തസ്മാദ് ഇമൌ പരീക്ഷേ ഽഹം കദാചിത് പ്രശ്നലീലയാ । കിം മാനജ്ഞാനകാവ് ഏതാവ് ഇതി താമരസേക്ഷണൌ
അതിനാൽ, ഞാൻ ചിലപ്പോഴൊക്കെ ഈ രണ്ടുപേരെയും കളിയോടെ ചോദ്യം ചെയ്ത് പരിശോധിക്കുന്നു: ഇവർക്കു മാനവും, ജ്ഞാനവും, കവിതയും ഉണ്ടോ എന്ന്, കമലനയനികളേ.
ആദൌ വിചാര്യ സുഗുണാഗുണലേശയുക്തിമ് ആഗസ് തതോ ഽധികതരം ച ഗുണാദ് യാദി സ്യാത് । കുര്യാത് തതസ് സമുപപത്തിവശേന ദണ്ഡം ദണ്ഡ്യസ്യ ലഘ്വ് അഥ ദൃഢം ധനസമ്ഭവേ വാ
ആദ്യം, നല്ലതും ചീത്തയുമുള്ള സ്വഭാവവും പിഴവിന്റെ അളവും പരിശോധിക്കണം. പിഴവ് ഗുണത്തേക്കാൾ കൂടുതലാണെങ്കിൽ, അപ്രകാരം, കുറ്റക്കാരനോട് അനുയോജ്യമായ ശിക്ഷ, ചെറുതോ കഠിനമോ, അല്ലെങ്കിൽ പണം പിഴയോ വിധിക്കണം.
അഥ സാ രാക്ഷസീ രക്ഷഃകുലകാനനമഞ്ജരീ । തമസ്യ് ഏവാഭ്രലേഖേവ ഗമ്ഭീരം നിനനാദ സാ
അപ്പോൾ ആ രാക്ഷസിയായവൾ, രാക്ഷസകുലത്തിന്റെ കാടിലെ പുഷ്പംപോലെ, ഇരുണ്ടതിൽ മേഘരേഖ പോലെ, ആഴത്തിൽ ഗർജിച്ചു.
നാദാന്തേ സമുവാചേദം പ്രീങ്കാരപരുഷം വചഃ । ഗര്ജിതാനന്തരം ജാതകരകാശനിശബ്ദവത്
ശബ്ദം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, അതിനുശേഷം ഇടിയ്ക്ക് പിന്നാലെ മിന്നലിന്റെ പിളർത്തലുപോലെയുള്ള കഠിനവും കഠാരവുമായ വാക്കുകൾ അതു ഉച്ചരിപ്പിച്ചു.
ഭോ ഭോ ഘോരാടവീവ്യോമപദവീശശിഭാസ്കരൌ । മഹാമായാതമഃപീഠശിലാകോടരകീടകൌ
ഹേ, ഹേ! കാട്ടിലെ ആകാശപാതയുടെ രാജാക്കന്മാരായ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും, മഹാമായയുടെ ഇരുണ്ട പീഠത്തിലെ കുഴികളിൽ കഴിയുന്ന കീടങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ നിങ്ങൾ.
കൌ ഭവന്തൌ മഹാബുദ്ധീ ദുര്ബുദ്ധീ വാ സമാഗതൌ । മദ്ഗ്രാസപഥമ് ആപന്നൌ ക്ഷണാന് മരണകോവിദൌ
നിങ്ങൾ ആരാണ്? വലിയ ബുദ്ധിയുള്ളവരോ, അല്ലെങ്കിൽ തെറ്റായ ചിന്തയുള്ളവരോ? ഒരുമിച്ച് ചേർന്ന് എന്റെ ഇരയാകുന്ന വഴിയിൽ കടന്നുവന്ന, ഒരു നിമിഷം മരണത്തിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ളവരാണോ നിങ്ങൾ?
ഭോ ഭോ ഭൂതക കിം സ്യാസ് ത്വം ക്വ തിഷ്ഠസി ച ദേഹകമ് । ദര്ശയാസ്യാസ് തവ ഗിരഃ കോ ബിഭേത്യ് അലിനീധ്വനേഃ
ഹേ, ഹേ! ഭൂതമേ, നീ ആരാണ്? നിന്റെ ചെറിയ ശരീരം എവിടെയാണ് നില്ക്കുന്നത്? മുഖം കാണിക്കൂ, വാക്ക് കേൾപ്പിക്കൂ—തേനീച്ചയുടെ ഗംഭീര ശബ്ദം കേട്ട് ആരാണ് ഭയപ്പെടുന്നത്?
സിംഹവത് സര്വവേഗേന പതന്ത്യ് അര്ഥം കിലാര്ഥിനഃ । സമമ് ആകാരശബ്ദാഭ്യാം ഭാവയാസ്മാന് ബിഭേഷി കിമ് । ന കിഞ്ചിദ് ദീര്ഘസൂത്രാണാം സിധ്യത്യ് ആത്മക്ഷയാദ് ഋതേ
സിംഹംപോലെ ലക്ഷ്യം തേടുന്നവർ മുഴുവൻ ശക്തിയും ഉപയോഗിച്ച് മുന്നോട്ട് പായുന്നു. നീ രൂപത്തിലും ശബ്ദത്തിലും ഒരുപോലെയായി എന്നെ ഭയപ്പെടുത്താൻ ശ്രമിക്കുന്നത് എന്തിനാണ്? ദീർഘകാലം ആലോചിച്ച് വൈകുന്നവർക്കു ഒന്നും സാധിക്കാറില്ല, സ്വയം നശിക്കുന്നതൊഴികെ.
രാജ്ഞേത്യ് ഉക്തേ രമ്യമ് ഉക്തമ് ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ സാ തയോഃ । പ്രകാശായാപ്യ് അധൈര്യായ നനാദ ച ജഹാസ ച
'രാജാവ്' എന്നത് കേട്ടപ്പോൾ, അതൊരു മനോഹരമായ വാക്കാണെന്ന് അവൾ വിചാരിച്ചു. എന്നാൽ അവളുടെ അസ്ഥിരത കാരണം അവൾ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു, വലിയ ശബ്ദത്തിൽ അരിപ്പിച്ചു.
തതോ ദദൃശതുസ് തൌ താം ശബ്ദപൂരിതദിഗ്ഗണാമ് । സ്വാട്ടഹാസപ്രഭാപിണ്ഡപൂരപ്രകടിതാകൃതിമ്
അപ്പോൾ ആ രണ്ട് പേർ അവളെ കണ്ടു; അവളുടെ ചിരിയുടെ പ്രകാശം ചുറ്റും പടർന്നു, ശബ്ദം മുഴുവൻ ദിക്കുകളിലും പടർന്നു, അവളുടെ രൂപം അതിലൂടെ തെളിഞ്ഞു.
കല്പാഭ്രാംശനികാശേന ഘൃഷ്ടാമ് അദ്രിതടീമ് ഇവ । സ്വനേത്രവിദ്യുദ്വലയാവലനാജ്വലിതാമ്ബരാമ്
ഒരു മഹാകാലഘട്ടത്തിലെ മേഘഭാഗംപോലെയുള്ള രൂപം, മലയുടെ അരികിൽ ഉരസിയതുപോലെ; അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള മിന്നലിന്റെ വളയങ്ങൾ വസ്ത്രത്തിൽ തെളിഞ്ഞു, അതിനാൽ വസ്ത്രം തീപിടിച്ചപോലെയായി.
തിമിരൈകാര്ണവൌര്വാഗ്നിജ്വാലാവിവലനാമ് ഇവ । ഗര്ജദ്ഘനഘടാടോപപീവരാസിതകന്ധരാമ്
അവളുടെ കഴുത്ത് ഇടിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന ഇടിയുമേഘങ്ങൾപോലെ കറുപ്പും കട്ടിയുമായിരുന്നു. അന്ധകാരം നിറഞ്ഞ സമുദ്രത്തിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന തീയുടെ ജ്വാലകൾപോലെയാണ് അവളുടെ രൂപം തോന്നിയത്.
രണദ്വദനസംരമ്ഭഹാഹാഹതനിശാചരാമ് । രോദസീകജ്ജലസ്തമ്ഭലീലയോല്ലാസിതാം പുരഃ
യുദ്ധത്തിൽ അവളുടെ മുഖം ഭയങ്കരമായിരുന്നു; അവൾ കൊന്ന നിശാചരരുടെ നിലവിളികൾ അവിടം മുഴുവൻ മുഴങ്ങി. അവളുടെ മുന്നിൽ ആകാശം കറുത്ത കജലിന്റെ തൂണുകൾപോലെ തെളിഞ്ഞു.
ഊര്ധ്വകേശീം സിരാലാങ്ഗീം കപിലാക്ഷീം തമോമയീമ് । യക്ഷരക്ഷഃപിശാചാനാമ് അപ്യ് അനല്പഭയപ്രദാമ്
അവളുടെ മുടി നേരെ നിൽക്കുന്നു, ശരീരത്തിൽ നരമ്പുകൾ തെളിഞ്ഞു കാണാം, കണ്ണുകൾ മഞ്ഞപ്പച്ചയും, മുഴുവൻ രൂപം കറുപ്പും. യക്ഷന്മാർക്കും രാക്ഷസന്മാർക്കും പിശാചുകൾക്കുമുപരി ഭയമുണർത്തുന്നവളായിരുന്നു അവൾ.
ദരീരന്ധ്രലസത്സ്വാസ്യാം വാതഝാങ്കാരഭീഷണാമ് । മുസുലോലൂഖലാലാതാം ഹലശൂര്പകശേഖരാമ്
കുന്നിലെ ഗുഹപോലെ വലിയ വായ് തുറന്നു, കാറ്റിന്റെ ഗർജ്ജനപോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദം. നെറ്റിയിൽ ഒരു ഉലക്കയും ഉരളിയും, തലയിൽ ഒരു നങ്ങലും ചാളിയുമാണ് അവൾ അലങ്കരിച്ചത്.
സ്ഫുരന്തീമ് ഇവ കല്പാന്തേ വൈഡൂര്യശിഖരിസ്ഥലീമ് । ഹാസഘട്ടിതവിശ്വേശാം കാലരാത്രീമ് ഇവോദിതാമ്
അവൾ കാലാന്ത്യത്തിൽ വൈഡൂര്യപർവതത്തിന്റെ മുകളിലത്തെ പ്രകാശംപോലെ തിളങ്ങി; അവളുടെ ചിരി ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്മാരെയും അലയിച്ചുലുക്കി; കാലരാത്രി ഉദിച്ചുവന്നതുപോലെ അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഘനവ്യോമാടവീം സാഭ്രാം കൃതദേഹാമ് ഇവാഗതാമ് । ശരീരിണീം മഹാഭ്രാഢ്യാം യാമിനീമ് ഇവ മാംസലാമ്
അവൾ മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആകാശവനം ശരീരം ധരിച്ച് വന്നതുപോലെയും, അതിപ്രമേഹവും ദൃഢവുമായ ഒരു രാത്രിയായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ശരീരസന്നിവേശേന പങ്കപീഠീമ് ഇവോത്ഥിതാമ് । തനും ചന്ദ്രാര്കയുദ്ധായ തമസേവ സമാശ്രിതാമ്
അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ആകൃതിയിൽ, അവൾ ചളിയുടെ ഇരിപ്പിടത്തിൽ നിന്നു എഴുന്നേറ്റതുപോലെയും, ഇരുട്ട് തന്നെ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും എതിരായി യുദ്ധം ചെയ്യാൻ ശരീരം സ്വീകരിച്ചതുപോലെയും തോന്നി.
ഇന്ദ്രനീലതടശ്വഭ്രലമ്ബാഭ്രയുഗലോപമൌ । ഉലൂഖലാദിഹാലാഢ്യൌ ദധാനാമ് അസിതൌ സ്തനൌ
അവളുടെ ഇരുണ്ട രണ്ടു മുലകൾ, ഇന്ദ്രനീലപർവതശിഖരങ്ങളുടെ കനലും, ആകാശത്ത് തൂങ്ങുന്ന ഇരുണ്ട മേഘങ്ങളുടെയും സമാനമായിരുന്നു; അവയിൽ ഉലൂഖലവും നങ്ങലും അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
നഗ്നാമ് അങ്ഗാരകാശേന സമാലബ്ധമഹാതനുമ് । ദ്രുമാഭാസ്പദസമിരലലദ്ഭുജലതാതനുമ്
അവളുടെ വലിയ ശരീരം നഗ്നമായിരുന്നു; ചുട്ടു കത്തുന്ന ചാരത്തിന്റെ പ്രകാശം അവളെ സ്പർശിച്ചു. മരത്തിന്റെ കൊമ്പുകൾ കാറ്റിൽ ആടുന്നതുപോലെ അവളുടെ കൈകളും കാലുകളും കുലുങ്ങി.
താമ് അവേക്ഷ്യ മഹാവീരൌ തഥൈവാക്ഷുഭിതൌ സ്ഥിതൌ । ന തദ് അസ്തി വിമോഹായ യദ് വിവിക്തസ്യ ചേതസഃ
അവളെ കണ്ടിട്ടും ആ മഹാശക്തന്മാർ ഇരുവരും അശാന്തരായി തന്നെ നിന്നു; മനസ്സിൽ ആസക്തിയില്ലാത്തവരെ ഒന്നും ഭ്രമിപ്പിക്കാൻ കഴിയില്ല.
മഹാരാക്ഷസി സംരമ്ഭോ ഹാസാത്മാ കിമ് അയം തവ । ലഘവോ ഹ്യ് അഥ വാ നാര്യോ ലാഘവേ ഽപ്യ് അതിസമ്ഭ്രമാഃ
മഹാരാക്ഷസി, നിന്റെ ഈ കോപം വെറും ചിരിയാണോ? സ്ത്രീകൾ ചിലപ്പോൾ വളരെ ലഘുവായിരിക്കും, അല്ലെങ്കിൽ ആ ലഘുത്വത്തിനകത്തും അത്യന്തം ഉന്മാദമായിരിക്കും.
ത്യജ സംരമ്ഭമ് ആരമ്ഭോ നായം തവ വിരാജതേ । വിഷയേ ഹി പ്രവര്തന്തേ ധീമന്തസ് സ്വാര്ഥസാധകാഃ
നീ ഈ കോപം ഉപേക്ഷിക്കണം; ഈ ഉന്മാദം നിനക്ക് യോജിക്കുന്നതല്ല. വിവേകമുള്ളവർ ലോകത്തിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്നത് സ്വന്തം ലക്ഷ്യം നേടാനാണ് മാത്രം.
ത്വാദൃശീനാം സഹസ്രാണി മഷികാനാമ് ഇവാബലേ । അസ്മാകം വാസനാവാത്യാവ്യൂഢാനി തൃണപര്ണവത്
നിന്റെ പോലെയുള്ളവരായിരക്കണക്കിന് ആളുകള് ഞങ്ങള്ക്കു ചെറുപുഴുക്കളെപ്പോലെയാണ്; ഞങ്ങളുടെ ശക്തമായ മനോഭാവങ്ങള് അവരെ പുല്ലും ഇലകളും പോലെ ഒഴുക്കിക്കളയുന്നു.
സംരമ്ഭജ്വരമ് ഉത്സൃജ്യ സമയാ സ്വസ്ഥയാ ധിയാ । യുക്ത്യാ ച വ്യവഹാരിണ്യാ സോ ഽര്ഥഃ പ്രാജ്ഞേന സാധ്യതേ
കോപം വിട്ട് മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കി, യുക്തിപൂര്വ്വം പ്രവര്ത്തിച്ചാല് ജ്ഞാനിയ്ക്ക് തന്റെ ലക്ഷ്യം നേടാന് സാധിക്കും.
സ്വേനൈവ വ്യവഹാരേണ കാര്യം സിധ്യതു മാഥവാ । മഹാനിയതിനീത്യൈവ ഭ്രമസ്യാവസരോ ഹി കഃ
മാഥവാ, നീയേ സ്വയം പ്രവര്ത്തിച്ച് കാര്യങ്ങള് പൂര്ത്തിയാക്കണം; വലിയ വിധിയുടെ നിയമത്തില് ആശങ്കയ്ക്കോ സംശയത്തിനോ അവസരമില്ലല്ലോ.
കഥയാഭിമതം കിം തേ കിമ് അര്ഥയസി വാര്ഥിനീ । അര്ഥീ സ്വപ്നേ ഽപി നാസ്മാകമ് അപ്രാപ്താര്ഥഃ പുരോഗതഃ
നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് പറയൂ; എന്താണ് നീ തേടുന്നത്? ഞങ്ങള് സ്വപ്നത്തിലും നേടാനാവാത്തത് ഒരിക്കലും പിന്തുടരാറില്ല.
ഇത്യ് ഉക്താ സാ തദാ തേന ചിന്തയാമ് ആസ രാക്ഷസീ । അഹോ നു വിമലാചാരം സത്ത്വം പുരുഷസിംഹയോഃ
അവൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ രാക്ഷസി മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു: 'അയ്യോ, ഈ പുരുഷസിംഹന്മാരുടെ പെരുമാറ്റവും സ്വഭാവവും എത്ര ശുദ്ധമാണ്!'
ന സാമാന്യാവ് ഇമൌ മന്യേ ചിത്രൈവേയം ചമത്കൃതിഃ । വചോവക്ത്രേക്ഷണാന്യ് ഏവ വദന്ത്യ് അന്തര്വിനിശ്ചയമ്
ഇവർ രണ്ടുപേരും സാധാരണ ആളുകളല്ലെന്ന് ഞാൻ കരുതുന്നില്ല; ഈ അത്ഭുതം വളരെ വിചിത്രമാണ്. അവരുടെ വാക്കുകളും ശബ്ദവും കണ്മുന്നുകളും മാത്രം കണ്ടാൽ ഉള്ളിലെ ഉറച്ച മനസ്സു വ്യക്തമാണ്.
വചോവക്ത്രേക്ഷിതദ്വാരൈര് ധീമതാമ് ആശയാ മിഥഃ । ഏകീഭവന്തി സരിതാം പയാംസി വലനൈര് ഇവ
വാക്കുകൾ, ശബ്ദം, കണ്മുന്നുകൾ എന്നിവ വഴി ജ്ഞാനികളുടെ മനസ്സുകൾ തമ്മിൽ ഒന്നാകുന്നു, നദികളുടെ വെള്ളം ചാലുകളിലൂടെ ചേർന്നുപോകുന്നതുപോലെ.