ദുഹിതാസ്മി സഖി ജ്ഞപ്തേ സ്വാഗതം തേ ഽസ്തു സുന്ദരി । പ്രതീക്ഷമാണാ ത്വാമ് ഏവ സ്ഥിതാസ്മീഹ നഭഃപഥേ
സഖി ജ്ഞാപ്തി, ഞാൻ നിന്റെ മകളാണ്; സുന്ദരിയേ, നിനക്ക് സ്വാഗതം. ഞാൻ ഇവിടെ ആകാശമാർഗത്തിൽ നിന്നെ മാത്രം കാത്തിരിക്കുന്നു.
ദേവി ഭര്തൃസമീപം മാം നയ നീരജലോചനേ । മഹതാം ദര്ശനം യസ്മാന് ന കദാചന നിഷ്ഫലമ്
ജലസമാനമായ കണ്ണുകളുള്ള ദേവിയേ, എന്നെ ഭർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോകൂ; കാരണം മഹാന്മാരുടെ ദർശനം ഒരിക്കലും ഫലമില്ലാതെ പോകുന്നില്ല.
ഏഹി തത്രൈവ ഗച്ഛാവ ഇത്യ് ഉക്ത്വാ സാ കുമാരികാ । പുരസ് തസ്യാസ് സ്ഥിതാ വ്യോമ്നി മാര്ഗദര്ശനതത്പരാ
"നമുക്ക് അവിടെ പോകാം," എന്നു പറഞ്ഞ് ആ യുവതി, വഴികാട്ടാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, അവളുടെ മുന്നിൽ ആകാശത്തിൽ നിന്നു.
തതസ് തദനുയാതാ സാ പ്രാപ കോടരമ് അമ്ബരമ് । നിര്മലം കരവാലാങ്ഗം യഥാ ലക്ഷണലേഖികാ
അവളെ പിന്തുടർന്ന്, അവൾ ആകാശത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിലേക്കെത്തി; അതു സുതാരമായും തെളിയുമായും, മിനുക്കിയ കൈപോലെയും നന്നായി വരച്ച രേഖപോലെയും ആയിരുന്നു.
മേഘമാര്ഗമ് അഥോല്ലങ്ഘ്യ വാതസ്കന്ധാന്തരോത്ഥിതാ । സൂര്യമാര്ഗാദ് അതിഗതാ താരാമാര്ഗമഹീമ് ഇതാ
പിന്നീട്, മേഘങ്ങളുടെ വഴി കടന്ന്, കാറ്റിന്റെ ഒഴുക്കിലൂടെ ഉയർന്ന്, സൂര്യന്റെ പാത കടന്ന്, അവൾ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നു.
വായ്വിന്ദ്രസുരസിദ്ധാനാം ലോകാന് ഉല്ലങ്ഘ്യ ലാഘവാത് । ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശാനാം പ്രാപ ബ്രഹ്മാണ്ഡകര്പരമ്
വേഗത്തിൽ, കാറ്റിന്റെ, ഇന്ദ്രന്റെ, ദേവന്മാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ലോകങ്ങൾ കടന്ന്, ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും മഹേശ്വരന്റെയും ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറംചിലമ്പിലേക്ക് അവൾ എത്തി.
ഹിമശൈത്യം യഥാന്തസ്സ്ഥം കുമ്ഭഭിത്തേര് ബഹിര് ഭവേത് । തഥാ സങ്കല്പസിദ്ധാ സാ ബ്രഹ്മാണ്ഡാന് നിര്ഗതാ ബഹിഃ
പാത്രത്തിന്റെ അകത്ത് ഉള്ള തണുപ്പ് പുറത്തേക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ, അവൾ തന്റെ മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ സഫലമായ് ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾക്കു പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
സ്വചിത്തമാത്രദേഹൈഷാ സ്വസങ്കല്പപ്രഭാവജമ് । അന്തരേ വാനുഭവതി കിലൈവം നാമ വിഭ്രമമ്
അവൾ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ശരീരങ്ങളിലും, സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തിലും നിന്നു മാത്രം ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ഈ ഭ്രമം അകത്തുതന്നെ അനുഭവിക്കുന്നു.
തതോ ബ്രഹ്മാണ്ഡപാരസ്ഥാഞ് ജലാദ്യാവരണാന് നവ । സമുല്ലങ്ഘ്യ പുരഃ പ്രാപ മഹാചിദ്ഗഗനാന്തരമ്
അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന് പുറത്തുള്ള വെള്ളം മുതലായ ഒമ്പത് ആവരണങ്ങൾ അതിജീവിച്ച്, അവൾ മഹത്തായ ചൈതന്യാകാശത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക് എത്തി.
അദൃഷ്ടപാരപര്യന്തമ് അതിവേഗേന ധാവതാ । സര്വതോ ഗരുഡേനാപി കല്പകോടിശതൈര് അപി
അവൾ അതിവേഗത്തിൽ, അതിന്റെ അറ്റവും പരിധിയും കാണാനാകാത്ത വിശാലതയിലൂടെ, എല്ലാ ദിശകളിലും ഗരുഡനെയും അനേകം കല്പക്കോടികളെയും മറികടന്ന് ഓടി.
തത്ര ബ്രഹ്മാണ്ഡലക്ഷാണി സന്ത്യ് അസങ്ഖ്യാനി ഭൂരിശഃ । അന്യോഽന്യം താന്യ് അദൃഷ്ടാനി ഫലാനീവ മഹാവനേ
അവിടെ അനവധി ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ അന്യോന്യം കാണാതെ, വലിയ കാടിനുള്ളിൽ പലതരം പഴങ്ങൾ പോലെ, അനേകം നിലകൊള്ളുന്നു.
തത്രൈകസ്മിന് പുരസ്സംസ്ഥേ വിതതാവരണാന്വിതേ । വേധയിത്വാ വിവേശാന്തര് വദനം ക്രിമികോ യഥാ
അവയിൽ ഒന്നിൽ, വലിയ ചുറ്റുമതിലുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു നഗരത്തിൽ, ഒരു പുഴു പഴത്തിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെ, അവൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു.
പുനര് ബ്രഹ്മേന്ദ്രവിഷ്ണ്വാദി ലോകാന് ഉല്ലങ്ഘ്യ ഭാസുരാന് । സാ മഹീമണ്ഡലം ശ്രീമത് പ്രാപ താരാപഥാദ് അധഃ
പിന്നീട്, ബ്രഹ്മാവു, ഇന്ദ്രൻ, വിഷ്ണു തുടങ്ങിയവരുടെ പ്രകാശമുള്ള ലോകങ്ങളെ കടന്ന്, നക്ഷത്രപഥത്തിന്റെ താഴെ വസന്തമായ ഭൂമിയിലേക്കു അവൾ എത്തി.
തത്ര തന് മണ്ഡലം പ്രാപ്യ തത്പുരം തം ച മണ്ഡപമ് । പ്രവിശ്യ പുഷ്പഗുപ്തസ്യ ശവസ്യ നികടേ സ്ഥിതാ
അവിടെ ആ വലയം പ്രാപിച്ച്, അതിലെ നഗരത്തിലേക്കും മണ്ഡപത്തിലേക്കും കടന്ന്, പുഷ്പഗുപ്തന്റെ ശവത്തിന് സമീപം അവൾ നിന്നു.
ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ സാത്ര ന ദദര്ശ കുമാരികാമ് । മായാമ് ഇവ പരിജ്ഞാതാം ക്വാപി യാതാം വരാനനാ
അത്തിനിടയിൽ അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പെൺകുട്ടിയെ കാണാനായില്ല; മനോഹരമായ മുഖമുള്ള ആ പെൺകുട്ടി, മായയെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞവൾ, എവിടെയോ പോയി.
മുഖമ് ആലോക്യ സാ തസ്യ സ്വഭര്തുശ് ശവരൂപിനഃ । ഇദം ബുദ്ധവതീ സത്യം പ്രതിഭാവശതസ് സ്വതഃ
ശവമായി കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ മുഖം നോക്കിയപ്പോൾ, അവൾക്ക് തന്റെ മനസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഈ സംഭവത്തിന്റെ സത്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
അയം സ ഭര്താ സംഗ്രാമേ നിഹതോ മമ സിന്ധുനാ । വീരലോകാന് ഇമാന് പ്രാപ്യ ക്ഷണം ശേതേ യഥാസുഖമ്
ഇവൻ തന്നെയാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്; യുദ്ധത്തിൽ സിന്ധുവിന്റെ കൈയിൽ വീണവൻ. വീരന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിൽ എത്തി, ഇപ്പൊഴൊന്നു സുഖമായി വിശ്രമിക്കുന്നു.
അഹം ദേവ്യാഃ പ്രസാദേന സശരീരൈനമ് ഈദൃശമ് । ഇഹ പ്രാപ്തവതീ ധന്യാ മദന്യാ നാസ്തി കാചന
ദേവിയുടെ കൃപയാൽ ഈ ശരീരത്തോടൊപ്പം ഞാൻ ഇവിടെയെത്താൻ കഴിഞ്ഞു; എനിക്ക് വലിയ ഭാഗ്യം, എന്നെപ്പോലൊരുത്തി വേറൊരാളില്ല.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ സാ ഹസ്തേ ഗൃഹീത്വാ ചാരുചാമരമ് । വീജയാമ് ആസ ചാന്ദ്രേണ തം ദ്യൌര് വാവനിമണ്ഡലമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, അവൾ മനോഹരമായ ചാമരം കൈയിൽ എടുത്തു, ആകാശം മേഘമണ്ഡലത്തോടെ ചന്ദ്രനേപ്പോലെ അവനെ വീശിത്തുടങ്ങി.
തേ ഭൃത്യാസ് താശ് ച വാ ദാസ്യസ് സ രാജാ വാ പ്രബുദ്ധവാന് । വക്ഷ്യന്തി വദതാം ദേവി കിം കയേവ കഥം ധിയാ
ആ ദാസന്മാർ, ആ ദാസിമാർ, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ആ രാജാവും ചേർന്ന്, 'നിങ്ങൾ ആരാണ്? എങ്ങനെ? എന്തു ഉദ്ദേശത്തോടെ?' എന്നു ചോദിക്കും, ദേവി.
സ രാജാ സാ ച തേ ഭൃത്യാസ് സര്വ ഏവ പരസ്പരമ് । ചിദാകാശൈകതായോഗാദ് ആവയോശ് ച പ്രഭാവതഃ
ആ രാജാവും, അവളും, ആ ദാസന്മാരും എല്ലാവരും ചേർന്ന്, ചൈതന്യത്തിന്റെ ഏകത്വത്താൽയും ഞങ്ങളുടേയും ശക്തിയാൽയും പരസ്പരം അറിയും.
മഹാചിത്പ്രതിഭാസാശ് ച മഹാനിയതിനിശ്ചയാത് । അന്യോഽന്യമ് ഏവം വേത്സ്യന്തി മിഥസ് സമ്പ്രതിബിമ്ബിതമ്
മഹത്തായ ചൈതന്യപ്രതിഫലനങ്ങൾ, മഹാനിയതിയുടെ ഉറച്ച തീരുമാനത്താൽ, പരസ്പരം കണ്ണാടിയിൽ പ്രതിഫലിക്കുന്നതുപോലെ തിരിച്ചറിയും.
ഇയം മേ സഹജാ ഭാര്യാ മമേയം സഹജാ സഖീ । മമേയം സഹജാ രാജ്ഞീ ഭൃത്യോ ഽയം സഹജോ മമ
ഇവൾ എന്റെ ജന്മസഹജ ഭാര്യയാണ്, ഇവൾ എന്റെ ബാല്യസുഹൃത്ത്, ഇവൾ എന്റെ ജന്മസഹജ രാജ്ഞി, ഈ ഭൃത്യൻ എനിക്ക് ജന്മസഹജനാണ്.
കേവലം ത്വമ് അഹം സാ ച യഥാവൃത്തമ് അഖണ്ഡിതമ് । ജ്ഞാസ്യാമ മഹദാശ്ചര്യം ന തു കശ്ചിദ് അപീതരഃ
നമ്മളായിരിക്കും—നീയും ഞാനും അവളും—എല്ലാം യഥാർത്ഥത്തിൽ സംഭവിച്ചതുപോലെ, ഒരുതടസ്സവുമില്ലാതെ ഈ മഹത്തായ അത്ഭുതം അറിയുക; മറ്റാരും അതറിയില്ല.
അമുനൈവ ശരീരേണ കിമര്ഥം നാഗതാ പതിമ് । ഏഷാ വരേ ഽപി സംപ്രാപ്തേ ലീലാ ലലിതവാദിനി
ഇതേ ശരീരത്തിൽ തന്നെ അവൾ വിവാഹം നിശ്ചയിച്ചിട്ടും ഭർത്താവിനരികിലേക്ക് വന്നില്ലേ? ലീലേ, മധുരഭാഷിണിയായ നീ പറയൂ.
അപ്രബുദ്ധധിയസ് സിദ്ധലോകാന് പുണ്യവശോദിതാന് । ന സമര്ഥാസ് സ്വദേഹേന പ്രാപ്തും ഛായാ ഇവാതപാന്
ബോധം ഉണരാത്തവർ, പുണ്യഫലത്താൽ സിദ്ധലോകങ്ങളിൽ എത്തിയാലും, സ്വന്തം ശരീരത്തോടെ അവിടെ എത്താൻ കഴിയില്ല; നിഴൽക്ക് സൂര്യപ്രകാശം തൊടാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ.
ആദിസര്ഗേ ഹി നിയതിസ് സ്ഥാപിതേതി പ്രബോധിഭിഃ । യഥാ സത്യമ് അലീകേന ന മിലത്യ് ഏവ കിഞ്ചന
ആദ്യ സൃഷ്ടിക്കാലത്ത് വിധി ഉണർന്നവരാൽ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടതാണ്. എങ്ങനെ സത്യം കള്ളത്തോടൊപ്പം ഒരിക്കലും കലരില്ലയോ, അതുപോലെ തന്നെയാണ്.
യാവദ് വേതാലസങ്കല്പോ ബാലസ്യ കില വിദ്യതേ । നിര്വേതാലധിയസ് താവദ് ഉദയസ് തസ്യ കഃ കഥമ്
ഒരു കുട്ടിക്ക് ഭൂതങ്ങളെന്ന ഭ്രമം ഉണ്ടാവുന്നവരെ, അത്തരം ചിന്തകളില്ലാത്തവനിൽ യാഥാർത്ഥ്യാനുഭവം എങ്ങനെയോ എപ്പോഴോ ഉണ്ടാകുമെന്നു പറയാൻ കഴിയില്ല.
അവിവേകജ്വരോഷ്ണത്വം വിദ്യതേ യാവദ് ആത്മനി । താവദ് വിവേകശീതാംശുശൈത്യം കുത ഉദേത്യ് അലമ്
സ്വന്തം മനസ്സിൽ വിവേകമില്ലായ്മയുടെ പനി നിലനിൽക്കുന്നവരെ, വിവേകത്തിന്റെ ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള തണുപ്പ് എവിടെ നിന്നാണ് ഉദയിക്കേണ്ടത്?
അഹം പൃഥ്വ്യാദിദേഹഃ ഖേഗതിര് നാസ്തി മമോത്തമാ । ഇതി നിശ്ചയവാന് യോ ഽന്തഃ കഥം സ്യാത് സോ ഽന്യനിശ്ചയഃ
ഞാൻ ഭൂമി മുതലായ ഘടകങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഈ ശരീരമാണ്, എനിക്ക് ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയരാൻ കഴിയില്ല എന്നു ഉറച്ച വിശ്വാസമുള്ളവൻ, അകത്തുനിന്ന് മറ്റേതെങ്കിലും ധാരണ എങ്ങനെ കൈവരിക്കും?