ജാതാ വിദിതവേദ്യാ സാ സ്വയമ് ഏവ തയാ ധിയാ । തപസാ ദുഷ്കൃതേ ക്ഷീണേ സൂചീ സ്വമുഖസൂചനീ
അവളുടെ ബുദ്ധിയിലൂടെ അവൾ അറിയേണ്ടതെല്ലാം അറിഞ്ഞു. തപസ്സിലൂടെ പാപങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, സൂചി തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തന്നെ സൂചിപ്പിച്ചു.
ഇതി വര്ഷസഹസ്രാണി സാകരോദ് ദാരുണം തപഃ । സപ്ത സപ്തമഹാലോകസന്താപകരമ് ഉന്മുഖീ
അങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങളോളം, ഏഴു മഹാലോകങ്ങളെയും നേരിട്ട്, സൂപ്രഭയുള്ള കഠിനതപസ്സു അവള് ചെയ്തു. അതിന്റെ ചൂട് ലോകങ്ങളെ മുഴുവനും ബാധിച്ചു.
തസ്യാഃ കല്പാഗ്നിഭീമേന തപസാ ഹിമവാന് ഗിരിഃ । ബഭൂവ തേന ജ്വലിതോ ജജ്വാലേവ തതോ ജഗത്
അവളുടെ കഠിനതപസ്സിന്റെ ശക്തിയില് ഹിമവാന്ന് പര്വതം കല്പാന്തത്തിലെ അഗ്നിപോലെ ദഹിച്ചു. അതിന്റെ ചൂടില് ലോകം മുഴുവന് പൊള്ളുന്നപോലെയായി.
കസ്യേദം തപസാക്രാന്തം ജഗദ് ഇത്യ് അഥ വാസവഃ । നാരദം പരിപപ്രച്ഛ സ തസ്യാകഥയച് ച തത്
ഈ ലോകം തപസ്സിന്റെ ശക്തിയില് കീഴടക്കപ്പെട്ടത് ആരുടേതാണെന്ന് ഇന്ദ്രന് നാരദനോടു ചോദിച്ചു. നാരദന് അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
സപ്ത വര്ഷസഹസ്രാണി സൂചീ ദീര്ഘതപസ്വിനീ । മയാ വിജ്ഞാതദേഹാസൌ തേനേദം ജ്വലിതം ജഗത്
ഏഴായിരം വര്ഷങ്ങളായി ദീര്ഘകാലം തപസ്സു ചെയ്യുന്ന സൂചിയെ ഞാന് അറിയുന്നു. അവളുടെ തപസ്സാണ് ഈ ലോകം ഇങ്ങനെ ദഹിക്കുന്നത്.
നാഗാശ് ശ്വസന്തി വിദലന്തി നഗാഃ പതന്തി വൈമാനികാ ജലദവാരിധയഃ പ്രയാന്തി । ശോഷം ദിശോ ഽര്കസഹിതാ മലിനീഭവന്തി സൂച്യേന്ദ്ര പശ്യ തപസാ ക്ഷയമായയൈവ
പാമ്പുകൾ കുരയ്ക്കുന്നു, പർവതങ്ങൾ പിളരുന്നു, ദേവതകൾ വീഴുന്നു, മേഘങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും അകന്നുപോകുന്നു; ദിശകളും സൂര്യനും കൂടെ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു, മലിനമാകുന്നു. ഇന്ദ്രാ, തപസ്സിന്റെ മായാവശാൽ എങ്ങനെ നാശം സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കൂ.
കര്കടീകടുവൃത്താന്തം സര്വമ് ആകര്ണ്യ വാസവഃ । നാരദം പരിപപ്രച്ഛ പുനര്ജാതകുതൂഹലഃ
കർക്കടിയുടെ കഠിനമായ സംഭവങ്ങൾ മുഴുവനും കേട്ട ശേഷം, ഇന്ദ്രന് വീണ്ടും കൗതുകം ഉണർന്നു. അപ്പോൾ അവൻ നാരദനോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
സൂചീവൃത്തപിശാചീത്വം തപസോപാര്ജ്യ തത് തയാ । കര്കട്യാ ഹിമവത്കുക്ഷ്യാം കേ ഭുക്താ വിഭവാ മുനേ
മഹർഷേ, കർക്കടി തപസ്സിലൂടെ സൂചിപിശാചിയായി. ഹിമാലയത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ അവൾ ആരെല്ലാം ഉണിഞ്ഞു എന്നു പറയൂ.
ജീവസൂചീ പിശാചീത്വം ഗതാ യാ ശൂകപേലവമ് । അസീത് കാര്ഷ്ണായസീ സൂചിസ് തസ്യാസ് സ്വമ് അവലമ്ബനമ്
ജീവസൂചി പിശാചിയായി ഒരു തത്തയുടെ മൃദുലമായ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവളുടെ ആശ്രയം കറുത്ത ഇരുമ്പ് സൂചിയായിരുന്നു.
തത് സ്വമ് ആലമ്ബനം ത്യക്ത്വാ വ്യോമവാതരഥസ്ഥയാ । പ്രാണമാരുതമാര്ഗേണ തയാ ദേഹപ്രവിഷ്ടയാ
അവൾ ആ ആശ്രയം വിട്ട്, ആകാശത്തിലും വായുവിലും സഞ്ചരിക്കുന്ന രഥത്തിൽ ഇരുന്നു, ജീവൻ കൊണ്ടുള്ള വായുവിന്റെ വഴി ഉപയോഗിച്ച് ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സര്വാസാമ് അന്ത്രതന്ത്രീണാം സ്നായുമേദോവസാസൃജാമ് । രന്ധ്രേഷു പക്ഷിണ്യേവാന്തര് നിലീനം മലിനാങ്ഗയാ
എല്ലാ നാളികളിലും, സന്ധികളിലും, നാഡികളിലും, കൊഴുപ്പിലും രക്തത്തിലും, മലിനമായ അവയവങ്ങളോടെ അവൾ ഒരു പക്ഷി പൊക്കളിൽ ഒളിച്ചിരിയുന്ന പോലെ ഒളിച്ചിരുത്തി.
യസ്യാം നാഡ്യാം ന യോ വായുര് മാതി തത് താമ് ഉപേതയാ । തത്ര ശൂലം കൃതം മൂലം ന്യഗ്രോധാഗ്ര ഇവോത്കടമ്
ഏതു നാളിയിലായാലും വായു സഞ്ചരിക്കാത്തിടത്ത് അവൾ കടന്നു കയറി, അവിടെ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വേരുപോലെയുള്ള കഠിനമായ വേദന സ്ഥാപിച്ചു.
തച് ഛരീരേന്ദ്രിയൈസ് താനി തഥാന്യാനി ബഹൂനി ച । ഭുക്താനി നരമാംസാനി ഭോജനാന്യ് ഉചിതാനി ച
ആ ശരീരവും അവയുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, കൂടാതെ മറ്റു പല ശരീരങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അവൾ മനുഷ്യമാംസം ഉൾപ്പെടെ അനുയോജ്യമായ ഭക്ഷ്യങ്ങൾ കഴിച്ചു.
സുപ്തം വിവലിതാനല്പമാലയാ മുഗ്ധബാലയാ । കാന്തവക്ഷസ്സ്ഥലസ്യൂതമ്ലിഷ്ടപത്ത്രകപോലയാ
അവൾ ഉറക്കം കനിഞ്ഞ് അല്പം ഉണരുന്നു; പൂമാല ചിതറിപ്പോയി, മൃദുവായ കവിളുകൾ പ്രിയന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് കിടക്കുന്ന യൗവനവതിയാണ് അവൾ.
വിഹൃതം വീതശോകാസു വിഹങ്ഗ്യാ വനവീഥിഷു । കല്പദ്രുമോത്ഥപുഷ്പാഭ്രദ്വിഗുണാമ്ഭോദപങ്ക്തിഷു
ദുഃഖമൊന്നുമില്ലാതെ, പക്ഷിയെപ്പോലെ അവൾ കാട്ടുവഴികളിൽ സഞ്ചരിച്ചു; മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന പൂക്കളുടെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരട്ടമായ ഭംഗിയോടെ.
പീത ആമോദിമന്ദാരമകരന്ദകണാസവഃ । വനേഷ്വ് അമരശൈലാനാമ് അലിന്യാലിനിലീനയാ
അമരപർവ്വതങ്ങളുടെ കാടുകളിൽ, തേനിച്ചിറകളുടെ കൂട്ടത്തിനകത്ത് മറഞ്ഞ്, അവൾ മന്ദാരപ്പൂക്കളിൽ നിന്നുള്ള സുഗന്ധമുള്ള പരാഗം അമൃതം പോലെ കുടിച്ചു.
ചര്വിതാനി ശവാങ്ഗാനി ഗൃധ്രഗര്വാതിവൃദ്ധയാ । ഖഡ്ഗയഷ്ട്യേവ സങ്ഗ്രാമേ വീരാങ്ഗാനി ജവേദ്ധയാ
വൃദ്ധമായ ഒരു കഴുകൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ച് ശവങ്ങളുടെ അവയവങ്ങൾ ചവിട്ടുന്നതുപോലെയും, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വാളുപോലെയുള്ള ദണ്ഡം വീരന്മാരുടെ ശരീരങ്ങൾ വേഗത്തിൽ തിന്നുന്നതുപോലെയും അവൾ അവയവങ്ങൾ ചവച്ചു.
സര്വാങ്ഗകോശനാഡീഷു ദിക്ഷ്വ് ഇവാനിലലേഖയാ । ഉഡ്ഡീനമ് അവഡീനം ച കാക്യേവ വ്യോമവീഥിഷു
ശരീരത്തിലെ എല്ലാ നാഡികളിലും ആവരണങ്ങളിലും, എല്ലാ ദിശകളിലും കാറ്റിന്റെ പാതയുപോലെ, അവൾ ഉയർന്ന് താഴെ ഇറങ്ങുന്നു; ആകാശവീഥികളിലൂടെ കാക്ക പറക്കുന്നതുപോലെ.
വിരാഡാത്മഹൃദി പ്രാണാ വാതസ്കന്ധാസ് സ്ഫുരന്തി ഖേ । യഥാ തഥാ പ്രസ്ഫുരിതം പ്രതി ദേഹഗൃഹം തയാ
വിശ്വാത്മാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ, ശ്വാസങ്ങൾ കാറ്റിന്റെ ഒഴുക്കിൽ ആകാശത്ത് വിറയുന്നു; അതുപോലെ അവൾ ഓരോ ശരീരവീടിലും വിറയുന്നു.
സര്വപ്രാണിശരീരേഷു ഭ്രാന്തം ചിച്ഛക്തിദുഷ്ടയാ । ദീപപ്രഭാഭാസിതയാ ഗൃഹിണ്യേവ സ്വസദ്മസു
എല്ലാ ജീവികളുടെ ശരീരങ്ങളിൽ അവൾ ചിത്തശക്തിയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ അലയുന്നു; ഒരു ഗൃഹിണി വിളക്കിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെളിച്ചം പകരുന്നതുപോലെ.
വിഹൃതം രുധിരേഷ്വ് അന്തര് ദ്രവശക്ത്യേവ വാരിഷു । അബ്ധിഷ്വ് ആവര്തവൃത്ത്യേവ ജഠരേഷു വിവല്ഗിതമ്
രക്തത്തിൽ അവൾ സ്രാവശക്തി വെള്ളത്തിൽ ചലിക്കുന്നതുപോലെ സഞ്ചരിക്കുന്നു; സമുദ്രങ്ങളിൽ തിരകൾ ചുറ്റി കറങ്ങുന്നതുപോലെ; വയറ്റിൽ അവൾ വളഞ്ഞ് ചലിക്കുന്നു.
സുപ്തം മേദസ്സു ശുഭ്രേഷു ശേഷാങ്ഗേഷ്വ് ഇവ ശൌരിണാ । സ്വാദിതസ് സ്വാമഗന്ധോ ഽന്തര് വാതശക്ത്യാമൃതം യഥാ
കർപ്പൂരത്തിന്റെ സുഗന്ധം ശുദ്ധമായ വസ്തുക്കളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയും, കാറ്റിന്റെ ശക്തിയിൽ അമൃതം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നതുപോലെയും, അതിന്റെ യഥാർത്ഥ ഗന്ധം ഉള്ളവൻ അകത്തുതന്നെ അനുഭവിക്കുന്നതുപോലെയും ആണ്.
തരുഗുല്മൌഷധാദീനാം ഹൃത്സ്ഥാരണ്യാനിലശ്രിയാ । പരിഭുക്താന്യ് അശക്താനി ഹിംസയാ വീക്ഷിതാനി ച
മരങ്ങൾ, കുറ്റികൾ, ഔഷധങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ഹൃദയത്തിൽ കാറ്റ് വസിക്കുന്ന വനമുണ്ട്; അവയെ ആസ്വദിച്ചാൽ ശക്തി നഷ്ടമാകും, അതിനെ തല്ലുമ്പോൾ വെറും കാണുന്നവയാകും.
അഹം ജീവമയീ സൂചീ സ്യാമ് ഇതീച്ഛാവരേണ സാ । സമ്പന്നാ മാനസീ സൂചിശ് ചേതനീ പാവനീ ശിതാ
‘ഞാൻ ജീവചൈതന്യത്തിൽ നിന്നുള്ള സൂചിയായി മാറണം’ എന്ന ആഗ്രഹം ഉദയം ചെയ്യുമ്പോൾ, മനസ്സിൽ ഒരു സൂചി രൂപപ്പെടുന്നു; അതു ജ്ഞാനപരവും ശുദ്ധവും മൂർച്ചയുമുള്ളതുമാണ്.
അദൃശ്യയാ തയാ തേന മാരുതോഗ്രതുരങ്ഗയാ । അയസ്സൂചീനിലയയാ വിഹൃതം ദിക്ഷു രുദ്ധയാ
അത് കാണാനാവാത്തതും അതിവേഗതയുള്ളതുമായ കാറ്റുപോലെയുള്ള സൂചി, വായുവിലാണ് താമസം. അതിനാൽ എല്ലാ ദിശകളിലും സഞ്ചരിച്ചാലും അത് മറഞ്ഞിരിക്കും.
പീതം ഭുക്തം വിലസിതം ഹസിതം ദത്തമ് ആഹൃതമ് । നര്തിതം ഗീതമ് ഉഷിതമ് അനന്തൈഃ പ്രാണിദേഹകൈഃ
പാനം ചെയ്യുന്നത്, ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നത്, കളിക്കുന്നത്, ചിരിക്കുന്നത്, നൽകുന്നത്, സ്വീകരിക്കുന്നത്, നൃത്തം ചെയ്യുന്നത്, പാടുന്നത്, ഉണർന്നിരിക്കുക — ഇതൊക്കെയും അനവധി ജീവികൾ ചെയ്യുന്നതാണ്.
അദൃശ്യയാ ശരീരിണ്യാ മനഃ പവനദേഹയാ । കൃതമ് ആകാശരൂപിണ്യാ ന തദ് അസ്തി ന യത് തയാ
അദൃശ്യമായ, മനസ്സും വായുവും ആയ ശരീരമുള്ളവൾ ആകാശംപോലെയുള്ള രൂപത്തിൽ എല്ലാം ചെയ്യുന്നു; അവൾ ചെയ്യാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
മത്തയാശക്തയാ സ്വാദുരസാംശ് ചര്വിതുമ് ഏതയാ । ബാലയാലാനമ് ആശ്രിത്യ കരിണ്യേവ വിവല്ഗിതമ്
മദം കയറിയ, ശക്തിയില്ലാത്ത ഈ ജീവി മധുരം നിറഞ്ഞ രുചികൾ ആസ്വദിക്കാൻ കുട്ടികളുടെ കളിയിൽ ആശ്രയം പിടിച്ച്, ഉത്സുകയായ ഒരു ആനപോലെ അലഞ്ഞുതിരിയുന്നു.
കല്ലോലബഹലാദ്യൂനദേഹദുഷ്ടനദീഷ്വ് അലമ് । വേഗൈര് വൈധുര്യകാരിണ്യാ മത്തയാ മകരായിതമ്
കുഴപ്പമുള്ളതോ കുറവുള്ളതോ തിരമാലകൾ കൊണ്ടു കലങ്ങിയതോ ആയ നദികളിൽ ഈ മദം കയറിയ ജീവി അതിന്റെ വേഗം മൂലം ക്ഷീണം വരുത്തി, മുക്കാളപോലെയാകും.
അശക്തയാ നിഗിരിതും മേദോമാംസം തയാ ഹൃദി । ദൂനം സുചിരമ് അര്ഥാഢ്യവൃദ്ധാതുരധിയാ യഥാ
ഹൃദയത്തിനുള്ളിൽ കൊഴുപ്പും മാംസവും നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാതെ, അവൾ ദീർഘകാലം ദുഃഖിക്കുന്നു. ധനസമ്പത്തും വയസ്സും മൂലം മനസ്സ് ക്ഷീണിച്ചവൻ എങ്ങനെ ദുർബലനാകുന്നുവോ അതുപോലെ.