തച് ഛരാര്ണവമ് ആമത്തമ് അപിബത് സിന്ധുവാഡവഃ । ശരോഷ്മണാപ്യ് അഗമ്യേന ജഹ്നുര് മന്ദാകിനീമ് ഇവ
അയാളുടെ അമ്പുകളുടെ സമുദ്രം സിന്ധു അഗ്നി കുടിച്ചു കളഞ്ഞു, അതുപോലെ തന്നെ ജഹ്നു തന്റെ അതികഠിനമായ ചൂടോടെ മണ്ഡാകിനി നദിയെ അകത്തെടുത്തതുപോലെ.
ബാണവര്ഷേണ സകലം സായകൌഘം ഘനം ഘനമ് । ഭിത്ത്വാ തതോ ഽപ്യ് അധഃകൃത്വാ ചിക്ഷേപ ഗഗനാര്ണവേ
അയാൾ കനത്ത അമ്പുവർഷംകൊണ്ട് ആ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടം തുളച്ച് താഴേയ്ക്ക് തള്ളിയിട്ട് ആകാശസമുദ്രത്തിലേക്ക് എറിഞ്ഞു.
യഥാ ദീപസ്യ ശാന്തസ്യ ന പരിജ്ഞായതേ ഗതിഃ । തസ്യ സായകസങ്ഘസ്യ ന വിജ്ഞാതാ തഥാ ഗതിഃ
ശാന്തമായ വിളക്കിന്റെ ചലനം എങ്ങനെയാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിയാത്തതുപോലെ, ആ അമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തിന്റെ യാത്രയും ആരും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
തം ഛിത്ത്വാ സായകാസാരം സ്വശരാമ്ബുധരം ഘനമ് । വ്യോമ്നി പ്രസാരയാമ് ആസ സരച്ഛവശവാന്വിതമ്
അയാൾ ആ അമ്പുകളുടെ ഒഴുക്കു തുളച്ച്, തന്റെ കനത്ത അമ്പുകൊണ്ടുള്ള മേഘം ആകാശത്ത് പടർത്തി, അതിനൊപ്പം വീരന്മാരുടെ ശവങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിദൂരഥസ് തമ് അപ്യ് ആശു വ്യധമത് സായകോത്തമൈഃ । സാമാന്യജലദം മത്തകല്പാന്തപവനോ യഥാ
വിദൂരഥൻ അതിനെയും തന്റെ ഏറ്റവും ഉത്തമമായ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് വേഗത്തിൽ ചിതറിച്ചു, ഒരു ഭയങ്കരമായ പ്രളയക്കാറ്റ് സാധാരണമായ ഒരു മേഘത്തെ പടര്ത്തുന്നതുപോലെ.
കൃതപ്രതികൃതൈര് ഏവം ബാണവര്ഷൈര് മഹീപതീ । വ്യര്ഥീകൃതൈര് അനയതാം പ്രഹാരമ് അവിരാമിണൌ
ഇങ്ങനെ, പരസ്പരം അമ്പുകളുടെ മഴയുമായി പ്രതികരിച്ച്, ആ രണ്ടു രാജാക്കന്മാർ ഒരാളുടേയും ആക്രമണം ഫലപ്രദമാകാതെ, തുടർച്ചയായി പ്രഹാരങ്ങൾ നൽകി.
അഥാദദേ മോഹനാസ്ത്രം സിന്ധുര് ഗന്ധര്വസൌഹൃദാത് । പ്രാപ്തം തേന യയുര് ലോകാ വിനാ മോഹം വിദൂരഥമ്
അപ്പോൾ സിന്ധു, ഗന്ധർവന്മാരോടുള്ള സൗഹൃദം കൊണ്ടു, മോഹനാസ്ത്രം എടുത്തു. അതിന്റെ ശക്തിയാൽ, വിദൂരഥനെ ഒഴികെ എല്ലാവരും ഭ്രമത്തിലായി.
ന്യസ്തശസ്ത്രാമ്ബരാ മൂകാ വിഷണ്ണവദനേക്ഷണാഃ । മൃതാ ഇവാഭവന് യോധാശ് ചിത്രന്യസ്താ ഇവാഥവാ
യോദ്ധാക്കൾ ആയുധങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും വച്ച്, വാക്കറ്റെ, മുഖം തളർന്നവരായി, മരിച്ചവരെപ്പോലെയും ചിത്രത്തിൽ വരച്ചിരിക്കുന്നവരെപ്പോലെയും ആയി.
യാവദ് വിദൂരഥരഥോ മോഹേനായാതി മന്ദതാമ് । താവദ് വിദൂരഥോ രാജാ പ്രബോധാസ്ത്രമ് ഉപാദധേ
വിദൂരഥന്റെ രഥം മോഹം മൂലം മന്ദഗതിയിലായിരുന്നിടത്തോളം, രാജാവ് വിദൂരഥൻ ഉണര്ച്ച എന്ന ആയുധം എടുത്തു.
തതഃ പ്രബോധമ് ആപന്നാ പ്രജാ പ്രാതര് ഇവാബ്ജിനീ । വിദൂരഥേ ഽഭവത് സിന്ധുഃ ക്രുദ്ധോത്ക ഇവ രാക്ഷസേ
അതിനുശേഷം, ജനങ്ങൾ പ്രഭാതത്തിൽ താമരപൂക്കൾ പോലെ ഉണര്ച്ചയിലേക്കെത്തിയപ്പോൾ, വിദൂരഥനിൽ ഒരു പ്രളയം ഉയർന്നു, ദാനവനോടു കോപത്തോടെ കടൽ പൊങ്ങുന്നതുപോലെ.
നാഗാസ്ത്രമ് ആദധേ ഭീമം പാശബന്ധനഖേദദമ് । തേനാഭവന് നഭോ വ്യാപ്തം ഭോഗിഭിഃ പര്വതോപമൈഃ
അവൻ ഭയാനകമായ പാമ്പ് ആയുധം എടുത്തു, അതു ബന്ധനവേദന ഉണ്ടാക്കുന്നതായിരുന്നു. അതിനാൽ ആകാശം പർവതങ്ങൾ പോലെയുള്ള വലിയ പാമ്പുകളാൽ നിറഞ്ഞു.
സര്പൈര് വിവലിതാ ഭൂമിര് മൃണാലൈസ് സരസീ യഥാ । സമ്പന്നാ ഗിരയസ് സര്വേ കൃഷ്ണപന്നഗകമ്ബലാഃ
പാമ്പുകൾ കൊണ്ട് ഭൂമി പുഴുക്കളാൽ നിറഞ്ഞ തടാകം പോലെ വിറയലോടെ കിടന്നു; എല്ലാ പർവതങ്ങളും കറുത്ത പാമ്പുകളുടെ ചട്ടുകമ്പളംപോലെ മൂടപ്പെട്ടു.
പദാര്ഥാസ് സര്വ ഏവേമേ പിഹിതാ അഹിവിഗ്രഹൈഃ । സപര്വതവനാഭോഗാ യയൌ വിവശതാം മഹീ
സർവ്വവസ്തുക്കളും പാമ്പുകളുടെ രൂപത്തിൽ മറഞ്ഞുപോയി; പർവതങ്ങളോടും കാടുകളോടും കൂടിയ ഭൂമി നിർബലമായി.
ധൂതാങ്ഗാരകണാകീര്ണാ വിഷവേഗസ്യ ശംസിനീ । വവുര് ഉഷ്ണോഷ്ണനീഹാരാ വാതജ്വലനരേണവഃ
വിഷത്തിന്റെ ശക്തി സൂചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ചൂടുള്ള കാറ്റുകൾ ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ചിതാഭസ്മവും ചിതാഗ്നിക്കണികളും പറത്തിക്കൊണ്ടു വീശി.
വിദൂരഥോ ഽഥ സൌപര്ണമ് ആദധേ ഽസ്ത്രം മഹാസ്ത്രവിത് । ഉദഗുര് ഗരുഡാസ് തേന സൌവര്ണാ ഇവ പര്വതാഃ
അപ്പോൾ മഹാസ്ത്രവിദ്യയുള്ള വിദൂരഥൻ സൌപർണ്ണാസ്ത്രം എടുത്തു; അതിന്റെ ശക്തിയിൽ, പൊന്നുപോലെയുള്ള ഗരുഡങ്ങൾ പർവതങ്ങളേപ്പോലെ ഉയർന്നു.
കാഞ്ചനീകൃതസര്വാശാസ് സര്വാശപരിപൂരകാഃ । പക്ഷപര്വതസംരമ്ഭജനിതപ്രലയാനിലാഃ
എല്ലാ ദിശകളും പൊന്നുപോലെ തിളങ്ങി, എല്ലാ ദിശകളും നിറഞ്ഞു; പർവതപക്ഷികളുടെ ഉന്മാദത്തിൽ നിന്നു പ്രളയവായുകൾ ഉയർന്നു.
ഘോണാവിവലനാകൃഷ്ടശ്വസദ്ഭുജഗമണ്ഡലാഃ । മഹാഘരഘരാരാവപൂരിതാമ്ഭോദഷണ്ഡകാഃ
ആനകളുടെ തലയണകൾ കുലുങ്ങി കുഴഞ്ഞു, പാമ്പുകളുടെ വലയങ്ങൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു, അവയുടെ ഉച്ചത്തിൽ നിന്നുള്ള വലിയ ഘരഘര ശബ്ദം മേഘക്കൂട്ടങ്ങളെ മുഴുവൻ നിറച്ചു.
ഭൂപൂരകം തു സര്പൌഘം സ സുപര്ണഘനോ ഽപിബത് । കൃഷ്ടം ശലശലായന്തമ് അഗസ്ത്യ ഇവ വാരിധിമ്
അപ്പോൾ മഹാശക്തനായ ഗരുഡൻ ഭൂമിയെ മൂടിയിരുന്ന ആ പാമ്പുകളുടെ കൂട്ടത്തെ, അഗസ്ത്യൻ സമുദ്രം കുടിച്ചതുപോലെ, അവ ശലശല ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങി.
സര്പകമ്ബലനിര്മുക്തം ഭൂമണ്ഡലമ് അരാജത । വിശാലമ് ഇവ നീരന്ധ്രമ് ഇവ നിര്വാരി രാശി വാ
പാമ്പുകളുടെ ചുരുള് മാറിയതോടെ ഭൂമി വിശാലവും, ഒരിടത്തും മുറിവില്ലാത്തതും വെള്ളം തുള്ളിയില്ലാത്തതും ആയ ഒരു വെള്ളി തട്ടുപോലെ തെളിഞ്ഞു.
തതസ് തദ്ഗരുഡാനീകം ക്വാപ്യ് അഗച്ഛദ് അദൃശ്യതാമ് । ദീപൌഘ ഇവ വാതേന ശരദീവാഭ്രമണ്ഡലമ്
അതിനുശേഷം ആ ഗരുഡരുടെ കൂട്ടം എവിടെയോ അദൃശ്യമായി, കാറ്റിൽ പടർന്നുപോകുന്ന വിളക്കുകളുടെ കൂട്ടംപോലോ, ശരത്കാലത്തിലെ മേഘക്കൂട്ടംപോലോ.
വജ്രഭീത്യേവ പക്ഷാഢ്യം പര്വതപ്രകരം പുനഃ । സ്വപ്നദൃഷ്ടം ജഗദ് ഇവ സങ്കല്പപുരപൂരവത്
വജ്രഭയത്താൽ ചിറകുകൾകൊണ്ട് മൂടിയ പർവതനിര, വീണ്ടും സ്വപ്നത്തിൽ കാണുന്ന ലോകംപോലെയും, മനസ്സിൽ സങ്കൽപ്പിച്ച നഗരത്തിന്റെ നിറവുപോലെയും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
തതസ് തമോഽസ്ത്രമ് അസൃജത് സിന്ധുര് അന്ധാന്ധകാരദമ് । തേനാന്ധകാരോ വവൃധേ കൃഷ്ണാഭ്രജഠരോപമഃ
അപ്പോൾ സമുദ്രം ഇരുണ്ടതും കണ്മറയ്ക്കുന്നതുമായ അസ്ത്രം വിടർന്നു; അതിനാൽ കറുത്ത മേഘത്തിന്റെ വയറുപോലെയുള്ള ഇരുണ്ടത്വം വളർന്നു.
രോദോരന്ധ്രേ പ്രവിസൃത ഏകാര്ണവ ഇവാഭവത് । മത്സ്യാ ഇവാഭവഞ് ശൈലാസ് താരാശ് ച മണയോ ഽഭവന്
പർവതങ്ങളിൽ ഉള്ള വിടവുകളിലൂടെ അതു പടർന്നു, ഒറ്റ സമുദ്രംപോലെയായി; പർവതങ്ങൾ മീനുകളായി, നക്ഷത്രങ്ങൾ രത്നങ്ങളായി പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
അന്ധകാരഃ പ്രവവൃധേ മഷീപങ്കാര്ണവോപമഃ । കജ്ജലാചലസമ്ഭാരോ ധുതഃ കല്പാന്തരൈര് അപി
ഇരുണ്ടത്വം മഷിപ്പങ്കം നിറഞ്ഞ സമുദ്രംപോലെ വളർന്നു; അനവധി കാലങ്ങൾ കഴിഞ്ഞാലും അകറ്റാൻ കഴിയാത്ത കജ്ജലപർവ്വതങ്ങളുടെ കൂട്ടംപോലെയായിരുന്നു.
അന്ധകൂപേ നിപതിതാ ഇവാസന് സകലാഃ പ്രജാഃ । കല്പാന്ത ഇവ സംശേമുര് വ്യവഹാരാ ദിശാം പ്രതി
എല്ലാ ജനങ്ങളും ഒരു ഇരുണ്ട കുഴിയിലേക്കു വീണുപോയതുപോലെയായിരുന്നു; ഒരു കാലഘട്ടം അവസാനിക്കുന്നപ്പോലെ, എല്ലാ ദിശകളിലുമുള്ള പ്രവർത്തനങ്ങൾ നിലച്ചു.
വിദൂരഥോ ഽഥ മാര്താണ്ഡമ് അസ്ത്രം ബ്രഹ്മാണ്ഡമണ്ഡപേ । ദദാവ് അസ്ത്രവിദാം ശ്രേഷ്ഠഃ പുഷ്ടമന്ത്രവിചേഷ്ടിതഃ
അപ്പോൾ, ആയുധങ്ങളിൽ ഏറ്റവും പ്രാവീണ്യമുള്ള വിദ്യുരഥൻ, പോഷകമായ മന്ത്രങ്ങളുടെ ശക്തിയോടെ, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിന്റെ ഗുബ്ബയിലേക്കു സൂര്യായുധം അർപ്പിച്ചു.
അഥോദിതസ് തമോഽമ്ഭോധിമ് അര്കാഗസ്ത്യോ ഗഭസ്തിഭിഃ । അപിബത് കൃഷ്ണമ് അമ്ഭോദം ശരത്കാല ഇവാമലഃ
അപ്പോൾ സൂര്യൻ അഗസ്ത്യൻ ഉദിച്ചപ്പോൾ, തന്റെ കിരണങ്ങളാൽ ഇരുണ്ട സമുദ്രം കുടിച്ചുകളഞ്ഞു; ശരത്കാലത്തെപ്പോലെ അതു നിർമലമായിരുന്നു.
അന്ധകാരാമ്ബരോന്മുക്താ വിരേജുര് അമലാ ദിശഃ । ഭൂപതേഃ പുരതഃ കാന്താ ഇവ രമ്യപയോധരാഃ
ഇരുണ്ട വസ്ത്രം വിട്ട്, പാടില്ലാത്ത ദിശകൾ പ്രകാശിച്ചു; രാജാവിന്റെ മുന്നിൽ മനോഹരമായ കനകങ്ങൾ ഉള്ള സുന്ദരികളുപോലെ അവ ദീപിച്ചു.
യയുഃ പ്രകടതാമ് അന്തര് അഖിലാ വനരാജയഃ । ലോഭകജ്ജലജാലേന മുക്താ ഇവ സതാം ധിയഃ
അവിടെ കാടുകളുടെ നിരകൾ മുഴുവനും വ്യക്തമായി ദൃശ്യമായി; അതുപോലെ സന്മാർഗ്ഗികളുടേ മനസ്സുകൾ ലോഭത്തിന്റെ ഇരുണ്ട വലയത്തിൽനിന്ന് മോചിതരാകുമ്പോൾ തെളിയുന്നതുപോലെയാണ്.
അഥ കോപാകുലസ് സിന്ധൂ രാക്ഷസാസ്ത്രം മഹാഭയമ് । ക്ഷണാദ് ഉദീരയാമ് ആസ മന്ത്രോദിതശരാത്മകമ്
അപ്പോൾ, കോപത്തിൽ കലർന്ന സമുദ്രങ്ങൾ ഭയാനകമായ രാക്ഷസാസ്ത്രം, മന്ത്രശക്തിയിൽ നിന്നുണ്ടായ ബാണങ്ങളാൽ രൂപപ്പെട്ടത്, ഒരു നിമിഷത്തിൽ തന്നെ അഴിച്ചു വിടുകയും ചെയ്തു.