യയൌ രാജാനമ് ആപൃച്ഛ്യ തദ് ഏവ ഹിമവച്ഛിരഃ । ദരിദ്രാ ലബ്ധഹേമേവ ഗൃഹമ് ഉഗ്രശരീരിണീ
അവൾ രാജാവിനോട് വിടപറഞ്ഞ് അതേ ഹിമാലയശിഖരത്തിലേക്കു പോയി, സ്വർണം കണ്ടെത്തിയ ദരിദ്ര സ്ത്രീ വീട്ടിലേക്ക് പോകുന്നതുപോലെ, അവളുടെ ശരീരം ഭയങ്കരമായിരുന്നിട്ടും.
തത്രാ തൃപ്തേര് ഭൃശം ഭുക്ത്വാ സുഖം സുപ്ത്വാ ദിനദ്വയമ് । ആസീത് പ്രബുദ്ധാ സുസ്വച്ഛാ സാ സമാധിവതീ പുനഃ
അവിടെ അവൾ തൃപ്തിയായി ഭക്ഷണം കഴിച്ച്, സുഖമായി രണ്ട് ദിവസം ഉറങ്ങി, പുനരുദ്ഘോഷത്തോടെ ഉണർന്നു, മനസ്സ് തെളിഞ്ഞ് വീണ്ടും ആഴത്തിലുള്ള ധ്യാനത്തിൽ ലീനയായി.
പഞ്ചഭിര് വാ ത്രിഭിര് വാപി വര്ഷൈസ് സാ സമ്പ്രബുധ്യതി । തത് തതോ മണ്ഡലം യാതി തേന രാജ്ഞാ ച പൂജ്യതേ
അവൾക്ക് അങ്ങനെ അഞ്ചു വർഷം, അല്ലെങ്കിൽ മൂന്നു വർഷം കഴിഞ്ഞ് ഉണരാം; പിന്നെ അവൾ സഭയിലേക്കു പോകും, ആ രാജാവിനാൽ ആദരിക്കപ്പെടും.
തത്ര വിശ്രമ്ഭഗര്ഭാഭിഃ കഥാഭിഃ കഞ്ചിദ് ഏവ സാ । സ്ഥിത്വാ കാലം ഗൃഹീത്വാ താന് വധ്യാന് സ്വാസ്പദമ് ഏത്യ് അഥ
അവിടെ, ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ സംഭാഷണങ്ങള് നടത്തി കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞ്, അവള് ആ ശിക്ഷിക്കപ്പെട്ടവരെ കൂട്ടിക്കൊണ്ട് സ്വന്തം വീടിലേക്ക് മടങ്ങും.
ജീവന്മുക്തതയൈവമ് ഏവ വിപിനേ സാദ്യാപി രക്ഷോഽങ്ഗനാ । തസ്മിന്ന് ഏവ ഗിരൌ സ്ഥിതാ വിഗലിതധ്യാനൈകതാനാശയാ
ഇപ്പോഴും ആ ദാനവസ്ത്രീ, ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോള് തന്നെ മോക്ഷം ലഭിച്ചവളായി, ആ same മലയില് തന്നെ, ആ കാടില് തന്നെ, എല്ലാ ധ്യാനങ്ങളും വിട്ട് മനസ്സ് ശാന്തയാക്കി ഇരിക്കുന്നു.
തസ്മിന് രാജനി ശാന്തിമ് ആഗതവതി ത്യക്തൈഷണേനാത്മനാ । തദ്രാഷ്ട്രാധിപസൌഹൃദൈസ് സ്വകവലാന് ആസ്വാദയന്തീ ചിരമ്
ആ രാജാവിന് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും വിട്ട് മനസ്സിന് സമാധാനം ലഭിച്ചപ്പോള്, ആ ദേശത്തിന്റെ ഭരണാധികാരിയുമായി സൗഹൃദത്തോടെ അവള് ദീര്ഘകാലം സുഖമായി ഭക്ഷണം ആസ്വദിച്ചു.
കിരാതമണ്ഡലേ തസ്മിന് യേ യേ സന്തി മഹീഭൃതഃ । തൈസ് തൈസ് സഹ പരാ മൈത്രീ തസ്യാസ് സമഭിജായതേ
ആ കിരാത പ്രദേശത്ത് ഉള്ള രാജാക്കന്മാരെ ഓരോരുത്തരുമായി അവള്ക്ക് ഉന്നതമായ സൗഹൃദം ഉണ്ടായി.
സര്വാംസ് തത്ര മഹോത്പാതാന് പിശാചാദിഭയാന്യ് അപി । രോഗാംശ് ച യോഗസിദ്ധാ സാ നിവാരയതി രാക്ഷസീ
അവിടെ, യോഗസിദ്ധിയായ ആ രാക്ഷസി എല്ലാ വലിയ ദുരന്തങ്ങളും, ഭൂതപ്രേതഭയങ്ങളും, രോഗങ്ങളും അകറ്റുന്നു.
ബഹുവര്ഷഗണൈര് നൈഷാ ധ്യാനാദ് വിരതിമ് ആഗതാ । തത്രാഗത്യ സമശ്നാതി വധ്യാഞ് ജന്തൂന് സുസഞ്ചിതാന്
അവൾ അനേകം വർഷങ്ങളോളം ധ്യാനം ഉപേക്ഷിച്ചില്ല; അവിടെ എത്തി, നന്നായി തെരഞ്ഞെടുത്ത ബലികൾ അവൾ തിന്നുന്നു.
അദ്യാപി തത്ര യേ വധ്യാസ് തേ തദര്ഥം മഹീഭുജാ । ദീയന്തേ മിത്രസമ്മാനേ കേ ഹി നാധ്യവസായിനഃ
ഇന്നും അവിടെ ബലിയാകേണ്ടവരെ രാജാവ് ആ ഉദ്ദേശത്തോടു കൂടി സ്നേഹസൂചകമായി അർപ്പിക്കുന്നു; ധൈര്യമുള്ളവർക്ക് ഇതിൽ സംശയമുണ്ടാകുമോ?
തസ്യാം ധ്യാനനിഷണ്ണായാം കിരാതജനമണ്ഡലേ । അനായാന്ത്യാം ചിരം കാലം ജനദോഷപ്രശാന്തയേ
അവൾ കിരാതജനങ്ങളുടെ ഇടയിൽ ധ്യാനത്തിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും, ദീർഘകാലം പുറത്തുവരാതിരിക്കുമ്പോഴും, ജനങ്ങളുടെ ദോഷങ്ങൾ ശമിക്കപ്പെടുന്നു.
സാ ദേവീ കന്ദരാനാമ്നീ മങ്ഗലേതരനാമികാ । സമ്പ്രസ്ഥാപിതാ പ്രോച്ചൈഃ പുരേ ഗഹനകോടരേ
ആ ദേവി കന്ദരാ എന്ന പേരിലും മംഗളേതരാ എന്ന പേരിലും അറിയപ്പെടുന്നു. നഗരത്തിലെ ആഴമുള്ള ഗുഹയിൽ വലിയ ആദരവോടെ അവളെ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു.
തതഃ പ്രഭൃതി തത്രാന്യോ യോ യോ ഭവതി ഭൂമിപഃ । സ കന്ദരാം ഭഗവതീം പ്രതിഷ്ഠാപയതി സ്വയമ്
അതിനുശേഷം അവിടെ ഭരിക്കുന്ന ഓരോ രാജാവും തന്നെയായി കന്ദരാ ഭഗവതിയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കുന്നു.
യഃ കന്ദരാം പ്രതിഷ്ഠാം വാ ന കരോതി നൃപോ ഽധമഃ । തസ്യോപതാപനിചയാഃ പ്രജാ നിഘ്നന്തി യത്നതഃ
കന്ദരാ ദേവിയെ പ്രതിഷ്ഠിക്കാത്ത താഴ്ന്ന രാജാവിനെ അവന്റെ പ്രജകൾ പലവിധ ദുർഘടങ്ങളാൽ ശ്രദ്ധയോടെ നശിപ്പിക്കുന്നു.
തത്പൂജനാദ് അവാപ്നോതി ജനസ് തത്രേപ്സിതം ഫലമ് । സ്വഭാവനാവശോച്ഛൂനമ് അനര്ഥായാപ്രപൂജനമ്
അവളെ ആരാധിക്കുന്നവർക്ക് അവിടെയുള്ളവർക്ക് ആഗ്രഹിച്ച ഫലം ലഭിക്കും; സ്വഭാവപ്രകാരം ആരാധന ഉപേക്ഷിച്ചാൽ അതിന്റെ ഫലം ദുർഭാഗ്യമായിരിക്കും.
വധ്യലോകോപചാരേണ സാ ദേവീ പരിപൂജ്യതേ । പ്രതിമായാം സ്ഥിതാദ്യാപി ചിത്തസ്ഥഫലദായിനീ
ശിക്ഷയ്ക്ക് വിധിക്കപ്പെട്ടവരെപ്പോലെയുള്ള ആചാരങ്ങൾകൊണ്ട് ആ ദേവിയെ ആരാധിച്ചാലും, അവൾ പ്രതിമയിൽ നിലകൊണ്ടു തന്നെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ഫലങ്ങൾ നൽകുന്നു.
സകലലോകസമങ്ഗലകാരിണീ കവലിതാഖിലവധ്യമഹാജനാ । ജയതി സാത്ര കിരാതജനാസ്പദാ പരമബോധവതീ ചിരദേവതാ
കാടുകളിൽ താമസിക്കുന്നവരുടെ ആശ്രയമായ, ദീർഘകാലമായി ആരാധിക്കപ്പെടുന്ന, പരമജ്ഞാനം ഉള്ള ആ ദേവി എല്ലാ ലോകങ്ങൾക്കും മംഗളം നൽകുന്നു; നശിക്കേണ്ടവരെ മുഴുവനും അവൾ ഗ്രസിക്കുന്നു; അവൾ ഇവിടെ ജയിക്കുന്നു.
ഏതത് തേ കഥിതം സര്വമ് ഉപാഖ്യാനമ് അനിന്ദിതമ് । കര്കട്യാ വനരാക്ഷസ്യാ യഥാവദ് അനുപൂര്വശഃ
കർക്കടിയെന്ന വനരാക്ഷസിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഈ കുറ്റമില്ലാത്ത കഥ മുഴുവനും യഥാക്രമം ഞാൻ നിന്നോട് പറഞ്ഞു.
ഹിമവദ്ഗഹ്വരപ്രോക്താ സാ കഥം കൃഷ്ണരാക്ഷസീ । കഥം ച കര്കടീ നാമ്നാ യഥാവദ് വദ മേ പ്രഭോ
ഹിമവാൻപർവതത്തിലെ ഗുഹകളിൽ പറയപ്പെട്ട ആ കറുത്ത റാക്ഷസി എങ്ങനെ കർക്കടി എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുവാൻ വന്നു എന്ന് ദയവായി എനിക്ക് വ്യക്തമാക്കിക്കൊടുക്കണമേ, പ്രഭോ.
കുലാനി സന്ത്യ് അനേകാനി രാക്ഷസാനാം സ്വഭാവതഃ । താനി കൃഷ്ണാനി ശുക്ലാനി ഹരിതാന്യ് ഉജ്ജ്വലാനി ച
രാക്ഷസന്മാരുടെ വംശങ്ങൾ അനേകം സ്വഭാവത: ഉണ്ടു. അവയിൽ കറുത്തതും വെള്ളയതും പച്ചയും പ്രകാശമുള്ളതും ഉണ്ട്.
കര്കടപ്രാണിസദൃശഃ കര്കടോ നാമ രാക്ഷസഃ । ബഭൂവ തജ്ജാ സാ കൃഷ്ണാ കര്കടീ കര്കടാകൃതിഃ
കർക്കടൻ എന്ന പേരിൽ ഒരു രാക്ഷസൻ ഉണ്ടായിരുന്നു, അവൻ കള്ളുവണ്ടിനോട് സാമ്യമുള്ളവൻ. അവനിൽ നിന്ന് കറുത്ത നിറമുള്ള, കള്ളുവണ്ടിയുടെ രൂപമുള്ള കർക്കടീ എന്ന പെൺരാക്ഷസി ജനിച്ചു.
കര്കടീപ്രശ്നസംസ്മൃത്യാ മയൈഷാ കഥിതാ തവ । അധ്യാത്മോക്തിപ്രസങ്ഗേന ചിത്സ്വരൂപനിരൂപണേ
കർക്കടിയുടെ ചോദ്യം ഓർത്ത്, ആത്മവിഷയങ്ങളിലേക്കുള്ള ഉപദേശത്തിന്റെ ഭാഗമായി, ചൈതന്യത്തിന്റെ സ്വഭാവം വിശദീകരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഇതെല്ലാം നിന്നോട് പറഞ്ഞത് അതുകൊണ്ടാണ്.
സമ്പന്നമ് ഏവമ് ഏകസ്മാദ് അസമ്പന്നമ് അപി സ്ഫുടമ് । ഇദം ജഗദ് അനാദ്യന്താത് പദാത് പരമകാരണാത്
ഇങ്ങനെ, ഒരു കാരണത്തിൽ നിന്ന് പൂർണ്ണവും അപൂർണ്ണവും വ്യക്തമായി ഉദിക്കുന്നു. ആദിയും അന്തവും ഇല്ലാത്ത ഈ ലോകം, പരമകാരണത്തിൽ നിന്ന് ക്രമമായി ഉദയിക്കുന്നു.
ഭാവിന്യോ വീചയോ വാരിണ്യ് അന്യാനന്യാസ് സ്ഥിതാ യഥാ । വര്തമാനാ അപി പരേ സൃഷ്ടയസ് സംസ്ഥിതാസ് തഥാ
ജലത്തിൽ ഉയർന്ന് താഴ്ന്ന് കാണപ്പെടുന്ന തിരകൾ എപ്പോഴും ജലമായതുപോലെ, ഈ വിവിധ സൃഷ്ടികളും പുറത്തു കാണുന്നവയാണെങ്കിലും, അവ സത്യത്തിൽ പരമേശ്വരനിൽ തന്നെ നിലകൊള്ളുന്നു.
അജ്വലന്ന് ഏവ കാഷ്ഠേഷു വഹ്നിര് അര്ഥക്രിയാം യഥാ । കരോതി മര്കടാദീനാം ശീതാപഹരണാദികാമ്
മരച്ചില്ലിൽ വെളിച്ചം തെളിയാതെ തന്നെ, അതിനുള്ളിൽ തീ ഉണ്ടെന്നത് സത്യമാണല്ലോ; ആ തീ കുരങ്ങന്മാർക്കും മറ്റുള്ളവർക്കും തണുപ്പ് നീക്കം ചെയ്യുന്നതുപോലെ ഉപകാരപ്പെടുന്നു.
സമം സൌമ്യത്വമ് അജഹദ് ഏവ നിത്യോദിതസ്ഥിതി । തഥാ ബ്രഹ്മ കരോതീദം നാനാകര്തേവ സജ് ജഗത്
അങ്ങനെ തന്നെ, ശാന്തതയും സമത്വവും ഒരിക്കലും വിട്ടുകൊടുക്കാതെ, എല്ലായ്പ്പോഴും നിലനിൽക്കുന്ന ബ്രഹ്മം, പലവിധ പ്രവർത്തനങ്ങൾ ചെയ്യുന്നവനായി ഈ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.
അപ്യ് അനാഗത ഏവായമ് ഏവം സര്ഗ ഉപാഗതഃ । ഭോസ് സാലഭഞ്ജികാസംവിദ് ദാരുണീവ സുബോധിതാ
ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ലാത്ത ഈ സൃഷ്ടി, ഇതിനകം തന്നെ ഇങ്ങനെ ഉണ്ട്. മരത്തിൽ നിന്ന് രൂപംകൊണ്ട സ്ത്രീമൂർത്തിയുടെ ബോധം മരത്തിൽ തന്നെ ഉണരുന്നതുപോലെ.
ബീജാദ് യഥാനന്യദ് അപി ഫലാദ്യ് അന്യദ് ഇവോത്ഥിതമ് । ചിതേസ് തഥാനന്യദ് അപി ചേത്യമ് അന്യദ് ഇവോത്ഥിതമ്
ഒരു വിത്തിൽ നിന്ന്, അതിനോട് വ്യത്യാസമില്ലെങ്കിലും, ഫലം വേറെയാണെന്ന പോലെ തോന്നുന്നതുപോലെ, മനസ്സിൽ നിന്ന്, അതിനോട് വേറെയല്ലെങ്കിലും, മനസ്സിലാവുന്ന വസ്തു വേറെയാണെന്ന പോലെ തോന്നുന്നു.
അച്ഛേദാദ് ഏകസത്തായാ ന ഭേദഃ ഫലബീജയോഃ । ചിച്ചേത്യയോശ് ച വാര്യൂര്മ്യോര് ഇവ വസ്തുനി കശ്ചന
ഒരേ സത്തയുടെ അഖണ്ഡത മൂലം, വിത്തിനും ഫലത്തിനും യഥാർത്ഥത്തിൽ വേർപാട് ഇല്ല; അതുപോലെ തന്നെ, മനസ്സിനും അതിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന വസ്തുവിനും വേർപാടില്ല, വെള്ളത്തിനും അതിലെ തിരകള്ക്കും തമ്മിൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവും ഇല്ലാത്തതുപോലെ.
അവിചാരാദ് ഋതേ ഭേദോ നൈതയോര് ഉപപദ്യതേ । യതഃ കുതശ്ചിദ് ഉദിതസ് സ വിചാരേണ നശ്യതി
ആലോചനയില്ലാതെ മാത്രമേ ഇവ രണ്ടിനും വേർപാട് ഉണ്ടെന്നു തോന്നൂ; എവിടെയോ നിന്നു ഉദിച്ചുവന്ന വ്യത്യാസം ആലോചനയിലൂടെ അപ്രത്യക്ഷമാകും.