ദേഹ ഏഷ ധനം ചേദം കര്മേദം പൂര്വമ് ഈദൃശമ് । ആവാം വിവാഹിതാവ് ഏവമ് ഏവം നാമൈകതാം ഗതൌ
ഇതാണ് ശരീരം, ഇതാണ് സമ്പത്ത്, ഇതാണ് മുമ്പ് ചെയ്ത പ്രവൃത്തി; ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ഇങ്ങനെ വിവാഹിതരായി, അങ്ങനെ തന്നെ പേരിൽ ഒരുമയായി.
ഏതയോശ് ചാപി ജനതാ യാതാ തത്രൈവ സത്യതാമ് । തഥൈവാത്രാസ്തി ദൃഷ്ടാന്തഃ പ്രത്യക്ഷസ് സ്വപ്നവേദനമ്
ഇവരുടെ ചുറ്റുമുള്ള ജനങ്ങളും അവിടെയെല്ലാം യാഥാർത്ഥ്യമാകുകയായിരുന്നു; അതുപോലെ, സ്വപ്നം അനുഭവിക്കുന്നതിന്റെ ഉദാഹരണം ഇവിടെ നേരിട്ട് കാണാം.
ഇത്യ് ഏവംഭാവയാ ലീലേ ലീലയാഹമ് അഥാര്ചിതാ । മാഹം സ്യാം വിധവേത്യ് ഏവം വരോ ദത്തോ മയാപ്യ് അസൌ
ഇങ്ങനെയുള്ള ഒരു കളിയിലായിരുന്നു ഞാൻ ആരാധിക്കപ്പെട്ടത്; 'ഞാൻ വിധവയാകരുതേ' എന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ, ഞാനും അവനെ ഭർത്താവായി സ്വീകരിച്ചു.
ഇത്യ് അര്ഥീവ മൃതാ പൂര്വമ് ഏഷേഹ ഖലു ബാലികാ । ഭവതാം ചേതനാംശാനാമ് അഹം ചേതനധര്മിണീ
ഇങ്ങനെ ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ, ഈ പെൺകുട്ടി മുമ്പ് മരിച്ചിരുന്നു; ഇവിടെ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ ബോധഭാഗങ്ങളിൽ ബോധമുള്ളവളാണ്.
കുലദേവീ സദാ പൂജ്യാപ്യ് അത ഏതത് കരോമ്യ് അഹമ് । അഥാസ്യാ ജീവകോ ദേഹാത് പ്രാണമാരുതരൂപധൃത്
കുടുംബദേവിയെ എപ്പോഴും ആരാധിക്കേണ്ടതാണെന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നു. അതിനാൽ ഞാൻ ഇതു ചെയ്യുന്നു. പിന്നെ, അവളുടെ ജീവശക്തി ശ്വാസമായി രൂപംകൊണ്ട് ശരീരത്തിൽ നിന്ന് പുറത്ത് പോകുന്നു.
മനസാ വലിതഃ പ്രാപ്തോ മുഖാഗ്രം ത്യക്തദേഹകഃ । തതോ മരണമൂര്ഛാന്തേ ഗൃഹേ ഽസ്മിന്ന് ഏവ ചൈതയാ । ബുദ്ധോ ഭാവിത ആകാരോ ദൃഷ്ടോ ജീവാത്മനാ തതഃ
മനസ്സിന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം, ജീവശക്തി ശരീരം വിട്ട് വായുടെ അറ്റത്തേക്ക് എത്തുന്നു. അതിനുശേഷം, മരണത്തിന്റെ മയക്കം അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ഈ same വീട്ടിൽ അവൾ ഉണരുന്നു; ധ്യാനത്തിലൂടെ രൂപംകൊണ്ട അവളുടെ ബോധം ജീവാത്മാവിന് കാണപ്പെടുന്നു.
സമ്പന്നൈഷാ ഹരിണനയനാ പൂര്ണചന്ദ്രാനനശ്രീര് മാനോന്നദ്ധാ ദയിതവലിതാ കാന്തമ് ആഭോക്തുകാമാ । പൂര്വസ്മൃത്യാ സരഭസമുഖീ സംയതാന്തസ്സ്വഭാവാ സ്വപ്നസ്ഥേവ പ്രകൃതവിഭവാ പദ്മിനീവോദിതേവ
അവൾ deer-പോലെയുള്ള കണ്ണുകളോടെ, പൂർണ്ണചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖസൗന്ദര്യത്തോടെ, അഭിമാനത്തോടെ, പ്രിയപ്പെട്ടവളായി, പ്രിയനോടൊപ്പം ആസ്വദിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചുകൊണ്ട്, പഴയ ഓർമ്മകളോടെ, ഉത്സാഹപൂർവ്വം, ഉള്ളിൽ നിയന്ത്രിതസ്വഭാവം, സ്വാഭാവിക ഭാവത്തോടുകൂടി, പടുമലരുപോലെ വിരിഞ്ഞതുപോലെയാണ്.
അഥ ലബ്ധവരാ ദേഹേനാനേനൈവ മഹീപതിമ് । പതിം പ്രാപ്തും പ്രയാമ്യ് ഏഷാ നഭോമാര്ഗേണ വിഷ്ടപമ്
ഇപ്പോൾ, അവൾ തനിക്കു ലഭിച്ച വരത്തോടുകൂടി, ഈ ശരീരത്തിൽ തന്നെയാണ് ഭർത്താവായ രാജാവിനെ നേടാൻ ആകാശമാർഗ്ഗം വഴി സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക് പോകുന്നത്.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ സാനന്ദമ് ഉദ്ദാമമകരധ്വജാ । പുപ്ലുവേ പേശലാകാരാ പക്ഷിണീവ നഭസ്തലേ
അങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, അതിയായ സന്തോഷത്തോടെ, വലിയ മകരധ്വജം ഉയർത്തി, ആ പെൺകുട്ടി ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന ഒരു പക്ഷിയെപ്പോലെ, സുന്ദരമായ രൂപത്തിൽ ഉയർന്നു.
കുമാരീ തത്ര സാ പ്രാപ ജ്ഞപ്ത്യൈവ പ്രഹിതാം ഹിതാമ് । സ്വസങ്കല്പമഹാദര്ശാത് പുരതോ നിര്ഗതാമ് ഇവ
അവിടെ, ആ കന്യക്ക് അവളുടെ ഭാവനയുടെ മഹത്തായ കണ്ണാടിയിൽ നിന്നു നേരെ പുറത്തു വന്നതുപോലെ, അവളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി അയച്ച സന്ദേശം ലഭിച്ചു.
ദുഹിതാസ്മി സഖി ജ്ഞപ്തേ സ്വാഗതം തേ ഽസ്തു സുന്ദരി । പ്രതീക്ഷമാണാ ത്വാമ് ഏവ സ്ഥിതാസ്മീഹ നഭഃപഥേ
സഖി ജ്ഞാപ്തി, ഞാൻ നിന്റെ മകളാണ്; സുന്ദരിയേ, നിനക്ക് സ്വാഗതം. ഞാൻ ഇവിടെ ആകാശമാർഗത്തിൽ നിന്നെ മാത്രം കാത്തിരിക്കുന്നു.
ദേവി ഭര്തൃസമീപം മാം നയ നീരജലോചനേ । മഹതാം ദര്ശനം യസ്മാന് ന കദാചന നിഷ്ഫലമ്
ജലസമാനമായ കണ്ണുകളുള്ള ദേവിയേ, എന്നെ ഭർത്താവിന്റെ അടുക്കൽ കൊണ്ടുപോകൂ; കാരണം മഹാന്മാരുടെ ദർശനം ഒരിക്കലും ഫലമില്ലാതെ പോകുന്നില്ല.
ഏഹി തത്രൈവ ഗച്ഛാവ ഇത്യ് ഉക്ത്വാ സാ കുമാരികാ । പുരസ് തസ്യാസ് സ്ഥിതാ വ്യോമ്നി മാര്ഗദര്ശനതത്പരാ
"നമുക്ക് അവിടെ പോകാം," എന്നു പറഞ്ഞ് ആ യുവതി, വഴികാട്ടാൻ ഉദ്ദേശിച്ച്, അവളുടെ മുന്നിൽ ആകാശത്തിൽ നിന്നു.
തതസ് തദനുയാതാ സാ പ്രാപ കോടരമ് അമ്ബരമ് । നിര്മലം കരവാലാങ്ഗം യഥാ ലക്ഷണലേഖികാ
അവളെ പിന്തുടർന്ന്, അവൾ ആകാശത്തിലെ ഒരു ഗുഹയിലേക്കെത്തി; അതു സുതാരമായും തെളിയുമായും, മിനുക്കിയ കൈപോലെയും നന്നായി വരച്ച രേഖപോലെയും ആയിരുന്നു.
മേഘമാര്ഗമ് അഥോല്ലങ്ഘ്യ വാതസ്കന്ധാന്തരോത്ഥിതാ । സൂര്യമാര്ഗാദ് അതിഗതാ താരാമാര്ഗമഹീമ് ഇതാ
പിന്നീട്, മേഘങ്ങളുടെ വഴി കടന്ന്, കാറ്റിന്റെ ഒഴുക്കിലൂടെ ഉയർന്ന്, സൂര്യന്റെ പാത കടന്ന്, അവൾ നക്ഷത്രങ്ങളുടെ ലോകത്തിലേക്ക് കടന്നു.
വായ്വിന്ദ്രസുരസിദ്ധാനാം ലോകാന് ഉല്ലങ്ഘ്യ ലാഘവാത് । ബ്രഹ്മവിഷ്ണുമഹേശാനാം പ്രാപ ബ്രഹ്മാണ്ഡകര്പരമ്
വേഗത്തിൽ, കാറ്റിന്റെ, ഇന്ദ്രന്റെ, ദേവന്മാരുടെയും സിദ്ധന്മാരുടെയും ലോകങ്ങൾ കടന്ന്, ബ്രഹ്മാവിന്റെയും വിഷ്ണുവിന്റെയും മഹേശ്വരന്റെയും ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ പുറംചിലമ്പിലേക്ക് അവൾ എത്തി.
ഹിമശൈത്യം യഥാന്തസ്സ്ഥം കുമ്ഭഭിത്തേര് ബഹിര് ഭവേത് । തഥാ സങ്കല്പസിദ്ധാ സാ ബ്രഹ്മാണ്ഡാന് നിര്ഗതാ ബഹിഃ
പാത്രത്തിന്റെ അകത്ത് ഉള്ള തണുപ്പ് പുറത്തേക്കും അനുഭവപ്പെടുന്നതുപോലെ, അവൾ തന്റെ മനസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ സഫലമായ് ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾക്കു പുറത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.
സ്വചിത്തമാത്രദേഹൈഷാ സ്വസങ്കല്പപ്രഭാവജമ് । അന്തരേ വാനുഭവതി കിലൈവം നാമ വിഭ്രമമ്
അവൾ സ്വയം സൃഷ്ടിച്ച ശരീരങ്ങളിലും, സ്വന്തം മനസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തിലും നിന്നു മാത്രം ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ഈ ഭ്രമം അകത്തുതന്നെ അനുഭവിക്കുന്നു.
തതോ ബ്രഹ്മാണ്ഡപാരസ്ഥാഞ് ജലാദ്യാവരണാന് നവ । സമുല്ലങ്ഘ്യ പുരഃ പ്രാപ മഹാചിദ്ഗഗനാന്തരമ്
അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന് പുറത്തുള്ള വെള്ളം മുതലായ ഒമ്പത് ആവരണങ്ങൾ അതിജീവിച്ച്, അവൾ മഹത്തായ ചൈതന്യാകാശത്തിന്റെ വിശാലതയിലേക്ക് എത്തി.
അദൃഷ്ടപാരപര്യന്തമ് അതിവേഗേന ധാവതാ । സര്വതോ ഗരുഡേനാപി കല്പകോടിശതൈര് അപി
അവൾ അതിവേഗത്തിൽ, അതിന്റെ അറ്റവും പരിധിയും കാണാനാകാത്ത വിശാലതയിലൂടെ, എല്ലാ ദിശകളിലും ഗരുഡനെയും അനേകം കല്പക്കോടികളെയും മറികടന്ന് ഓടി.
തത്ര ബ്രഹ്മാണ്ഡലക്ഷാണി സന്ത്യ് അസങ്ഖ്യാനി ഭൂരിശഃ । അന്യോഽന്യം താന്യ് അദൃഷ്ടാനി ഫലാനീവ മഹാവനേ
അവിടെ അനവധി ബ്രഹ്മാണ്ഡങ്ങൾ അന്യോന്യം കാണാതെ, വലിയ കാടിനുള്ളിൽ പലതരം പഴങ്ങൾ പോലെ, അനേകം നിലകൊള്ളുന്നു.
തത്രൈകസ്മിന് പുരസ്സംസ്ഥേ വിതതാവരണാന്വിതേ । വേധയിത്വാ വിവേശാന്തര് വദനം ക്രിമികോ യഥാ
അവയിൽ ഒന്നിൽ, വലിയ ചുറ്റുമതിലുകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട ഒരു നഗരത്തിൽ, ഒരു പുഴു പഴത്തിനുള്ളിലേക്ക് കടക്കുന്നതുപോലെ, അവൾ അകത്തേക്ക് കടന്നു.
പുനര് ബ്രഹ്മേന്ദ്രവിഷ്ണ്വാദി ലോകാന് ഉല്ലങ്ഘ്യ ഭാസുരാന് । സാ മഹീമണ്ഡലം ശ്രീമത് പ്രാപ താരാപഥാദ് അധഃ
പിന്നീട്, ബ്രഹ്മാവു, ഇന്ദ്രൻ, വിഷ്ണു തുടങ്ങിയവരുടെ പ്രകാശമുള്ള ലോകങ്ങളെ കടന്ന്, നക്ഷത്രപഥത്തിന്റെ താഴെ വസന്തമായ ഭൂമിയിലേക്കു അവൾ എത്തി.
തത്ര തന് മണ്ഡലം പ്രാപ്യ തത്പുരം തം ച മണ്ഡപമ് । പ്രവിശ്യ പുഷ്പഗുപ്തസ്യ ശവസ്യ നികടേ സ്ഥിതാ
അവിടെ ആ വലയം പ്രാപിച്ച്, അതിലെ നഗരത്തിലേക്കും മണ്ഡപത്തിലേക്കും കടന്ന്, പുഷ്പഗുപ്തന്റെ ശവത്തിന് സമീപം അവൾ നിന്നു.
ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ സാത്ര ന ദദര്ശ കുമാരികാമ് । മായാമ് ഇവ പരിജ്ഞാതാം ക്വാപി യാതാം വരാനനാ
അത്തിനിടയിൽ അവൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന പെൺകുട്ടിയെ കാണാനായില്ല; മനോഹരമായ മുഖമുള്ള ആ പെൺകുട്ടി, മായയെന്നു തിരിച്ചറിഞ്ഞവൾ, എവിടെയോ പോയി.
മുഖമ് ആലോക്യ സാ തസ്യ സ്വഭര്തുശ് ശവരൂപിനഃ । ഇദം ബുദ്ധവതീ സത്യം പ്രതിഭാവശതസ് സ്വതഃ
ശവമായി കിടക്കുന്ന ഭർത്താവിന്റെ മുഖം നോക്കിയപ്പോൾ, അവൾക്ക് തന്റെ മനസ്സിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ ഈ സംഭവത്തിന്റെ സത്യം വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
അയം സ ഭര്താ സംഗ്രാമേ നിഹതോ മമ സിന്ധുനാ । വീരലോകാന് ഇമാന് പ്രാപ്യ ക്ഷണം ശേതേ യഥാസുഖമ്
ഇവൻ തന്നെയാണ് എന്റെ ഭർത്താവ്; യുദ്ധത്തിൽ സിന്ധുവിന്റെ കൈയിൽ വീണവൻ. വീരന്മാരുടെ ലോകങ്ങളിൽ എത്തി, ഇപ്പൊഴൊന്നു സുഖമായി വിശ്രമിക്കുന്നു.
അഹം ദേവ്യാഃ പ്രസാദേന സശരീരൈനമ് ഈദൃശമ് । ഇഹ പ്രാപ്തവതീ ധന്യാ മദന്യാ നാസ്തി കാചന
ദേവിയുടെ കൃപയാൽ ഈ ശരീരത്തോടൊപ്പം ഞാൻ ഇവിടെയെത്താൻ കഴിഞ്ഞു; എനിക്ക് വലിയ ഭാഗ്യം, എന്നെപ്പോലൊരുത്തി വേറൊരാളില്ല.
ഇതി സഞ്ചിന്ത്യ സാ ഹസ്തേ ഗൃഹീത്വാ ചാരുചാമരമ് । വീജയാമ് ആസ ചാന്ദ്രേണ തം ദ്യൌര് വാവനിമണ്ഡലമ്
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, അവൾ മനോഹരമായ ചാമരം കൈയിൽ എടുത്തു, ആകാശം മേഘമണ്ഡലത്തോടെ ചന്ദ്രനേപ്പോലെ അവനെ വീശിത്തുടങ്ങി.
തേ ഭൃത്യാസ് താശ് ച വാ ദാസ്യസ് സ രാജാ വാ പ്രബുദ്ധവാന് । വക്ഷ്യന്തി വദതാം ദേവി കിം കയേവ കഥം ധിയാ
ആ ദാസന്മാർ, ആ ദാസിമാർ, ഉണർന്നിരിക്കുന്ന ആ രാജാവും ചേർന്ന്, 'നിങ്ങൾ ആരാണ്? എങ്ങനെ? എന്തു ഉദ്ദേശത്തോടെ?' എന്നു ചോദിക്കും, ദേവി.