ലിപികര്മകൃതാകാരാ ധ്യാനാസക്താ ദശൈവ തേ । അന്തസ്സ്ഥേനൈവ മനസാ ചിന്തയാമ് ആസുര് ആദൃതാഃ
അവിടെ പത്ത് പേരും എഴുത്തുകാരുടെ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടയില് തന്നെ ധ്യാനത്തില് മുഴുകി, ഉള്ളിലുള്ള മനസ്സോടെ, ആദരവോടെ ആലോചിച്ചു.
അയമ് ഉത്ഫുല്ലകമലകോശചക്രോന്നതാസനഃ । ബ്രഹ്മാഹം ജഗതസ് സ്രഷ്ടാ കര്താ ഭോക്താ മഹേശ്വരഃ
ഈ പുഷ്പിച്ച താമരയുടെ മുട്ടയുടെ മുകളിലിരിക്കുന്ന സിംഹാസനത്തില് ഇരുന്ന്, ഞാന് ബ്രഹ്മാവാണ്, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും കര്ത്താവും അനുഭവിക്കുന്നവനും മഹേശ്വരനുമാണ്.
യജ്ഞക്രിയാക്രമയുതാസ് സാങ്ഗോപാങ്ഗമഹര്ദ്ധയഃ । സരസ്വത്യാ സഗായത്ര്യാ യുക്താ വേദവരാ ഇമേ
യജ്ഞകര്മ്മങ്ങളുടെ ക്രമവും എല്ലാ അവയവങ്ങളുമുള്ള ഉപകര്മ്മങ്ങളും സഹിതം, സരസ്വതിയും ഗായത്രീയും കൂടെ ചേര്ന്ന ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ വേദങ്ങള്ക്ക് മഹത്തായ ശക്തിയുണ്ട്.
ലോകപാലപുരാക്രാന്തസഞ്ചരത്സിദ്ധമണ്ഡലഃ । അയമ് ഉദ്ദാമസൌഭാഗ്യസ് സ്വര്ഗസ് സുരവിഭൂഷിതഃ
ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകരും സിദ്ധന്മാരും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ മണ്ഡലം അത്യന്തം ഭാഗ്യവാനായും സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവന്മാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായിരിക്കുന്നു.
പര്വതദ്വീപജലധികാനനൈസ് സമലങ്കൃതമ് । ഇദം ഭൂമണ്ഡലം നീലം ത്രിലോകീകര്ണകുണ്ഡലമ്
പർവതങ്ങളും ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും കൊണ്ട് മനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഈ നീലഭൂമണ്ഡലം മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും കാതിലിടുന്ന കുണ്ദലപോലെയാണ്.
ഏതത് പാതാലകുഹരം ദൈത്യദാനവഭോഗിനാമ് । അമൃതസ്ത്രീഗണാകീര്ണം ഗൃഹം ഗഹനകോടരമ്
ഈ പാതാളത്തിലെ ഗുഹകൾ ദാനവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും വാസസ്ഥലമാണ്; അമൃതം കുടിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, ഗഹനവും മറഞ്ഞുമുള്ള ഒരു ഭവനമാണ് ഇത്.
അയമ് ഇന്ദ്രോ മഹാബാഹുര് വജ്രാലങ്കൃതദോര്ദ്രുമഃ । ത്രൈലോക്യനഗരീമ് ഏകഃ പാതി പാവനയജ്ഞഭുക്
വജ്രം ധരിച്ച ശക്തമായ ഭുജങ്ങളുള്ള ഈ ഇന്ദ്രൻ, പവിത്രമായ യജ്ഞങ്ങളുടെ ഹവികൾ അനുഭവിച്ച്, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നഗരത്തെ ഒരുവൻ തന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ദീപ്തിജാലവരത്രാഭിര് അവഷ്ടഭ്യേവ ദിഗ്ഗണമ് । ക്രമേണ പ്രതപന്ത്യ് ഏതേ ഭാനവോ ഭൂരിഭാനവഃ
ഈ പ്രകാശമുള്ള സൂര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ജ്വലിച്ച കിരണങ്ങളാൽ ദിക്കുകൾ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഒരൊന്നായി അവർ തിളങ്ങുന്നു, വളരെ പ്രകാശത്തോടെ.
ലോകപാലാ ഇമേ ലോകം രക്ഷന്ത്യ് അക്ഷുബ്ധവൃത്തയഃ । മര്യാദാഭിര് അതുച്ഛാഭിര് ഗോപാലാ ഗോഗണം യഥാ
ലോകങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ ദിക്കുപാലകർ അചഞ്ചലമായ പെരുമാറ്റത്തോടെയും, അല്പമല്ലാത്ത അതിരുകളോടെയും, പശുക്കളെ കാവൽ നോക്കുന്ന കാവൽക്കാരെപ്പോലെ ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ഉന്മജ്ജന്തി നിമജ്ജന്തി പ്രസ്ഫുരന്തി പതന്തി ച । തരങ്ഗാ ഇവ തോയാനാമ് ഇമാഃ പ്രതിദിശം പ്രജാഃ
ജലത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ ഈ സകല ജീവികളും ഓരോ ദിക്കിലും ഉയർന്ന് വരികയും താഴെക്കൊള്ളുകയും തിളങ്ങുകയും വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു.
സൃജാമീമമ് അഹം സര്ഗം സംഹരാമി തഥാദൃതഃ । അയമ് ആത്മനി തിഷ്ഠാമി ശാമ്യാമി ഭുവനേശ്വരഃ
ഞാൻ ഈ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിക്കുന്നു, അതിനെ യുക്തിയായി ലയിപ്പിക്കുന്നു; ഞാൻ സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നു, ഭൂമിയുടെ ഇശ്വരനായി ശാന്തനാകുന്നു.
അയം സംവത്സരോ യാത ഇദം പരിണതം യുഗമ് । സൃഷ്ടിര് ഇയമ് അസൌ കാലസ് ത്വ് അയം സംഹരണസ്യ ച
ഈ വർഷം കഴിഞ്ഞു, ഈ യുഗം പൂര്ത്തിയായി; ഈ സൃഷ്ടിയും, ഈ കാലവും, ഇപ്പോൾ ലയത്തിന്റെ സമയവും ഇതാണ്.
അയമ് അദ്യ ഗതഃ കല്പോ ബ്രാഹ്മീ രാത്രിര് ഇയം തതഃ । അയമ് ആത്മനി തിഷ്ഠാമി പൂര്ണാത്മാ പരമേശ്വരഃ
ഇന്ന് ഈ കല്പം അവസാനിച്ചു, ഇതാണ് ബ്രഹ്മയുടെ രാത്രി; ഞാൻ ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, പൂർണ്ണമായ ആത്മാവായ പരമേശ്വരൻ.
ഇതി ഭാവിതയാ ബുദ്ധ്യാ തേ ദ്വിജാ ഐന്ദവാ ദശ । അബഹിര്വൃത്തയസ് തസ്ഥുസ് സമുത്കീര്ണാ ഇവോപലാത്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച മനസ്സോടെ, ആ പത്ത് ഇന്ദു പുത്രന്മാർ പുറത്തുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്ന്, കല്ലിൽ നിന്ന് കൊത്തിയവരെപ്പോലെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു.
അധിഗതകമലാസനക്രമാസ് തേ പരിഗലിതേതരതുച്ഛവൃത്തിജാലാഃ । സതതഗജവജര്ജരാസനസ്ഥാശ് ചിരമ് ഇതി പദ്മജകല്പനേ വിരേജുഃ
കമലാസനക്രമം നേടിയ അവർ, മറ്റു നിസ്സാര പ്രവർത്തനങ്ങൾ എല്ലാം വിട്ടുകളഞ്ഞു; എല്ലായ്പ്പോഴും ആ ആസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ആനയുടെ അങ്കുഷം പോലെ ശരീരം ക്ഷയിച്ചവരായി, കമലത്തിന്റെ ഭാവനയിൽ ദീർഘകാലം പ്രകാശിച്ചു.
പിതാമഹക്രമേ തസ്മിംസ് തതസ് തേ ബദ്ധഭാവനാഃ । കര്മഭിസ് തൈസ് സമാക്രാന്തമനസ്കാസ് തസ്ഥുര് ആദൃതാഃ
ആ പിതാമഹരുടെ വംശത്തിൽ, അവർ മനസ്സ് അകറ്റാതെ, ആ പ്രവർത്തികളിൽ മുഴുകി, ഭക്തിയോടെ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
യാവത് തേ ദേഹകാസ് തേഷാം താപേന പവനൈസ് തഥാ । യയുശ് ശോഷം യഥാ ഗ്രീഷ്മേ ഛിന്നാഃ കമലപല്ലവാഃ
അവരുടെ ശരീരം നിലനിന്നിരിക്കുമ്പോൾ, ചൂടും കാറ്റും കൊണ്ടു, വേനലിൽ മുറിച്ച കമലദളങ്ങൾ പോലെ അവർ ഉണങ്ങി പോയി.
ജക്ഷുസ് താന് ദേഹകാംസ് തത്ര ക്രവ്യാദാ വനവാസിനഃ । ഇതശ് ചേതശ് ച ലുഠിതാസ് സത്ഫലാനീവ മര്കടാഃ
അവിടെ, കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന മൃഗങ്ങൾ ആ ശരീരങ്ങൾ തിന്നു, പാകമായ പഴങ്ങൾ കുരങ്ങുകൾ ഇവിടെ അവിടെ ചിതറുന്നതുപോലെ അവയെ ചിതറിച്ചു.
അഥ തേ ശാന്തബാഹ്യാര്ഥാ ബ്രഹ്മത്വേ കൃതഭാവനാഃ । തസ്ഥുശ് ചതുര്യുഗസ്യാന്തേ യാവത് കല്പഃ ക്ഷയം ഗതഃ
പിന്നീട്, പുറംലോകത്തെ കാര്യങ്ങൾ ശമിച്ചും, മനസ്സു ബ്രഹ്മത്തിൽ ഏകാഗ്രമാക്കിയവരും, നാലു യുഗങ്ങൾ കഴിയുന്നതുവരെ, ഒരു കല്പം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു.
ക്ഷീയമാണേ തതഃ കല്പേ തപത്യ് ആദിത്യസഞ്ചയേ । പുഷ്കരാവര്തകേഷൂച്ചൈര് വര്ഷത്സു കഠിനാരവമ്
അപ്പോൾ, കാലചക്രം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ, സൂര്യൻ കനത്ത ചൂടോടെ ദഹിപ്പിക്കുകയും, കാറ്റടിച്ച മേഘങ്ങൾ കഠിനമായ ശബ്ദത്തോടെ ശക്തമായ മഴ പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
വഹത്സു കല്പവാതേഷു സ്ഥിത ഏവ മഹാര്ണവേ । ക്ഷീണേഷു ഭൂതവൃന്ദേഷു തേ തഥൈവ വ്യവസ്ഥിതാഃ
ആ കാലത്ത്, മഹാസമുദ്രം നിലനിൽക്കുമ്പോഴും, ഭൂതങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങൾ കുറയുമ്പോഴും, ആ ശക്തികൾ അതുപോലെ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.
അദ്യ പ്രബുദ്ധേ ഭവതി ദ്രഷ്ടുമ് ഇച്ഛതി സംസൃതിമ് । സ്വകേനൈവ ക്രമേണോച്ചൈസ് തേ തഥൈവ വ്യവസ്ഥിതാഃ
ഇന്ന് ആരെങ്കിലും ഉണർന്നു, ഈ ജനനമരണചക്രം കാണാൻ ആഗ്രഹിക്കുമ്പോൾ, അവൻ്റെ സ്വന്തം വഴിയിൽ, അവയെല്ലാം അതുപോലെ തന്നെ നിലനിൽക്കുന്നു.
ത ഏതേ ഭഗവന് ബ്രഹ്മന് ബ്രഹ്മണോ ബ്രാഹ്മണാ ദശ । ത ഏതേ ദശ സംസാരാ മനോവ്യോമനി സംസ്ഥിതാഃ
ഭഗവൻ ബ്രഹ്മൻ, ഇവയാണ് ബ്രഹ്മാവിൻ്റെ പത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർ; ഈ പത്ത് സംസാരലോകങ്ങൾ മനസ്സിൻ്റെ ആകാശത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.
തേഷാമ് ഏകതമസ്യായമ് അഹമ് ആകാശമന്ദിരഃ । ഭാനുര് ഭുവി വിഭോ കാലകലാകര്മണി യോജിതഃ
അവരിൽ ഒരുവൻ ഞാൻ ആകാശമന്ദിരം തന്നെയാണ്; ഭൂമിയിൽ കാലത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന സൂര്യൻ ഞാൻ തന്നെയാണ്, പ്രഭുവേ.
ഏഷ തേ കഥിതസ് സര്ഗോ ദശാനാമ് അബ്ജസമ്ഭവ । ബ്രഹ്മണാം സമ്ഭവോ വ്യോമ്നി യഥേച്ഛസി തഥാ കുരു
കമലത്തിൽ ജനിച്ചവനേ, ഈ പത്ത് ബ്രാഹ്മണരുടെ സൃഷ്ടിയെ ഞാൻ നിന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞു. അവരൊക്കെയും ആകാശത്തിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവിച്ചത്. നീ ഇനിയും ഇഷ്ടമുള്ളതുപോലെ ചെയ്യൂ.
വിവിധകല്പനമ് ആവലിതാമ്ബരം യദ് ഇദമ് ഉത്തമജാഗതമ് ഉത്ഥിതമ് । കിരണജാലകമോഹിതമോഹനം തദ് അഖിലം നിജചേതസി വിഭ്രമഃ
നാനാതരം ഭാവനകളും ആകാശം മറച്ചിരിക്കുന്നതും, രശ്മികളുടെ വലയത്തിൽ ആകർഷിതമായും ഉയർന്നിരിക്കുന്ന ഈ ഉന്നത ലോകം മുഴുവൻ നിന്റെ മനസ്സിന്റെ കളിയാണു്.
ബ്രാഹ്മണ ബ്രഹ്മണോ ഭാനുര് ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ബ്രഹ്മണോ മമ । ബ്രഹ്മന് ബ്രഹ്മവിദാം ശ്രേഷ്ഠ തൂഷ്ണീമ് ഏവ ബഭൂവ സഃ
ബ്രാഹ്മണനേ, സൂര്യൻ ബ്രഹ്മാവിന്റെതാണെന്നും, ബ്രഹ്മാവേ, അവൻ എന്റെതാണെന്നും പറഞ്ഞ്, ബ്രഹ്മവിദ്യയിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായ ആൾ പിന്നെ മൗനമായി നിന്നു.
തത ഉക്തം മയാ തസ്യ ചിരമ് സഞ്ചിന്ത്യ ചേതസാ । ഭാനോര് ഭാനോ വദാശു ത്വം കിമ് അന്യത് സംസൃജാമ്യ് അഹമ്
അതിനുശേഷം ദീർഘകാലം മനസ്സിൽ ആലോചിച്ച ശേഷം ഞാൻ അവനോടു പറഞ്ഞു: 'സൂര്യനേ, പ്രകാശമേ, വേഗത്തിൽ പറയൂ — ഞാൻ മറ്റെന്താണ് സൃഷ്ടിക്കേണ്ടത്?'
ഏതാനി ദശ വിദ്യന്തേ കില യത്ര ജഗന്തി ഹി । തത്രാന്യോ മമ സര്ഗേണ കോ ഽര്ഥഃ കഥയ ഭാസ്കര
പതിവായി പത്ത് ലോകങ്ങൾ ഉണ്ടെന്ന് പറയുന്നു. അപ്പോൾ, എന്റെ സൃഷ്ടിയിൽ ഇനി എന്ത് ആവശ്യമാണ്? സൂര്യനേ, നീ പറയൂ.
നിരീഹസ്യ നിരിച്ഛസ്യ കോ ഽര്ഥസ് സര്ഗേണ തേ പ്രഭോ । വിനോദമാത്രമ് ഏവേയം സൃഷ്ടിസ് തവ ജഗത്പതേ
ആശയോ ഇച്ഛയോ ഇല്ലാത്ത ഭഗവാനേ, സൃഷ്ടിയിൽ നിന്നു നിനക്കെന്ത് പ്രയോജനം? ഈ സൃഷ്ടി നിനക്ക് വെറും വിനോദം മാത്രമാണ്, ലോകങ്ങളുടെ അധിപനേ.