തിര്യഗ്ജാതിസമാരമ്ഭസ് സര്വൈര് ഏവാവധീരിതഃ । ലോലോ ബാലജനാചാരോ മരണാദ് അപി ദുഃഖദഃ
കുട്ടികളുടെ പെരുമാറ്റം, എല്ലാരും അവഹേളിക്കുന്നതും, മൃഗങ്ങളെപ്പോലെ അശാന്തവും, മരണത്തേക്കാളും വേദനയുണ്ടാക്കുന്നതാണ്.
പ്രതിബിമ്ബം ഘനാജ്ഞാനാം നാനാസങ്കല്പപേലവമ് । ബാല്യമ് ആലൂനസംശീര്ണമനഃ കസ്യ സുഖാവഹമ്
പലതരത്തിലുള്ള ആശയങ്ങളാൽ അലയുന്ന, കനത്ത അജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രതിഫലനമായ ബാല്യം, മനസ്സ് തകർന്നവൻക്ക് എവിടെ സന്തോഷം നൽകും?
ജഡശ്യാമലയാജസ്രം ജാതഭീത്യാ പദേ പദേ । യദ് ഭയം ശൈശവേ ബുദ്ധ്യാ കസ്യാമ് ആപദി തദ് ഭവേത്
മന്ദതയും ഇരുണ്ടതയും നിറഞ്ഞ ബാല്യത്തിൽ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും ഉണ്ടാകുന്ന ആ ഭയം, ബുദ്ധിയുള്ളവൻക്ക് ആ ദുരിതം നേരിടാൻ ആഗ്രഹമുണ്ടാകുമോ?
ലീലാസു ദുര്വിലാസേഷു ദുരീഹാസു ദുരാശയേ । പരമം മോഹമ് ആദത്തേ ബാലോ ബലവദാപദമ്
കളിയിലും തെറ്റായ വിനോദങ്ങളിലും വെറുതെ ആഗ്രഹങ്ങളിലും വ്യാജ പ്രതീക്ഷകളിലും മുഴുകുന്ന കുട്ടി, വലിയ മായയിലും വലിയ ദുരന്തത്തിലും വീഴുന്നു.
വികല്പകലിലാരമ്ഭം ദുര്വിലാസം ദുരാസ്പദമ് । ശൈശവം ശാസനായൈവ പുരുഷസ്യ ന ശാന്തയേ
അവ്യക്തമായ ചിന്തകളും തെറ്റായ വിനോദങ്ങളും കൈവരാനാകാത്ത ആഗ്രഹങ്ങളും നിറഞ്ഞ ബാല്യം, ശാന്തിക്കല്ല, ശാസനയ്ക്കാണ് അനുയോജ്യം.
യേ ദോഷാ യേ ദുരാചാരാ ദുഷ്ക്രമാ യേ ദുരാധയഃ । തേ സര്വേ സംസ്ഥിതാ ബാല്യേ ദുര്ഗര്ത ഇവ കൌശികാഃ
എല്ലാ തെറ്റുകളും ദുഷ്പ്രവൃത്തികളും ചെയ്യാൻ പ്രയാസമുള്ള കാര്യങ്ങളും ദുഷ്ടചിന്തകളും ബാല്യത്തിൽ തന്നെ അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു, ആഴമുള്ള കുളത്തിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്ന മുക്കൻപാമുകളെപ്പോലെ.
ബാല്യം രമ്യമ് ഇതി വ്യര്ഥബുദ്ധയഃ കഥയന്തി യേ । താന് മൂര്ഖപുരുഷാന് ബ്രഹ്മന് ധിഗ് അസ്തു ഹതചേതസഃ
ബാല്യം മനോഹരമാണെന്ന് വിവേകമില്ലാതെ പറയുന്നവരെ, അയ്യാ ബ്രഹ്മനേ, അത്തരം ഭ്രാന്തന്മാരെയും മനസ്സില്ലാത്തവരെയും ശപിക്കട്ടെ.
യത്ര ലോലാകൃതി മനഃ പരിസ്ഫുരതി വൃത്തിഷു । ത്രൈലോക്യരാജ്യമ് അപി തത് കഥം ഭവതി തുഷ്ടയേ
മനസ്സ് അശാന്തമായി പലതിലേക്കും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, മൂന്ന് ലോകങ്ങളുടെ രാജ്യം കിട്ടിയാലും അതിൽ സന്തോഷം ഉണ്ടാവുമോ?
സര്വേഷാമ് ഏവ സത്ത്വാനാം സര്വാവസ്ഥാസു ചൈവ ഹി । മനശ് ചഞ്ചലതാമ് ഏതി ബാല്യേ ദശഗുണം മുനേ
എല്ലാ ജീവികളുടെയും എല്ലാ അവസ്ഥകളിലും മനസ്സ് ചഞ്ചലമാവുന്നു; എന്നാൽ ബാല്യത്തിൽ അതിന്റെ ചഞ്ചലത പത്തു മടങ്ങ് കൂടുതലാണ്, മഹർഷേ.
മനഃ പ്രകൃത്യൈവ ചലം ബാല്യം ച ചലതാവരമ് । തയോസ് സംശ്ലിഷ്ടയോസ് താത കേനൈവാന്തഃ കുചാപലേ
മനസ്സ് സ്വഭാവത്തിൽ തന്നെ ചഞ്ചലമാണ്, ബാല്യവും അതിന്റെ പരമാവധി ചഞ്ചലതയാണ്; ഈ രണ്ടും ഒന്നിച്ചാൽ, പ്രിയമേ, അകത്തുള്ള ആ കലഹം ആരാണ് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയുക?
സ്ത്രീലോചനൈസ് തഡിത്പുഞ്ജൈര് ജ്വാലാമാലൈസ് തരങ്ഗകൈഃ । ചാപലം ശിക്ഷിതം ബ്രഹ്മഞ് ശൈശവാന് മനസോ ഽഥ വാ
സ്ത്രീകളുടെ കണ്ണോട്ടങ്ങൾ മിന്നൽപോലെയും, ജ്വാലാമാലകളും തിരമാലകളും പോലെ ചലനങ്ങളുമാണ്; അയ്യാ ബ്രഹ്മനേ, ബാല്യത്തിലോ മനസ്സിലോ നിന്നോ ഈ ചഞ്ചലത പഠിക്കപ്പെടുന്നു.
ശൈശവം ച മനശ് ചൈവ സര്വാസ്വ് ഏവ ഹി വൃത്തിഷു । ഭ്രാതരാവ് ഇവ ലക്ഷ്യേതേ സതതം ഭങ്ഗുരസ്ഥിതീ
ബാല്യവും മനസ്സും അവരുടെ എല്ലാ പ്രവൃത്തികളിലും എന്നും സഹോദരന്മാരെപ്പോലെ കാണപ്പെടുന്നു—എപ്പോഴും തകർച്ചയിലായിരിക്കുന്നു.
സര്വാണി ദുഷ്ടഭൂതാനി സര്വേ ദോഷാ ദുരാശയാഃ । ബാല്യമ് ഏവോപജീവന്തി ശ്രീമന്തമ് ഇവ മാനവാഃ
എല്ലാ ദുഷ്ടജീവികളും, എല്ലാ ദോഷങ്ങളും, കെടുതിയുള്ള ആഗ്രഹങ്ങളും ബാല്യത്തിൽ വളരുന്നു, സമ്പന്നനിൽ ആശ്രയിക്കുന്ന മനുഷ്യരെപ്പോലെ.
നവം നവം പ്രീതികരം ന ശിശുഃ പ്രത്യഹം യദി । പ്രാപ്നോതി തദ് അസൌ യാതി വിഷവേഗസ്യ മൂര്ഛനാമ്
ഒരു കുഞ്ഞിന് ഓരോ ദിവസവും പുതിയതും ഇഷ്ടമുള്ളതും ലഭിക്കാത്തപക്ഷം, വിഷം കയറിയതുപോലെ അതിന് ബുദ്ധിമുട്ട് വരും.
സ്തോകേന വശമ് ആയാതി സ്തോകേനൈതി വികാരിതാമ് । അമേധ്യ ഏവ രമതേ ബാലഃ കൌലേയകോ യഥാ
കുറച്ച് കുറച്ച് നിയന്ത്രണത്തിൽ വരുന്നു; കുറച്ച് കുറച്ച് അലസതയിലേക്കും പോകുന്നു; കുട്ടി അശുദ്ധമായ കാര്യങ്ങളിൽ മാത്രം ആസ്വദിക്കുന്നു, കൗലേയകകുട്ടിയെപ്പോലെ.
അജസ്രം ബാഷ്പവദനഃ കര്ദമാന്തര് ജഡാശയഃ । വര്ഷോക്ഷിതസ്യ തപ്തസ്യ സ്ഥലസ്യ സദൃശശ് ശിശുഃ
എപ്പോഴും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞ മുഖം, മനസിൽ ചെളി, കുട്ടി മഴയിൽ കുതിർന്ന ഉണക്കുനിലംപോലെ, അകത്തുനിന്ന് മന്ദവും ജഡവുമാണ്.
ഭയാഹാരപരം ദീനം യഥാദൃഷ്ടാഭിലാഷി ച । ലോലബുദ്ധിര് വപുര് ധത്തേ ബാലോ ദുഃഖായ കേവലമ്
ഭയത്തിലും ഭക്ഷണത്തിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധയുള്ളതും, ദു:ഖിതനുമായും, കാണുന്നതൊക്കെ ആഗ്രഹിക്കുന്നതുമായും, ചഞ്ചലമായ മനസ്സും ശരീരവും കുട്ടിക്ക് ദു:ഖത്തിനായാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്.
സ്വസങ്കല്പാഭിലഷിതാന് ഭാവാന് അപ്രാപ്യ തപ്തധീഃ । ദുഃഖമ് ഏത്യ് അബലോ ബാലോ വിനികൃത്ത ഇവാശയേ
തനിക്കു മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ച കാര്യങ്ങൾ കിട്ടാതെ, മനസ്സിൽ വേദനയോടെ, ശക്തിയില്ലാത്ത കുട്ടി, ഹൃദയം മുറിച്ചെടുക്കപ്പെട്ടതുപോലെ ദു:ഖം അനുഭവിക്കുന്നു.
ദുരീഹാലബ്ധലക്ഷ്യാണി ബഹുപക്ഷോല്വണാനി ച । ബാലസ്യ യാനി ദുഃഖാനി മുനേ താനി ന കസ്യചിത്
മുനിവരേ, ഒരു കുട്ടിക്ക് നേടാനാവാത്ത ലക്ഷ്യങ്ങളാണ് മുന്നിൽ. പലവശത്തേക്കും വലിച്ചിഴക്കപ്പെടുന്ന അവന്റെ ദു:ഖങ്ങൾ മറ്റാരുടേയും അനുഭവങ്ങളോട് താരതമ്യം ചെയ്യാനാവില്ല.
ബാലോ ബലവതാശ്വ് ഏവ മനോരഥവിലാസിനാ । മനസാ തപ്യതേ നിത്യം ഗ്രീഷ്മേണേവ വനസ്ഥലമ്
കുട്ടിക്ക് ശക്തി ഉണ്ട് എന്നത് വെറും കற்பനയിൽ മാത്രം. അവന്റെ മനസ്സ് എപ്പോഴും വേദനയിൽ കത്തിക്കരിയുന്നു, വേനലിൽ കാടുപോലെ.
വിദ്യാഗൃഹഗതോ ബാലഃ പരാമ് ഏതി കദര്ഥനാമ് । ആലാന ഇവ നാഗേന്ദ്രോ വിഷവൈഷമ്യഭീഷണാമ്
കുട്ടി പഠനത്തിന്റെ ലോകത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ, അത്യന്തം കഠിനമായ കഷ്ടങ്ങൾ നേരിടുന്നു. കെട്ടിയിട്ടുള്ള വലിയ പാമ്പ് വിഷം കൊണ്ടു ഭീഷണിയിലാകുന്നതുപോലെയാണ് അവന്റെ അവസ്ഥ.
നാനാമനോരഥമയീ മിഥ്യാകല്പിതകല്പനാ । ദുഃഖായാത്യന്തദീര്ഘായ ബാലതാ പേലവാശയാ
കുട്ടിക്കാലം ദുർബലമായ മനസ്സോടെ അനവധി വ്യാജ കற்பനകളും മോഹങ്ങളും നിറഞ്ഞതാണ്. അതിനാൽ ദീർഘകാലം ദു:ഖം മാത്രമാണ് ലഭിക്കുന്നത്.
സമ്ഭൃഷ്ടം തുഹിനം ഭോക്തുമ് ഇന്ദുമ് ആദാതുമ് അമ്ബരാത് । വാഞ്ഛ്യതേ യേന മൌര്ഖ്യേണ തത് സുഖായ കഥം ഭവേത്
പാകം ചെയ്ത ഹിമം കഴിക്കണമെന്നോ ആകാശത്തിൽ നിന്നു ചന്ദ്രനെ പിടിക്കണമെന്നോ ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ അതു കൊണ്ട് എങ്ങനെ സന്തോഷം നേടും? അതൊക്കെ മൂർഖതയല്ലേ?
അന്തശ്ചിതേര് അശക്തസ്യ ശീതാതപനിവാരണേ । കോ വിശേഷോ മഹാബുദ്ധേ ബാലസ്യോര്വീരുഹസ്യ ച
തണുപ്പിനെയും ചൂടിനെയും തള്ളിക്കളയാൻ ഉള്ളിലെ മനസ്സിന് ശക്തിയില്ലെങ്കിൽ, മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, കുട്ടിക്കും ഒരു ചെടിക്കും മരത്തിനും എന്താണ് വ്യത്യാസം?
ഉഡ്ഡീനമ് അഭിവാഞ്ഛന്തി പക്ഷാഭ്യാം ക്ഷുത്പരായണാഃ । ഭയാഹാരപരാ നിത്യം ബാലാ വിഹഗധര്മിണഃ
കുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് പക്ഷികളെ പോലെ എപ്പോഴും പറക്കാൻ ആഗ്രഹമുണ്ട്. വിശപ്പാണ് അവരെ ഇങ്ങനെ ആക്കുന്നത്. അവർക്ക് ഭയം, ഭക്ഷണം — ഇവ രണ്ടും മാത്രമാണ് മനസ്സിൽ. പക്ഷികളുടെ സ്വഭാവംപോലെയാണ് അവരുടെ ജീവിതം.
ശൈശവേ ഗുരുതോ ഭീതിര് മാതൃതഃ പിതൃതസ് തഥാ । ജനതോ ജ്യേഷ്ഠബാലാച് ച ശൈശവം ഭയമന്ദിരമ്
കുഞ്ഞുകാലത്ത് ഗുരുക്കളെ, അമ്മയെ, അച്ഛനെ, ജനങ്ങളെ, മുതിർന്ന കുട്ടികളെ — എല്ലാവരെയും ഭയപ്പെടേണ്ടി വരും. ബാല്യം ഭയത്തിന്റെ വീടാണ്.
സകലദോഷദശാവിഹതാശയം ശരണമ് അപ്യ് അവിവേകവിലാസിനഃ । ഇഹ ന കസ്യചിദ് ഏവ മഹാമുനേ ഭവതി ബാല്യമ് അലം പരിതുഷ്ടിദമ്
എല്ലാ തരത്തിലുള്ള തെറ്റുകളും പ്രതീക്ഷകൾ തകർക്കുമ്പോൾ, അജ്ഞതയിൽ ആസ്വദിക്കുന്നവർക്കു, മഹാമുനിയേ, ഈ ലോകത്ത് ബാല്യം ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായ സന്തോഷം നൽകുന്നില്ല.
ബാല്യാനര്ഥമ് അഥ ത്യക്ത്വാ പുമാന് അഭിഹതാശയഃ । ആരോഹതി നിപാതായ യൌവനശ്വഭ്രസമ്ഭ്രമമ്
അപ്പോൾ, ബാല്യത്തിലെ ദുർഭാഗ്യം വിട്ട്, പ്രതീക്ഷകൾ തകർന്ന് പോയവൻ യുവാവായിത്തീർന്നു. എന്നാൽ ആ യുവാവിന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ മേഘംപോലെയുള്ള കലഹമാണ്, ഒടുവിൽ വീഴലിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നത്.
തത്രാനന്തവിലാസസ്യ ലോലസ്യ സ്വസ്യ ചേതസഃ । വൃത്തീര് അനുസരന് യാതി ദുഃഖാദ് ദുഃഖതരം ജഡഃ
അവിടെ, സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ അശാന്തമായ ആഗ്രഹങ്ങളെ പിന്തുടർന്ന്, അവൻ ഒരു ദു:ഖത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വലിയ ദു:ഖത്തിലേക്ക് മാത്രം പോകുന്നു.
സ്വചിത്തബിലസംസ്ഥേന നാനാസമ്ഭ്രമകാരിണാ । ബലാത് കാമപിശാചേന വിവശഃ പരിഭൂയതേ
സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ ഇരുണ്ട ഗുഹയിൽ താമസിക്കുന്ന, എല്ലാം കലഹമാക്കുന്ന ആഗ്രഹം എന്ന ഭൂതം അവനെ പൂർണ്ണമായി പിടിച്ചെടുക്കുന്നു. അതിനാൽ അവൻ നിർവശനായി മാറുന്നു.