അലീകമ് ഇദമ് ഉത്പന്നമ് അലീകം ച വിവര്ധതേ । അലീകമ് ഏവ സ്വദതേ തഥാലീകം വിലീയതേ
ഇവിടെ ഉദിച്ചിരിക്കുന്നതെല്ലാം അസത്യമാണ്; അസത്യം തന്നെയാണ് വളരുന്നതും അനുഭവപ്പെടുന്നതും. അവസാനം അസത്യം തന്നെയാണ് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതും.
ചിന്മാത്രസ്യാന്തരേ സര്ഗശ് ചിന്മാത്രം സകലാന്തരേ । തത്ത്വാത് സമസ്തസത്താനാം ചിന്മാത്രം സര്വമ് ഏവ വാ
ശുദ്ധചൈതന്യത്തിനുള്ളിലാണ് സൃഷ്ടി നിലകൊള്ളുന്നത്; എല്ലാ വസ്തുക്കളിലും ശുദ്ധചൈതന്യമാണ്. യഥാർത്ഥത്തിൽ, എല്ലാ ജീവികളും ശുദ്ധചൈതന്യമാണ്, അല്ലെങ്കിൽ എല്ലാം തന്നെ ശുദ്ധചൈതന്യമാണ്.
ചിന്മാത്രമ് ഏവ ബഹിര് അന്തര് ഉപര്യ് അധസ്താന് മാനപ്രമേയമ് ഇതി മാതൃപദം ച ധത്തേ । നിത്യോപശാന്തമ് ഇതി തേന സമസ്തസത്താ നിത്യം സ്ഥിതം സുസമമ് ഏകമ് അപേതതുര്യമ്
ശുദ്ധചൈതന്യമാണ് അകത്തും പുറത്തും, മുകളിലും കീഴിലും, അറിയുന്നവനും അറിയപ്പെടുന്നതും അറിയാനുള്ള മാർഗ്ഗവും. അതിനാൽ അതാണ് അറിയുന്നവന്റെ സ്ഥാനം സ്വീകരിക്കുന്നത്. എപ്പോഴും ശാന്തമായതുകൊണ്ട് എല്ലാ സത്തയും ഒരുപോലെ, ഒരുമിച്ച്, നാലാമത്തെ അവസ്ഥയ്ക്ക് അതീതമായി, സ്ഥിരമായി നിലകൊള്ളുന്നു.
അത്രൈവോദാഹരന്തീമമ് ഇതിഹാസം പുരാതനമ് । രാക്ഷസ്യോക്തം മഹാപ്രശ്നജാലമ് ആവലിതാഖിലമ്
ഇവിടെയൊരു പുരാതനകഥ പറയപ്പെടുന്നു. ഒരു ദാനവസ്ത്രിയുടേത്, എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന വലിയ ചോദ്യങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതായ കഥ.
അസ്തി കജ്ജലപങ്കാദ്രേര് ഇവോഗ്രാ സാലഭഞ്ജികാ । ഹിമാദ്രേര് ഉത്തരേ പാര്ശ്വേ കര്കടീ നാമ രാക്ഷസീ
ഹിമാലയത്തിന്റെ വടക്കുഭാഗത്ത്, കറുത്ത മലയുടെ ഉഗ്രമായ ശാലഭഞ്ജികയെപ്പോലെ, കർക്കടി എന്നൊരു ദാനവസ്ത്രി ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിഷൂചികാഭിധാനാ യാ കന്യാ സാ ന്യായബാധികാ । വിന്ധ്യാടവീവ ദേഹേന യുക്ത്യാ കാര്ശ്യമ് ഉപാഗതാ
വിഷൂചിക എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്ന ആ യുവതി, നീതിയുടെ ബാധയിൽ ക്ഷീണിച്ച ദേഹത്തോടു കൂടി, യുക്തിയുടെ ശക്തിയിൽ വിൻധ്യകാടുപോലെ ക്ഷീണിച്ചവളായിരുന്നു.
മഹാബലാഗ്നിനയനാ രോദോരന്ധ്രാവപൂരിണീ । നീലാമ്ബരാമ്ബരാ കൃഷ്ണാ ദേഹബദ്ധേവ യാമിനീ
വലിയ അഗ്നിപോലുള്ള കണ്ണുകളുമായി, മൂക്കുകുഴികളിൽ പുക നിറഞ്ഞു, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ച്, കറുത്ത രാത്രിയെപ്പോലെ ദേഹത്തിൽ ബന്ധിച്ചവളായിരുന്നു.
നീഹാരവസനാച്ഛന്നാ മേദുരാഭ്രശിരഃപടാ । ലമ്ബാഭ്രബിമ്ബോരസിജാ നിത്യോര്ധ്വതിമിരോര്ധ്വജാ
മഞ്ഞുപോലുള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച്, കനത്ത മേഘംപോലെയുള്ള തലക്കെട്ട്, മഴമേഘംപോലെ തൂങ്ങിയ കുരുക്കളുമായി, എല്ലായ്പ്പോഴും ഇരുട്ടിന്റെ പതാക ഉയർത്തുന്നവളാണ് അവൾ.
സ്ഥിരവിദ്യുല്ലതാനേത്രാ തമാലതരുതാരകാ । വൈഡൂര്യശൂര്പാഗ്രനഖീ ഭസ്മനീഹാരഹാസിനീ
മിന്നലുപോലെ ഉറപ്പുള്ള കണ്ണുകൾ, തമാലവൃക്ഷങ്ങളിൽ തിളങ്ങുന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾപോലും, വൈഡൂര്യമണിയുടെ അറ്റംപോലുള്ള നഖങ്ങൾ, ചാരത്തിന്റെ ഹാരമിട്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
നിര്മാംസനരദേഹൌഘപുഷ്പസ്രഗ്ദാമഭൂഷിതാ । സര്വാങ്ഗോഗ്രാന്ത്രസമ്പ്രോതശവമാലാവിരാജിതാ
മാംസമില്ലാത്ത മനുഷ്യശരീരങ്ങളുടെ കൂമ്പാരത്തിൽ നിന്നുള്ള പൂമാലകൾ അണിഞ്ഞു, അവളുടെ എല്ലാ അവയവങ്ങളിലും ഭയാനകമായ ആന്തരങ്ങൾ കൊണ്ട് ചാർത്തിയ ശവമാലയിൽ തിളങ്ങുന്നു.
വേതാലാവേശവിവലത്കാലകങ്കാലകുണ്ഡലാ । അര്കാദാനോത്കദീപ്താഭ്രഭീമോഗ്രഭുജമണ്ഡലാ
ഭൂതപ്രേതങ്ങളുടെ ബാധയാൽ വിറയുന്ന കാളിന്റെ കങ്കണങ്ങൾ കാതിൽ, സൂര്യൻ പിടിച്ചെടുത്ത കനത്ത മേഘംപോലുള്ള ഭയങ്കരമായ കരങ്ങൾ തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്നു.
തസ്യാ വിപുലകായത്വാദ് ദുര്ലഭത്വാന് നിജാന്ധസഃ । അതൃപ്തോ ഽര്ണവലേഖായാ ഇവാഭൂജ് ജാഠരോ ഽനലഃ
അവളുടെ വലിയ ശരീരവും, സ്വന്തം ഭക്ഷ്യത്തിന്റെ കുറവുമാണ്, അവളുടെ വയറിലെ അഗ്നിയെ ഒരിക്കലും തൃപ്തിപ്പെടുത്താത്തത്. ഒരു ചെറിയ വെള്ളംകൊണ്ട് തീ ശമിക്കാത്തതുപോലെ തന്നെയാണ് അവളുടെ അവസ്ഥ.
ന കദാചന സാ തൃപ്തിമ് ഉപായാതി മഹോദരീ । വഡവാനലജിഹ്വേവ ചിന്തയാമ് ആസ ചൈകദാ
ആ മഹാവയറ്റുകാരി ഒരിക്കലും തൃപ്തിയിലായിരുന്നില്ല; സമുദ്രത്തിനടിയിലെ അഗ്നിയുടെ നാവുപോലെ അവൾ എപ്പോഴും അശാന്തയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ അവൾ ആലോചിച്ചു.
ജമ്ബുദ്വീപഗതാന് സര്വാന് നിഗിരാമി ജനാന് യദി । അനാരതമ് അനുച്ഛ്വാസം ജലരാശീന് ഇവാര്ണവഃ
ഞാൻ ജംബുദ്വീപത്തിൽ ഉള്ള എല്ലാവരെയും വിഴുങ്ങിയാലും, എന്റെ നിരന്തരമായ വിശപ്പ് അവസാനിക്കില്ല; സമുദ്രം നദികളെ എപ്പോഴും ഏറ്റുപോകുന്നതുപോലെ.
മേഘേന മൃഗതൃഷ്ണേവ തന് മേ ക്ഷുദ് ഉപശാമ്യതി । അവിരുദ്ധൈവ സാ യുക്തിര് യയാപദി ഹി ജീവ്യതേ
മേഘം കൊണ്ടോ മൃഗതൃഷ്ണ കൊണ്ടോ എന്റെ വിശപ്പ് ശമിക്കാറില്ല; കഷ്ടതയിൽ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന മാർഗം മാത്രമാണ് ശരിയായത്.
മന്ത്രൌഷധതപോദാനദേവപൂജാദിരക്ഷിതമ് । സമമ് ഏവ ജനം സര്വം നിര്ബാധം കഃ പ്രബാധതേ
മന്ത്രങ്ങൾ, ഔഷധങ്ങൾ, ദാനം, കഠിനതപസ്സ്, ദേവപൂജ എന്നിവകൊണ്ട് സംരക്ഷിതരായി, എല്ലാ ജനങ്ങളും ഒരുപോലെ നിർവ്യാഗ്രരായിരിക്കുമ്പോൾ, ആരാണ് അവരെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കാൻ കഴിയുക?
തപഃ കരോമി പരമമ് അഖിന്നേനൈവ ചേതസാ । തപസൈവ മഹോഗ്രേണ യദ് ദുരാപം തദ് ആപ്യതേ
ഞാൻ അക്ഷയമായ മനസ്സോടെ പരമമായ തപസ്സ് ചെയ്യാം; കാരണം അത്യന്തം കഠിനമായ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ ലഭിക്കാൻ പ്രയാസമുള്ളതും നേടാൻ സാധിക്കും.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ സാ സര്വജന്തുജാതജിഘത്സയാ । തപോഽര്ഥമ് അഥ സസ്മാര പ്രദേശം ഭൂതദുര്ഗമമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും തിന്നാനുള്ള തീവ്രമായ വിശപ്പോടെ, അവൾ തപസ്സിന് അനുയോജ്യമായ ഒരു ദുർഗമമായ സ്ഥലത്തെ ഓർമ്മിച്ചു.
ആരുരോഹ ച തച് ഛൃങ്ഗം സ്ഥിരവിദ്യുദ്വിലോചനാ । ഹസ്തപാദാദിമദ്ദേഹാ ശ്യാമലേവാഭ്രമണ്ഡലീ
ശക്തമായ മിന്നലുപോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, കൈകളും കാലുകളും ഉള്ള കറുത്ത മേഘക്കൂട്ടംപോലെയുള്ള ശരീരത്തോടെ, അവൾ ആ മലശിഖരത്തിൽ കയറി.
തത്രാമ്ബരാമ്ബരാ സ്നാതും തപഃ കര്തും കൃതസ്ഥിതിഃ । അതിഷ്ഠദ് ഏകപാദേന ചന്ദ്രാര്കാസ്പന്ദലോചനാ
അവിടെ, ആകാശത്തിൽ കുളിക്കാൻയും തപസ്സു ചെയ്യാനും അവൾ ഒരേ കാലിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുകയായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെ ഒരിടത്തും ചലിക്കാതെ നില്ക്കുന്നു.
ക്രമേണ ദിവസാഃ പക്ഷാസ് തസ്യാ മാസര്തവോ യയുഃ । ശീതാതപേഷ്വ് അലോലായാഃ കൃത്തായാ ഇവ ശൈലതഃ
തണുപ്പിനെയും ചൂടിനെയും അവഗണിച്ച്, ഒരു പാറപോലെ അചഞ്ചലമായി നിന്ന അവളുടെ മുന്നിൽ, ദിവസങ്ങൾ, പക്വങ്ങൾ, മാസങ്ങൾ, കാലങ്ങൾ എല്ലാം ക്രമമായി കടന്നു പോയി.
സാ ബഭൂവാഭ്രമാലായാസ് സമാ സംസ്തമ്ഭിതാകൃതിഃ । കൃഷ്ണോത്ഥിതോര്ധ്വകേശീ ഖമ് ആഹര്തുമ് ഇവ ചോദ്ഭുജാ
അവൾ ആകാശത്തിൽ പടർന്ന മേഘമാലപോലെയും, ശരീരം പൂർണ്ണമായും അചഞ്ചലമായും, കറുത്ത മുടി മേലോട്ട് ഉയർന്ന്, കൈകൾ നീട്ടി ആകാശം പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയും ആയി മാറി.
ആലോക്യ താം പവനജര്ജരിതാങ്ഗകത്വക്ക്ലീവാം സഝാങ്കൃതിരണത്പവനാവധൂതൈഃ । ഊര്ധ്വസ്ഥമൂര്ധജതമഃപടലൈര് ദധാനാം താരൌഘമൌക്തികമ് അജസ് സമുപാജഗാമ
കാറ്റ് തൊട്ട് ചർമ്മം ക്ഷയിച്ചും ശരീരം ക്ഷീണിച്ചും, കാറ്റ് കുലുക്കുമ്പോൾ ആഭരണങ്ങൾ മുഴങ്ങിയും, മുടി മേലോട്ട് കയറി ഇരുണ്ട കുരുടയിൽ മൂടപ്പെട്ടും, മുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ചും നിന്ന അവളെ കണ്ടു, ജനനമില്ലാത്തവൻ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
അഥ വര്ഷസഹസ്രേണ താം പിതാമഹ ആയയൌ । ദാരുണം ഹി തപസ് സിദ്ധ്യൈ വിഷ്ഠാഗ്നിര് അപി ശീതഹാ
അതിനുശേഷം ആയിരം വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ബ്രഹ്മാവ് അവളുടെ മുന്നിൽ എത്തി. അത്ര കഠിനമായ തപസ്സിനായി, മലയിൽ തീ കത്തിച്ചാലും അതും തണുപ്പിൽ കെട്ടുപോകും.
മനസൈവ പ്രണമ്യൈനം സാ തഥേതി സ്ഥിതാ സതീ । കോ വരഃ ക്ഷുത്ക്ഷയായാലമ് ഇതി ചിന്താന്വിതാഭവത്
അവൾ മനസ്സിൽ തന്നെ ബ്രഹ്മാവിനെ നമസ്കരിച്ചു, 'അങ്ങനെയാകട്ടെ' എന്നു പറഞ്ഞു നില്ക്കുകയും, 'പശി അവസാനിപ്പിക്കാൻ യോജിച്ച അനുഗ്രഹം ഏതാണ്?' എന്ന ചിന്തയിൽ മുങ്ങുകയും ചെയ്തു.
അനായസീ ചായസീ ച സ്യാമ് അഹം ജീവസൂചികാ । അസ്യോക്ത്യാ ദ്വിവിധാ സൂചീഭൂത്വാലക്ഷ്യാ വിശാമ്യ് അഹമ്
ഞാൻ എളുപ്പത്തിൽ ഇരിക്കാനും ഇരുമ്പുപോലെയും ജീവന്റെ സൂചിയായി മാറാനും ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഈ പ്രാർത്ഥനയിലൂടെ ഞാൻ ഇരട്ടസൂചിയായി ആരും അറിയാതെ അകത്തു കടന്ന് അപ്രത്യക്ഷയാകാം.
പ്രാണേന സഹ സര്വേഷാം ഹൃദയം സുരഭിര് യഥാ । യഥാഭിമതമ് ഏതേന ഗ്രസേയം സകലം ജനമ്
ശ്വാസത്തോടൊപ്പം എല്ലാ ജീവികളുടെ ഹൃദയത്തിലേക്ക് സുഗന്ധം പോലെ ഞാൻ കടക്കട്ടെ. ഇങ്ങനെ ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നപോലെ എല്ലാവരെയും ഗ്രസിക്കാം.
ക്രമേണ ക്ഷുദ്വിനാശായ ക്ഷുദ്വിനാശഃ പരം സുഖമ് । ഇതി സഞ്ചിന്തയന്തീം താമ് ഉവാച കമലോദ്ഭവഃ
അവൾ മനസ്സിൽ, 'കുഴപ്പമില്ലാതെ വിശപ്പു മാറുമ്പോൾ അതാണ് പരമാനന്ദം,' എന്ന് ആലോചിച്ചപ്പോൾ, കമലത്തിൽ നിന്നു ജനിച്ചവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു.
അന്യാദൃഷ്ടസ് തയാ ദൃഷ്ടസ് ത്വ് അമൃതാഭ്രരവോപമമ് । പുത്രി കര്കടികേ രക്ഷഃകുലശൈലാഭ്രമാലികേ
അവൾക്ക് മറ്റൊരു ദൃശ്യവും കാണപ്പെട്ടു, അതു അമൃതം നിറഞ്ഞ മേഘംപോലെയായിരുന്നു. 'കർക്കടികേ, അസുരകുലപർവതത്തിന്റെ അലങ്കാരമേ,' എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞു.
ഉത്തിഷ്ഠ ത്വയി തുഷ്ടോ ഽസ്മി ഗൃഹാണാഭിമതം വരമ് । ഭഗവന് ഭൂതഭവ്യേശ സ്യാമ് അഹം ജീവസൂചികാ
'എഴുന്നേൽക്കു, ഞാൻ നിന്നിൽ സന്തോഷവാനാണ്; നീ ആഗ്രഹിക്കുന്ന വരം തിരഞ്ഞെടുക്കൂ.' 'ഭഗവാനേ, ഭൂതഭവ്യങ്ങളുടെ അധിപനേ, ഞാൻ ജീവസൂചികയാകട്ടെ.'