം മായയിൽ ആകുമ്പോൾ, അതിനെ മൂടനായവൻ എന്നു പറയില്ല—അത് ഒരു ശവം പോലെയാണ്.
മനഃ പശ്യദ് ഭവത്യ് അക്ഷി ശൃണ്വച് ശ്രവണതാം ഗതമ് । ത്വഗ്ഭാവം സ്പര്ശനാദ് ഏതി ഘ്രാണതാമ് ഏതി ശിങ്ഘനാത്
മനസ്സ് കണ്ണിന്റെ സ്വഭാവം ഏറ്റെടുത്താൽ കാണുന്നു, ചെവിയുടെ രൂപം സ്വീകരിച്ചാൽ കേൾക്കുന്നു, സ്പർശം ഉണ്ടാകുമ്പോൾ തൊട്ടറിയുന്നു, മൂക്കിലൂടെ വാസനയറിയുന്നു.
രസനാദ് രസതാമ് ഏതി വിചിത്രാസ്വ് അത്ര വൃത്തിഷു । നാടകേ നടവദ് ദേഹേ മന ഏവാഭിവര്തതേ
രുചി അനുഭവിക്കുമ്പോൾ അതു നാവിന്റെ സ്വഭാവം സ്വീകരിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ വിവിധ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ശരീരത്തിനകത്ത് നടൻ നാടകത്തിൽ അഭിനയിക്കുന്നതുപോലെ മനസ്സ് മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.
ലഘു ദീര്ഘം കരോത്യ് ഏതത് സത്താസത്താം ച ഗച്ഛതി । കടുതാം നയതി സ്വാദു രിപും നയതി മിത്രതാമ്
ഇത് വസ്തുക്കളെ ലഘുവാക്കുകയും നീട്ടുകയും ചെയ്യുന്നു, ഉണ്ട് എന്നതോ ഇല്ല എന്നതോ ആക്കുന്നു, മധുരം കയ്പ്പാക്കുന്നു, ശത്രുവിനെ സ്നേഹിതനാക്കുന്നു.
യ ഏവ പ്രതിഭാസോ ഽസ്യ ചേതസോ വൃത്തിവര്തിനഃ । തത് സദ് ഏവ ഹി പ്രത്യക്ഷം തന്മാത്രാനുഭവാദ് ഇഹ
ഈ മനസ്സിൽ അതിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങളിലൂടെ ഉദിക്കുന്ന പ്രത്യക്ഷം മാത്രമാണ് ഇവിടെ സത്യമായും അനുഭവപ്പെടുന്നത്, അതിന്റെ സൂക്ഷ്മസ്വഭാവം കൊണ്ട്.
പ്രതിഭാസവശാദ് ഏവ സ്വപ്നാര്ഥലിതചേതസഃ । ഹരിശ്ചന്ദ്രസ്യ സമ്പന്നാ രാത്രിര് ദ്വാദശവാര്ഷികീ
പ്രത്യക്ഷങ്ങളുടെ ശക്തിയാൽ, സ്വപ്നത്തിലെ കാര്യങ്ങളിൽ മുഴുകിയ ഹരിശ്ചന്ദ്രന് ഒരു രാത്രി പന്ത്രണ്ടു വർഷം പോലെ നീണ്ടുപോയി.
ചിത്താനുഭാവവശതോ മുഹൂര്തത്വം ഗതം യുഗമ് । ഇന്ദ്രദ്യുമ്നസ്യ വൈരിഞ്ചപുരാഭ്യന്തരവര്തിനഃ
മനസ്സിന്റെ അനുഭവശേഷിയാൽ, ബ്രഹ്മയുടെ നഗരത്തിനുള്ളിൽ പാർത്തിരുന്ന ഇന്ദ്രദ്യുമ്നന് ഒരു യുഗം ഒരു ക്ഷണമായി മാറി.
മനോജ്ഞയാ മനോവൃത്ത്യാ സുഖതാം യാതി രൌരവമ് । പ്രാതഃപ്രാപ്യസ്വരാജ്യസ്യ സുബദ്ധസ്യേവ ബന്ധനമ്
ആനന്ദകരമായ മനോഭാവം ഉണ്ടെങ്കിൽ, രൗരവം എന്ന നരകവും സുഖമായി തോന്നും; രാവിലെ സ്വരാജ്യം ലഭിക്കാനിരിക്കുന്നവന് ബന്ധനവും രാജസിംഹാസനംപോലെയാകും.
ജിതേ മനസി സര്വൈവ വിജിതൈവേന്ദ്രിയാവലീ । ശീര്യതേ ച യഥാ തന്തൌ ദഗ്ധേ സൌക്തികമാലികാ
മനസ്സ് ജയിച്ചാൽ എല്ലാ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും ജയിച്ചതുപോലെയാണ്; തന്തു കത്തിക്കഴിഞ്ഞാൽ മുത്തുമാല ചിതറുന്നതുപോലെ.
സര്വതസ് സ്ഥിതയാ സ്വച്ഛരൂപയാ നിര്വികാരയാ । സമയാ സൂക്ഷ്മയാ നിത്യം ചിച്ഛക്ത്യാ സാക്ഷിഭൂതയാ
എല്ലാ ദിശകളിലും നിലകൊള്ളുന്ന, സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്ന, മാറ്റമില്ലാത്ത, സൂക്ഷ്മമായും ശാശ്വതമായും സാക്ഷ്യമായി നിലനിൽക്കുന്ന അതി സൂക്ഷ്മമായ ചൈതന്യശക്തിയാൽ.
സര്വഭാവാനുഗതയാ ന ചേത്യാര്ഥവിഭിന്നയാ । രാമാത്മസത്തയാമൂകമ് അപി ദേഹസമം ജഡമ്
എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും അനുഗമിക്കുന്നതും, അറിവിന്റെ വിഷയങ്ങൾകൊണ്ട് വിഭജിക്കപ്പെടാത്തതുമായ രാമന്റെ ആത്മസത്തയാൽ, മിണ്ടാനാവാത്ത, ജഡമായ ശരീരവും ചൈതന്യത്തുപോലെയാകും.
മനോ ഽന്തര് വല്ഗതി വ്യസ്തമനനൈഷണമ് ഊര്ജയാ । ബഹിര്ഗിരിസരിദ്വ്യോമസമുദ്രപുരലീലയാ
അകത്തുള്ള മനസ്സ് ചിതറുന്ന ചിന്തകളുടെ ശക്തിയാൽ കുതിക്കുന്നു; പുറത്തു മല, നദി, ആകാശം, സമുദ്രം, നഗരങ്ങൾ എന്നിവിടങ്ങളിൽ കളിക്കുന്നു.
ജാഗ്രച് ചാഭിമതം വസ്തു നയത്യ് അമൃതമൃഷ്ടതാമ് । അനീഹിതം ച വിഷതാം നയത്യ് അമൃതമ് അപ്യ് അലമ്
ജാഗ്രതയിൽ ഇഷ്ടപ്പെട്ട വസ്തുവിന് അമൃതത്തിന്റെ രുചി നൽകുന്നു; ഇഷ്ടമല്ലാത്തത്, അതു സത്യത്തിൽ അമൃതമായാലും, വിഷം പോലെ ആക്കുന്നു.
പ്രസൃജ്യ സര്വഭാവാനാമ് അലമ് ആത്മചമത്കൃതിമ് । മനസ് ത്വ് അഭിമതാകാരം രൂപം സൃജതി വസ്തുഷു
എല്ലാ അവസ്ഥകളുടെയും അത്ഭുതം വിട്ട്, മനസ്സ് ഇഷ്ടമുള്ള രൂപം വസ്തുക്കളിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
സ്പന്ദേഷു വായുതാമ് ഏതി പ്രകാശേഷു പ്രകാശതാമ് । ദ്രവേഷു ദ്രവതാമ് ഏതി ചിച്ഛക്തിച്ഛുരിതം മനഃ
ചലനങ്ങളിൽ അത് വായുവുപോലെയും, പ്രകാശത്തിൽ പ്രകാശംപോലെയും, ദ്രവങ്ങളിൽ ദ്രവത്വംപോലെയും ആകുന്നു — അതായത്, മനസ്സ് ചൈതന്യശക്തിയിൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പൃഥ്വ്യാം കഠിനതാമ് ഏതി ശൂന്യവൃത്തിഷു ശൂന്യതാമ് । സര്വത്രേച്ഛാസ്ഥിതൌ യാതി ചിച്ഛക്തിച്ഛുരിതം മനഃ
ഭൂമിയിൽ അത് കഠിനത്വം ആകുന്നു; ശൂന്യമായ അവസ്ഥകളിൽ ശൂന്യത്വം ആകുന്നു; എല്ലായിടത്തും, മനസ്സിന് ആഗ്രഹമുള്ളതുപോലെ, ചൈതന്യശക്തിയിൽ നിറഞ്ഞ മനസ്സ് രൂപം സ്വീകരിക്കുന്നു.
ശുക്ലം കൃഷ്ണീകരോത്യ് ഏതത് കൃഷ്ണം നയതി ശുക്ലതാമ് । വിനൈവ ദേശകാലാഭ്യാം ശക്തിം പശ്യാസ്യ ചേതസഃ
ഈ മനസ്സ് വെള്ളയെ കറുപ്പാക്കുകയും, കറുപ്പിനെ വെള്ളയാക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ദേശവും കാലവും നോക്കാതെ, അതിന്റെ ശക്തി കാണൂ.
മനസ്യ് അന്യത്ര സംസക്തേ ചര്വിതസ്യാപി ജിഹ്വയാ । ഭോജനസ്യാതിമൃഷ്ടസ്യ ന സ്വാദോ ഹ്യ് അനുഭൂയതേ
മനസ്സ് മറ്റൊരിടത്ത് ലയിച്ചിരിക്കുന്നപ്പോൾ, ഭക്ഷണം നന്നായി ചവച്ചാലും അതിന്റെ രുചി നമുക്ക് അനുഭവപ്പെടില്ല.
യച് ചിത്തദൃഷ്ടം തദ് ദൃഷ്ടം ന ദൃഷ്ടം തദലോകിതമ് । അന്ധകാരേ യഥാ രൂപമ് ഇന്ദ്രിയം നിര്മനസ് തഥാ
മനസ്സ് കാണുന്നതാണ് നാം കാണുന്നത്; മനസ്സ് കാണാത്തത് നാം കാണുന്നില്ല—അന്ധകാരത്തിൽ രൂപം ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു മനസ്സ് ഇല്ലാതെ കാണാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.
ഇന്ദ്രിയേണ വിനോദേതി മനോ നേന്ദ്രിയമ് ഉന്മനഃ । ഇന്ദ്രിയാണി പ്രസൂതാനി മനസോ നേന്ദ്രിയാന് മനഃ
ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ വഴി മനസ്സ് ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്നു; പക്ഷേ, മനസ്സില്ലാതെ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്കു ആനന്ദം ഇല്ല. ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ മനസ്സിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്, മനസ്സ് ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ നിന്നല്ല.