വിവേകിനോ ജഗത്പൂജ്യാസ് സേവ്യാ മന്യേ ഭവാദൃശാഃ । ത്വത്സങ്ഗാത് സവികാസാസ്മി ചന്ദ്രേണേവ കുമുദ്വതീ
വിവേകികൾ ലോകത്ത് ആദരിക്കപ്പെടുന്നു; നിങ്ങളെപോലുള്ളവർ സേവിക്കേണ്ടവരാണെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നു. നിങ്ങളുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ഞാൻ ചന്ദ്രനോട് കുമ്പളത്തലപോലെ വിരിയുന്നു.
സൌരഭം കുസുമാസങ്ഗാദ് ഇവ സത്സങ്ഗമാച് ഛുഭമ് । പ്രവര്തതേ ഽര്കസമ്പര്കാദ് വികാസോ ഽമ്ബുരുഹാമ് ഇവ
പൂക്കളുടെ സമീപ്യത്തിൽനിന്ന് സുഗന്ധം പിറവിയെടുക്കുന്നതുപോലെ, നല്ലവരോടൊപ്പം കൂടുമ്പോൾ ശുഭത്വം ജനിക്കുന്നു. സൂര്യന്റെ സ്പർശത്തിൽ താമര വിരിയുന്നതുപോലെയാണ് ഇത്.
മഹതാമ് ഏവ സംസര്ഗാത് പുനര് ദുഃഖം ന ബാധതേ । കോ ഹി ദീപശിഖാഹസ്തസ് തമസാ പരിഭൂയതേ
മഹാന്മാരുടെ സാന്നിധ്യം ലഭിച്ചാൽ പിന്നെ ദു:ഖം ഒരിക്കലും ബാധിക്കില്ല. ഒരു ദീപശിഖ കൈയിൽ പിടിച്ചിരിക്കുന്നവനെ ഇരുട്ട് എങ്ങനെ കീഴടക്കും?
മയേമൌ ജങ്ഗലേ പ്രാപ്തൌ ഭവന്തൌ ഭൂമിഭാസ്കരൌ । പൂജനീയാവ് അതശ് ശീഘ്രമ് ഈഹിതം കഥ്യതാം ശുഭമ്
എന്റെ ശക്തിയാൽ, ഭൂമിയിലെ രണ്ട് സൂര്യന്മാരായ നിങ്ങളിവിടെ കാട്ടിൽ എത്തി. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങൾ ആരാധ്യരാണ്. ദയവായി നിങ്ങളുടെ ശുഭമായ ഉദ്ദേശ്യം ഉടൻ അറിയിക്കൂ.
അസ്മജ്ജനപദേ രക്ഷഃകുലകാനനമഞ്ജരി । ജനസ്യ ബാധതേ ഽത്യര്ഥം സദാ ഹൃദയശൂലനമ്
ഞങ്ങളുടെ ദേശത്ത്, കാട്ടിലെ രാക്ഷസകുലങ്ങൾ ജനങ്ങളെ വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു. അവരുടെയൊക്കെ ഹൃദയത്തിൽ എപ്പോഴും വേദന ഉണർത്തുന്നു.
യദാ സര്വൈവ ജനതാ സദാ ദൃഢവിഷൂചികാ । മന്മണ്ഡലേ ഽദ്യ തേനാഹം നിര്ഗതോ രാത്രിചര്യയാ
എന്റെ രാജ്യത്ത് എല്ലാവരും ഒരു കഠിനമായ രോഗം മൂലം എപ്പോഴും ബുദ്ധിമുട്ടിലായിരുന്നപ്പോള്, അതുകൊണ്ടാണ് ഞാന് രാത്രിയില് അവിടെ നിന്ന് പുറത്തുപോയത്.
ശൂലാനി ഹൃദയേ നൄണാം ന ശാമ്യന്തി യദൌഷധൈഃ । തദാഹം ത്വദ്വിധപ്രോക്തമന്ത്രാദ്യര്ഥേന നിര്ഗതഃ
മരുന്നുകള് കൊണ്ടും ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിലുള്ള വേദനകള് മാറാത്തപ്പോള്, നിന്നുപോലുള്ളവന് പറഞ്ഞ മന്ത്രങ്ങള് മുതലായവയുടെ സഹായം തേടി ഞാന് പുറപ്പെട്ടു.
ത്വാദൃശസ്യ ച ലോകസ്യ മുഗ്ധലോകാഭിഘാതിനഃ । നിഗ്രഹാര്ഥം പ്രവൃത്തിര് മേ സാ ച സമ്പത്തിമ് ഏത്വ് അലമ്
നിഷ്കളങ്കരായവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്ന നിന്നുപോലുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കാനാണ് എന്റെ ശ്രമം. ആ ശ്രമം വിജയിക്കട്ടെ, അതില് എനിക്ക് മതിയാകുന്നു.
ഏതാവദ് ഏവ ച ശുഭേ നന്വ് അങ്ഗീക്രിയതാം ത്വയാ । ഭൂയോ ഭവത്യാ യത് പ്രാണാ ഹിംസനീയാ ന കസ്യചിത്
ശുഭേ, ഇത്ര മാത്രം നീ അംഗീകരിക്കണം: ഇനി മുതല് നീ ആരുടെയും ജീവനെ ഹാനിപ്പെടുത്തരുത്.
ബാഢമ് ഏവം കരോമ്യ് അദ്യപ്രഭൃത്യ് അവിതഥം പ്രഭോ । സത്യമ് ഏവം ന കിഞ്ചിദ് ധി ഹിംസനീയം മയാധുനാ
ശരി, ഇന്നു മുതൽ ഞാൻ അതുപോലെ തന്നെ ചെയ്യാം, പ്രഭോ. ഇനി ഞാൻ ആരെയും വഞ്ചിക്കുകയോ, ദോഷം ചെയ്യുകയോ ഇല്ല; സത്യമായാണ് പറയുന്നത്, ഇനി ഞാൻ ആരെയും ഹാനിപ്പിക്കേണ്ടതില്ല.
യദ്യ് ഏവം ഫുല്ലപദ്മാക്ഷി പരദേഹൈകഭോജനേ । കിം സ്യാച് ഛരീരവൃത്ത്യാ തേ സ്ഥിതായാ മത്സമീഹിതേ
പൂക്കളെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുള്ളവളേ, നീ മറ്റൊരാളുടെ ശരീരം ഭക്ഷിക്കുമ്പോൾ, നീ ആഗ്രഹിക്കുന്നപോലെ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ ശരീരത്തിന്റെ പോഷണം എങ്ങനെയാകും?
ഷഡ്ഭിര് വര്ഷശതൈ രാജന് പ്രബുദ്ധായാസ് സമാധിതഃ । ജാതഭോജനസങ്കല്പാ ഭോജനേച്ഛേയമ് അദ്യ മേ
രാജാവേ, അറുനൂറ് വർഷം സമാധിയിൽ ഇരുന്ന് ഉണർന്നതിനു ശേഷം, ഇന്നാണ് എനിക്ക് ഭക്ഷണം ആഗ്രഹം തോന്നുന്നത്.
ഇദാനീം ശിഖരം ഗത്വാ തദ് ഏവ ധ്യാനനിശ്ചലാ । യാവദിച്ഛം സുഖേനാസേ സജീവാ സാലഭഞ്ജികാ
ഇപ്പോൾ അവൾ പർവ്വതശിഖരത്തിൽ ചെന്നു, അവിടെ തന്നെ ധ്യാനത്തിൽ അചഞ്ചലമായി ഇരുന്നു, ജീവൻ ഉള്ള സാലഭഞ്ജികയായി, ഇഷ്ടം വരുന്നത്ര നേരം സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കുന്നു.
ആമൃതീം ധാരണാം ബദ്ധ്വാ ധാരയാമി ശരീരകമ് । യഥേച്ഛമ് അഥ കാലേന ത്യക്ഷ്യാമീതി മതിര് മമ
അമൃതംപോലെയുള്ള ധാരണയിലൂടെ ഞാൻ ശരീരം ഇഷ്ടംപോലെ നിലനിർത്തുന്നു; സമയമാകുമ്പോൾ അതു വിട്ടൊഴിയാനും ഞാൻ തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട്.
ആശരീരപരിത്യാഗമ് ഇദാനീം ന മയാ നൃപ । ഹിംസനീയാഃ പരപ്രാണാസ് തേനേദം മദ്വചശ് ശൃണു
രാജാവേ, ഇപ്പോൾ ശരീരം വിട്ടുപോകുന്നതിന് മുമ്പ് ഞാൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ ദോഷപ്പെടുത്താൻ പാടില്ല; അതിനാൽ എന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കണം.
ഹിമവാന് നാമ ശൈലോ ഽസ്തി രുചാ ചന്ദ്രാംശുനിര്മലഃ । യ ഉത്തരാശാഹൃദയേ സ്പൃഷ്ടപൂര്വാപരാര്ണവഃ
ഹിമവാൻ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു പർവ്വതം ഉണ്ട്, ചന്ദ്രപ്രകാശംപോലെ ശുദ്ധവും മനോഹരവും; അതു വടക്കേ ദിക്കിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്ത് കിഴക്കും പടിഞ്ഞാറും സമുദ്രങ്ങളെ സ്പർശിച്ചിരിക്കുന്നു.
തത്രാഹം നിവസാമ്യ് ഉഗ്രേ ഹേമശൃങ്ഗദരീഗൃഹേ । ആയസീ സ്തമ്ഭലേഖേവ കര്കടീ നാമ രാക്ഷസീ
അവിടെ ഞാൻ ഉഗ്രതയോടെ സ്വർണ്ണശൃംഗങ്ങളുള്ള പർവ്വതഗൃഹത്തിൽ താമസിക്കുന്നു; ഇരുമ്പ് തൂണുപോലെയുള്ള കർക്കടി എന്ന രാക്ഷസി ആകിയാണ് ഞാൻ അവിടെ ഉള്ളത്.
തപസാ പ്രാര്ഥിതോ ബ്രഹ്മാ ജനതാമാരണേച്ഛയാ । വിഷൂചികാ പ്രാണഹരാ സ്യാം സൂക്ഷ്മാസ്മീതി വൈ മയാ
ജനങ്ങളെ നശിപ്പിക്കണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ഞാൻ തപസ്സു ചെയ്തപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് എന്നോട് അനുഗ്രഹം നൽകി. അങ്ങനെ, ഞാൻ അത്യന്തം സൂക്ഷ്മമായ ജീവൻ എടുത്തുപോകുന്ന രോഗമായ വിഷൂചികയായി.
തസ്മാത് സമ്പ്രാപ്തവരയാ ബഹൂന് വര്ഷഗണാന് മയാ । ഭുക്താ വിഷൂചികാത്വേന ജനതാ ജീവവേധനൈഃ
അതിനാൽ, ആ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച ശേഷം, ഞാൻ വിഷൂചികയായി അനേകം വർഷങ്ങൾ ജനങ്ങളുടെ ജീവനെ വേദനിപ്പിച്ചു.
ത്വയാ ന ഗുണിനോ ഹിംസ്യാ ഇതി മേ ബ്രഹ്മണാ കൃതഃ । നിയമാര്ഥം മഹാമന്ത്രസ് തദായത്താസ്മി സംസ്ഥിതാ
എന്നാൽ ബ്രഹ്മാവ് എന്നോട് ഒരു നിയന്ത്രണം വെച്ചു: 'നല്ലവരെ നീ വേദനിപ്പിക്കരുത്.' അതിനാൽ ഞാൻ മഹാമന്ത്രത്തിൽ ആശ്രയിച്ചാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്.
സോ ഽയം പ്രഗൃഹ്യതാം തേന സര്വം ഹൃദയശൂലനമ് । ശമമ് ഏഷ്യതി ലോകേ ഽസ്മിന് കാ കഥാ മത്കൃതേ ഭ്രമേ
ഇപ്പോൾ ഈ മന്ത്രം സ്വീകരിക്കൂ; അതിലൂടെ ഈ ലോകത്തിലെ എല്ലാ ഹൃദയവേദനയും ശമിക്കും. ഞാൻ ഉണ്ടാക്കുന്ന ആശയക്കുഴപ്പം കുറിച്ച് കൂടുതൽ പറയേണ്ടതില്ല.
വിരതൈവാസ്മി ഹിംസാതോ യത് പുരാ ഹിംസിതം മയാ । ജനസ്യ ഹൃദയം തേന നാഡ്യോ വൈധുര്യമ് ആഗതാഃ
നാനു ഇനി ഞാൻ ഹിംസ ചെയ്യുന്നതല്ല; മുമ്പ് ഞാൻ ആരുടെയോ മനസ്സിന് ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കിയതുകൊണ്ട് അവരുടെ ശരീരത്തിലെ നാഡികൾ ദുർബലമായിരിക്കുന്നു.
ഹിംസിത്വാ രക്തമാംസാനി സന്ത്യക്താ യേ മയാ ജനാഃ । തേഭ്യോ വിധുരനാഡിഭ്യോ യേ ജാതാസ് തേ ഽപി താദൃശാഃ
ഞാൻ ആരുടെയോ രക്തവും മാംസവും ഹാനിപ്പെടുത്തി അവരെ ഉപേക്ഷിച്ചപ്പോൾ, അവരുടെ ദുർബലമായ നാഡികളിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരും അങ്ങനെ തന്നെ ദു:ഖിതരായിരിക്കുന്നു.
രാജന് വിഷൂചികാമന്ത്രസ് സോ ഽയം സമ്പന്ന ഏവ തേ । ന ഹി സത്ത്വവതാമ് അസ്തി ദുസ്സാധ്യമ് ഇഹ കിഞ്ചന
രാജാവേ, ഈ വിഷൂചികാമന്ത്രം ഇപ്പോൾ നിനക്കായി പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നു; സത്വഗുണമുള്ളവർക്ക് ഇവിടെ ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
അതോ ദുര്നാഡികോശേഷു ശൂലാനാം പരിശാന്തയേ । മന്ത്രോ യോ ബ്രാഹ്മണാ പ്രോക്തോ രാജഞ് ശീഘ്രം ഗൃഹാണ തമ്
അതുകൊണ്ട്, ദുർബലമായ നാഡികളിൽ വേദന ശമിപ്പാൻ ബ്രാഹ്മണന്മാർ പറഞ്ഞ മന്ത്രം രാജാവേ, നീ വേഗത്തിൽ സ്വീകരിക്കണം.
ആഗച്ഛ നികടം നദ്യാ ഗച്ഛാമസ് തത്ര ഭൂപതേ । സ്വാചാന്താഭ്യാം സംയതാഭ്യാം ഭവദ്ഭ്യാം സുവ്രതാ ദദേ
രാജാവേ, നദിക്കരയിലേക്ക് അടുത്ത് വരൂ. നമുക്ക് അവിടെ പോകാം. നിങ്ങൾ ഇരുവരും മനസ്സിൽ സമാധാനവും നിയന്ത്രണവും പുലർത്തി, ഞാൻ സത്വ്രതയോടെ ഇതെല്ലാം നിങ്ങൾക്കായി സമർപ്പിക്കുന്നു.
ഇതി തസ്യാം തദാ രാത്ര്യാം രാക്ഷസീമന്ത്രിഭൂഭൃതഃ । ജഗ്മുസ് തേ സരിതസ് തീരം മിഥസ്സഞ്ജാതസൌഹൃദാഃ
അങ്ങനെ ആ രാത്രിയിൽ, ആ ദാനവസ്ത്രിയും അവളുടെ മന്ത്രിയും രാജാവും തമ്മിൽ സൗഹൃദം വളർന്നു, അവർ ഒരുമിച്ച് നദിയ്ക്കരയിലേക്ക് പോയി.
അന്വയവ്യതിരേകാഭ്യാം രാക്ഷസ്യാസ് സൌഹൃദം തഥാ । ജ്ഞാത്വാ സ്ഥിതൌ തൌ സ്വാചാന്താവ് ഉഭാവ് അന്തേ നിവാസിനൌ
ദാനവസ്ത്രിയുടെ സൗഹൃദം നേരിട്ടും പരോക്ഷമായും മനസ്സിലാക്കി, ആ ഇരുവരും മനസ്സിൽ സമാധാനത്തോടെ അവിടെ തന്നെ അവസാനത്തോളം താമസിച്ചു.
തയാ ബ്രഹ്മോപദിഷ്ടോ ഽസൌ തതസ് താഭ്യാം യഥാക്രമമ് । സ്നേഹാദ് വിഷൂചികാമന്ത്രഃ പ്രദത്തോ ജപസിദ്ധിദഃ
അവളിൽ നിന്ന് ബ്രഹ്മവിദ്യ പഠിച്ച ശേഷം, സ്നേഹത്താൽ അവൾ കൊടുത്ത, ജപിച്ചാൽ വിജയപ്രദമായ വിഷൂചികാമന്ത്രം അവർക്ക് ലഭിച്ചു.
തതസ് സഞ്ജാതസൌഹാര്ദൌ തൌ വിസൃജ്യ നിശാചരീ । യദാ ഗന്തും പ്രവൃത്താസൌ തദാ രാജാബ്രവീദ് വചഃ
അപ്പോൾ, ഇരുവരും തമ്മിൽ സൗഹൃദം വളർത്തിയ ശേഷം, ആ രാത്രിയിൽ സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന ദാനവിയെ വിടുവിച്ചു. അവർ പുറപ്പെടാൻ തയ്യാറായപ്പോൾ രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.