കിയദ് ഏതദ് അനൈശ്വര്യം സാമന്താ ഹി ചിരേശ്വരാഃ । സാമന്തസമ്പത് കിം നാമ രാജാനോ ഹി മഹേശ്വരാഃ
ഈ ഐശ്വര്യരഹിതത്വം എത്ര ചെറുതാണ്! കാരണം, സാമന്തന്മാർ ദീർഘകാലം ഭരിക്കുന്നു. സാമന്തരുടെ സമ്പത്ത് എന്നത് എന്താണ്? രാജാക്കന്മാരാണ് വലിയ ഐശ്വര്യമുള്ളവർ.
കിം നാമ സമ്പദ് ഭൂപാനാം സമ്രാഡ് ഇഹ മഹേശ്വരഃ । കിം നാമ സമ്പത് സാമ്രാജ്യമ് ഇന്ദ്രോ ഹീഹ മഹേശ്വരഃ
രാജാക്കന്മാരുടെ ആസ്തി എന്താണ്? ഇവിടെയെല്ലാം മഹേശ്വരനാണ് സാമ്രാട്ട്. സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ആസ്തി എന്താണ്? മഹേശ്വരനാണ് ഇവിടെയും ഇന്ദ്രനും.
കിം നാമ വസ്ത്വ് അഥേന്ദ്രത്വം യന് മുഹൂര്തം പ്രജാപതേഃ । വിനശ്യതി ന യത് കല്പേ കിം സ്യാത് തദ് ഇഹ ശോഭനമ്
ഇന്ദ്രന്റെ സ്ഥാനം എന്താണ്, ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസത്തോളം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നതല്ലേ അതു? ഒരു കാലഘട്ടം മുഴുവൻ നശിക്കാത്തതെന്താണോ, അതാണ് ഇവിടെ യഥാർത്ഥമായ നല്ലത്.
വദമാനേഷ്വ് അഥൈതേഷു ജ്യേഷ്ഠോ ഭ്രാതാ മഹാമതിഃ । ഗമ്ഭീരവാഗ് ഉവാചേദം മൃഗയൂഥാന് മൃഗോ യഥാ
അവരിങ്ങനെയൊക്കെ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, മൂത്ത സഹോദരൻ, വലിയ വിവേകവും ആഴമുള്ള വാക്കുകളും ഉള്ളവൻ, മൃഗങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ഒരു കുരങ്ങൻ സംസാരിക്കുന്നതുപോലെ, ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഐശ്വര്യാണാം ഹി സര്വേഷാമ് അകല്പാന്തവിനാശി യത് । രോചതേ ഭ്രാതരസ് തന് മേ ബ്രഹ്മത്വമ് ഇഹ നേതരത്
സഹോദരങ്ങളേ, എല്ലാത്തരം ഐശ്വര്യങ്ങളും കാലാവസാനത്തിൽ നശിക്കുന്നതാണല്ലോ. അതിനാൽ, ഇവിടെ എനിക്ക് ഇഷ്ടം ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥാനം മാത്രമാണ്, മറ്റൊന്നുമല്ല.
ഏതത് തദുക്തമ് അഖിലാ ദ്വിജപുത്രാസ് തദോത്തമാഃ । വചോഭിര് ഐന്ദവാസ് തത്ര സാധു സാധ്വ് ഇത്യ് അപൂജയന്
ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞതോടെ, എല്ലാ ദ്വിജപുത്രന്മാരും, അവരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠന്മാരായവർ, അവിടെയുള്ള ചന്ദ്രവംശീയ സന്യാസിമാരെ പ്രശംസിച്ചു: 'ശബാശ്, ശബാശ്' എന്നു പറഞ്ഞു.
ഊചുശ് ചേദം കഥം താത സര്വദുഃഖാപമര്ജനമ് । പദ്മാസനം ജഗത്പൂജ്യം വിരിഞ്ചത്വമ് അവാപ്നുമഃ
അവർ ചോദിച്ചു: 'തന്തേ, ലോകം ആദരിക്കുന്ന ഈ പദ്മാസനം എങ്ങനെയാണ് എല്ലാ ദു:ഖങ്ങളും നീക്കി, ബ്രഹ്മാവിന്റെ സ്ഥിതിയിൽ എത്താൻ സഹായിക്കുന്നത്?'
ഭ്രാത്രാ തേന പുനഃ പ്രോക്താ ഭ്രാതരോ ഭൂരിതേജസഃ । മദുക്തം സര്വ ഏവൈതേ ഭവന്തഃ പാലയന്ത്വ് അലമ്
അവരുടെ സഹോദരൻ, വലിയ തേജസ്സുള്ളവൻ, വീണ്ടും പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ പറഞ്ഞതെല്ലാം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും വിശ്വസത്തോടെ പാലിക്കണം.'
പദ്മാസനഗതോ ഭാസ്വാന് ബ്രഹ്മാഹമ് ഇതി ചേതസാ । സൃജാമി സംഹരാമീതി ധ്യാനമ് അസ്തു ചിരായ വഃ
പദ്മാസനത്തിൽ ഇരുന്ന്, 'ഞാൻ പ്രകാശമുള്ള ബ്രഹ്മാവാണ്' എന്ന ഭാവത്തോടെ, 'ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കുന്നു, ഞാൻ ലയിപ്പിക്കുന്നു' എന്ന ധ്യാനം നിങ്ങൾ ദീർഘകാലം തുടരട്ടെ.
അഗ്രജേനേതി കഥിതേ ബാഢം കൃത്വാ ത ഉത്തമാഃ । ധ്യാനാധീനധിയസ് തസ്ഥുസ് സഹൈവ ജ്യായസാ രസാത്
മുതിര്ന്നവന് ഇങ്ങനെ പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോള്, ആ ശ്രേഷ്ഠന്മാര് അതു ഉറപ്പോടെ അംഗീകരിച്ചു; അവരുടെ മനസ്സ് ധ്യാനത്തില് ലയിച്ചവണ്ണം, മൂത്ത സഹോദരനോടൊപ്പം അവര് അവിടെ തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്തു.
ലിപികര്മകൃതാകാരാ ധ്യാനാസക്താ ദശൈവ തേ । അന്തസ്സ്ഥേനൈവ മനസാ ചിന്തയാമ് ആസുര് ആദൃതാഃ
അവിടെ പത്ത് പേരും എഴുത്തുകാരുടെ ജോലി ചെയ്യുന്നതിനിടയില് തന്നെ ധ്യാനത്തില് മുഴുകി, ഉള്ളിലുള്ള മനസ്സോടെ, ആദരവോടെ ആലോചിച്ചു.
അയമ് ഉത്ഫുല്ലകമലകോശചക്രോന്നതാസനഃ । ബ്രഹ്മാഹം ജഗതസ് സ്രഷ്ടാ കര്താ ഭോക്താ മഹേശ്വരഃ
ഈ പുഷ്പിച്ച താമരയുടെ മുട്ടയുടെ മുകളിലിരിക്കുന്ന സിംഹാസനത്തില് ഇരുന്ന്, ഞാന് ബ്രഹ്മാവാണ്, ലോകത്തിന്റെ സ്രഷ്ടാവും കര്ത്താവും അനുഭവിക്കുന്നവനും മഹേശ്വരനുമാണ്.
യജ്ഞക്രിയാക്രമയുതാസ് സാങ്ഗോപാങ്ഗമഹര്ദ്ധയഃ । സരസ്വത്യാ സഗായത്ര്യാ യുക്താ വേദവരാ ഇമേ
യജ്ഞകര്മ്മങ്ങളുടെ ക്രമവും എല്ലാ അവയവങ്ങളുമുള്ള ഉപകര്മ്മങ്ങളും സഹിതം, സരസ്വതിയും ഗായത്രീയും കൂടെ ചേര്ന്ന ഈ ശ്രേഷ്ഠമായ വേദങ്ങള്ക്ക് മഹത്തായ ശക്തിയുണ്ട്.
ലോകപാലപുരാക്രാന്തസഞ്ചരത്സിദ്ധമണ്ഡലഃ । അയമ് ഉദ്ദാമസൌഭാഗ്യസ് സ്വര്ഗസ് സുരവിഭൂഷിതഃ
ലോകങ്ങളുടെ രക്ഷകരും സിദ്ധന്മാരും സഞ്ചരിക്കുന്ന ഈ മണ്ഡലം അത്യന്തം ഭാഗ്യവാനായും സ്വർഗ്ഗത്തിലെ ദേവന്മാരാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടതുമായിരിക്കുന്നു.
പര്വതദ്വീപജലധികാനനൈസ് സമലങ്കൃതമ് । ഇദം ഭൂമണ്ഡലം നീലം ത്രിലോകീകര്ണകുണ്ഡലമ്
പർവതങ്ങളും ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും കൊണ്ട് മനോഹരമായി അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട ഈ നീലഭൂമണ്ഡലം മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും കാതിലിടുന്ന കുണ്ദലപോലെയാണ്.
ഏതത് പാതാലകുഹരം ദൈത്യദാനവഭോഗിനാമ് । അമൃതസ്ത്രീഗണാകീര്ണം ഗൃഹം ഗഹനകോടരമ്
ഈ പാതാളത്തിലെ ഗുഹകൾ ദാനവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും വാസസ്ഥലമാണ്; അമൃതം കുടിക്കുന്നവരുടെ കൂട്ടങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതും, ഗഹനവും മറഞ്ഞുമുള്ള ഒരു ഭവനമാണ് ഇത്.
അയമ് ഇന്ദ്രോ മഹാബാഹുര് വജ്രാലങ്കൃതദോര്ദ്രുമഃ । ത്രൈലോക്യനഗരീമ് ഏകഃ പാതി പാവനയജ്ഞഭുക്
വജ്രം ധരിച്ച ശക്തമായ ഭുജങ്ങളുള്ള ഈ ഇന്ദ്രൻ, പവിത്രമായ യജ്ഞങ്ങളുടെ ഹവികൾ അനുഭവിച്ച്, മൂന്നു ലോകങ്ങളുടെയും നഗരത്തെ ഒരുവൻ തന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ദീപ്തിജാലവരത്രാഭിര് അവഷ്ടഭ്യേവ ദിഗ്ഗണമ് । ക്രമേണ പ്രതപന്ത്യ് ഏതേ ഭാനവോ ഭൂരിഭാനവഃ
ഈ പ്രകാശമുള്ള സൂര്യന്മാർ തങ്ങളുടെ ജ്വലിച്ച കിരണങ്ങളാൽ ദിക്കുകൾ ചുറ്റിപ്പിടിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു. ഒരൊന്നായി അവർ തിളങ്ങുന്നു, വളരെ പ്രകാശത്തോടെ.
ലോകപാലാ ഇമേ ലോകം രക്ഷന്ത്യ് അക്ഷുബ്ധവൃത്തയഃ । മര്യാദാഭിര് അതുച്ഛാഭിര് ഗോപാലാ ഗോഗണം യഥാ
ലോകങ്ങളെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന ഈ ദിക്കുപാലകർ അചഞ്ചലമായ പെരുമാറ്റത്തോടെയും, അല്പമല്ലാത്ത അതിരുകളോടെയും, പശുക്കളെ കാവൽ നോക്കുന്ന കാവൽക്കാരെപ്പോലെ ലോകത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നു.
ഉന്മജ്ജന്തി നിമജ്ജന്തി പ്രസ്ഫുരന്തി പതന്തി ച । തരങ്ഗാ ഇവ തോയാനാമ് ഇമാഃ പ്രതിദിശം പ്രജാഃ
ജലത്തിലെ തിരകളെപ്പോലെ ഈ സകല ജീവികളും ഓരോ ദിക്കിലും ഉയർന്ന് വരികയും താഴെക്കൊള്ളുകയും തിളങ്ങുകയും വീഴുകയും ചെയ്യുന്നു.
സൃജാമീമമ് അഹം സര്ഗം സംഹരാമി തഥാദൃതഃ । അയമ് ആത്മനി തിഷ്ഠാമി ശാമ്യാമി ഭുവനേശ്വരഃ
ഞാൻ ഈ സൃഷ്ടി സൃഷ്ടിക്കുന്നു, അതിനെ യുക്തിയായി ലയിപ്പിക്കുന്നു; ഞാൻ സ്വയം നിലകൊള്ളുന്നു, ഭൂമിയുടെ ഇശ്വരനായി ശാന്തനാകുന്നു.
അയം സംവത്സരോ യാത ഇദം പരിണതം യുഗമ് । സൃഷ്ടിര് ഇയമ് അസൌ കാലസ് ത്വ് അയം സംഹരണസ്യ ച
ഈ വർഷം കഴിഞ്ഞു, ഈ യുഗം പൂര്ത്തിയായി; ഈ സൃഷ്ടിയും, ഈ കാലവും, ഇപ്പോൾ ലയത്തിന്റെ സമയവും ഇതാണ്.
അയമ് അദ്യ ഗതഃ കല്പോ ബ്രാഹ്മീ രാത്രിര് ഇയം തതഃ । അയമ് ആത്മനി തിഷ്ഠാമി പൂര്ണാത്മാ പരമേശ്വരഃ
ഇന്ന് ഈ കല്പം അവസാനിച്ചു, ഇതാണ് ബ്രഹ്മയുടെ രാത്രി; ഞാൻ ആത്മാവിൽ നിലകൊള്ളുന്നു, പൂർണ്ണമായ ആത്മാവായ പരമേശ്വരൻ.
ഇതി ഭാവിതയാ ബുദ്ധ്യാ തേ ദ്വിജാ ഐന്ദവാ ദശ । അബഹിര്വൃത്തയസ് തസ്ഥുസ് സമുത്കീര്ണാ ഇവോപലാത്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച മനസ്സോടെ, ആ പത്ത് ഇന്ദു പുത്രന്മാർ പുറത്തുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിന്ന്, കല്ലിൽ നിന്ന് കൊത്തിയവരെപ്പോലെ അചഞ്ചലമായി നിന്നു.
അധിഗതകമലാസനക്രമാസ് തേ പരിഗലിതേതരതുച്ഛവൃത്തിജാലാഃ । സതതഗജവജര്ജരാസനസ്ഥാശ് ചിരമ് ഇതി പദ്മജകല്പനേ വിരേജുഃ
കമലാസനക്രമം നേടിയ അവർ, മറ്റു നിസ്സാര പ്രവർത്തനങ്ങൾ എല്ലാം വിട്ടുകളഞ്ഞു; എല്ലായ്പ്പോഴും ആ ആസനത്തിൽ ഇരുന്നു, ആനയുടെ അങ്കുഷം പോലെ ശരീരം ക്ഷയിച്ചവരായി, കമലത്തിന്റെ ഭാവനയിൽ ദീർഘകാലം പ്രകാശിച്ചു.
പിതാമഹക്രമേ തസ്മിംസ് തതസ് തേ ബദ്ധഭാവനാഃ । കര്മഭിസ് തൈസ് സമാക്രാന്തമനസ്കാസ് തസ്ഥുര് ആദൃതാഃ
ആ പിതാമഹരുടെ വംശത്തിൽ, അവർ മനസ്സ് അകറ്റാതെ, ആ പ്രവർത്തികളിൽ മുഴുകി, ഭക്തിയോടെ ഉറപ്പോടെ നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
യാവത് തേ ദേഹകാസ് തേഷാം താപേന പവനൈസ് തഥാ । യയുശ് ശോഷം യഥാ ഗ്രീഷ്മേ ഛിന്നാഃ കമലപല്ലവാഃ
അവരുടെ ശരീരം നിലനിന്നിരിക്കുമ്പോൾ, ചൂടും കാറ്റും കൊണ്ടു, വേനലിൽ മുറിച്ച കമലദളങ്ങൾ പോലെ അവർ ഉണങ്ങി പോയി.
ജക്ഷുസ് താന് ദേഹകാംസ് തത്ര ക്രവ്യാദാ വനവാസിനഃ । ഇതശ് ചേതശ് ച ലുഠിതാസ് സത്ഫലാനീവ മര്കടാഃ
അവിടെ, കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്ന മൃഗങ്ങൾ ആ ശരീരങ്ങൾ തിന്നു, പാകമായ പഴങ്ങൾ കുരങ്ങുകൾ ഇവിടെ അവിടെ ചിതറുന്നതുപോലെ അവയെ ചിതറിച്ചു.
അഥ തേ ശാന്തബാഹ്യാര്ഥാ ബ്രഹ്മത്വേ കൃതഭാവനാഃ । തസ്ഥുശ് ചതുര്യുഗസ്യാന്തേ യാവത് കല്പഃ ക്ഷയം ഗതഃ
പിന്നീട്, പുറംലോകത്തെ കാര്യങ്ങൾ ശമിച്ചും, മനസ്സു ബ്രഹ്മത്തിൽ ഏകാഗ്രമാക്കിയവരും, നാലു യുഗങ്ങൾ കഴിയുന്നതുവരെ, ഒരു കല്പം അവസാനിക്കുന്നതുവരെ അവിടെ തന്നെ തുടരുകയായിരുന്നു.
ക്ഷീയമാണേ തതഃ കല്പേ തപത്യ് ആദിത്യസഞ്ചയേ । പുഷ്കരാവര്തകേഷൂച്ചൈര് വര്ഷത്സു കഠിനാരവമ്
അപ്പോൾ, കാലചക്രം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ, സൂര്യൻ കനത്ത ചൂടോടെ ദഹിപ്പിക്കുകയും, കാറ്റടിച്ച മേഘങ്ങൾ കഠിനമായ ശബ്ദത്തോടെ ശക്തമായ മഴ പെയ്യിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.