സീത്കാരോച്ഛ്വാസമാത്രേണ ഭുജങ്ഗദലനോത്കയാ । കാന്തയോദ്ധ്രിയതേ ജന്തുഃ കരഭ്യേവോരഗോ ബിലാത്
സ്നേഹത്താൽ ഉണർന്ന കാമനയുടെ ഒരു നെടുവീർപ്പോ ശ്വാസമോ മാത്രം കൊണ്ടു, സ്നേഹിത അവനെ പാമ്പിനെ പോലെ കുഴിയിൽ നിന്ന് എളുപ്പത്തിൽ പുറത്തെടുക്കുന്നു, ആനയുടെ കയ്യാൽ പാമ്പ് പിടിക്കപ്പെടുന്നതുപോലെ.
കാമനാമ്നാ കിരാതേന വിതീര്ണാ മുഗ്ധചേതസാമ് । നാര്യോ നരവിഹങ്ഗാനാമ് അങ്ഗബന്ധനവാഗുരാഃ
കാമം എന്ന വേട്ടക്കാരൻ സാദ്ധാരണമനസ്സുള്ളവർക്കായി വലവീശുന്നു; സ്ത്രീകൾ പുരുഷരൂപിയായ പക്ഷികൾക്കായി അവരെ ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന കയറാണ്.
ലലനാവിപുലാലാനേ മനോമത്തമതങ്ഗജഃ । രതിശൃങ്ഖലയാ ബ്രഹ്മന് ബദ്ധസ് തിഷ്ഠതി മൂകവത്
വിപുലമായ കമരും സ്ത്രീയെ ആഗ്രഹിച്ച് മനസ്സെന്ന കാട്ടാന, ബ്രാഹ്മണാ, രതിയുടെ കെട്ടുകൊണ്ട് മൗനമായ് അകപ്പെട്ട് നിൽക്കുന്നു.
ജന്മപല്വലമത്സ്യാനാം കര്മകോടരചാരിണാമ് । പുംസാം ദുര്വാസനാരജ്ജുര് നാരീ ബഡിശപിണ്ഡികാ
ജന്മം എന്ന കുളത്തിലെ മീനുകൾ പോലെ, കർമ്മങ്ങളുടെ കുഴിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പുരുഷന്മാർക്കു, ദുർവാസനകളാണ് കയറും, സ്ത്രീകൾ എറയും ഉള്ള വലയും.
മന്ദുരേവ തുരങ്ഗാനാമ് ആലാനമ് ഇവ ദന്തിനാമ് । പുംസാമ് അബ്ജമ് ഇവാലീനാം ബന്ധനം വാമലോചനാഃ
കുതിരക്ക് കെട്ടുപോലെയും, ആനക്ക് കെട്ടുപോലെയും, കമലത്തിന് ചെളിപോലെയും, പുരുഷന്മാർക്കു സ്ത്രീകളാണ് ബന്ധനം.
നാനാരസമയീ ചിത്രാ ഭോഗഭൂമിര് ഇയം മുനേ । സ്ത്രിയമ് ആശ്രിത്യ സംയാതാ പരാമ് ഇഹ ഹി സംസ്ഥിതിമ്
മഹർഷേ, ഈ ഭോഗലോകം അനേകം രുചികളാൽ നിറഞ്ഞ മനോഹരമായതാണ്; സ്ത്രീയെ ആശ്രയിച്ചാണ് ഇതിന് ഉന്നതമായ നിലയിലേയ്ക്ക് എത്താൻ കഴിയുന്നത്.
സര്വേഷാം ദോഷരത്നാനാം സുസമുദ്ഗികയാനയാ । ദുഃഖശൃങ്ഖലയാ നിത്യമ് അലമ് അസ്തു മമ സ്ത്രിയാ
എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സ്ത്രീകൾ എന്ന ദുർഗുണങ്ങളുടെ നിധിയും, ദുഃഖത്തിന്റെ ശൃംഖലയും ആയിരിക്കേണ്ടതില്ല.
കിം സ്തനേന കിമ് അക്ഷ്ണാ വാ കിം നിതമ്ബേന കിം ഭ്രുവാ । മാംസമാത്രൈകസാരേണ കരോമ്യ് അഹമ് അവസ്തുനാ
ഒരു മുലകൂടി, കണ്ണോ, കമരോ, കനകകൂട്ടോ എന്തിനാണ്? എല്ലാം മാംസം മാത്രമല്ലേ, യാഥാർത്ഥ്യത്തിൽ ഒന്നുമില്ലാത്തത്.
ഇതോ മാംസമ് ഇതോ രക്തമ് ഇതോ ഽസ്ഥീനി ച വാസരൈഃ । ബ്രഹ്മന് കതിപയൈര് ഏവ യാതി സ്ത്രീ വിശരാരുതാമ്
ഇവിടെ മാംസം, ഇവിടെ രക്തം, ഇവിടെ അസ്ഥികൾ—ബ്രഹ്മനേ, കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കകം സ്ത്രീ ദേഹമൊക്കെയും ചിതറിപ്പോകുന്നു.
യാസ് താ നിഷ്പരുഷൈസ് തൂലൈര് ലാലിതാഃ പതിഭിസ് സ്ത്രിയഃ । താ മുനേ പ്രവിഭക്താങ്ഗ്യസ് സ്വപന്തി പിതൃഭൂമിഷു
ഏറെ സ്നേഹത്തോടെ ഭർത്താക്കന്മാർ തൂവാലപോലും മൃദുവായി സംരക്ഷിച്ച സ്ത്രീകൾ, മഹർഷേ, ഇപ്പോൾ അവരവരുടെ ശരീരം വിഭജിക്കപ്പെട്ട് പിതൃഭൂമിയിൽ വിശ്രമിക്കുന്നു.
യസ്മിന് ഘനനവസ്നേഹം മുഖേ പത്ത്രാങ്കുരശ്രിയഃ । കാന്തേന രചിതാ ബ്രഹ്മഞ് ശീര്യതേ തത് തു ജങ്ഗലേ
കാമുകൻ കട്ടിയുള്ള പുതിയ ലേപവും, തഴുകിയ അധരസൗന്ദര്യവും അണിഞ്ഞ മുഖം, ബ്രഹ്മനേ, കാട്ടിൽ നശിച്ചുപോകുന്നു.
കേശാശ് ശ്മശാനവൃക്ഷേഷു യാന്തി ചാമരലേശതാമ് । അസ്ഥീന്യ് ഉഡുവദ് ആഭാന്തി ദിനൈര് അവനിമണ്ഡലേ
ശ്മശാനത്തിലെ വൃക്ഷങ്ങളിൽ സ്ത്രീയുടെ മുടി ചാമരപോലും, അസ്ഥികൾ നക്ഷത്രങ്ങൾപോലും ഭൂമിയിൽ പടർന്നുകിടക്കുന്നു, കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കകം.
പിബന്തി പാംസവോ രക്തം ക്രവ്യാദാശ് ചാപ്യ് അനേകശഃ । ചര്മാനലശിഖാ ഭുങ്ക്തേ ഖം യാന്തി പ്രാണവായവഃ
മണ്ണ് രക്തം കുടിക്കുന്നു, പലവിധത്തിൽ മാംസം ഭക്ഷകർ അതിനെ തിന്നുന്നു; തീയുടെ ജ്വാല ചർമ്മം ദഹിക്കുന്നു, ജീവൻ വായുവായി ആകാശത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.
ഇത്യ് ഏഷാ ലലനാങ്ഗാനാമ് അചിരേണൈവ ഭാവിനീ । സ്ഥിതിര് മയാ വഃ കഥിതാ കിം ഭ്രാന്തിമ് അനുധാവഥ
ഇങ്ങനെ ശരീരങ്ങളുടെ ഉടൻ സംഭവിക്കാനിരിക്കുന്ന ഗതി ഞാൻ നിങ്ങൾക്കു പറഞ്ഞു. പിന്നെന്തിന് ഭ്രമയെന്ന കള്ളം പിന്തുടരുന്നു?
ഭൂതപഞ്ചകസങ്ഘട്ടസംസ്ഥാനം ലലനാഭിധമ് । രസാദ് അഭിവഹത്വ് ഏതത് കഥം നാമ ധിയാന്വിതഃ
അഞ്ചു ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടായ്മയിൽ നിന്നുണ്ടായ ഈ ശരീരം, രുചി മാത്രം വഹിക്കുന്നതാണല്ലോ; ഇതിൽ ബുദ്ധിയുണ്ടെന്ന് എങ്ങനെ കരുതാം?
ശാഖാവിതാനഗഹനാ കട്വമ്ലഫലശാലിനീ । പ്രതാനോത്താലതാമ് ഏതി ചിന്താ കാന്താനുസാരിണീ
ആഗ്രഹത്തെ പിന്തുടരുന്ന ചിന്ത, ശാഖകളും കനിഞ്ഞും കയറ്റവും ഉള്ള വൃക്ഷം പോലെ വളർന്നു, കയ്പും പുളിപ്പും നിറഞ്ഞ ഫലങ്ങൾ കായ്ക്കുന്നു.
ക്വചിദ് ഭൂതതയാ ചേതോ ധനഗര്ധാന്ധമ് ആകുലമ് । പരം മോഹമ് ഉപാദത്തേ യൂഥഭ്രഷ്ടോ മൃഗോ യഥാ
ഒരിടത്ത്, ധനത്തിൽ ആസക്തിയാൽ മനസ്സ് അകമ്പടിയായി, ലാഭം കൊണ്ടു കാഴ്ചയില്ലാതെ, കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് വേർപെട്ട കുരങ്ങുപോലെ, വലിയ ഭ്രമത്തിൽ വീഴുന്നു.
ശോച്യതാം പരമാമ് ഏതി തരുണസ് തരുണീരതഃ । നിബദ്ധഃ കരിണീലോഭാദ് വിന്ധ്യഖാതേ യഥാ ദ്വിപഃ
യുവാവൻ യുവതിയുമായി രതിയിൽ മുഴുകുമ്പോൾ, അത്യന്തം ദയനീയനാകുന്നു; വിന്ധ്യപർവ്വതത്തിലെ കുഴിയിൽ കുടുങ്ങിയ ആനപോലെ, ആനയുടെ മോഹത്തിൽ പെട്ടുപോകുന്നു.
യസ്യ സ്ത്രീ തസ്യ ഭോഗേച്ഛാ നിസ്സ്ത്രീകസ്യ ന ഭോഗഭൂഃ । സ്ത്രിയം ത്യക്ത്വാ ജഗത് ത്യക്തം ജഗത് ത്യക്ത്വാ സുഖീ ഭവേത്
സ്ത്രീയുള്ളവന് ആസ്വാദനത്തിനുള്ള ആഗ്രഹം ഉണ്ടാകും; സ്ത്രീയില്ലാത്തവന് ആസ്വാദനത്തിന് അവസരം തന്നെ ഇല്ല. സ്ത്രീയെ വിട്ടുവിട്ടാൽ ലോകം തന്നെ വിട്ടുപോകുന്നു; ലോകം വിട്ടാൽ മനുഷ്യന് സന്തോഷം ലഭിക്കും.
ആപാതമാത്രരമണേഷു ദുരന്തരേഷു ഭോഗേഷു നാഹമ് അലിപക്ഷതിപേലവേഷു । ബ്രഹ്മന് രമേ മരണരോഗജരാദിഭീത്യാ ശാമ്യാമ്യ് അഹം പരമ് ഉപൈമി വനം പ്രയത്നാത്
ക്ഷണികമായ ആസ്വാദനങ്ങളിലും പ്രയാസമുള്ള ഭോഗങ്ങളിലും താൽപര്യം ഇല്ല, തേനീച്ചയുടെ നയമായ ചിറകുകളിലും ആകർഷണം ഇല്ല. ബ്രാഹ്മണനേ, മരണം, രോഗം, വയസ്സു എന്നിവയുടെ ഭയത്താൽ ഞാൻ സന്തോഷിക്കുന്നു; പരിശ്രമത്തോടെ ഞാൻ കാട്ടിൽ പരമശാന്തി നേടുന്നു.
അപര്യാപ്തം ഹി ബാലത്വം ബാല്യം പിബതി യൌവനമ് । യൌവനം ച ജരാ പശ്ചാത് പശ്യ കര്കശതാം മിഥഃ
ശിശുകാലം മതിയായതല്ല; യൗവനം ശിശുത്വത്തെ കുടിച്ചുതീർക്കുന്നു. പിന്നെ യൗവനത്തിന് ശേഷം വൃദ്ധാവസ്ഥ വരുന്നു. ഇതെല്ലാം എത്ര കടുപ്പത്തോടെ ഒന്നിന് ശേഷം ഒന്നായി വരികയാണെന്ന് നോക്കൂ.
ഹിമാശനിര് ഇവാമ്ഭോജം വാത്യേവ ശരദമ്ബുദമ് । ദേഹം ജരാ ജരയതി സരിത് തീരതരും യഥാ
തണലുപോലെയും കാറ്റുപൊയ്കയിലെയും പൂവിനെ പോലെ, ജലധാരയുടെ തീരത്തുള്ള മരത്തെ പോലെ, വൃദ്ധാവസ്ഥ ശരീരം ക്ഷയിപ്പിക്കുന്നു.
ശിഥിലാദീര്ഘസര്വാങ്ഗം ജരാജീര്ണകലേവരമ് । സമം പശ്യന്തി കാമിന്യഃ പുരുഷം കരഭം തഥാ
വൃദ്ധാവസ്ഥയാൽ ദുർബലവും നീണ്ടതുമായ ശരീരമുള്ള പുരുഷനെ സ്ത്രീകൾ ഒരു ആനയെ കാണുന്ന പോലെ കാണുന്നു.
ശ്വാസായാസകദര്ഥിന്യാ ഗൃഹീതേ ജരസാ ജനേ । പലായ്യ ഗച്ഛതി പ്രജ്ഞാ സപത്ന്യേവ ഹതാങ്ഗനാ
ശ്വാസം മുട്ടലും ക്ഷീണവും കൊണ്ടു വൃദ്ധാവസ്ഥയാൽ പിടിക്കപ്പെട്ടാൽ, ബുദ്ധി പരാജിതയായ സഹധർമ്മിണിയെ പോലെ ഓടി പോകുന്നു.
ദാസാഃ പുത്രാസ് സ്ത്രിയശ് ചൈവ ബാന്ധവാസ് സുഹൃദസ് തഥാ । ഹസന്ത്യ് ഉന്മത്തകമ് ഇവ നരം വാര്ദ്ധകകമ്പിതമ്
ദാസന്മാരും മക്കളും ഭാര്യമാരും ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എല്ലാം വൃദ്ധപ്രായത്തിൽ കുലുങ്ങുന്ന മനുഷ്യനെ ഒരു ഭ്രാന്തനെ പോലെ ചിരിക്കുന്നു.
ദുഷ്പ്രജ്ഞം ജരഢം ദീനം ഹീനം ഗുണപരാക്രമൈഃ । ഗൃധ്രോ വൃക്ഷമ് ഇവാദീര്ഘം ഗര്ധോ ഹ്യ് അഭ്യേതി വൃദ്ധതാമ്
ബുദ്ധിയില്ലാതെയും വൃദ്ധനും ദു:ഖിതനും ഗുണശൂന്യനും ശക്തിയില്ലാതെയും ആയവനെ, ഒരു പഴയ വൃക്ഷത്തിനെ പോലെ, വൃദ്ധപ്രായം കഴുകൻ സമീപിക്കുന്നതുപോലെ സമീപിക്കുന്നു.
ദൈന്യദോഷമയീ ദീര്ഘാ ഹൃദി ദാഹപ്രദായിനീ । സര്വാപദാമ് ഏകസഖീ വര്ധതേ വാര്ദ്ധകേ സ്പൃഹാ
ദു:ഖവും ദോഷവും നിറഞ്ഞതും ഹൃദയത്തിൽ കത്തുന്നതുമായ, എല്ലാ ദുരന്തങ്ങൾക്കും ഒരേയൊരു കൂട്ടുകാരിയായ ആഗ്രഹം വൃദ്ധപ്രായത്തിൽ വളരുന്നു.
കര്തവ്യം കിം മയാ കഷ്ടം പരത്രേത്യ് അതിദാരുണമ് । അപ്രതീകാരയോഗ്യം ഹി വര്ധതേ വാര്ദ്ധകേ ഭയമ്
അടുത്ത ലോകത്തിൽ ഞാൻ എന്ത് കഷ്ടകരമായ കർമ്മം ചെയ്യണം എന്ന ഭയം, അത്യന്തം ഭയങ്കരവും തടയാൻ കഴിയാത്തതുമായ ഭയം, വൃദ്ധപ്രായത്തിൽ വളരുന്നു.
കോ ഽഹം വരാകഃ കിമ് ഇവ കരോമി കഥമ് ഏവ വാ । തിഷ്ഠാമി മൌനമ് ഏവേതി ദീനതോദേതി വാര്ദ്ധകേ
ഞാൻ ആരാണ്, എത്ര ദയനീയൻ! ഞാൻ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്, എങ്ങനെ ഞാൻ ജീവിക്കുന്നു? ഞാൻ മൗനത്തിൽ മാത്രം കഴിയുന്നു—ഇങ്ങനെയുള്ള ദു:ഖം വൃദ്ധപ്രായത്തിൽ ഉയരുന്നു.
ഗര്ധോ ഽഭ്യുദേതി സോല്ലാസമ് ഉപഭോക്തും ന ശക്യതേ । ഹൃദയം ദഹ്യതേ നൂനം ശക്തിദൌസ്സ്ഥ്യേന വാര്ദ്ധകേ
വിഷപ്പു ഉല്ലാസത്തോടെ ഉയരുന്നു, പക്ഷേ അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല; വൃദ്ധപ്രായത്തിൽ ശക്തിയില്ലായ്മ കാരണം ഹൃദയം തീപിടിക്കുന്നു.