ഏവംവിധാന് അസ്ത്രമോഹാന് വിരുദ്ധാന് ഏവ നേതരേ । മിഥോ മായാമയാന് അഗ്രേ പശ്യന്ത്യ് അനുഭവന്തി ച
ഇങ്ങനെ പരസ്പരം വിരുദ്ധമായ മായാമൂലമായ ആയുധങ്ങൾ മുന്നിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുകയും അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു.
ഹേതിഭാരവഹാസ് സിന്ധോശ് ചക്രരക്ഷാസ് തതോ ഽമ്ഭസാ । തൃണാനീവ ഗതാഃ പ്രോഹ്യ രഥശ് ചാസ്യാഭവത് പ്ലുതഃ
ശേഷം, ആയുധങ്ങളുടെ ഭാരവും രഥചക്രങ്ങളുടെ സംരക്ഷണവും ആ ജലം പുല്ലുപോലെ ഒഴിച്ചു കൊണ്ടുപോയി; അവളുടെ രഥം ഒഴുകിത്തുടങ്ങി.
ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ സിന്ധുര് അസ്ത്രം സസ്മാര ശോഷണമ് । ആപത്ത്രാണകരം ദേവം ദദൌ ച ശരരൂപിണമ്
അപ്പോള് സിന്ധു ദുരിതത്തില് നിന്ന് രക്ഷപ്പെടാന് ഉണങ്ങിയിടുന്ന അസ്ത്രം ഓര്മ്മിച്ചു, അതിനെ അമ്പിന്റെ രൂപത്തില് പ്രയോഗിച്ചു.
ശശാമാമ്ബുമയീ മായാ തേന യാമേവ ഭാസ്വതാ । യേ മൃതാസ് തേ മൃതാ ഏവ ബഭൂവുശ് ശോഷിതാ ഭുവഃ
ആ പ്രകാശമുള്ള അസ്ത്രം കൊണ്ട് ജലമായ മായ അസ്തമിച്ചു, രാത്രിക്ക് അവസാനം വരുന്നതുപോലെ. മരിച്ചവര് മരിച്ചവരായി തന്നെ തുടരുകയും, ഭൂമി ഉണങ്ങിയുപോയി.
അഥ മൂര്ഖരുഷാ തുല്യതാപസ് സന്താപയന് പ്രജാഃ । ജജൃമ്ഭേ ജര്ജരാജീര്ണവനവിസ്താരകര്കശഃ
അതിനുശേഷം, അജ്ഞാനമായ കോപത്തില് നിന്ന് തുല്യമായ ഒരു ചൂട് ഉയർന്നു, ജനങ്ങളെ വല്ലാതെ വേദനിപ്പിച്ചു, പഴയ ഉണങ്ങിയ കാടുപോലെ വ്യാപിച്ചു.
കചത്കനകനിഷ്ഷ്യന്ദസുന്ദരാങ്ഗച്ഛവിര് ദിശാമ് । ആസീദ് രാജവരസ്ത്രീണാമ് ഇവാങ്ഗോപാങ്ഗസങ്ഗിനീ
ദിശകള് ഉരുകിയ പൊന്നുപോലെയുള്ള തുള്ളികളാല് മനോഹരമായ അംഗങ്ങളുടെ പ്രകാശത്തില് തിളങ്ങി, രാജകുമാരിമാരുടെ അംഗങ്ങളും അലങ്കാരങ്ങളും അണിഞ്ഞതുപോലെ.
തേന ഘര്മമയീം മൂര്ഛാമ് ആജഗ്മുസ് തദ്വിരോധിനഃ । ഗ്രീഷ്മദാവാനലോത്തപ്താ മൃദവഃ പല്ലവാ ഇവ
അതിനാൽ അതിനെ എതിര്ത്തവരൊക്കെയും ഉഷ്ണംകൊണ്ടുള്ള മയക്കം പിടിച്ചു, വേനൽക്കാല കാട്ടുതീയിൽ ചുട്ടുപോകുന്ന ഇളം ഇലകളെപ്പോലെ.
വിദൂരഥോ രണദ്ദീര്ഘതാരക്രേങ്കാരമാനസമ് । കോദണ്ഡം കുണ്ഡലീകൃത്യ പര്ജന്യാസ്ത്രമ് അഥാദധേ
വിദൂരഥൻ, വില്ലിന്റെ ദീർഘമായ മുഴക്കം മനസ്സിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, തന്റെ വില്ല് വളച്ച് വൃത്തമാക്കി, മേഘാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചു.
ഉദഗുഃ പങ്ക്തയോ ഽബ്ദാനാം യാമിന്യ ഇവ സഞ്ചിതാഃ । തമാലവിപിനോഡ്ഡീനസംരമ്ഭാരമ്ഭമന്ഥരാഃ
ആകാശത്ത് മേഘങ്ങളുടെ നിരകൾ ഉയർന്നു, ഒരുമിച്ച് കൂടിയ രാത്രികളെപ്പോലെ, തമാലവനങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഉണർവിൽ നിന്നു മന്ദഗതിയോടെ.
വാസനാവാരിപൂരേണ ഗര്ജനോദ്ദാമസഞ്ചരാഃ । മിഹികാമന്ഥരാശേഷകകുബ്മണ്ഡലകുണ്ഡലാഃ
വെള്ളം നിറഞ്ഞു, ഗർജ്ജനത്തോടെ ചലിച്ചു, മിഹികയുടെ ശേഷിപ്പുകൾ കൊണ്ട് മന്ദമായ അവയുടെ വട്ടങ്ങൾ എല്ലാ ദിശകളും ചുറ്റി.
വവുര് ആവലിതാസാരാ മേഘാഡമ്ബരഭേദിനഃ । കീര്ണശീകരനീഹാരഹാരോദാരാസ് സമീരണാഃ
തണുത്ത മഞ്ഞുതുള്ളികളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട, മേഘങ്ങളുടെ ഭംഗി തകർക്കുന്ന, ചുറ്റി വീശുന്ന കാറ്റുകൾ ശക്തമായി വീശി.
പ്രസ്ഫുരുസ് ത്രസ്തസൌവര്ണസര്പാപസരണോപമാഃ । വിദ്യുതോ ദിവി ദൈത്യസ്ത്രീകടാക്ഷവലനാ ഇവ
ഭയപ്പെട്ട പൊന്നാനകളുടെ പെട്ടെന്നുള്ള ചലനത്തെപ്പോലെയും, ആകാശത്തേക്ക് നോക്കുന്ന അസുരസ്ത്രികളുടെ കണികാഴ്ചയെപ്പോലെയും, മിന്നൽ പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
ജുഘൂര്ണുര് ഗര്ജനോച്ഛൂനപ്രതിശ്രുദ്ഘനകന്ദരാഃ । ദിശശ് ചലിതമാതങ്ഗസിംഹര്ക്ഷവനഘര്ഘരാഃ
മിന്നലിന്റെ ഗർജ്ജനത്തിൽ പർവ്വതങ്ങൾ നടുങ്ങി, എല്ലാ ദിക്കുകളിലും കാട്ടിൽ സിംഹങ്ങളും ആനകളും കരടികളും കൂട്ടമായി അലയുന്ന ശബ്ദം പോലെ മുഴങ്ങി.
മഹാമുസുലധാരാഭിഃ പേതുര് ആസാരവൃഷ്ടയഃ । കഷ്ടടാങ്കാരകഠിനാഃ കൃതാന്തസ്യേവ ദൃഷ്ടയഃ
വലിയ ഇരുമ്പ് ദണ്ഡം ഇടിക്കുന്ന ശബ്ദംപോലെയും, മരണന്റെ കഠിനമായ കാഴ്ചപോലെയും, കനത്ത മഴയുടെ ഒഴുക്കുകൾ ഭൂമിയിൽ വീണു.
ഉദഭൂത് പ്രഥമം ബാഷ്പ ഉഷ്ണോഷ്ണോ ഽദ്രിനിഭോ ഭുവഃ । പാതാലാദ് അഭ്രവൃന്ദാനാം യുദ്ധായേവാഭ്രവിഭ്രമാഃ
ആദ്യം ഭൂമിയിൽ നിന്ന് മലപോലെയുള്ള ചൂടുള്ള വാഷ്പം ഉയർന്നു. താഴ്വാരങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള മേഘങ്ങൾ പോരിനായി ഉണർന്നതുപോലെ, ആ മേഘങ്ങൾ അലയടിച്ച് ചുറ്റി തിരിഞ്ഞു.
തതോ നിമേഷമാത്രേണ പ്രശേമുര് മൃഗതൃഷ്ണികാഃ । പരബോധരസാപൂരൈര് യഥാ സംസാരവാസനാഃ
അതിനുശേഷം ഒരു കണ്ണിറുക്കിൽ തന്നെ മൃഗതൃഷ്ണകൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. അതുപോലെ, പരമജ്ഞാനത്തിന്റെ അമൃതം നിറഞ്ഞാൽ ലോകവാസനകളും അകന്ന് പോകുന്നു.
ആസീത് പങ്കാങ്കമ് അഖിലം ഭൂമണ്ഡലമ് അസഞ്ചരമ് । പൂരിതഃ പൂര്ണധാരാഭിസ് സിന്ധുസ് സിന്ധുമ് ഇവാമ്ബുനാ
അഖില ഭൂമണ്ഡലം മുഴുവനും ചളിയിൽ മൂടപ്പെട്ടു, അശാന്തമായി കിടന്നു. പൂർണ്ണമായുള്ള വെള്ളധാരകൾ ഒഴുകി, സമുദ്രം വെള്ളത്തിൽ നിറയുന്നതുപോലെ ആകൃതി നേടി.
വായവ്യമ് അസ്ത്രമ് അസൃജദ് ഘൂര്ണിതാകാശകോടരമ് । കല്പാന്തനൃത്തസംപന്നരണദ്ഭൈരവഭീഷണമ്
അവൻ വായുവിന്റെ ആയുധം വിടുവിച്ചു. ആ ആയുധം ആകാശത്തിന്റെ അറ്റംവരെ ചുഴലിക്കാറ്റുപോലെ ചുറ്റി. കാലാന്ത്യത്തിലെ നൃത്തംപോലെയും ഭയാനകമായും അതു മുഴങ്ങിപ്പോയി.
വവുര് അശനിനിപാതപിണ്ഡിതാങ്ഗാ ദലിതശിലാശകലാഃ കകുമ്മുഖേഷു । പ്രലയസമയസൂചകാ ഭടാനാം കൃതകടുടാങ്കൃതടങ്കിനസ് സമീരാഃ
ഇടിമിന്നലിന്റെ അടിയേറ്റ് ശരീരം പൊട്ടിപ്പൊളിഞ്ഞു, പാറക്കഷ്ണങ്ങൾ മലഗുഹകളിൽ പറന്നു വീണു. പ്രളയസമയത്തിന്റെ സൂചനയുമായി കഠിനമായ കാറ്റുകൾ വീശി, യുദ്ധക്കാരെ തകർത്ത് അവരെ ഭയാനകരാക്കുകയും മുറിവുകളോടെ അടയാളപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.
വവുര് വലിതനീഹാരാ വികീര്ണഘനപല്ലവാഃ । വായവോ ധൂതവൃക്ഷൌഘാഃ പതനോത്പാടനോദ്ഭടാഃ
മഞ്ഞ് വളഞ്ഞു കാറ്റ് വീശി, കനത്ത ഇലകൾ ചിതറിച്ചു. കാറ്റ് വലിയ വൃക്ഷങ്ങളെ ഇളക്കി, അവയെ വേരോടെ പിഴുത് താഴെ വീഴ്ത്തി.
വികുട്ടിതാടവീഷണ്ഡാശ് ശ്വഭ്രഭിത്തിവിഭേദിനഃ । തേനാതിഭീമവാതേന വിദൂരഥരഥോ ഽപ്യ് അഥ
കാടുകൾ തകർന്നു, പാറകൾ പിളർന്നുപോയി. അത്രയും ഭയങ്കരമായ കാറ്റിൽ, വിദൂരഥന്റെ രഥവും ഉലയ്ക്കപ്പെട്ടു.
ഉഹ്യമാനോ ഽഭവന് നദ്യാ യഥാ ജര്ജരപല്ലവഃ । വിദൂരഥോ ഽഥ തത്യാജ പര്വതാസ്ത്രം മഹാസ്ത്രവിത്
നദിയിൽ ചിതറുന്ന ഇലയുപോലെ വിദൂരഥൻ ഉലയ്ക്കപ്പെട്ടു. പിന്നെ മഹാസ്ത്രവിദ്യയുള്ള വിദൂരഥൻ പർവതാസ്ത്രം ഉപേക്ഷിച്ചു.
വ്യോമാപി ഘനതാം യേന സമാധാതുമ് ഇവോദ്യതമ് । തേന ശൈലാസ്ത്രഘാതേന വിരരാമ സമീരണഃ
ആകാശം കട്ടിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള കാറ്റ്, പർവതായുധങ്ങളുടെ പ്രഹരത്തിൽ നിശ്ശബ്ദമായി.
ശമം ച തേന ശാന്തേന പ്രയയൌ വായുനാ യതഃ । അന്തരിക്ഷഗതാ വൃക്ഷപങ്ക്തയഃ പതിതാ ഭുവി
ആ കാറ്റ് ശാന്തമായതോടെ എല്ലാം സമാധാനമായി; ആകാശത്തിൽ തങ്ങിക്കിടന്ന മരങ്ങൾ നിലത്തേക്ക് വീണു.
നാനാജനാശനവ്യൂഹേ കാകാനാമ് ഇവ കോടയഃ । ശേമുശ് ശീത്കാരഡക്കാരഭാക്കാരോക്കാരകാ ദിശാമ്
നാനാവിധ മനുഷ്യഭക്ഷക കൂട്ടങ്ങളിലൊടുവിൽ, അനേകം കാക്കകൾ എല്ലാടും കൂട്ടമായി ചിറകുപിടിച്ചു, കുരലും കരയലും അകമ്പടിയും മുഴക്കി.
പ്രലാപാ ഇവ വിധ്വസ്തപ്രഥാഃ പവനവീരുധാമ് । ഗിരീന് അപശ്യന് നഭസഃ പതതഃ പര്ണപത്ത്രവത്
കാറ്റിൽ തകർന്ന മരങ്ങളുടെ ശബ്ദം അർത്ഥമില്ലാത്ത പുഴുങ്ങലുപോലെയായിരുന്നു; അവർ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് ഇലയപോലെ പർവതങ്ങൾ വീഴുന്നത് കണ്ടു.
സിന്ധുസ് സിന്ധുര് ഇവോത്പന്നാന് മൈനാകാദീന് ഇതസ് തതഃ । വജ്രാസ്ത്രമ് അസൃജദ് ദീപ്തം തേരുര് വജ്രഘനാസ് തതഃ
നദികൾ സമുദ്രംപോലെ ഇവിടെ അവിടെ ഉദിച്ചു, മൈനാകനും മറ്റു പർവ്വതങ്ങളും കൂടെ ഉയർന്നു. പിന്നെ അവർ തീപോലെ കത്തുന്ന ഒരു മിന്നൽ ആയുധം പ്രയോഗിച്ചു, ആകാശത്ത് മിന്നൽ മേഘങ്ങൾ ഗർജിച്ചു.
പിബന്തോ ഽദ്രീന് പ്രതിഗിരം വഹ്നിദാഹാദ് ഇവാഗ്നയഃ । തേ ഗിരീണാം പുരീണാം ച കോടിതുണ്ഡാവഖണ്ഡനൈഃ
അഗ്നികൾ പർവ്വതങ്ങളെ തീകൊണ്ട് ദഹിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ അനവധി പ്രഹരങ്ങളാൽ പർവ്വതങ്ങളുടെ കൊടുമുടികളും നഗരങ്ങളും തകർത്തു.
ശിരാംസി ശാതയാമ് ആസുഃ ഫലാനീവോല്ബനാനിലാഃ । വിദൂരഥോ ഽഥ വജ്രാസ്ത്രശാന്ത്യൈ ബ്രഹ്മാസ്ത്രമ് അഭ്യദാത്
കഠിനമായ കാറ്റുകൾ പഴങ്ങൾ ചിതറിക്കുന്നതുപോലെ, അവർ കൊടുമുടികൾ പിളർത്തി. അതിനുശേഷം, മിന്നൽ ആയുധത്തെ ശമിപ്പിക്കാൻ വിദ്യുരഥൻ ബ്രഹ്മായുധം പ്രയോഗിച്ചു.
തതോ ബ്രഹ്മാസ്ത്രവജ്രാസ്ത്രേ സമം പ്രശമമ് ആഗതേ । ശ്യാമാശ്യാമം പിശാചാസ്ത്രമ് അഥ സിന്ധുര് അചോദയത്
അപ്പോൾ ബ്രഹ്മായുധവും മിന്നൽ ആയുധവും ഒരുമിച്ച് ശാന്തമായപ്പോൾ, സിന്ധു കറുത്ത ഭയങ്കരമായ ഭൂതായുധം പ്രയോഗിച്ചു.