ധൂല്യാപി പ്രേക്ഷ്യതേ യാ താമ് അപി ദ്രുമലതാദയഃ । മഹാതപസ്വിനീം സൂചീം ദ്രഷ്ടും നോത്കണ്ഠയന്തി കേ
പൊടിക്കിടയിലും അവളെ കാണുമ്പോൾ പോലും, മരങ്ങളും വള്ളികളും മറ്റും ആ മഹത്തായ തപസ്സുകാരിയായ സൂചിയെ കാണാൻ ആഗ്രഹം വിട്ടുകളയുന്നില്ല.
സ്ഥിരബദ്ധപദാമ് ഏനാം സുമനോവൃത്തിമ് ഉത്ഥിതാമ് । അനിലാഃ ക്ഷോഭയാം ചക്രുര് മുഖനിര്ഗതഭാങ്കൃതൈഃ
അവൾ ഉറച്ച നിലയിൽ, നല്ല മനസ്സോടെ നില്ക്കുമ്പോൾ, കാറ്റുകൾ അവരുടെ വായിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങളാൽ അവളെ കലക്കിച്ചു.
പ്രസൂതാനി ഭവിഷ്യാമോ നിഗീര്ണാന്യ് അനയാചിരമ് । കൌസുമാനി രജാംസ്യ് അസ്യാ ഇത്യ് ആസ്യം പര്യപൂപുരന്
'നാം ജനിക്കും, നാം നിലനിൽക്കും, ഉടൻ അവൾ നമ്മെ വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്യും' എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പൂക്കളുടെ പൊടിക്കണികൾ അവളുടെ വായിൽ നിറച്ചു.
തപോഹരേന്ദ്രപ്രഹിതവാതനുന്നാമിഷം രജഃ । തയാ ത്വ് അഹൃത്ത്വവ്യാജേന ന നിഗീര്ണം മുഖേ ഽപി സത്
തപസ്സുകാരനായ ഇന്ദ്രൻ അയച്ച കാറ്റ് എത്രയും ശക്തിയായി പൊടിയെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടും, അതു അവൾ അകത്തേക്ക് ഊറ്റിയതുപോലെയെങ്കിലും, ഒരിക്കലും വിഴുങ്ങിയില്ല.
ന നിഗീര്ണവതീ താനി രജാംസി ദൃഢനിശ്ചയാ । അന്തസ്സാരതയാ കാര്യം ലഘവോ ഽപ്യ് ആപ്നുവന്തി ഹി
അവൾ ഉറച്ച മനസ്സോടെ ആ പൊടി വിഴുങ്ങിയില്ല; ഉള്ളിൽ ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ, ചെറുതായിട്ടുള്ളതും നമ്മെ കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല.
ന പിബന്ത്യ് ആസ്യസംസ്ഥാനിതയാ പുഷ്പരജാംസ്യ് അപി । വിസ്മയം പവനഃ പ്രാപ സുമേരൂന്മൂലനാധികമ് । ആശിരഃപിഹിതാ പങ്കൈഃ പൂരിതാപി മഹാജലൈഃ
മുഖത്ത് എത്തിയതുപോലും പൂവിന്റെ പൊടിപോലെയുള്ളതും അവൾ സ്വീകരിച്ചില്ല; സുമേരു പർവ്വതം പിഴുതുപോലും അത്ഭുതം തോന്നാത്ത കാറ്റിന്, അവൾ ചെളിയാൽ മൂടപ്പെട്ടിട്ടും വലിയ വെള്ളം നിറഞ്ഞിട്ടും അശാന്തയില്ലാതെ നിലകൊണ്ടത് അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.
വിധുതാപി ബൃഹദ്വാതൈസ് ത്രാസിതാപി തഡിദ്ഭ്രമൈഃ । ഉദ്ധൂലിതാപി ജലദൈഃ ക്ഷോഭിതാപ്യ് അഭ്രഗര്ജിതൈഃ
വലിയ കാറ്റ് അവളെ ഇളക്കിയാലും, മിന്നലിന്റെ ഭ്രമം ഭയപ്പെടുത്തിയാലും, മേഘങ്ങൾ അവളെ തല്ലിയാലും, മേഘങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനത്തിൽ അവൾ അലയിച്ചുപോയാലും,
അപി വര്ഷസഹസ്രൈസ് സാ ചിത്തസ്ഥദൃഢനിശ്ചയാ । പട്ടഗണ്ഡകസുപ്തേവ നാകമ്പത തപസ്വിനീ
ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും അവൾ മനസ്സിൽ ഉറച്ച നിർണ്ണയത്തോടെ, പാറക്കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലമായി, ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി നിന്നു.
നിവൃത്തായാ ബഹിസ്സ്പന്ദാദ് അഥ കാലേ ഽസഹാഗതേ । വിചാരയന്ത്യാസ് തസ്യാസ് സ്വമ് ആത്മതത്ത്വം സ്വചേതനമ്
പുറത്തുള്ള ചലനങ്ങൾ അവസാനിച്ച്, കാലം കടന്നപ്പോൾ, അവൾ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും ബോധവും ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ജ്ഞാനാലോകസ് സമുദഭൂത് സാ പരാവരദര്ശിനീ । ബഭൂവ നിര്മലാ സൂചീ ചിത്സൂചീ പാവനീ പരമ്
ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം അവളിൽ ഉദിച്ചു; ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ എല്ലാം അവൾക്ക് ദൃശ്യമായി. അവൾ നിർമ്മലയും, ബോധത്തിന്റെ സൂചിപോലെയും, പരമശുദ്ധയുമായി മാറി.
ജാതാ വിദിതവേദ്യാ സാ സ്വയമ് ഏവ തയാ ധിയാ । തപസാ ദുഷ്കൃതേ ക്ഷീണേ സൂചീ സ്വമുഖസൂചനീ
അവളുടെ ബുദ്ധിയിലൂടെ അവൾ അറിയേണ്ടതെല്ലാം അറിഞ്ഞു. തപസ്സിലൂടെ പാപങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, സൂചി തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തന്നെ സൂചിപ്പിച്ചു.
ഇതി വര്ഷസഹസ്രാണി സാകരോദ് ദാരുണം തപഃ । സപ്ത സപ്തമഹാലോകസന്താപകരമ് ഉന്മുഖീ
അങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങളോളം, ഏഴു മഹാലോകങ്ങളെയും നേരിട്ട്, സൂപ്രഭയുള്ള കഠിനതപസ്സു അവള് ചെയ്തു. അതിന്റെ ചൂട് ലോകങ്ങളെ മുഴുവനും ബാധിച്ചു.
തസ്യാഃ കല്പാഗ്നിഭീമേന തപസാ ഹിമവാന് ഗിരിഃ । ബഭൂവ തേന ജ്വലിതോ ജജ്വാലേവ തതോ ജഗത്
അവളുടെ കഠിനതപസ്സിന്റെ ശക്തിയില് ഹിമവാന്ന് പര്വതം കല്പാന്തത്തിലെ അഗ്നിപോലെ ദഹിച്ചു. അതിന്റെ ചൂടില് ലോകം മുഴുവന് പൊള്ളുന്നപോലെയായി.
കസ്യേദം തപസാക്രാന്തം ജഗദ് ഇത്യ് അഥ വാസവഃ । നാരദം പരിപപ്രച്ഛ സ തസ്യാകഥയച് ച തത്
ഈ ലോകം തപസ്സിന്റെ ശക്തിയില് കീഴടക്കപ്പെട്ടത് ആരുടേതാണെന്ന് ഇന്ദ്രന് നാരദനോടു ചോദിച്ചു. നാരദന് അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
സപ്ത വര്ഷസഹസ്രാണി സൂചീ ദീര്ഘതപസ്വിനീ । മയാ വിജ്ഞാതദേഹാസൌ തേനേദം ജ്വലിതം ജഗത്
ഏഴായിരം വര്ഷങ്ങളായി ദീര്ഘകാലം തപസ്സു ചെയ്യുന്ന സൂചിയെ ഞാന് അറിയുന്നു. അവളുടെ തപസ്സാണ് ഈ ലോകം ഇങ്ങനെ ദഹിക്കുന്നത്.
നാഗാശ് ശ്വസന്തി വിദലന്തി നഗാഃ പതന്തി വൈമാനികാ ജലദവാരിധയഃ പ്രയാന്തി । ശോഷം ദിശോ ഽര്കസഹിതാ മലിനീഭവന്തി സൂച്യേന്ദ്ര പശ്യ തപസാ ക്ഷയമായയൈവ
പാമ്പുകൾ കുരയ്ക്കുന്നു, പർവതങ്ങൾ പിളരുന്നു, ദേവതകൾ വീഴുന്നു, മേഘങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും അകന്നുപോകുന്നു; ദിശകളും സൂര്യനും കൂടെ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു, മലിനമാകുന്നു. ഇന്ദ്രാ, തപസ്സിന്റെ മായാവശാൽ എങ്ങനെ നാശം സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കൂ.
കര്കടീകടുവൃത്താന്തം സര്വമ് ആകര്ണ്യ വാസവഃ । നാരദം പരിപപ്രച്ഛ പുനര്ജാതകുതൂഹലഃ
കർക്കടിയുടെ കഠിനമായ സംഭവങ്ങൾ മുഴുവനും കേട്ട ശേഷം, ഇന്ദ്രന് വീണ്ടും കൗതുകം ഉണർന്നു. അപ്പോൾ അവൻ നാരദനോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
സൂചീവൃത്തപിശാചീത്വം തപസോപാര്ജ്യ തത് തയാ । കര്കട്യാ ഹിമവത്കുക്ഷ്യാം കേ ഭുക്താ വിഭവാ മുനേ
മഹർഷേ, കർക്കടി തപസ്സിലൂടെ സൂചിപിശാചിയായി. ഹിമാലയത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ അവൾ ആരെല്ലാം ഉണിഞ്ഞു എന്നു പറയൂ.
ജീവസൂചീ പിശാചീത്വം ഗതാ യാ ശൂകപേലവമ് । അസീത് കാര്ഷ്ണായസീ സൂചിസ് തസ്യാസ് സ്വമ് അവലമ്ബനമ്
ജീവസൂചി പിശാചിയായി ഒരു തത്തയുടെ മൃദുലമായ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവളുടെ ആശ്രയം കറുത്ത ഇരുമ്പ് സൂചിയായിരുന്നു.
തത് സ്വമ് ആലമ്ബനം ത്യക്ത്വാ വ്യോമവാതരഥസ്ഥയാ । പ്രാണമാരുതമാര്ഗേണ തയാ ദേഹപ്രവിഷ്ടയാ
അവൾ ആ ആശ്രയം വിട്ട്, ആകാശത്തിലും വായുവിലും സഞ്ചരിക്കുന്ന രഥത്തിൽ ഇരുന്നു, ജീവൻ കൊണ്ടുള്ള വായുവിന്റെ വഴി ഉപയോഗിച്ച് ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു.
സര്വാസാമ് അന്ത്രതന്ത്രീണാം സ്നായുമേദോവസാസൃജാമ് । രന്ധ്രേഷു പക്ഷിണ്യേവാന്തര് നിലീനം മലിനാങ്ഗയാ
എല്ലാ നാളികളിലും, സന്ധികളിലും, നാഡികളിലും, കൊഴുപ്പിലും രക്തത്തിലും, മലിനമായ അവയവങ്ങളോടെ അവൾ ഒരു പക്ഷി പൊക്കളിൽ ഒളിച്ചിരിയുന്ന പോലെ ഒളിച്ചിരുത്തി.
യസ്യാം നാഡ്യാം ന യോ വായുര് മാതി തത് താമ് ഉപേതയാ । തത്ര ശൂലം കൃതം മൂലം ന്യഗ്രോധാഗ്ര ഇവോത്കടമ്
ഏതു നാളിയിലായാലും വായു സഞ്ചരിക്കാത്തിടത്ത് അവൾ കടന്നു കയറി, അവിടെ വടവൃക്ഷത്തിന്റെ വേരുപോലെയുള്ള കഠിനമായ വേദന സ്ഥാപിച്ചു.
തച് ഛരീരേന്ദ്രിയൈസ് താനി തഥാന്യാനി ബഹൂനി ച । ഭുക്താനി നരമാംസാനി ഭോജനാന്യ് ഉചിതാനി ച
ആ ശരീരവും അവയുടെ ഇന്ദ്രിയങ്ങളും, കൂടാതെ മറ്റു പല ശരീരങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് അവൾ മനുഷ്യമാംസം ഉൾപ്പെടെ അനുയോജ്യമായ ഭക്ഷ്യങ്ങൾ കഴിച്ചു.
സുപ്തം വിവലിതാനല്പമാലയാ മുഗ്ധബാലയാ । കാന്തവക്ഷസ്സ്ഥലസ്യൂതമ്ലിഷ്ടപത്ത്രകപോലയാ
അവൾ ഉറക്കം കനിഞ്ഞ് അല്പം ഉണരുന്നു; പൂമാല ചിതറിപ്പോയി, മൃദുവായ കവിളുകൾ പ്രിയന്റെ നെഞ്ചിൽ ചേർത്ത് കിടക്കുന്ന യൗവനവതിയാണ് അവൾ.
വിഹൃതം വീതശോകാസു വിഹങ്ഗ്യാ വനവീഥിഷു । കല്പദ്രുമോത്ഥപുഷ്പാഭ്രദ്വിഗുണാമ്ഭോദപങ്ക്തിഷു
ദുഃഖമൊന്നുമില്ലാതെ, പക്ഷിയെപ്പോലെ അവൾ കാട്ടുവഴികളിൽ സഞ്ചരിച്ചു; മനസ്സിലെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റുന്ന വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നുയർന്ന പൂക്കളുടെ മേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരട്ടമായ ഭംഗിയോടെ.
പീത ആമോദിമന്ദാരമകരന്ദകണാസവഃ । വനേഷ്വ് അമരശൈലാനാമ് അലിന്യാലിനിലീനയാ
അമരപർവ്വതങ്ങളുടെ കാടുകളിൽ, തേനിച്ചിറകളുടെ കൂട്ടത്തിനകത്ത് മറഞ്ഞ്, അവൾ മന്ദാരപ്പൂക്കളിൽ നിന്നുള്ള സുഗന്ധമുള്ള പരാഗം അമൃതം പോലെ കുടിച്ചു.
ചര്വിതാനി ശവാങ്ഗാനി ഗൃധ്രഗര്വാതിവൃദ്ധയാ । ഖഡ്ഗയഷ്ട്യേവ സങ്ഗ്രാമേ വീരാങ്ഗാനി ജവേദ്ധയാ
വൃദ്ധമായ ഒരു കഴുകൻ തന്റെ ശക്തിയിൽ അഭിമാനിച്ച് ശവങ്ങളുടെ അവയവങ്ങൾ ചവിട്ടുന്നതുപോലെയും, യുദ്ധഭൂമിയിൽ വാളുപോലെയുള്ള ദണ്ഡം വീരന്മാരുടെ ശരീരങ്ങൾ വേഗത്തിൽ തിന്നുന്നതുപോലെയും അവൾ അവയവങ്ങൾ ചവച്ചു.
സര്വാങ്ഗകോശനാഡീഷു ദിക്ഷ്വ് ഇവാനിലലേഖയാ । ഉഡ്ഡീനമ് അവഡീനം ച കാക്യേവ വ്യോമവീഥിഷു
ശരീരത്തിലെ എല്ലാ നാഡികളിലും ആവരണങ്ങളിലും, എല്ലാ ദിശകളിലും കാറ്റിന്റെ പാതയുപോലെ, അവൾ ഉയർന്ന് താഴെ ഇറങ്ങുന്നു; ആകാശവീഥികളിലൂടെ കാക്ക പറക്കുന്നതുപോലെ.
വിരാഡാത്മഹൃദി പ്രാണാ വാതസ്കന്ധാസ് സ്ഫുരന്തി ഖേ । യഥാ തഥാ പ്രസ്ഫുരിതം പ്രതി ദേഹഗൃഹം തയാ
വിശ്വാത്മാവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ, ശ്വാസങ്ങൾ കാറ്റിന്റെ ഒഴുക്കിൽ ആകാശത്ത് വിറയുന്നു; അതുപോലെ അവൾ ഓരോ ശരീരവീടിലും വിറയുന്നു.
സര്വപ്രാണിശരീരേഷു ഭ്രാന്തം ചിച്ഛക്തിദുഷ്ടയാ । ദീപപ്രഭാഭാസിതയാ ഗൃഹിണ്യേവ സ്വസദ്മസു
എല്ലാ ജീവികളുടെ ശരീരങ്ങളിൽ അവൾ ചിത്തശക്തിയുടെ സ്വാധീനത്തിൽ അലയുന്നു; ഒരു ഗൃഹിണി വിളക്കിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ സ്വന്തം വീട്ടിൽ വെളിച്ചം പകരുന്നതുപോലെ.