ഇത്യ് ഉക്തോ മാമ് അസാവ് അര്കസ് സമ്പരിജ്ഞാതവാന് അഥ । നമസ്കൃത്യാഭ്യുവാചേദമ് അനിന്ദ്യപദയാ ഗിരാ
ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചതിനുശേഷം, സൂര്യൻ എന്നെ മനസ്സിലാക്കി, വന്ദനം ചെയ്ത്, അപവാദമില്ലാത്ത വാക്കുകളിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു.
അസ്യ ദൃശ്യപിശാചസ്യ നിത്യം കാരണതാമ് അപി । ഗതഃ കസ്മാന് ന ജാനീഷേ കിം മാമ് ഈശ്വര പൃച്ഛസി
ഈ കാണുന്ന ഭ്രമത്തിന്റെ കാരണം നിങ്ങൾ എപ്പോഴും അറിഞ്ഞിട്ടുണ്ടല്ലോ. എങ്കിൽ നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമെങ്കിൽ, എനിക്ക് എന്തിന് ചോദിക്കുന്നു, പ്രഭുവേ?
അഥ മദ്വാക്യസന്ദര്ഭേ ലീലാ ചേത് തവ സര്വഗ । അചിന്തിതാത് സമുത്പന്നം തച് ഛൃണു ത്വം വദാമ്യ് അഹമ്
എങ്കിൽ, എന്റെ വാക്കുകളുടെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ, സർവ്വജ്ഞനായോന്റെ ലീല അപ്രതീക്ഷിതമായി ഉദിച്ചുവെങ്കിൽ, കേൾക്കൂ—ഞാൻ അതിന്റെ വിശദീകരണം പറയുന്നു.
സദ് അസദ് ഇതി കലാഭിര് ആതതം സദ് ഭ്രമഭരഭേദവിമോഹദായിനീഭിഃ । പ്രവിതതരചനാഭിര് ഈശ്വരാത്മ പ്രവിലസതീഹ മനോ മഹന് മഹാത്മന്
മഹാത്മാവിന്റെ മനസ്സ് ഇവിടെ പരമാത്മാവായി പ്രകാശിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ വിഭജനം മൂലം സത്യം, അസത്യം എന്നിങ്ങനെ ഭ്രമവും ഭാരം നിറഞ്ഞ ഭ്രാന്തും ഉണ്ടാകുന്നു. ഈ മനസ്സിന്റെ വിവിധ സങ്കല്പങ്ങള് എല്ലാം ഭ്രമം വിതറുന്നവയാണ്.
കല്പനാമ്നി മഹാദേവ ഹ്യസ്തനേ ദിവസേ തവ । തലേ കൈലാസശൈലസ്യ ജമ്ബുദ്വീപൈകകോണകേ
മഹാദേവനേ, 'കല്പന' എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു ദിവസത്തില്, കൈലാസപര്വതത്തിന്റെ അടിയിലായി, ജംബുദ്വീപത്തിന്റെ ഒരു കോണില്,
സുവര്ണജടനാമ്നാ യത് ത്വത്പുത്രൈര് ജനിതപ്രജൈഃ । മണ്ഡലം കല്പിതം ശ്രീമദ് അനല്പസുഖസുന്ദരമ്
അവിടെ, നിന്റെ പുത്രന്മാരും അവരുടെ സന്തതികളും ചേര്ന്ന് 'സുവര്ണ്ണജട' എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു രാജ്യം സ്ഥാപിച്ചു. അതൊരു അത്യന്തം മനോഹരവും സമൃദ്ധിയും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞ സ്ഥലമായിരുന്നു.
തത്രാഭൂദ് അതിധര്മാത്മാ ബ്രാഹ്മണോ ബ്രഹ്മവിത്തമഃ । ഇന്ദുര് നാമാതിശാന്താത്മാ കശ്യപസ്യ കുലോദ്ഭവഃ
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നു അത്യന്തം ധാര്മ്മികനും ബ്രഹ്മജ്ഞാനത്തില് പ്രഗത്ഭനുമായ ഒരു ബ്രാഹ്മണന്. അവന്റെ പേര് ഇന്ദു, അത്യന്തം ശാന്തസ്വഭാവിയായിരുന്നു, കശ്യപകുലത്തില് ജനിച്ചവനും.
തസ്മിംസ് തദാ നിവസതോ നിത്യം സ്വജനമണ്ഡലേ । ന ബഭൂവാത്മജസ് തസ്യ മരുഭൂമേസ് തൃണം യഥാ
അവൻ തന്റെ സ്വന്തം കുടുംബത്തോടൊപ്പം എപ്പോഴും അവിടെ താമസിച്ചിരുന്നെങ്കിലും, മരുഭൂമിയിലെ പുല്ലുപോലെ അവനു ഒരു മകനുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
ന വ്യരാജത സാ ഭാര്യാ തസ്യ നിഷ്ഫലപുഷ്പിതാ । ഋജ്വീ ഗൌരീ സുശുദ്ധാപി ശൂന്യാ ശരലതാ യഥാ
അവന്റെ ഭാര്യ നേരായും, ഗൗരവുമുള്ളവളും, നിർമലയുമായിരുന്നെങ്കിലും, ഫലം കായ്ക്കാത്ത വള്ളിപോലെ ശൂന്യയായിരുന്നു; അതിനാൽ അവൾക്ക് ഒരു പ്രസാദവും ഇല്ലായിരുന്നു.
തൌ തതോ ദമ്പതീ ഖിന്നൌ പുത്രാര്ഥം തപസേ ഗിരേഃ । കൈലാസസ്യാംസമ് ആരൂഢൌ രൂഢാവ് ഇവ വനദ്രുമൌ
മകനുണ്ടാകണമെന്ന ആഗ്രഹത്തിൽ വിഷമിച്ച ആ ദമ്പതികൾ, കാട്ടിലെ രണ്ട് വൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ, കൈലാസപർവതത്തിന്റെ ചിറകിൽ കയറി തപസ്സ് ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
ഭൂതൈര് അനാവൃതേ ശൂന്യേ തസ്മിന് കൈലാസകുഞ്ജകേ । തേപാതേ തൌ തപോ ഘോരം ജലാഹാരൌ തരുസ്ഥിതൌ
ജീവികൾ ഇല്ലാത്ത ശൂന്യമായ ആ കൈലാസകുഞ്ചിയിൽ, ഒരു വൃക്ഷത്തിനരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച്, ആ ഇരുവരും കടുത്ത തപസ്സ് അനുഷ്ഠിച്ചു.
ഏകം പാനീയചുലകം പീത്വാ ദിവസപര്യയേ । നിസ്പന്ദമ് ഉത്ഥിതൌ വാര്ക്ഷീം വൃത്തിമ് ആശ്രിത്യ സംസ്ഥിതൌ
ഓരോ ദിവസവും ഒരു കപ്പു വെള്ളം മാത്രം കുടിച്ച്, അവർ ചലനമില്ലാതെ നില്ക്കുകയും, വൃക്ഷങ്ങൾ പോലെ ജീവിച്ച് അവിടെ തന്നെ തുടരുകയും ചെയ്തു.
തസ്ഥതുസ് തൌ തദാ തത്ര താവദ് വനതരുവ്രതൌ । യാവത് ത്രേതാ ദ്വാപരശ് ച യുഗേ ദ്വേ ഏവ തേ ഗതേ
അങ്ങനെ അവർ അപ്പോൾ ആ കാട്ടിലെ വൃക്ഷജീവിതം നയിച്ചു, ത്രേതായുഗവും ദ്വാപരയുഗവും കടന്നുപോയതുവരെ അവിടെ തന്നെ നിന്നു.
തതസ് തുഷ്ടോ ഽഭവദ് ദേവസ് തയോശ് ശശികലാധരഃ । ദിനതാപോത്താപിതയോര് ഇന്ദുഃ കുമുദയോര് ഇവ
പിന്നീട്, ചന്ദ്രക്കല ധരിച്ച ദേവൻ, പകലിന്റെ ചൂടിൽ വാടിയ കുമുദപ്പൂക്കൾക്ക് ചന്ദ്രൻ സന്തോഷം നൽകുന്നതുപോലെ, അവരുടെ തപസ്സിൽ സന്തോഷിച്ചു.
ആജഗാമ തമ് ഉദ്ദേശം യത്ര തൌ വിപ്രദമ്പതീ । സലതാപാദപം ദേശം പുഷ്പാകര ഇവേശ്വരഃ
അവിടെ ആ ബ്രാഹ്മണ ദമ്പതികൾ ഉണ്ടായിരുന്ന സ്ഥലത്തേക്ക്, ലതകളും വൃക്ഷങ്ങളും നിറഞ്ഞ ദേശത്തേക്ക്, നക്ഷത്രനാഥൻ പുഷ്പക്കുളത്തിലേക്ക് എത്തുന്നതുപോലെ, ദേവൻ എത്തി.
ദമ്പതീ തൌ വൃഷാരൂഢം സോമം സോമാര്ധശേഖരമ് । ഫുല്ലാനനം ദദൃശതുഃ കുമുദേ ശശിനം യഥാ
ആ dampati ദമ്പതികൾ കാളയെ കയറി, അർദ്ധചന്ദ്രം അലങ്കാരമാക്കിയ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെ മുഖം തെളിഞ്ഞ, ജലത്തിൽ വിരിഞ്ഞ കുമുദപൂവുകൾക്കിടയിൽ പ്രകാശിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെ, സോമനെ കണ്ടു.
തൌ തം പ്രണേമതുര് ദേവം തുഷാരാമലമ് ഈശ്വരമ് । ദ്യാവാപൃഥിവ്യാവ് ഉദിതം പരിപൂര്ണമ് ഇവോഡുപമ്
അവർ ആ ദൈവത്തെ, മഞ്ഞുപോലെ ശുദ്ധിയും, എല്ലാറ്റിനും അധിപതിയും, ആകാശത്തിലും ഭൂമിയിലും പൂർണ്ണചന്ദ്രൻ ഉദിക്കുന്നതുപോലെ തെളിഞ്ഞവനെയും, വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ചു.
തര്ജയന് പവനാധൂതനവവേണുവനസ്വനമ് । മൃദൂദ്ദാമം സ്മിതസ്യന്ദി പ്രോവാചാഥ വചശ് ശിവഃ
പുതിയ മുളവനത്തിൽ കാറ്റ് ഉണർത്തുന്ന മൃദുലമായ ശബ്ദം അകറ്റി, ശിവൻ മൃദുവും തെളിഞ്ഞതുമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
വരം വിപ്ര ഗൃഹാണാശു തുഷ്ടോ ഽസ്മി തവ വാഞ്ഛിതമ് । മധുമാസരസാക്രാന്തവൃക്ഷവന് മുദിതോ ഭവ
ബ്രാഹ്മണാ, ഞാൻ സന്തോഷവാനാണ്, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം ഉടൻ സ്വീകരിക്കു. വസന്തകാലത്തിന്റെ രസം നിറഞ്ഞ വൃക്ഷവനത്തെപ്പോലെ സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കൂ.
ഭഗവന് ദേവദേവേശ ദശ പുത്രാ മഹാധിയഃ । ഭവ്യാ ഭവന്തു മേ ഭൂയശ് ശോകോ യേന ന ബാധതേ
ദേവന്മാരുടെ ദൈവമേ, ഭഗവാനേ, എനിക്ക് വലിയ ബുദ്ധിയും ഭാഗ്യവും ഉള്ള പത്ത് പുത്രന്മാർ ഉണ്ടാകട്ടെ. അങ്ങനെ ഞാൻ ദുഃഖം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരില്ല.
അഥൈവമ് അസ്ത്വ് ഇതി പ്രോച്യ ജഗാമാന്തര്ധിമ് ഈശ്വരഃ । വ്യോമ്നി വാരിനിധൌ ഹ്രാദം കൃത്വേവോര്മിര് മഹാവപുഃ
അപ്പോൾ, 'അങ്ങിനെ തന്നെയാകട്ടെ' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ഈശ്വരൻ അപ്രത്യക്ഷനായി. ആകാശത്തിലും സമുദ്രത്തിലും വലിയ തിരമാല മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ അവൻ അപ്രത്യക്ഷനായി.
തതസ് തൌ ദമ്പതീ തുഷ്ടൌ ശിവാത് പ്രാപ്യ വരം ഗൃഹമ് । ഗതൌ ഗീര്വാണസദൃശൌ ഖമ് ഇവോമാമഹേശ്വരൌ
ശിവനിൽനിന്ന് വരം ലഭിച്ച സന്തോഷത്തോടെ ആ dampati ദമ്പതികൾ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവർ ഉമയും മഹേശ്വരനും പോലെ ആകാശത്ത് പ്രകാശിച്ചു.
തത്ര സാ ബ്രാഹ്മണീ ഗേഹേ ബഭൂവോദാരഗര്ഭിണീ । ബഭൌ പൂര്ണോദരീ ശ്യാമാ മേഘലേഖേവ വാരിണാ
അവിടെ ആ ബ്രാഹ്മണിയുടെ വീട്ടിൽ അവൾ മഹത്തായ ഗർഭം ധരിച്ചു. അവളുടെ നിറഞ്ഞ വയറും കറുത്ത രൂപവും മഴയെത്തുന്ന മേഘരേഖപോലെ തിളങ്ങി.
കാലേന സുഷുവേ പുത്രാന് പ്രതിപച്ചന്ദ്രകോമലാന് । ദശ ബാലാന് മധൌ മുഗ്ധാ വസുധേവ നവാങ്കുരാന്
കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവൾ പത്തുപേർ മക്കളെ പ്രസവിച്ചു. വളരെയുമെണ്ണയുള്ള, വളരെയുമ്മൃദുലമായ, പുതുപുത്തൻ ഇലകളെപ്പോലെ, വസന്തകാലത്തിലെ ഭൂമിയിൽ പുതുതായി മുളയ്ക്കുന്ന കൊമ്പുകളെപ്പോലെയുള്ള ബാലന്മാർ.
തേ കൃതബ്രഹ്മസംസ്കാരാ വൃദ്ധിമ് ഈയുര് മഹൌജസഃ । സ്വല്പേനൈവ ഹി കാലേന പ്രാവൃഷീവ നവാമ്ബുദാഃ
അവർ ബ്രഹ്മോപദേശം ഉൾപ്പെടെയുള്ള ശുദ്ധികർമ്മങ്ങൾ ഏറ്റു. കുറച്ചു കാലംകൊണ്ടു തന്നെ, മഴക്കാലത്ത് പുതുതായി ഉയരുന്ന മേഘങ്ങളെപ്പോലെ, അവർ ശക്തിയിലും തേജസ്സിലും വളർന്നു.
തേ സപ്തവര്ഷവയസോ ബഭൂവുര് ജ്ഞാതവാങ്മയാഃ । വിരേജുസ് തേജസാ തത്ര നഭസീവാമലാ ഗ്രഹാഃ
അവർ ഏഴു വയസ്സാകുമ്പോൾ, വിജ്ഞാനത്തിൽ നന്നായി പ്രാവീണ്യം നേടി. ആ കുട്ടികൾ അവിടെ, ആകാശത്തിലെ മങ്ങിയില്ലാത്ത ഗ്രഹങ്ങളെപ്പോലെ, തേജസ്സോടെ തിളങ്ങി.
അഥ കലേന മഹതാ തേഷാം തൌ പിതരൌ തദാ । സഞ്ജഗ്മതുസ് തനും ത്യക്ത്വാ സ്വാം ഗതിം ഗതികോവിദൌ
അങ്ങനെ, വലിയൊരു കാലം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, അവരുടെ അച്ഛനും അമ്മയും, ശരീരം വിട്ട്, തങ്ങൾക്കുള്ള വഴിയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവർ ആയി, സ്വഗതിയിൽ എത്തി.
മാതാപിതൃഭ്യാം രഹിതാ ദശ തേ ബ്രാഹ്മണാസ് തതഃ । യയുഃ കൈലാസശിഖരം ഗൃഹം സന്ത്യജ്യ ദൂരതഃ
അമ്മയെയും അച്ഛനെയും വിട്ട്, ആ പത്ത് ബ്രാഹ്മണന്മാർ തങ്ങളുടെ വീടും വിട്ട് ദൂരെയുള്ള കൈലാസശിഖരത്തിലേക്ക് പോയി.
തത്ര സഞ്ചിന്തയാമ് ആസുര് ഉദ്വിഗ്നാസ് തേ വിബാന്ധവാഃ । കിം സ്യാത് പരമ് ഇഹ ശ്രേയ ഊചുശ് ചേദം പരസ്പരമ്
അവിടെ, ആ ബന്ധുക്കൾ മനസ്സിൽ വിഷമത്തോടെ ചിന്തിച്ചു: 'ഇവിടെ ഏറ്റവും നല്ലത് എന്താണ്?' എന്നിങ്ങനെ അവർ തമ്മിൽ സംസാരിച്ചു.
കിമ് ഇഹ സ്യാത് സമുചിതം ഭ്രാതരഃ കിമ് അദുഃഖദമ് । കിം മഹത്ത്വം മഹൈശ്വര്യം കിം മഹാവിഭവം ശുഭമ്
സഹോദരന്മാരേ, ഇവിടെ ശരിയാവുന്നത് എന്താണ്? ദുഃഖമില്ലാത്തത് ഏതാണ്? യഥാർത്ഥ മഹത്വം, വലിയ ഐശ്വര്യം, വലിയ ശുഭസമ്പത്ത് എന്താണ്?