നാഗാസ്ത്രമ് ആദധേ ഭീമം പാശബന്ധനഖേദദമ് । തേനാഭവന് നഭോ വ്യാപ്തം ഭോഗിഭിഃ പര്വതോപമൈഃ
അവൻ ഭയാനകമായ പാമ്പ് ആയുധം എടുത്തു, അതു ബന്ധനവേദന ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു. അതിനാൽ ആകാശം പർവതങ്ങൾ പോലെയുള്ള വലിയ പാമ്പുകളാൽ നിറഞ്ഞു.
സര്പൈര് വിവലിതാ ഭൂമിര് മൃണാലൈസ് സരസീ യഥാ । സമ്പന്നാ ഗിരയസ് സര്വേ കൃഷ്ണപന്നഗകമ്ബലാഃ
പാമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമി പുഴുക്കളാൽ നിറഞ്ഞ തടാകം പോലെ വിറയലോടെ കിടന്നു; എല്ലാ പർവതങ്ങളും കറുത്ത പാമ്പുകളുടെ ചട്ടുകമ്പളംപോലെ മൂടപ്പെട്ടു.
പദാര്ഥാസ് സര്വ ഏവേമേ പിഹിതാ അഹിവിഗ്രഹൈഃ । സപര്വതവനാഭോഗാ യയൌ വിവശതാം മഹീ
സർവ്വവസ്തുക്കളും പാമ്പുകളുടെ രൂപത്തിൽ മറഞ്ഞുപോയി; പർവതങ്ങളോടും കാടുകളോടും കൂടിയ ഭൂമി നിർബലമായി.
ധൂതാങ്ഗാരകണാകീര്ണാ വിഷവേഗസ്യ ശംസിനീ । വവുര് ഉഷ്ണോഷ്ണനീഹാരാ വാതജ്വലനരേണവഃ
വിഷത്തിന്റെ ശക്തി സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചൂടുള്ള കാറ്റുകൾ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചിതാഭസ്മവും ചിതാഗ്നിക്കണികളും പറത്തിക്കൊണ്ടു വീശി.
വിദൂരഥോ ഽഥ സൌപര്ണമ് ആദധേ ഽസ്ത്രം മഹാസ്ത്രവിത് । ഉദഗുര് ഗരുഡാസ് തേന സൌവര്ണാ ഇവ പര്വതാഃ
അപ്പോൾ മഹാസ്ത്രവിദ്യയുള്ള വിദൂരഥൻ സൌപർണ്ണാസ്ത്രം എടുത്തു; അതിന്റെ ശക്തിയിൽ, പൊന്നുപോലെയുള്ള ഗരുഡങ്ങൾ പർവതങ്ങളേപ്പോലെ ഉയർന്നു.
കാഞ്ചനീകൃതസര്വാശാസ് സര്വാശപരിപൂരകാഃ । പക്ഷപര്വതസംരമ്ഭജനിതപ്രലയാനിലാഃ
എല്ലാ ദിശകളും പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങി, എല്ലാ ദിശകളും നിറഞ്ഞു; പർവതപക്ഷികളുടെ ഉന്മാദത്തിൽ നിന്നു പ്രളയവായുകൾ ഉയർന്നു.
ഘോണാവിവലനാകൃഷ്ടശ്വസദ്ഭുജഗമണ്ഡലാഃ । മഹാഘരഘരാരാവപൂരിതാമ്ഭോദഷണ്ഡകാഃ
ആനകളുടെ തലയണകൾ കുലുങ്ങി കുഴഞ്ഞു, പാമ്പുകളുടെ വലയങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു, അവയുടെ ഉച്ചത്തിൽ നിന്നുള്ള വലിയ ഘരഘര ശബ്ദം മേഘക്കൂട്ടങ്ങളെ മുഴുവൻ നിറച്ചു.
ഭൂപൂരകം തു സര്പൌഘം സ സുപര്ണഘനോ ഽപിബത് । കൃഷ്ടം ശലശലായന്തമ് അഗസ്ത്യ ഇവ വാരിധിമ്
അപ്പോൾ മഹാശക്തനായ ഗരുഡൻ ഭൂമിയെ മൂടിയിരുന്ന ആ പാമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തെ, അഗസ്ത്യൻ സമുദ്രം കുടിച്ചതുപോലെ, അവ ശലശല ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി.
സര്പകമ്ബലനിര്മുക്തം ഭൂമണ്ഡലമ് അരാജത । വിശാലമ് ഇവ നീരന്ധ്രമ് ഇവ നിര്വാരി രാശി വാ
പാമ്പുകളുടെ ചുരുള് മാറിയതോടെ ഭൂമി വിശാലവും, ഒരിടത്തും മുറിവില്ലാത്തതും വെള്ളം തുള്ളിയില്ലാത്തതും ആയ ഒരു വെള്ളി തട്ടുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
തതസ് തദ്ഗരുഡാനീകം ക്വാപ്യ് അഗച്ഛദ് അദൃശ്യതാമ് । ദീപൌഘ ഇവ വാതേന ശരദീവാഭ്രമണ്ഡലമ്
അതിനുശേഷം ആ ഗരുഡരുടെ കൂട്ടം എവിടെയോ അദൃശ്യമായി, കാറ്റിൽ പടർന്നുപോകുന്ന വിളക്കുകളുടെ കൂട്ടംപോലോ, ശരത്കാലത്തിലെ മേഘക്കൂട്ടംപോലോ.
വജ്രഭീത്യേവ പക്ഷാഢ്യം പര്വതപ്രകരം പുനഃ । സ്വപ്നദൃഷ്ടം ജഗദ് ഇവ സങ്കല്പപുരപൂരവത്
വജ്രഭയത്താൽ ചിറകുകൾകൊണ്ട് മൂടിയ പർവതനിര, വീണ്ടും സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന ലോകംപോലെയും, മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ച നഗരത്തിന്റെ നിറവുപോലെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തതസ് തമോഽസ്ത്രമ് അസൃജത് സിന്ധുര് അന്ധാന്ധകാരദമ് । തേനാന്ധകാരോ വവൃധേ കൃഷ്ണാഭ്രജഠരോപമഃ
അപ്പോൾ സമുദ്രം ഇരുണ്ടതും കണ്മറയ്ക്കുന്നതുമായ അസ്ത്രം വിടർന്നു; അതിനാൽ കറുത്ത മേഘത്തിന്റെ വയറുപോലെയുള്ള ഇരുണ്ടത്വം വളർന്നു.
രോദോരന്ധ്രേ പ്രവിസൃത ഏകാര്ണവ ഇവാഭവത് । മത്സ്യാ ഇവാഭവഞ് ശൈലാസ് താരാശ് ച മണയോ ഽഭവന്
പർവതങ്ങളിൽ ഉള്ള വിടവുകളിലൂടെ അതു പടർന്നു, ഒറ്റ സമുദ്രംപോലെയായി; പർവതങ്ങൾ മീനുകളായി, നക്ഷത്രങ്ങൾ രത്നങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അന്ധകാരഃ പ്രവവൃധേ മഷീപങ്കാര്ണവോപമഃ । കജ്ജലാചലസമ്ഭാരോ ധുതഃ കല്പാന്തരൈര് അപി
ഇരുണ്ടത്വം മഷിപ്പങ്കം നിറഞ്ഞ സമുദ്രംപോലെ വളർന്നു; അനവധി കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും അകറ്റാൻ കഴിയാത്ത കജ്ജലപർവ്വതങ്ങളുടെ കൂട്ടംപോലെയായിരുന്നു.
അന്ധകൂപേ നിപതിതാ ഇവാസന് സകലാഃ പ്രജാഃ । കല്പാന്ത ഇവ സംശേമുര് വ്യവഹാരാ ദിശാം പ്രതി
എല്ലാ ജനങ്ങളും ഒരു ഇരുണ്ട കുഴിയിലേക്കു വീണുപോയതുപോലെയായിരുന്നു; ഒരു കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുന്നപ്പോലെ, എല്ലാ ദിശകളിലുമുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിലച്ചു.
വിദൂരഥോ ഽഥ മാര്താണ്ഡമ് അസ്ത്രം ബ്രഹ്മാണ്ഡമണ്ഡപേ । ദദാവ് അസ്ത്രവിദാം ശ്രേഷ്ഠഃ പുഷ്ടമന്ത്രവിചേഷ്ടിതഃ
അപ്പോൾ, ആയുധങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യമുള്ള വിദ്യുരഥൻ, പോഷകമായ മന്ത്രങ്ങളുടെ ശക്തിയോടെ, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ഗുബ്ബയിലേക്കു സൂര്യായുധം അർപ്പിച്ചു.
അഥോദിതസ് തമോഽമ്ഭോധിമ് അര്കാഗസ്ത്യോ ഗഭസ്തിഭിഃ । അപിബത് കൃഷ്ണമ് അമ്ഭോദം ശരത്കാല ഇവാമലഃ
അപ്പോൾ സൂര്യൻ അഗസ്ത്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ഇരുണ്ട സമുദ്രം കുടിച്ചുകളഞ്ഞു; ശരത്കാലത്തെപ്പോലെ അതു നിർമലമായിരുന്നു.
അന്ധകാരാമ്ബരോന്മുക്താ വിരേജുര് അമലാ ദിശഃ । ഭൂപതേഃ പുരതഃ കാന്താ ഇവ രമ്യപയോധരാഃ
ഇരുണ്ട വസ്ത്രം വിട്ട്, പാടില്ലാത്ത ദിശകൾ പ്രകാശിച്ചു; രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ മനോഹരമായ കനകങ്ങൾ ഉള്ള സുന്ദരികളുപോലെ അവ ദീപിച്ചു.
യയുഃ പ്രകടതാമ് അന്തര് അഖിലാ വനരാജയഃ । ലോഭകജ്ജലജാലേന മുക്താ ഇവ സതാം ധിയഃ
അവിടെ കാടുകളുടെ നിരകൾ മുഴുവനും വ്യക്തമായി ദൃശ്യമായി; അതുപോലെ സന്മാർഗ്ഗികളുടേ മനസ്സുകൾ ലോഭത്തിന്റെ ഇരുണ്ട വലയത്തിൽനിന്ന് മോചിതരാകുമ്പോൾ തെളിയുന്നതുപോലെയാണ്.
അഥ കോപാകുലസ് സിന്ധൂ രാക്ഷസാസ്ത്രം മഹാഭയമ് । ക്ഷണാദ് ഉദീരയാമ് ആസ മന്ത്രോദിതശരാത്മകമ്
അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ കലർന്ന സമുദ്രങ്ങൾ ഭയാനകമായ രാക്ഷസാസ്ത്രം, മന്ത്രശക്തിയിൽ നിന്നുണ്ടായ ബാണങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടത്, ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അഴിച്ചു വിടുകയും ചെയ്തു.
ഉദഗുര് ഭീഷണാ ദിഗ്ഭ്യസ് സരുഷോ വനരാക്ഷസാഃ । പാതാലഗജഹൂങ്കാരക്ഷുബ്ധാ ഇവ മഹാര്ണവാഃ
എല്ലാ ദിശകളിൽ നിന്നുമുള്ള കാട്ടുരാക്ഷസന്മാർ ക്രോധത്തോടെ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു; പാതാളത്തുനിന്നുള്ള ആനയുടെ ഗർജനയിൽ ചുഴലിക്കൊണ്ടു കലങ്ങിയ മഹാസമുദ്രങ്ങൾപോലെയാണ് അവർ.
കപിലോര്ധ്വജടാധൂമ്രാസ് സ്ഫുടച്ചടചടാരവാഃ । അഗ്നയോ ലേലിഹാനോഗ്രജിഹ്വാ അര്ദ്രേന്ധനാ ഇവ
കപിലവർണ്ണം ഉള്ള ഉയർന്ന ജടകളിൽനിന്ന് പുക ഉയരുന്നു; ഉരുണ്ടു പൊട്ടുന്ന ശബ്ദങ്ങളോടെ, ഈ അഗ്നികൾ ഈർപ്പം നിറഞ്ഞ ഇന്ധനം കിട്ടിയപ്പോൾ ഉഗ്രമായ നാവുകൾ കൊണ്ട് എല്ലാം ചുട്ടുതിന്നുന്നവയെപ്പോലെയാണ്.
സാവര്തവൃത്തയോ വ്യോമ്നി ഭീമഡക്കാരടാങ്കൃതാഃ । അഗ്നിദാഹമഹാധൂമവിപുലാ ഇവ സോല്മുകാഃ
ആകാശത്ത് വലയംവളയമായി ചുറ്റിപ്പറഞ്ഞ്, ഭയങ്കരമായ മൃദംഗംപോലുള്ള ശബ്ദങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി; ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന വലിയ ഉല്കകൾ പുകവലിയുമായി വീഴുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
ദംഷ്ട്രാബിസാങ്കുരാക്രാന്തമുഖപങ്കജദേഹകാഃ । ഉത്ഥിതാ ലോമനിര്യാതദുഷ്പ്രജ്വാലജടാ ഇവ
കൊമ്പുകൾ വളരുന്നപോലെ മുഖംപൂക്കളെ പിടിച്ചുള്ള ശരീരങ്ങൾ, രോമരന്ധ്രങ്ങളിൽ നിന്ന് തീപിടിച്ച ജടകൾ പൊട്ടിപ്പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ ഉയർന്നു.
നിഗിരന്തഃ പ്രധാവന്തോ ഗര്ജന്തസ് തര്ജിതാശയാഃ । ജടോജ്ജ്വാലിതഡിത്പുഞ്ജജലദാസ് സജലാ ഇവ
അവൻമാർ വിഴുങ്ങിയും ഓടിയും ഗർജ്ജിച്ചും ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയും, ജടയിൽ നിന്നുള്ള മിന്നലാൽ തെളിഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ മഴയുമായി വരുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു.
ഏതസ്മിന്ന് അന്തരേ തസ്മിംല് ലീലാനാഥോ വിദൂരഥഃ । നാരായണാസ്ത്രം പ്രദദൌ ദുഷ്ടഭൂതനിവാരണമ്
അപ്പോഴാണ് കളിയുടെ നാഥനായ വിദൂരഥൻ ദുഷ്ടഭൂതങ്ങളെ അകറ്റുന്ന നാരായണാസ്ത്രം പ്രയോഗിച്ചത്.
ഉദീര്യമാണ ഏവാസ്മിന്ന് അസ്ത്രരാജേ തു രാജയഃ । രാക്ഷസാനാം പ്രശേമുസ് താ അന്ധകാരാ ഇവോദയേ
ആ മഹാസ്ത്രം പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, രാക്ഷസരുടെ കൂട്ടം സൂര്യോദയത്തിൽ ഇരുണ്ടിരിപ്പ് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നതുപോലെ അകന്നുപോയി.
പ്രമൃഷ്ടരാക്ഷസാനീകമ് അഭവദ് ഭുവനത്രയമ് । ശരദീവ ഗതാമ്ഭോദം വ്യോമ നിര്മലമ് ആബഭൌ
രാക്ഷസസൈന്യം മുഴുവനും അകറ്റപ്പെട്ടപ്പോൾ, മൂന്നു ലോകങ്ങളും ശരത്കാലത്ത് മേഘങ്ങൾ മാറിയശേഷം ആകാശം തെളിയുന്നതുപോലെ നിർമ്മലമായി തെളിഞ്ഞു.
അഥ സിന്ധുര് മുമോചാസ്ത്രമ് ആഗ്നേയം ജ്വലിതാമ്ബരമ് । ജജ്വലുഃ കകുഭസ് തേന കല്പാഗ്നിവലിതാ ഇവ
അപ്പോൾ സിന്ധു അഗ്നിയത്രം പ്രയോഗിച്ചു; അതു ആകാശത്ത് ജ്വലിച്ചപ്പോൾ, ആ ദിശകൾ പ്രളയത്തിലെ അഗ്നിയിൽ കത്തുന്നതുപോലെ ദഹിച്ചുപോയി.
ധൂമാമ്ബുദഭരച്ഛന്നാ ബഭൂവുസ് സകലാ ദിശഃ । ഗഗനപ്രോത്ഥപാതാലതിമിരാകുലിതാ ഇവ
പുകയും മേഘങ്ങളും കൂട്ടമായി നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് എല്ലാ ദിശകളും മറഞ്ഞുപോയി; ആകാശവും പാതാളവും കനലിരുട്ടിൽ മൂടപ്പെട്ടതുപോലെ തോന്നി.