തദ് ഉത്തിഷ്ഠാശു ഗച്ഛാമസ് സര്വ ഏവ പിതാമഹമ് । തദ്വരാര്ഥമ് അനര്ഥായ വിദ്ധി തദ്ദുസ്സഹം തപഃ
അതിനാൽ നമുക്ക് എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ പിതാമഹന്റെ അടുക്കൽ പോകാം; അവളുടെ ഈ ദുർഘടമായ തപസ്സ് ഒരു വരം നേടാനാണ്, അതിനാൽ അത് അനർത്ഥം വരുത്താൻ ഇടയുണ്ട് എന്ന് മനസ്സിലാക്കൂ.
ഇതി വാതേരിതശ് ശക്രസ് സഹ ദേവഗണേന സഃ । ജഗാമ ബ്രഹ്മണോ ലോകം പ്രാര്ഥയാമ് ആസ തം പ്രഭുമ്
വായുവിന്റെ പ്രേരണയോടെ ഇന്ദ്രനും ദേവഗണവും ചേർന്ന് ബ്രഹ്മാവിന്റെ ലോകത്തേക്ക് പോയി, ആ പ്രഭുവിനെ അഭ്യർത്ഥിച്ചു.
സൂച്യാ അഹം വരം ദാതും ഗച്ഛാമി ഹിമവച്ഛിരഃ । ബ്രഹ്മണേതി പ്രതിജ്ഞാതേ ശക്രസ് സ്വര്ഗമ് ഉപായയൌ
സൂചി പറഞ്ഞു: 'ഞാൻ ബ്രഹ്മാവിൽ നിന്ന് ഒരു വരം നേടാൻ ഹിമവാന്റെ ശിഖരത്തിലേക്ക് പോകുന്നു.' ബ്രഹ്മാവ് അതിന് സമ്മതിച്ചപ്പോൾ, ഇന്ദ്രൻ സ്വർഗത്തിലേക്ക് മടങ്ങി.
ഏതാവതാഥ കാലേന സാ ബഭൂവ ച പാവനീ । സൂചീ നിജതപസ്താപതാപിതാമരമന്ദിരാ
അവളെന്തു നേരം കഴിഞ്ഞതോടെ, ആ സൂചി തനിക്കു തന്നെ ചെയ്ത കഠിനതപസ്സിന്റെ ചൂടിൽ ശുദ്ധിയാർജിച്ചു, അമരന്മാരുടെ വാസസ്ഥലമായ സ്വർഗത്തിൽ എത്തി.
മുഖരന്ധ്രസ്ഥിതാര്കാംശുദൃശാ സ്വച്ഛായയൈവ സാ । വിസ്മയിന്യാ വിവര്തിന്യാ ആദിനാന്തമ് ഉപേക്ഷിതാ
സൂചിയുടെ കണ്ണിലൂടെ കിരണങ്ങൾ പോലെ കണ്ണുകൾ കൊണ്ട്, അവൾ തന്റെ വ്യക്തമായ നിഴലോടെ ആദിയിൽ നിന്നും അവസാനം വരെ മാറിമാറി നടക്കുന്ന ഈ ലോകത്തെ അത്ഭുതത്തോടെ നിരീക്ഷിച്ചു.
കൌശേയസൂച്യാ തൃണവന് മേരുസ് സ്ഥൈര്യേണ നിര്ജിതഃ । മജ്ജനിത്ര്യേതി വൃദ്ധ്യേവ യുക്തയാദ്യന്തയോര് ദിനേ
പട്ടു സൂചിയുപയോഗിച്ച് അവൾ സ്ഥിരതയിൽ മേരു പർവതത്തെയും മറികടന്നു; ഒരു വയോധിക സ്ത്രീപോലെ, രാവിലെയും വൈകിട്ടും കഴിവോടെ ആഴത്തിൽ മുങ്ങാൻ അവൾ പഠിച്ചു.
മധ്യാഹ്നേ താപഭീത്യേവ വിശന്ത്യാ മാതുര് അന്തരമ് । അന്യദാ ഗൌരവാദ് ദൃഷ്ട്യാ ദൂരതഃ പ്രേക്ഷ്യമാണയാ
ഉച്ചവേളയിൽ ചൂടിന്റെ പേടിയിൽ അവൾ അമ്മയുടെ ഉള്ളിലേക്കു കടന്നു; മറ്റുസമയങ്ങളിൽ ആദരവോടെ ദൂരത്ത് നിന്ന് ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി നിന്നു.
സാ താമ് അവേക്ഷിതേ ഽക്ഷ്ണാരാത് താപാദ് അങ്ഗേ നിമജ്ജതി । സങ്കടേ വിസ്മരത്യ് ഏവ ജനോ ഗൌരവസത്ക്രിയാമ്
ആ കണ്ണ് നോക്കുമ്പോൾ, അവൾ തൻറെ ശരീരം അതിയായ ചൂടിലേക്ക് മുക്കി. കഷ്ടതയിൽ ആൾക്കാർക്ക് മാന്യമായ ആദരം മറന്നുപോകാറുണ്ട്.
ഛായാസൂചിസ് താപസൂചിസ് തയേത്യ് ആത്മതൃതീയയാ । ത്രികോണം തപസാ പൂതം വാരാണസ്യാസ് സമം കൃതമ്
നിഴൽ സൂചിയും തപസ്സുകാരിയുടെ സൂചിയും അവളും ചേർന്ന് മൂന്നു പേരായി, ആ ത്രികോണം തപസ്സിന്റെ ശക്തിയിൽ വിശുദ്ധമായി, വാരാണസിയ്ക്ക് തുല്യമായി.
ഗതാസ് തേന ത്രികോണേന ത്രിവര്ണപരിഖാവതാ । വായവഃ പാംസവോ യേ ഽപി തേ പരാം മുക്തിമ് ആഗതാഃ
ആ മൂന്നു വർണ്ണങ്ങളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ത്രികോണത്തിന്റെ ശക്തിയിൽ, കാറ്റും പൊടിയും പോലും പരമ മോക്ഷം ലഭിച്ചു.
വിദിതപരമകാരണാഥ ജാതാ സ്വയമ് അനു ചേതനസംവിദം വിചാര്യ । സ്വമനനകലനാനുസാര ഏകസ് ത്വ് ഇഹ ഹി ഗുരുഃ പരമോ ന രാഘവാന്യഃ
പരമ കാരണം മനസ്സിലാക്കി, സ്വയം അറിവിലും ചിന്തയിലും ജനിച്ചാൽ, തൻറെ തന്നെ ധ്യാനവും വിവേകവും അനുസരിച്ച്, ഇവിടെ ഏറ്റവും വലിയ ഗുരു ആത്മാവാണ്, രാഘവ, വേറൊരുത്തനുമില്ല.
അഥ വര്ഷസഹസ്രേണ താം പിതാമഹ ആയയൌ । വരം പുത്രി ഗൃഹാണേതി വ്യാജഹാര നഭസ്തലാത്
അതിനുശേഷം ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷം അവളുടെ അപ്പൂപ്പൻ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് എത്തി പറഞ്ഞു: "മകളേ, ഒരു വരം വാങ്ങിക്കൊൾക."
സൂചീ കര്മേന്ദ്രിയാഭാവാജ് ജീവമാത്രകലാവതീ । ന കിഞ്ചിദ് വ്യാജഹാരാസ്മൈ ചിന്തയാമ് ആസ കേവലമ്
സൂചിക്ക് ജീവശക്തി മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, പ്രവർത്തനേന്ദ്രിയങ്ങൾ ഇല്ലായിരുന്നു. അതിനാൽ അവൾ ഒന്നും സംസാരിച്ചില്ല, ഉള്ളിൽ ചിന്തിച്ചു മാത്രം.
പൂര്ണാസ്മി ഗതസന്ദേഹാ കിം വരേണ കരോമ്യ് അഹമ് । ശാമ്യാമി പരിനിര്വാമി സുഖമ് ആസേ ച കേവലമ്
ഞാൻ പൂർണ്ണവും സംശയരഹിതയുമാണ്; വരം കൊണ്ടു എനിക്ക് എന്ത് ചെയ്യാനാണ്? ഞാൻ വിശ്രമിക്കും, സമാധാനത്തിൽ ലയിക്കും, സന്തോഷത്തോടെ ഇരിക്കും.
ജ്ഞാതം ജ്ഞാതവ്യമ് അഖിലം ശാന്താസ് സന്ദേഹജാലികാഃ । സ്വവിവേകോ വികസിതഃ കിമ് അന്യേന പ്രയോജനമ്
എല്ലാം അറിയേണ്ടത് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരിക്കുന്നു; സംശയങ്ങളുടെ വല ശാന്തമായിരിക്കുന്നു; എന്റെ വിവേകം പൂർണ്ണമായി വിരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു—ഇനി മറ്റെന്തിനാണ് ആവശ്യം?
യഥാ സ്ഥിതേയമ് അസ്മീഹ സന്തിഷ്ഠേയം തഥൈവ ഹി । സത്യാസത്യകലാമ് ഏവ ത്യക്ത്വാ കിമ് ഇതരേണ മേ
ഇവിടെ ഞാൻ എങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നുവോ, അതുപോലെ തന്നെയാണ് ഞാൻ ഇനി നിലകൊള്ളുക. സത്യം അല്ലെങ്കിൽ അസത്യം എന്നതിന്റെ സൂക്ഷ്മതയെ വിട്ടുകളഞ്ഞപ്പോൾ, ഇനി എനിക്കു വേറൊന്നും എന്തിനാണ്?
ഏതാവന്തമ് അഹം കാലമ് അവിവേകേന ബാധിതാ । സ്വസങ്കല്പസമുത്ഥേന വേതാലേനേവ ബാലികാ
ഇത്രയും കാലം ഞാൻ വിവേകമില്ലാതെ വിഷമിച്ചു, സ്വന്തം ചിന്തകളിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരു ബാലികയെപ്പോലെ.
ഇദാനീമ് ഉപശാന്തോ ഽസൌ സ്വവിചാരണയാ സ്വയമ് । ഈപ്സിതാനീപ്സിതൈര് അര്ഥഃ കോ ഭവേത് കല്പിതൈര് മമ
ഇപ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ തന്നെ ആലോചനയിലൂടെ ശാന്തിയായി. ഇഷ്ടവും അനിഷ്ടവും എന്നെക്കുറിച്ച് ഞാൻ ചിന്തിച്ചുണ്ടാക്കിയതെന്തിനാണ് ഇനി?
ഇതി നിശ്ചയയുക്താം താം സൂചീം കര്മേന്ദ്രിയോജ്ഝിതാമ് । തൂഷ്ണീം സ്ഥിതാം സ നിയതേസ് സമ്പശ്യന് ഭഗവാന് സ്ഥിതിമ്
ഇങ്ങനെ ഉറച്ച മനസ്സോടെ, പ്രവർത്തനേന്ദ്രിയങ്ങൾ ഇല്ലാതെ, മൗനത്തിൽ നിലകൊണ്ട സൂചിയെ ഭഗവാൻ അവളുടെ അവസ്ഥ നിരീക്ഷിച്ചു.
ബ്രഹ്മാ പുനര് ഉവാചേമാം വീതരാഗാം പ്രസന്നധീഃ । വരം പുത്രി ഗൃഹാണ ത്വം കഞ്ചിത് കാലം ച ഭൂതലേ
ബ്രഹ്മാവ് ആ മനസ്സിൽ ആഴമായ സമാധാനത്തോടെ വീണ്ടും പറഞ്ഞു: "മകളേ, നീ ഒരു വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ, കുറേ കാലം ഭൂമിയിൽ താമസിക്കൂ."
ഭോഗാന് ഭുക്ത്വാ തതഃ പശ്ചാദ് ഗമിഷ്യസി പരം പദമ് । അവ്യാവൃത്തിസ്വരൂപായാ നിയതേര് ഏഷ നിശ്ചയഃ
നീ ആനന്ദങ്ങൾ അനുഭവിച്ചശേഷം, അതിനുശേഷം പരമാവസ്ഥയിലേക്കു എത്തും. തടസ്സമില്ലാത്ത വിധിയുടെ ഉറപ്പായ തീരുമാനമാണിത്.
തപസാനേന സങ്കല്പസ് സഫലോ ഽസ്തു തവോത്തമേ । പീനാ ഭവ പുനസ് സൈവ ഹിമകാനനരാക്ഷസീ
നിന്റെ ഈ തപസ്സിന്റെ ഫലമായി, ഉന്നതമായ ആഗ്രഹം സഫലമാകട്ടെ. നീ വീണ്ടും അതേ ശക്തിയുള്ള ഹിമപർവ്വതത്തിലെ ദാനവിയായി മാറണം.
യയാ പൂര്വം വിയുക്താസി തന്വാ ജലദരൂപയാ । ബീജാന്തര്വൃക്ഷതാ പുത്രി ബൃഹദ്വൃക്ഷതയാ യഥാ
നീ മുമ്പ് ജലരൂപമായ ശരീരത്തിൽ നിന്നു വേർപെട്ടവളാണ്. ഒരു വിത്ത് വലിയ വൃക്ഷമാകുന്നതുപോലെ, മകളേ, നീയും അതുപോലെ ആകും.
യോഗമ് ഏഷ്യസി ഭൂയസ് ത്വം തന്വാ തദ്ബീജരൂപിണീ । തയൈവ രമസേ പുത്രി ലതയേവാങ്കുരസ്ഥിതിഃ
നീ വീണ്ടും ആ ശരീരത്തോടു ചേർന്ന് സന്തോഷിക്കും, അതു വിത്തുപോലെയുള്ള രൂപത്തിലാണ്. അതിനോടൊപ്പം നീ സന്തോഷം അനുഭവിക്കും, മകളേ, ഒരു വള്ളിക്കുരു തളിരായി വളരുന്നതുപോലെ.
ബാധാം വിദിതവേദ്യത്വാന് ന ച ലോകേ കരിഷ്യസി । അന്തശ്ശുദ്ധാ ശാന്തവാതാ ശരദീവാഭ്രമണ്ഡലീ
നിനക്ക് ദു:ഖം അറിയില്ലെന്നു എല്ലാവർക്കും അറിയാം, അതിനാൽ നീ ലോകത്ത് ആരെയും ദു:ഖിപ്പിക്കില്ല. നിന്റെ ഉള്ളിൽ ശുദ്ധിയും സമാധാനവും നിറഞ്ഞിരിക്കും, ശരത്കാലത്തെ മേഘക്കൂട്ടംപോലെ.
അന്തരധ്യാനവിരതാ കദാചില് ലീലയാ യദി । ഭവിഷ്യസി ബഹീരൂഢാ സര്വാത്മധ്യാനരൂപിണീ
നീ ഉള്ളിൽ ധ്യാനത്തിൽ ലീനയാകുമ്പോൾ, ചിലപ്പോൾ കളിയായി പുറത്തു പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോഴും, നീ എല്ലായിടത്തും ആത്മധ്യാനത്തിന്റെ സ്വരൂപമായിരിക്കും.
വ്യവഹാരാത്മകധ്യാനധാരണാധാരരൂപിണീ । വാതസ്വഭാവവദ്ദേഹപരിസ്പന്ദവിലാസിനീ
നീ പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ആധാരമായ ധ്യാനത്തിന്റെയും ഏകാഗ്രതയുടെയും അടിസ്ഥാനമായിരിക്കും. കാറ്റിന്റെ സ്വഭാവംപോലെ, ശരീരത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മചലനങ്ങളിൽ നീ സന്തോഷത്തോടെ സഞ്ചരിക്കും.
തദാ വിരോധിനീ പുത്രി സ്വകര്മസ്പന്ദരോധിനീ । ന്യായേന ക്ഷുന്നിവൃത്ത്യര്ഥം ഭൂതബാധാം കരിഷ്യസി
അപ്പോൾ, മകളേ, നീ സ്വത്തിന്റെ പ്രവൃത്തികളെ നിയന്ത്രിക്കുന്നവളായി, ശരിയായ മാർഗ്ഗത്തിൽ, മറ്റുള്ളവരുടെ ദുഷ്പ്രവൃത്തികൾ തടയാൻ അവർക്കു ദു:ഖം ഉണ്ടാക്കുന്നവളാവും.
ഭവിഷ്യസി ന്യായവൃത്തിര് ലോകേ ത്വം ന്യായബാധികാ । ജീവന്മുക്തതയാ ദേഹേ സ്വവിവേകൈകപാലികാ
ലോകത്തിൽ നീ നീതിയനുസരിച്ചാണ് പ്രവർത്തിക്കുകയെങ്കിലും, നീതിയെ തടയുന്നവളും ആകും; ശരീരത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ, നിന്റെ വിവേകമാണ് നിന്നെ സംരക്ഷിക്കുന്നത്.
ഇത്യ് ഉക്ത്വാ ഗഗനതലാജ് ജഗാമ ദേവസ് സൂചീ സാ ഭവതു മമേതി കിം വിരാഗഃ । രാഗോ വാബ്ജജവചനാര്ഥധാരണേ ഽസ്മിന്ന് ഇത്യ് അന്തര് മനനമയീ മനാഗ് ബഭൂവ
ഇങ്ങനെ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ദേവൻ പറഞ്ഞ് പോയി; സൂചി മനസ്സിൽ, 'ഇത് എനിക്ക് ആകട്ടെ' എന്നു വിചാരിച്ചു. കമലത്തിൽ ജനിച്ചവന്റെ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുന്നതിൽ വിരാഗമോ, ആസക്തിയോ എന്താണ്? അങ്ങനെ അവളുടെ ഉള്ളിൽ സൂക്ഷ്മമായൊരു ചിന്ത ഉദിച്ചു.