ദൃഢദാവാനലേ തത്ര സര്വഭൂതവിവര്ജിതേ । മഹാശിലാതലക്ഷോഭരൂക്ഷേ പാംസുവിധൂസരേ
അവിടെ, എല്ലാ ജീവികളും ഇല്ലാത്ത, കഠിനമായ കല്ലുകളും പൊടിയും നിറഞ്ഞ, വലിയ കല്ലിൻമേൽ, കാട്ടുതീ കത്തുന്ന ഒരു നിർജ്ജനപ്രദേശത്ത് അവൾ നിന്നു.
തസ്ഥാവ് അഭ്യുത്ഥിതൈകാസൌ നിസ്തൃണേ വിപുലസ്ഥലേ । മരാവ് അകസ്മാത് സഞ്ജാതാ ശുഷ്കാ തൃണശിഖാ യഥാ
അവൾ ഒരാളായി, പുൽമരമായ വിശാലമായ നിലത്തു നേരെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. മരുഭൂമിയിൽ പെട്ടെന്നു ഉദിച്ചുവന്ന ഒരു ഉണങ്ങിയ പുല്ല് തണ്ട് പോലെ അവൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
സൂക്ഷ്മസ്യൈകസ്യ പാദസ്യ സാര്ധേനൈവാശ്രിതോര്വരാ । സ്വസംവിദേകപാദാത്മതപഃ കര്തും പ്രചക്രമേ
അവളുടെ സൂക്ഷ്മമായ കാലിന്റെ ഒരു പാദവും അതിന്റെ പാതിയും മാത്രം ആശ്രയിച്ച്, സ്വന്തം ബോധം മാത്രം പാദത്തിന് ആധാരമാക്കി, അവൾ തപസ്സ് ആരംഭിച്ചു.
സൂക്ഷ്മപാദതലേനൈഷാ വസുധാരേണുസങ്കടമ് । നിവാര്യാത്തപദാ കൃച്ഛ്രാദ് യത്നേനോര്ധ്വമുഖീ സ്ഥിതാ
സൂക്ഷ്മമായ പാദത്താൽ ഭൂമിയിലെ പൊടിയുടെ ഇടുങ്ങിയതിനെ തടഞ്ഞ്, വലിയ പരിശ്രമത്തോടെ കാലു ഉയർത്തി നേരെ നിൽക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചു.
കൃഷ്ണത്വഹിംസ്രതാതൈക്ഷ്ണ്യാ വൃത്താസ്യാ പവനാശനൈഃ । യത്നാത് പദം നിബധ്നന്തീ രേണ്വണൂപലസങ്കടേ
പൊടി, മണൽ, കല്ല് എന്നിവയുടെ കഠിനതയിൽ കാലു ഉറപ്പിച്ച്, ഇരുണ്ടതും അഹിംസയും മൂർച്ചയും വൃത്തമായ വായും സഹിച്ച്, വായു മാത്രം ഭക്ഷണമായി അവൾ താങ്ങി നിന്നു.
അരണ്യേ ക്ഷുഭിതാം സര്പീം ദൂരാലോകാര്ഥമ് ഉത്ഥിതാമ് । പുച്ഛകോടിസ്ഥിതാം പാതലോലാമ് അനുചകാര സാ
കാടിനുള്ളിൽ, ദൂരത്തെ കാണാൻ തല ഉയർത്തി വാലിന്റെ അറ്റത്ത് കുലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഒരുപാമ്പിനെ അവൾ പിന്തുടർന്നു.
മുഖരന്ധ്രവിനിഷ്ക്രാന്താ തസ്യാ ഭാസ്കരദീധിതിഃ । സഖീ ബഭൂവ സൂച്യാഭാ പശ്ചാദ്ഭാഗൈകരക്ഷിണീ
ആ പാമ്പിന്റെ വായിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വന്ന സൂര്യന്റെ കിരണം, സൂചിയുടെ രൂപത്തിൽ പിന്നിൽ കാവൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സഖിയായി അവളോടൊപ്പം ചേർന്നു.
ക്ഷുദ്രേ ഽപി സ്വജനീഭൂതേ യാതി വത്സലതാം ജനഃ । ദീധിത്യാപി സഖീവൃത്തം സൂച്യാസ് സൂചിതയാശ്രിതമ്
ചെറുതായാലും സ്വന്തംതായാൽ മനുഷ്യർക്ക് സ്നേഹം ഉണ്ടാകുന്നു; അതുപോലെ സൂര്യകിരണം സ്നേഹിതയായി മാറി സൂചിപോലെയുള്ള കൂട്ടുകാരിയോടു ചേർന്ന് നിന്നു.
ബഭൂവ തസ്യാസ് സ്വച്ഛാ യാ ദ്വിതീയാ താപസീ സഖീ । ഏനസ്സൂചീവ മലിനാ തയാ പശ്ചാത് കൃതൈവ സാ
അവളുടെ രണ്ടാമത്തെ സഖിയായ വനവാസിനി സ്ത്രീ നിർമലവും ശുദ്ധവുമായിരുന്നു; പക്ഷേ, അവൾക്ക് കൂട്ടായിരുന്നതുകൊണ്ട് അവളും സൂചിപോലെ മലിനയായി.
സൂച്യാസ്യനിര്ഗതാര്കാംശുപാതാക്ഷസ്മയകൂണിതമ് । പശ്ചാത് സ്മയതതാ ദൃഷ്ടാ സാ ധൂല്യൈവാത്ര കേവലമ്
സൂചിയുടെ അറ്റത്തിൽ നിന്നു സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ പുറത്ത് വരുമ്പോൾ, അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു ചിരിയുണ്ടായി, അതിനാൽ ചെറു ചുരുളുകളും കാണപ്പെട്ടു. പിന്നീടോ, അവിടെ പൊടിയാണ് മാത്രം അവളെ ചിരിച്ചുപോലെയായി കാണിച്ചത്.
ധൂല്യാപി പ്രേക്ഷ്യതേ യാ താമ് അപി ദ്രുമലതാദയഃ । മഹാതപസ്വിനീം സൂചീം ദ്രഷ്ടും നോത്കണ്ഠയന്തി കേ
പൊടിക്കിടയിലും അവളെ കാണുമ്പോൾ പോലും, മരങ്ങളും വള്ളികളും മറ്റും ആ മഹത്തായ തപസ്സുകാരിയായ സൂചിയെ കാണാൻ ആഗ്രഹം വിട്ടുകളയുന്നില്ല.
സ്ഥിരബദ്ധപദാമ് ഏനാം സുമനോവൃത്തിമ് ഉത്ഥിതാമ് । അനിലാഃ ക്ഷോഭയാം ചക്രുര് മുഖനിര്ഗതഭാങ്കൃതൈഃ
അവൾ ഉറച്ച നിലയിൽ, നല്ല മനസ്സോടെ നില്ക്കുമ്പോൾ, കാറ്റുകൾ അവരുടെ വായിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദങ്ങളാൽ അവളെ കലക്കിച്ചു.
പ്രസൂതാനി ഭവിഷ്യാമോ നിഗീര്ണാന്യ് അനയാചിരമ് । കൌസുമാനി രജാംസ്യ് അസ്യാ ഇത്യ് ആസ്യം പര്യപൂപുരന്
'നാം ജനിക്കും, നാം നിലനിൽക്കും, ഉടൻ അവൾ നമ്മെ വിഴുങ്ങുകയും ചെയ്യും' എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പൂക്കളുടെ പൊടിക്കണികൾ അവളുടെ വായിൽ നിറച്ചു.
തപോഹരേന്ദ്രപ്രഹിതവാതനുന്നാമിഷം രജഃ । തയാ ത്വ് അഹൃത്ത്വവ്യാജേന ന നിഗീര്ണം മുഖേ ഽപി സത്
തപസ്സുകാരനായ ഇന്ദ്രൻ അയച്ച കാറ്റ് എത്രയും ശക്തിയായി പൊടിയെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് തള്ളിയിട്ടും, അതു അവൾ അകത്തേക്ക് ഊറ്റിയതുപോലെയെങ്കിലും, ഒരിക്കലും വിഴുങ്ങിയില്ല.
ന നിഗീര്ണവതീ താനി രജാംസി ദൃഢനിശ്ചയാ । അന്തസ്സാരതയാ കാര്യം ലഘവോ ഽപ്യ് ആപ്നുവന്തി ഹി
അവൾ ഉറച്ച മനസ്സോടെ ആ പൊടി വിഴുങ്ങിയില്ല; ഉള്ളിൽ ശക്തിയുണ്ടെങ്കിൽ, ചെറുതായിട്ടുള്ളതും നമ്മെ കീഴടക്കാൻ കഴിയില്ല.
ന പിബന്ത്യ് ആസ്യസംസ്ഥാനിതയാ പുഷ്പരജാംസ്യ് അപി । വിസ്മയം പവനഃ പ്രാപ സുമേരൂന്മൂലനാധികമ് । ആശിരഃപിഹിതാ പങ്കൈഃ പൂരിതാപി മഹാജലൈഃ
മുഖത്ത് എത്തിയതുപോലും പൂവിന്റെ പൊടിപോലെയുള്ളതും അവൾ സ്വീകരിച്ചില്ല; സുമേരു പർവ്വതം പിഴുതുപോലും അത്ഭുതം തോന്നാത്ത കാറ്റിന്, അവൾ ചെളിയാൽ മൂടപ്പെട്ടിട്ടും വലിയ വെള്ളം നിറഞ്ഞിട്ടും അശാന്തയില്ലാതെ നിലകൊണ്ടത് അത്ഭുതം തന്നെയായിരുന്നു.
വിധുതാപി ബൃഹദ്വാതൈസ് ത്രാസിതാപി തഡിദ്ഭ്രമൈഃ । ഉദ്ധൂലിതാപി ജലദൈഃ ക്ഷോഭിതാപ്യ് അഭ്രഗര്ജിതൈഃ
വലിയ കാറ്റ് അവളെ ഇളക്കിയാലും, മിന്നലിന്റെ ഭ്രമം ഭയപ്പെടുത്തിയാലും, മേഘങ്ങൾ അവളെ തല്ലിയാലും, മേഘങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനത്തിൽ അവൾ അലയിച്ചുപോയാലും,
അപി വര്ഷസഹസ്രൈസ് സാ ചിത്തസ്ഥദൃഢനിശ്ചയാ । പട്ടഗണ്ഡകസുപ്തേവ നാകമ്പത തപസ്വിനീ
ആയിരം വർഷങ്ങൾക്കു ശേഷവും അവൾ മനസ്സിൽ ഉറച്ച നിർണ്ണയത്തോടെ, പാറക്കല്ലുപോലെ അചഞ്ചലമായി, ധ്യാനത്തിൽ മുഴുകി നിന്നു.
നിവൃത്തായാ ബഹിസ്സ്പന്ദാദ് അഥ കാലേ ഽസഹാഗതേ । വിചാരയന്ത്യാസ് തസ്യാസ് സ്വമ് ആത്മതത്ത്വം സ്വചേതനമ്
പുറത്തുള്ള ചലനങ്ങൾ അവസാനിച്ച്, കാലം കടന്നപ്പോൾ, അവൾ തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവവും ബോധവും ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ജ്ഞാനാലോകസ് സമുദഭൂത് സാ പരാവരദര്ശിനീ । ബഭൂവ നിര്മലാ സൂചീ ചിത്സൂചീ പാവനീ പരമ്
ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം അവളിൽ ഉദിച്ചു; ഉയർന്നതും താഴ്ന്നതുമായ എല്ലാം അവൾക്ക് ദൃശ്യമായി. അവൾ നിർമ്മലയും, ബോധത്തിന്റെ സൂചിപോലെയും, പരമശുദ്ധയുമായി മാറി.
ജാതാ വിദിതവേദ്യാ സാ സ്വയമ് ഏവ തയാ ധിയാ । തപസാ ദുഷ്കൃതേ ക്ഷീണേ സൂചീ സ്വമുഖസൂചനീ
അവളുടെ ബുദ്ധിയിലൂടെ അവൾ അറിയേണ്ടതെല്ലാം അറിഞ്ഞു. തപസ്സിലൂടെ പാപങ്ങൾ തീർന്നപ്പോൾ, സൂചി തന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം തന്നെ സൂചിപ്പിച്ചു.
ഇതി വര്ഷസഹസ്രാണി സാകരോദ് ദാരുണം തപഃ । സപ്ത സപ്തമഹാലോകസന്താപകരമ് ഉന്മുഖീ
അങ്ങനെ ആയിരക്കണക്കിന് വര്ഷങ്ങളോളം, ഏഴു മഹാലോകങ്ങളെയും നേരിട്ട്, സൂപ്രഭയുള്ള കഠിനതപസ്സു അവള് ചെയ്തു. അതിന്റെ ചൂട് ലോകങ്ങളെ മുഴുവനും ബാധിച്ചു.
തസ്യാഃ കല്പാഗ്നിഭീമേന തപസാ ഹിമവാന് ഗിരിഃ । ബഭൂവ തേന ജ്വലിതോ ജജ്വാലേവ തതോ ജഗത്
അവളുടെ കഠിനതപസ്സിന്റെ ശക്തിയില് ഹിമവാന്ന് പര്വതം കല്പാന്തത്തിലെ അഗ്നിപോലെ ദഹിച്ചു. അതിന്റെ ചൂടില് ലോകം മുഴുവന് പൊള്ളുന്നപോലെയായി.
കസ്യേദം തപസാക്രാന്തം ജഗദ് ഇത്യ് അഥ വാസവഃ । നാരദം പരിപപ്രച്ഛ സ തസ്യാകഥയച് ച തത്
ഈ ലോകം തപസ്സിന്റെ ശക്തിയില് കീഴടക്കപ്പെട്ടത് ആരുടേതാണെന്ന് ഇന്ദ്രന് നാരദനോടു ചോദിച്ചു. നാരദന് അതിന് ഉത്തരം പറഞ്ഞു.
സപ്ത വര്ഷസഹസ്രാണി സൂചീ ദീര്ഘതപസ്വിനീ । മയാ വിജ്ഞാതദേഹാസൌ തേനേദം ജ്വലിതം ജഗത്
ഏഴായിരം വര്ഷങ്ങളായി ദീര്ഘകാലം തപസ്സു ചെയ്യുന്ന സൂചിയെ ഞാന് അറിയുന്നു. അവളുടെ തപസ്സാണ് ഈ ലോകം ഇങ്ങനെ ദഹിക്കുന്നത്.
നാഗാശ് ശ്വസന്തി വിദലന്തി നഗാഃ പതന്തി വൈമാനികാ ജലദവാരിധയഃ പ്രയാന്തി । ശോഷം ദിശോ ഽര്കസഹിതാ മലിനീഭവന്തി സൂച്യേന്ദ്ര പശ്യ തപസാ ക്ഷയമായയൈവ
പാമ്പുകൾ കുരയ്ക്കുന്നു, പർവതങ്ങൾ പിളരുന്നു, ദേവതകൾ വീഴുന്നു, മേഘങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും അകന്നുപോകുന്നു; ദിശകളും സൂര്യനും കൂടെ ഉണങ്ങിപ്പോകുന്നു, മലിനമാകുന്നു. ഇന്ദ്രാ, തപസ്സിന്റെ മായാവശാൽ എങ്ങനെ നാശം സംഭവിക്കുന്നു എന്ന് നോക്കൂ.
കര്കടീകടുവൃത്താന്തം സര്വമ് ആകര്ണ്യ വാസവഃ । നാരദം പരിപപ്രച്ഛ പുനര്ജാതകുതൂഹലഃ
കർക്കടിയുടെ കഠിനമായ സംഭവങ്ങൾ മുഴുവനും കേട്ട ശേഷം, ഇന്ദ്രന് വീണ്ടും കൗതുകം ഉണർന്നു. അപ്പോൾ അവൻ നാരദനോടു വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
സൂചീവൃത്തപിശാചീത്വം തപസോപാര്ജ്യ തത് തയാ । കര്കട്യാ ഹിമവത്കുക്ഷ്യാം കേ ഭുക്താ വിഭവാ മുനേ
മഹർഷേ, കർക്കടി തപസ്സിലൂടെ സൂചിപിശാചിയായി. ഹിമാലയത്തിന്റെ ഗർഭത്തിൽ അവൾ ആരെല്ലാം ഉണിഞ്ഞു എന്നു പറയൂ.
ജീവസൂചീ പിശാചീത്വം ഗതാ യാ ശൂകപേലവമ് । അസീത് കാര്ഷ്ണായസീ സൂചിസ് തസ്യാസ് സ്വമ് അവലമ്ബനമ്
ജീവസൂചി പിശാചിയായി ഒരു തത്തയുടെ മൃദുലമായ ശരീരത്തിൽ പ്രവേശിച്ചു; അവളുടെ ആശ്രയം കറുത്ത ഇരുമ്പ് സൂചിയായിരുന്നു.
തത് സ്വമ് ആലമ്ബനം ത്യക്ത്വാ വ്യോമവാതരഥസ്ഥയാ । പ്രാണമാരുതമാര്ഗേണ തയാ ദേഹപ്രവിഷ്ടയാ
അവൾ ആ ആശ്രയം വിട്ട്, ആകാശത്തിലും വായുവിലും സഞ്ചരിക്കുന്ന രഥത്തിൽ ഇരുന്നു, ജീവൻ കൊണ്ടുള്ള വായുവിന്റെ വഴി ഉപയോഗിച്ച് ശരീരത്തിനുള്ളിൽ പ്രവേശിച്ചു.